மகப்பேறு விடுப்பு முடிந்து வேலைக்குத் திரும்பியதிலிருந்து, ரயில் பயணம் போது, தவறாமல் கண்ணில் படும் ஒரு காட்சி, கோட் சூட் போட்டவர்கள் (பெரும்பாலும் இந்தியாவிலிருந்து குடிப்பெயர்ந்தவர்கள்/அல்லது இங்கு வேலை நிமித்தமாக வந்தவர்களாக இருக்கலாம்), ரயிலில் ஏறிய உடன், பையிலிருந்து மடிக்கணினியை எடுத்து வேலை செய்ய ஆரம்பிப்பர். நினைவில் இருக்கட்டும்…இது காலை 6:01 ரயில்!!

ஆஸ்திரேலியா வரும் முன்னர், இந்தியாவில் இந்த காட்சி கண்ணில் படும்போதெல்லாம், அவ்வாறு வேலை செய்யும் நபர்கள் மேல் ஒரு தனி மதிப்பும், “இது மாதிரி நாமளும் ஒரு நாள் வரணும்”, என்ற எண்ணமும் தோன்றும்.
“பெரிய வேலைல இருக்காரு போல; என்ன கடமை உணர்வு!!”, எனக் கூட நினைத்ததுண்டு.

வேலை உயர்வு கிடைத்து, மடிக்கணினி கொடுக்கப்பட்ட போதெல்லாம், மகிழ்ச்சியில் திளைத்தேன். பெருமையில், ‘சும்மா சும்மா’ வேலையே இல்லையெனினும், மடிக்கணினியை திறந்து வைத்துக் கொள்வேன். அய்யோ, என் அம்மாவோ அப்பாவோ நான் அமர்ந்திருக்கும் அறைக்கு வந்துவிட்டால், நான் போடும் சீன் ஒரு 10 மடங்காகப் பெருகும்!!
இந்தியாவில் மட்டும் நிறுத்திக்கொள்ளாமல், வேலை நிமித்தமாக அமெரிக்கா, லண்டன் சென்றிருந்த போதுகூட, அவர்கள் ஊர் ரயிலில் பயணம் செய்யும் போது, மடிக்கணினியில் வேலை செய்வேன். “எல்லாரும் என்ன பத்தி பெருசா நினைப்பாங்க”, என நானே யோசித்தபடி பெருமிதம் கொள்வேன்.

மடிக்கணினி ‘scene’ இல்லாத நேரத்தில், மிகவும் கடுமையாக வேலை செய்வேன். விப்ரோவில் வேலை செய்துக்கொண்டிருந்த போது, அலுவலக வளாகத்தில், ஒரு சத்திரம் (dormitory) இருக்கும். மெத்து மெத்தென படுக்கை, அபாரமான குளிர்சாதன வசதிகள் என நல்ல தூக்கத்துக்கு தேவையான அனைத்து வசதிகளும் இருக்கும்.

அதை பார்த்து நிறைய முறை, “ச என்னமா பாத்துக்கறாங்க ஊழியர்கள! பைஸாவே குடுக்காட்டிக் கூட வேலை செய்யலாம், இது மாதிரி முதலாளிக்கு”, என பெருமிதம் கொள்வேன்.

அணித்தலைவியாக வேலை செய்துக் கொண்டிருந்த போது, ‘six sigma’ எனப்படும் தரம் (Quality) சம்பந்தப்பட்ட பயிற்சி ஒன்று எடுத்தேன். அதை வெற்றிகரமாக முடித்தேன் என்ற சான்றிதழ் வாங்க ஒரு திட்டப்பணி (project) முடிக்க வேண்டும்.

யோசித்து பாருங்களேன்…என் அணிக்கு பெரும்பாலும் இரவு சுழற்சி (night shift) தான் அமையும். இரவு 9:00 மணி மாதிரி ஆரம்பிக்கும் சுழற்சி, அடுத்த நாள் 5:00 மணிக்கு முடியும். என் அணி உறுப்பினர்கள் மாதிரி, சுழற்சி முடிந்த உடன், வீட்டுக்குக் கிளம்ப முடியாது. அணித்தலைவியாக அத்தினத்துக்கு முடிக்க வேண்டிய வேலைகள் சிலவற்றை முடிக்க வேண்டும். அவற்றை முடிக்க ஒரு 7:00 மணி ஆகி விடும். அதன் பிறகு 1 மணி நேரம் பயணம் செய்து வீடு திரும்ப வேண்டும். பின்னர் காலை உணவு உண்டு, படுக்கச் சென்று, என் அணியின் அடுத்த நாள் சுழற்சி ஆரம்பிப்பதற்கு ஒரு 2 மணி நேரம் முன்னர் வந்தால் தான், என் தரத் திட்டப்பணிக்கு நேரம் செலவழிக்க முடியும்!!

இங்கு தான் என் முதலாளி அமைத்து வைத்திருந்த குளுகுளு சத்திரமும், ‘வசந்த பவன்’ உணவகமும் என் உதவிக்கு வருகிறது.

“சூப்பர்…’ஊழியர்கள் நல்லா சாப்பிட்டு, தூங்கி எழுந்து வேலை செய்யட்டு’ம்னு என்ன ஒரு நல்ல எண்ணம்”, என நிறைய முறை விப்ரோவின் கோ.ப.செ வாகவே மாறி இருக்கிறேன்!!
“சொக்காய் மாத்த வேண்டாமா மா??”, எனக் கேட்பவர்களுக்கு…

வீட்டிலிருந்து ‘pick up’ செய்து ‘drop’ செய்ய, அலுவலகத்தில் கார்கள் உண்டு. ஓட்டுனர்களுடன் நல்ல நட்பு இருந்ததால், என் வீடு வழியாக வரும் கார், என் வீட்டிலிருந்து மாற்று உடைகளை எடுத்து வந்து விடும்! சத்திரத்தில் குளித்துவிட்டு, அடுத்த நாளுக்கு தயார்!

இரண்டு மூன்று தடவை இவ்வாறு நான் மணிக்கணக்காக என் இருக்கையில் இருப்பதைப் பார்த்து, உயர் அதிகாரி ஒரு முறை என்னை அழைத்து, “என்ன அனு, வீட்ல ஏதாவது பிரச்சனையா? ஆஃபீசிலியே இருக்கே?”, என வினவினார்.
அப்பொழுதும் கூட எனக்கு மகிழ்ச்சிதான். “பரவாயில்ல நாம கஷ்டப்பட்டு உழைக்கறத ‘Center head’ பாத்துட்டாரு”, என!!

இப்பொழுது அதையெல்லாம் பற்றி எழுதும் போதும், யோசித்துப் பார்க்கும் போதும், “எவ்வளவு பெரிய முட்டாளாக இருந்திருக்கிறேன்”, எனத் தோன்றும்.

“நீ மாடு மாதிரி உழைக்க வேண்டும்; அதன் மூலம் உன் முதலாளிக்கு தாறுமாறாக பணம் $$ இல் குவியும். அதிலிருந்து சில 1000 ரூபாய்களை செலவு செய்து உனக்கு ‘ஆனந்தம்’ எனும் பிம்பத்தை உருவாக்குகிறான்”.

“நீ செய்யும் 8 மணி நேரத்துக்குத் தான் அவன் தரும் சம்பளம்; அதற்கு வெளியே நீ வேலை சம்பந்தமாக செலவு செய்யும் ஒவ்வொரு நொடியும், நீ இலவசமாக அவனுக்கு வேலை செய்கிறாய்”

திருமணத்திற்குப் பிறகு படிக்க ஆரம்பித்த வினவு தளத்தின் பதிவுகள், இவ்வூர் மக்கள் (பெரும்பாலானோர்) லாவகமாக கடைப்பிடிக்கும் ‘work-life balance’ அனைத்தும் என் பின்தங்கிய எண்ணங்களை, கண் முன்னே கொண்டு வந்து நிறுத்தியது.

இன்று இந்த கோட் சூட் போட்டுக் கொண்டு வேலை செய்யும் நபர்களை பார்க்கும் போது, “நான் அவர பத்தி பெருமையா நினைப்பேன்னு சீன் போடறாரா இல்ல நெஜமாவே குடுத்த காசுக்கு வேலை செய்யறாரா??”, எனது தோன்றுகிறது.

“எனக்கு வந்தது மூனே letters; I still remember my first letter…’, என்ற ‘கற்றது தமிழ்’ படத்தின் பாடல் என் அலைப்பேசியில் ஒலிக்க ஆரம்பிக்க, என் உளப்பகுப்பாய்வை (psycho analysis) கைவிட்டு, ரயில் ஜன்னல் வழி வேடிக்கை பார்க்க ஆரம்பித்தேன்😉

இப்பொழுது எனக்கு சாப்பிடுவது எவ்வளவுக்கு எவ்வளவு பிடிக்குமோ, அவ்வளவுக்கு அவ்வளவு வெறுத்திருக்கிறேன், என் பள்ளிப் பருவங்களில்!

சரியாக நினைவில்லையெனினும், 4-5வது வகுப்பில் இருந்திருப்பேன். என் தாய் வேலைக்குச் செல்லும் பெண் என்பதனால், பள்ளியில் ஒரு ஆயாவிடம், எனக்கு மதிய உணவு ஊட்டும் வேலையை கொடுத்தாள். லட்சுமி ஆயா எனத்தான் நாங்கள் அவரை அழைப்போம். சோறு சரியில்லையா அல்லது எனக்கு பசித்ததில்லையா தெரியாது, ஆனால் சோற்றை ‘கொதப்பிக்’ கொண்டே இருப்பேனாம்! லட்சுமி ஆயா இரு கன்னங்களிலும் குத்தி குத்தி, உணவை உள்ளிருக்கருவாராம்😦 என் தாயை பார்க்கும் போதெல்லாம், “கொதப்பிக்கிட்டே இருக்கு இந்த பொண்ணு. சோறு குடுத்து முடிக்கறதுக்குள்ள போதும் போதும்னு ஆகுது” என ஆயா கூறுவாராம்!

வீட்டில் மட்டும் வித்தியாசம் ஒன்றும் இல்லை. நான் ஒரு 8-9வது படிக்கும் போதெல்லாம், சாப்பிட உட்காரும் போது, ஒரு சொம்பு நிறைய தண்ணீரை வைத்துக் கொள்வேனாம் (அது மட்டும் சற்று நன்றாகவே நினைவில் உள்ளது) கொஞ்சம் சோறு வாய்க்குள் போன உடன், பற்கள் தங்கள் அரைத்தல் வேலையைத் துவங்கும். அரைத்து விழுங்கும் பதம் வந்த உடன், கை, தானாக சொம்பை வாய் நோக்கி கொண்டு செல்லும்!!! இதில் எந்த உணவு வகையும் விதிவிலக்கே இல்லை. அனைத்தும் இந்த ‘உற்பத்திமுறையை’ (Production line) கடந்து தான் செல்ல வேண்டும்.

அய்யோ மறந்துவிட்டேன்… கேரட்க்கு மட்டும் ஒரு தனி சிறப்பு உண்டு.அது கண்ணுக்கு நல்லது எனக் கூறி, என் தாய் வெவ்வேறு விதமாக எங்கள் உணவில் அதை சேர்க்கப் பார்ப்பாள். துருவல், இஞ்சி பூண்டு சதைத்துப் போட்டு செய்யும் வகை, தேங்காய் துருவிப் போட்டு செய்யும் வகை…என பற்பல வகைகள்! ஆனால் சோறுடன் கேரட் சாப்பிட வேண்டிய நிலை அமைந்தால், ‘உற்பத்திமுறையில் ஒரு சிறிய மாற்றம் இருக்கும் – ‘அரைத்தல்’ படி (step) முற்றிலுமாய் நீங்கிவிடும். கேரட் வாய்க்குள் சென்ற உடன், சொம்பிலிருந்து தண்ணீர் கட கடவென பின் தொடரும்.!!
கல்லூரி படித்த காலத்திலும் எதுவும் பெரிதாக மாறவில்லை. இந்தியாவில் வேலை பார்த்த காலத்தில் இன்னும் கேவலமாக, ‘கழுதை தேய்ந்து கட்டை எறும்பு ஆனது’!!

வணிக நடைமுறை ஒப்பந்தசேவையில் (BPO) அணித்தலைவி வேலை செய்து கொண்டிருந்த போது, இரவு சுழற்சிகள் (night shifts)இருக்கும். இரவு உணவை உண்ணும் நேரத்தை ‘சாதுரியமாக மிச்சப்படுத்தி’, வேலையை தொடர்வேன். ஒரு தருணத்துக்கு மேல் பொறுமையை இழந்து வயிறும், “என்னம்மா ஏதாவது சோறு குடுக்கப் போறியா இல்லியா?”, என குரல் எழுப்பும். விற்பனைப்பொறியிலிருந்து (vending machine)லாவகமாக ஒரு ‘உருளைக்கிழங்கு வறுவல்’ பொட்டலத்தை எடுத்து, கணினி முன் அமர்ந்தபடியே தின்று, வயிற்றின் வாயை அடைப்பேன்!

“பசியை போக்க உருளைக்கிழங்கு வருவலா??”
“உங்க கதையை கேக்கும் போதே, எங்குளுக்கு கொமட்டிக்கிட்டு வருது”, எனவெல்லாம் வீராவேசம் அடையப் போகிறீர்களா?
தப்பே இல்லை…என் திருமணத்துக்கு முந்தைய கேவலமான உணவு பழக்கங்களைப் பற்றி நினைக்கும் போது, எனக்கும் அதே வெறுப்பு தான்…குமட்டல் தான்!

இந்த பதிவு எழுதி முடிக்கும் போது , ஒரே ஆறுதல் என்னவெனில், இப்பதிவில் கூறிய அனைத்தும் என் ‘இறந்த காலத்தின்’ நிலைதான்! எழுதும் போது, கடிந்து கொண்டாலும், இவற்றிற்கு நேர் எதிரான உணவு பழக்கங்களை என் மகனுக்கு புகட்டி உள்ளேன் என நினைக்கும் போது, ஒரு திருப்தி. அடுத்த பதிவு அதைபற்றித் தான்!

திறன் பிறந்து இன்றுடன் 15 மாதங்கள் ஆகிவிட்டது. அவன் குழந்தைகள் காப்பகம் செல்ல ஆரம்பித்து 1 மாதம் ஆகிறது. “ஒரு பிரச்சனையும் இல்லங்க; நல்லா சாப்பிடறான், நல்லா தூங்கறான், தாறுமாறா விளையாடறான்” என காப்பகத்தில் இருக்கும் பெண்கள் சொல்லும் போது, மகப்பேறு விடுப்பெடுத்து அவனுடன் கழித்த முதல் வருடமும், அந்த நேரத்தில் அவனுக்கு பழக்கிய நல்ல வழக்கங்களும் தான் நினைவுக்கு வந்தது. ஒரு பெருமிதம் கலந்த புன்னகை வடித்ததை மறுக்க முடியாது😉

திறனின் வருகைக்கு முன்னர், குழந்தை வளர்ப்புப் பற்றி, வேலை இடத்தில் உரையாடல்கள் நிகழும். ‘குழந்தையை தனி அறையில் படுக்க வைப்பதனால் ஏற்படும் நன்மைகள்’, “அந்தந்த வேளைக்கு உணவு கொடுப்பது மட்டுமே பெற்றோரின் கடமை; எவ்வளவு உண்ண வேண்டும் என அந்த குழந்தை முடிவு செய்யட்டும்” போன்ற கருத்துக்கள், நம் ஊரின் குழந்தை வளர்ப்பு வழக்கத்திலிருந்து முற்றிலுமாய் மாறுபட்டு இருந்தது.
புதிதாக இருந்த போதிலும், அவை எனக்கு அதிர்ச்சியாக மட்டும் இருந்ததே இல்லை. நமக்கு எது சரிப்பட்டு வரும் என, நாம் வாழ்க்கையின் அந்த தருணத்துக்கு வரும் போது முடிவு செய்துகொள்ளலாம் என ஒதுக்கிவிட்டேன்.

திறனின் வருகைக்குப் பிறகு, புதிய அம்மக்களுக்கு மகப்பேறு செவிலி நடத்தும் வகுப்புகள் இங்கு உண்டு.
இப்பொழுதும் அந்த வகுப்பின் முதல் நாள் எனக்கு மிகத் தெளிவாக நினைவில் உள்ளது. ஒவ்வொரு தாயிடமும், செவிலி, எத்தனை மணிக்கு குழந்தையை தூங்கப் போடுவீர்கள் என வினவ, நான் பதிலளிக்க வாய்ப்பு வந்தது. மனதளவில், “என்ன கேள்வி இது…?”, என யோசித்தபடி, “நாங்க தூங்கும் போது தூங்கப் போடுவோம். ஒரு 11:00 – 12:00 மணி ஆகும்”, என யதார்த்தமாய் கூறினேன்.
அந்த பதிலை கேட்டு, எந்த வித உணர்ச்சியும் செவிலியின் முகத்தில் தென்படவில்லை. சில நொடிகள் கழித்து, பொறுமையாக, “குழந்தைகள் விழித்திருக்கும் நேரத்தில் கற்றுக்கொள்ளும் அனைத்தும், மூளையில் பதிய, நல்ல தூக்கமானது மிகவும் அவசியம். நல்ல தூக்க வழக்கங்களுக்கு குழந்தையை பழக்கும் போது , அது எதிர்காலத்திலும் அவர்களுக்கு ஒரு நல்ல வழக்கமாக அமையும்”, என்றார்.

எனக்கு பொதுவாகவே மூளை வளர்ச்சி சம்பந்தப்பட்ட விஷயங்கள் உடனடியாக ஒரு ஆர்வத்தை உண்டாக்கும். அதுவும் குழந்தையின் மூளை வளர்ச்சியில் பெற்றோராகிய நாங்களும் பங்கேற்கலாம் என தெரிந்த உடன், கேள்விக்கணைகளை தொடுக்க ஆரம்பித்தேன்.
“நான் கேள்விப்பட்ட வரையில், குழந்தைக்கு தூக்கம் வந்தால், அதுவே தானாய் தூங்கப்போகிறது; பெரியவர்கள் நாம் அதுதானே செய்வோம்”, என வினவினேன்.
“இங்கு பிரச்சனை என்னவெனில், அக்குழந்தை நம்மைப்போல் ஆவதற்கு வருடங்கள் பல கடக்க வேண்டும். குழந்தைகளுக்கு விளையாட சக்தி குறைந்து போனாலும், தூங்க வேண்டும் எனத் தோன்றாது. சில குழந்தைகள் கண்களை கசக்கும், சில குழந்தைகள் சோர்ந்து உட்காரும், இன்னும் சில குழந்தைகள் ‘வீர்’ என அழ ஆரம்பிக்கும். அங்கு தான் குழந்தையை பார்த்துக்கொள்பவர், அந்த அறிகுறிகளை புரிந்து கொண்டு, குழந்தைக்கு தூங்க வழி வகுக்க வேண்டும்”, என்றார் செவிலி.

“ஓ இது எனக்கு தெரியாது. அவன் அழும் போதெல்லாம், பசிக்கிறது போல என, பால் கொடுக்க உட்காருவேன். அவன் அதை மறுக்கும் போது, நிறைய சமயங்களில் என்ன செய்வதென தெரியாமல் தவித்துள்ளேன்”, என்றேன்.
சிறிய புன்னகையுடன், “நம்மைப்போல், குழந்தைகளால் தம் உணர்வுகளை வார்த்தைகளால் விளக்க முடியாது. பசித்தாலும், தூக்கம் வந்தாலும், சிறுநீர்/மலம் கழித்திருந்தாலும், அழுகையே அவர்கள் மொழி. ஒரு வழக்கத்துக்கு குழந்தையை பழக்கும் போது, பெரும்பாலான நேரம், எதற்கு அழுகிறார்கள் என உங்களால் புரிந்து கொள்ள முடியும். உதாரணத்திற்கு, பிறந்த 1-2 மாதத்தில், குழந்தைகள் சராசரியாக ஒரு 20 நிமிடங்கள் விழித்திருப்பர். தூங்கி எழுந்த உடன் வரும் அழுகை பெரும்பாலும் பசியின் அறிகுறியாகத் தான் இருக்கும். அது போல், 20-30 நிமிடங்கள் விளையாடிய பிறகு (அவ்வயதில், விழித்திருப்பதே விளையாட்டு தான்!) அழுகையுடன் சேர்ந்த கண் கசக்கும் செய்கைக்குப் பெரும்பாலான நேரம் பொருள், “நான் தூங்கத் தயார்”, எனவே இருக்கும். இப்படி ஒரு வழக்கத்தை கொண்டு வரும் போது, அழுகையை தப்புக்கணக்கு போட வாய்ப்புகள் மிகவும் குறைவு.
இவை இரண்டும் அழுகைக்கு காரணம் இல்லை என ஆகும் போது, உடல் உபாதை, அறையின் தட்பவெப்பம் என மற்ற விஷயங்களை ஆராய வேண்டும். முதல் 1-2 வாரங்கள் இந்த வழக்கத்தை புரிந்துக்கொள்வது கடினமாகத் தான் இருக்கும். ஆனால் முயற்சியை கைவிடாமல், எத்தனித்தால், குழந்தைக்கும் நல்லது, காக்கும் உங்களுக்கும்”, என புட்டுப்புட்டு வைத்தார்.
ஒவ்வொரு விஷயமும், “அட ஆமாம்ல”, என ஒரு எண்ணத்தையே கொடுத்தது. ராஜிடம் பகிர்ந்து கொண்டேன். அவனும் ஒப்புக்கொள்ள, அந்த வழக்கத்தை நடைமுறை படுத்த தேவையான நடவடிக்கைகளை எடுக்க ஆரம்பித்தோம்.

திறனின் முதல் 3 மாதங்கள், எங்கள் படுக்கை அறையில், ஒரு தொட்டிலில் (bassinet) கழிந்தது. நாங்கள் 12:00 மணி வரைக்கும் விழித்திருந்தாலும், அவனை 8:00 இலிருந்து 8:30 மணிக்குள் தூங்கப் போடுவோம் என முடிவு செய்தோம். முதல் 3-4 வாரங்கள் கொஞ்சம் கடினமாகவே இருந்தது. சில தினங்கள், கடுப்பில், “இதெல்லாம் சரிப்பட்டு வராதோ”, என ராஜ் அல்லது நான் சொல்லும் அளவுக்கு…’அல்லு கழுண்டுச்சு’!!! ஆனால் பல்லை கடித்துக்கொண்டு, முயற்சியை கைவிடாதாதின் பலன்…மெதுவாக நாங்கள் நினைத்தபடி, ஒரு அழகிய வழக்கம் உண்டானது.

இது போலவே உருவான இன்னொரு வழக்கம், காலை வேளையிலும், அவனுக்குத் தூக்கம் வருவது தெரிந்து, அவனை தூங்கப் போடுவது. அதனை தினசரி வழக்கமாக்க, அலைப்பேசியில் ‘FEEDBABY’ எனும் செயலியை (App) பதிவிறக்கம் செய்தேன்.

அதில் ஒவ்வொரு முறை அவன் தூங்க ஆரம்பிக்கும் போதும், நேரத்தை குறித்துக்கொள்வேன். பின்னர் அவ்வாறே அவன் தூங்கி எழுந்த உடன் செய்வேன். இப்படி 2-3 தினங்கள் செய்ய, அதுவும் ஒரு வழக்கம் ஆனது.

feedbaby

இதைப் பற்றி செவிலியிடம் பேசும் போது கூட, “காலைல எல்லாம் தூங்கினா நைட் ல எப்பிடி தூங்குவான்?”, என வினவ, ‘sleep induces sleep’ (அதாவது, சரியான தூக்கம் இன்னும் தூக்கத்தை தூண்டும்) காலை நேரத்தில், தூக்கம் வரும் போது , தூங்கப் போடுவதை வழக்கம் ஆக்கும் போது , அதுவே இரவு நேரத்திலும் தொடரும்”, என்றார்.

இப்பொழுதெல்லாம் காலை நேரங்களில் அவன் தூங்கும் நேரம் குறைந்து விட்டாலும், இப்பொழுதும் தினமும் 1 மணி நேரத்திலிருந்து 2 மணி நேரங்கள் வரை கண்டிப்பாக தூங்குவான்.

திறனுக்கு நல்ல ஒரு தூக்க வழக்கம் அமைந்தது…நாங்கள் எடுத்த முயற்சியின் முதல் வெற்றி என்றால், இரண்டாவது, இன்னும் அழகானது. முன்னர் கூறியது போல, திறனின் வருகைக்கு முன், நாங்கள் படுக்க 11:00-11:30 மணி ஆகிவிடும். இரவு உணவு சாப்பிட்டு முடித்து, ஏதாவது தமிழ் நிகழ்ச்சிகளோ, படங்களோ அல்லது பிற மொழி நிகழ்ச்சி/படங்களோ பார்த்து விட்டுத் தான் படுப்போம். இப்பொழுதும் அது மாறாமல் இருப்பது தான் ‘ultimate ஆனந்தம்’!!! திறன் ஒரு 7:00 மணிக்கெல்லாம் தூங்கி விட, சேர்ந்து டிவி பார்க்கவோ, அல்லது தனிப்பட்ட வேலைகளில் (உடற்பயிற்சி மையத்துக்கு போவது அல்லது இவ்வாறு பதிவுகள் எழுதுவது…) ஈடுபடவோ, ஒரு 3 இலிருந்து 4 மணி நேரம் வரை எங்களுக்கு தாராளமாக கிடைக்கிறது.

இப்பொழுது அவன் நடக்க ஆரம்பித்துவிட்டான். வீட்டில் இருக்கும் போதெல்லாம், அவன் பின்னால் ஓடுவது, அவன் கைக்கு எட்டாத படி பொருட்களை எடுத்து வைப்பது, அவனின் மழலை பேச்சுக்களுக்கு ஈடு கொடுப்பது, என அவன் விழித்திருக்கும் நேரம் முழுவதும் ஒரு break இல்லாமலே போய்க்கொண்டிருக்கிறது. அந்த மாதிரி தருணங்களில், அவனுக்கு பழக்கிய வழக்கத்தை நினைத்து மகிழ்ச்சி அடையாமல் இருக்க முடிவதில்லை.

இதே மாதிரி, இங்கு மேற்கில் கற்றுக்கொண்ட இன்னொரு குழந்தை வளர்ப்பு வழக்கம், திறனுக்கு உணவு உண்ண கற்றுக்கொடுப்பது. அதைப்பற்றி இன்னொரு பதிவு விரைவில் எழுதுவேன்🙂

வெகு நாட்கள் கழித்து பதிவு எழுத தருணம்/அவா வந்தது. அதற்கு ஒரு தலைப்பும் யோசித்திருந்திருந்தேன். ஆனால் எழுத ஆர்மபிக்க ஒரு 5 நிமிடம் முன்னர், “ரொம்ப நாள் கழிச்சு எழுதறோம். ரொம்ப serious ஆ எதுவும் வேண்டாம்”, என எண்ணம் தோன்ற, அந்த தலைப்பை ஓரம் கட்டி விட்டு, மகப்பேறு விடுப்பு முடித்து வேலைக்கு போகும் அனுபவத்தைப் பற்றி எழுதலாம் என முடிவு செ-ய்தேன்.

[ஒரு முழு நீள பதிவு எழுதி 7 மாதங்களுக்கு மேல் ஆனதனால், பேனாவை பேப்பரில் வைக்கும் போது, அது சரிந்து போகும் அழகே அழகு😦 ரயிலில் என் அருகில் அமர்ந்திருந்த பெண்ணுக்கு தமிழே தெரிந்திருந்தாலும், என் கோழி கிறுக்கலை பார்த்துவிட்டு, ஏதோ ஒரு புதிய மொழி என நினைக்க வாய்ப்புகள் நிறைய உண்டு!!!]

kirukkal

திறனுக்கு (என் மகன்) ஒரு வயது ஆகிவிட்டது. நானும் மகப்பேறு விடுப்பு ஆரம்பித்து, 1 வருடம் ஆகிவிட்டது. சரி, வேலைக்கு கிளம்புவோம் என முடிவு செய்து, திறனை மழலையர் காப்பகத்தில் சேர்த்து விட்டோம். என் கணவன் திறனை காலையில் கொண்டு விட, நான் மாலையில் அவனை அழைத்து வருவதை எங்கள் புது வழக்கமாக்கிக் கொண்டோம்.

இந்த வழக்கம் தடம் புரளாமல் இருக்க, நான் காலையில் 6:01 ரயிலை எடுத்து, 7:00 மணிக்கு வேலையை ஆரம்பிக்கிறேன்.

“இதுல என்ன இருக்கு?”, என வினவுபவர்களுக்கு…எங்களின் ‘தி.மு’ (திறனுக்கு முன்) வழக்கம் பற்றி தெரிந்திருக்க வாய்ப்புகள் இல்லை! திறனின் வருகைக்கு முன்னர், வேலைக்கு போகும் நாட்களில் 7:30 மணிக்கு முன்னர் நாங்கள் எழுந்தது கிடையாது. 9:30 மணி ரயிலை எடுத்து, நான் 10:30 மணிக்கு வேலையை ஆரம்பிப்பேன்.
ஆனால் இப்போதெல்லாம், 10:30 மணிக்கு, வேலையில் நான் ஒரு 3 மணி நேரங்கள் ஏற்கனவே கழித்திருப்பேன்!!

நான் வேலைக்குப் போக ஆரம்பித்தது செப்டம்பர் மாத துவக்கத்தில். இங்கு மாதங்கள் கணக்கு படி, குளிர் காலம் முடிந்திருந்தாலும், குளிர் குறைய இன்னொரு 1 மாதத்தில் இருந்து 1.5 மாதங்கள் வரை ஆகும். அதிலும் காலையில் 5:00 மணிக்கெல்லாம் கேட்கவே வேண்டாம்! பல் தேய்க்க சுடுதண்ணீர் குழாயிலிருந்து வரும்வரை நடுங்கி கொண்டிருக்கும் அவல நிலை!

முதல் நாள் (செப் 7) இன்னும் தெளிவாக நினைவில் உள்ளது. அரைத்தூக்கத்தில் 5:00 மணிக்கு எழுந்து பல் தேய்த்துவிட்டு, வேலைக்கு கிளம்ப எத்தனிக்கிறேன். அருகில் உள்ள வீடுகள் ஏதோ ஒன்றிலிருந்து கார் கிளம்பும் சப்தம்!

“இந்த தெருவிலேயே முதலில் வேலைக்கு கிளம்புபவள் நானாகத் தான் இருப்பேன்”, என்ற என் ‘silly ‘நம்பிக்கை தூள் தூளாக உடைந்தது. ஒட்டிக்கொண்டிருந்த ஒரு சிறு தூண்டும், ரயில் நிலையம் போய் சேர்ந்த போது , காற்றோடு கலந்தது.
“6:00 மணிக்கெல்லாம் யார் ரயில் ஏறப்போகிறார்கள்? வண்டி நிறுத்த நிறைய இடம் இருக்கும், பிடித்த இடத்தில் நிறுத்த வேண்டியது தான்”, என கனவு கண்ட படி, போய் சேர்கிறேன்… அங்கு திரை அரங்குகளில் டிக்கெட் கிடைக்காமல் அல்லாடும் கூட்டம் போல், கார்கள் அங்கும் இங்குமாய் நிறுத்தக் காத்துக்கொண்டிருந்தன! ‘சப்’ என கனவு அப்பளமாய் நொறுங்க, மிஞ்சி இருந்த இடங்களில் ஒன்றை முடிவு செய்து வண்டியை நிறுத்தினேன்.

6:00 மணிக்கு இத்தனைபேர் வேலைக்கு செல்கிறீர்களா என அதிர்ச்சியில் ரயில் ஏறினேன். அங்கிருந்த அறிவிப்புப் பலகையைப் பார்த்து, 5:43 மணிக்கு இன்னொரு ரயில் ஏற்கனவே கிளம்பி விட்டது என அறிந்துக் கொண்டேன்!

பூனை கண்ணை மூடிக்கொண்டு, உலகமே இருந்துவிட்டது என நினைக்குமாம். அது மாதிரியான என் போலி பிம்பம், வேலைக்குப் போக ஆரம்பித்த முதல் நாளிலேயே தரைமட்டம் ஆனது!

“இது பொய்யாவதற்கு வாய்ப்பே இல்லை”, என நான் நினைத்த இன்னொரு விஷயம்…

“7:30 மணிக்கு முன்னர் எழுந்து பழக்கம் இல்லாத நான், இப்போது 5:00 மணிக்கு எழுந்திருக்கிறேன். ரயில் எரிய உடன், பொத்தென ஆழ்ந்த தூக்கத்திற்குள் செல்வேன்”, என்ற திடமான எண்ணம்.

பையை இறக்கி வைத்து, தேனீர் அருந்தியபடி ரயில் பெட்டியில் அமர்கிறேன். தூக்கம் மட்டும் கண் இமை அடியிலிருந்து எட்டிப் பார்க்கவே இல்லை. நாமே கண்ணை மூடி, கண்களுக்கு நினைவு படுத்துவோம் என நான் எடுத்த முயற்சி மீண்டும் தோல்வியை சந்தித்தது.
என் வேலை சம்பந்தமான ஒரு இணையவழி பரப்பலை (podcast) கேட்டு முடிக்கும் போது , என் நிறுத்தம் வந்தது.

இப்படியே 3 வாரங்கள் வெற்றிகரமாக கழித்து விட்டேன். என்னை பார்த்து, இந்த சூரியனும் சற்று சீக்கிரமாகவே எழுந்திருக்க ஆரம்பித்துவிட்டது😉
இப்பொழுதெல்லாம் 5:45 மணிக்கே, சூரியனின் ‘தூங்குமூஞ்சி’ வெளிச்சம் எட்டிப் பார்க்க ஆரம்பிக்கிறது.

இத்தனை சீக்கிரம் வேலை ஆரம்பிப்பதன் பலன், மாலையில் 3:00 மணிக்கெல்லாம் வேலையை முடித்து, 4:30 மணிக்கு திறனையும் காப்பகத்திலிருந்து கூடி வந்து விடுகிறேன்!

நேற்று, இணையவழி பரப்பல்களுக்கு ஒரு இடைநிறுத்தம் போட்டு விட்டு, இந்த பதிவை எழுத ஆரம்பித்தேன். இன்று வீட்டில் எழுதி முடிக்கிறேன். இப்படி பல பதிவுகளுக்கு என் இந்த விடியற்காலை ரயில் பயணம் நிச்சயம் பயன்படும் என தீவிரமாய் நம்புகிறேன்!

நிறைய நாட்கள் கழித்து…மீண்டும் பிதற்றல் பக்கம் தலை வைக்கிறேன்!! இம்முறையும் எதுவும் புதிதாக எழுத வாய்ப்பு கிடைக்கவில்லை. அதனால், சமீபத்தில் tamiltalkies தளத்தில், இறைவி பட விமர்சனத்திற்கு இட்ட பின்னூட்டத்தையே பதிவாக பதிக்க உள்ளேன்.

Tamiltalkies தளத்தில் இடம்பெற்ற இறைவி படத்தின் திரைவிமர்சனம் இது…

என் ஆதங்கம் கலந்த பின்னூட்டம் பின் வருமாறு…

வணக்கம் தமிழ் டாக்கீஸ்! நானும் என் கணவனும் நீங்க திரை விமர்சனம் செய்ய ஆரம்பிச்ச காலத்துல இருந்து விமர்சனங்கள பாத்துட்டுவரோம். முழுக்க முழுக்க உங்க விமர்சனங்கள்ல உடன்பாடு இல்லாட்டியும், பெரும்பாலான படங்கள்ல ஒத்துப்போவோம். சில படங்களுக்கு எல்லாம் பயங்கர ‘hype’ இருக்கும் போது …உங்க குழு என்ன சொல்றாங்கனு விரும்பிப் பாப்போம். அந்த மாதிரி பாத்து புடிச்ச விமர்சனங்கள் பட்டியல்ல…’கடல்’, ‘ஜில் ஜங் ஜக்’ சொல்லலாம்.

பெரும்பாலும் நீங்க வியாபார கோணத்துல தான் விமர்சனம் பண்ணுவீங்கனு தெரியும்…ஆனா இந்த படத்த நேத்து பாத்ததுக்கு அப்பறம் உங்க கருத்து என்னனு தெரிஞ்சிக்க…விமர்சனத்த பாத்தோம். கர்ணன் பட விநியோகஸ்த்தர் நினைக்கறேன்…அவரோட உரையாடல், தேர்தல் போது இடம்பெற்ற தொகுப்பு எல்லாம் பாத்துட்டு…ஏனோ, நீங்க ஒரு விரிவான சமூக சிந்தனை உள்ளவங்க, ஒரு நல்ல முயற்சில இருக்கற தப்புகள சுட்டிக்காட்டுவீங்க…ஆனா எடுத்த முயற்சிய பாராட்டுவீங்கனு நினைச்சுட்டேன்!

இந்த படத்துல இடம்பெற்ற பெண் கதாப்பாத்திரங்கள பத்தி நீங்க விமர்சிச்சது, உங்க குழு மேல வச்சிருந்த மரியாதைய ரொம்ப கீழ கொண்டுவந்துடுச்சு.

பூஜா கதாப்பாத்திரத்த பத்தி பேசும் போது…”ரொம்ப தவறான முறைல செயல் படுது” னு சொல்றீங்க. ஆனா அதே மாதிரியான ஒரு கதாப்பாத்திரதுல மாதவன் இறுதிச் சுற்றுல வரும் போது, அது பத்தின பேச்சே இல்ல. அது எப்படி, “ஆண்கள் செஞ்சா…ஒரு விஷயமே இல்ல…ஆனா அதே ஒரு பொண்ணு செஞ்சா…அது அராஜகமா?” அவ வாழ்க்கைய எப்படி நடத்தனும்னு சமூகத்து கிட்ட கேட்டு தான் அவ முடிவு எடுக்கனுமோ??

அப்பறம் பெண்கள பத்தி பேசும் போதெல்லாம்…”பண்ணுது”, “செய்யுது”…னு ஒரு வாயில்லா பொருள பத்தி பேசறா மாதிரி விமர்சிக்கிறீங்க….ஆனா S.J. சூரியா கதாப்பாத்திரம் பத்தி சொல்லும் போது…”அவரு”, “செஞ்சாரு” னு மரியாதை. இதுல அந்த கதாபாத்திதோட குடிப் பழக்கத்துக்கு ஒரு சப்பக்கட்டு கட்றீங்க பாருங்க….செமையா இருக்கு! அது எப்படி..”இவ்வளவு மாசங்கள், வருஷங்கள் குடிச்சா தான் அவன் ஒரு குடிகாரன்…அப்ப தான் அவன் பொண்டாட்டிக்கு சண்டை போடற உரிமை இருக்கு. பத்து நாள், ஒரு மாசம் எல்லாம் ஒரு matter ஏ இல்ல, அதுவும் எவ்வளவு மனசு ஒடிஞ்சு போய் இருக்காரு…அதுக்கெல்லாம் மேலையும் கீழையும் குதிச்சா அது தப்பு ல?”

அப்பறம் அஞ்சலி கதாப்பாத்திரம்…”புருஷன எதித்து கேட்டு…அவளே அவ மரியாதைய கெடுத்துகிட்டா”! அது எப்படிங்க…ஒரு கேவலமான ஆளு அவன் (விஜய் சேதுபதி கதாப்பாத்திரம்)…வீட்ல இருக்கற பொண்டாட்டிய பத்தி கவலை படாம….நண்பர்களுக்காக ஜெயிலுக்கு போறான். அவன மதிச்சு, அவன் எவ்வளவு கீழ்த்தனமான கேள்வி கேட்டாலும்…அதுக்கு அவ “ஆமாங்க…இல்லீங்க” னு பதில் அளிக்கனுமா? இதே மாதிரி தான் கல்யாணம் ஆன புதுசுல…அவன் அவகிட்ட..”நான் இப்படி தான்…புடிச்சா இரு”னு சொல்லுவான். அத நீங்க “அவனையே நம்பி வந்த பொண்ண இப்படி நடத்தறானே”னு விமர்சிக்கல…..அப்ப இங்க மட்டும் எதுக்கு?

பத்தோட பதினொன்னா இருக்கப் போகுது இந்த பின்னூட்டம்னு தெரிஞ்சும்….ஏன் எழுதறேன்னு தெரியல. ஏதோ இவ்வளவு நாளா பாத்துட்டு இருக்கோமே…நம்ம கருத்தையும் பதிப்போம்னு ஒரு ஆதங்கம் தான்.

இதுல என்ன காமெடினா…சில படங்கள் விமர்சிக்கும் போது, heroine எப்பவும் போல…லூசு மாதிரி வந்துட்டு ‘போகுது’னு விமர்சிக்கறீங்க….ஆனா அவளுக்கு சரின்னு படறத பேசும் போது , தப்பானவ, மரியாதை தெரியாதவ னு சொல்றீங்க!

உங்க விமர்சனக் குழுவுல…”அச்சம் மடம் நாணம்….இவை பெண்களுக்கு அவசியமானவை”, “புருஷன மதிக்க தெரியாதவ….நல்ல பொண்டாட்டியே இல்ல” மாதிரியான கருத்துக்கள முழுமையா நம்பும் ஆண்களும் அதுக்கு சப்பக்கட்டு கட்டும் பெண்களும் தான் இருக்காங்க போல. ‘முற்போக்கு சிந்தனை’னு சொன்னா…”ஓ அடுத்த வாரம் release ஆற படமா”னு கேப்பாங்க போல! எப்ப பாரு…”சமுதாயத்துல சரி னு சொல்றத மட்டும்…வேதவாக்கா எடுத்துகிட்டு, அது படி இருக்கற படம் தான் நல்ல படம்…இல்லனா தேறாது” மாதிரியான நிலைப்பாடு வேணாமே.

அரைச்சு மாவையே அரைக்காம புதுசா வர்ற படங்களே ரொம்ப கம்மி நம்ம கோலிவுட் ல. அதையும்…”எதுக்கு தம்பி…வேற வேலை இருந்தா பாரு” னு நீங்க தட்டி கழிச்சா…அப்பறம் உங்க விமர்சனத்த பாத்துட்டு, பாக்க போறவனும் வேணாம்னு முடிவு செய்வான், அப்பறம் என்ன ஆகும்னு உங்களுக்கே தெரியும்.

அதுக்காக இந்த படம். “ஒரு trendsetter ‘, ‘இத விமர்சிக்க ஒரு தனி அறிவு வேணும்”னு எல்லாம் நான் சொல்லல. இந்த படத்துல, கடசில திணிக்கப் பட்ட பெண்ணிய கருத்துக்களாகட்டும், படத்தோட நீளம் ஆகட்டும், ரொம்ப சுமாரான பாடல்களாகட்டும், நெறைய விஷயங்கள் எங்களுக்கும் கசப்பாத் தான் இருந்தது. அதுக்காக ரெண்டு மூணு கொறைய வச்சு, படத்தையே தள்ளுபடி செய்யறது சரி இல்ல.

நாலு லைன் எழுதுவேன்னு நினைச்சேன்…ஒரு கதையே எழுதிட்டேன். எனக்கு சொல்லனும்னு தோணினத சொல்லிட்டேன். நன்றி!

கெத்து படம் பற்றி எழுதிய பதிவை அடிப்பிறழாமல் படிக்க நினைத்தபோதும்…”நிறவெறி பற்றிய என் கருத்துக்களை ஒரு தனி podcast ஆக செய்தாலென்ன”, என நினைத்தேன்; சிறுகதை ஒன்றை படிக்கலாம் என முடிவு செய்தேன்.

இந்த சிறுகதை…நான் நவம்பர் 2010 இல் எழுதியது…

https://drive.google.com/file/d/0B1lruf1EhTeNWE1xeENHWXJ6Q1U/view?usp=sharing

கதையின் எழுத்துவடிவம் – இங்கே

Podcast எனப்படும் இணையம் வழியான ஒலிப்பதிவுகள் கேட்பது ஒரு சில வருடங்களாகவே எனக்கு பழக்கமாக இருந்துள்ளது. போட்காஸ்டில் ஒரு ஈடுபாடு ஏற்படக் காரணமாய் இருந்தது சுரேஷ் அவர்களின் englishtamil வலைத்தளம் தான். அதில் அவரின் திரை விமர்சனங்களையும், சமூகப் பிரச்சனைகள் பற்றிய பேச்சுக்களையும் விரும்பி கேட்போம். அவற்றை கேட்டப் பிறகு, பல முறை ஏதாவது சுற்றுலாப் பயணங்கள் போது ஒளிப்பதிவு செய்ய, சுரேஷ் தோரணையில் தொடர்விளக்க உரை (commentary) அளிப்பேன்!!! மற்றபடி, ஒரு podcast பதிவு செய்ய மட்டும் வாய்ப்பு உருவாக்கிக்கொள்ளவில்லை.
“அதற்கு சரியான software, mic எல்லாம் இல்லாவிடில் சரியாக அமையாது”, என தள்ளிப்போட்டுக் கொண்டே இருந்தேன். சமீபத்தில் என் பள்ளித் தோழி ஒருத்தியுடன் வெகு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு பேசும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. பக்கம் பக்கமாக கருத்து பரிமாற்றம் செய்வதற்கு பதில், என் கருத்தை ஒரு கேட்பொலி கோப்பாக (audio file) அனுப்பினேன். அதன் தரம் கொஞ்சம் நன்றாகவே ;) இருந்ததனால், என் நிறைவேறாத ஆசையை நிறைவேற்ற ஒரு வழி கிடைத்ததாக நினைத்தேன். முதல் இணையதள அலைபரப்பு இதோ!

https://drive.google.com/file/d/0B1lruf1EhTeNUGFSeU5rdGVRTWs/view?usp=sharing

 

 

இன்று….அதேதான் வெட்டியாய் இருந்த ஒரே காரணத்தினால் இந்த கர்ணகொடூரமான ப(ப்)டத்தை பார்க்க நேர்ந்தது.

நல்ல வேளையாக…30 நிமிடத்திற்கு மேல் பார்க்கவில்லை!

பணம் இருக்கும் ஒரே காரணத்தினால் ‘நடிக்கும்’ உதயநிதி ஸ்டாலின், வெள்ளை தோல் இருக்கும் ஒரே காரணத்தினால் ‘நடிக்கும்’ ஏமி ஜக்சன்..என நடிப்புக்கும் அவர்களுக்கும் சம்பந்தமே இல்லாத நாயகனும் நாயகியும்! படம் பார்த்த ஒவ்வொரு நிமிடமும்…இதற்கு 120 ரூபாய் கொடுத்து திரையரங்கில் பார்த்த மக்களை நினைத்து வருத்தம் படாமல் இருக்க முடியவில்லை.

இந்த நிறவெறி ததும்பும் காட்சியில், நூலகத்தில் இருந்து திருடிய புத்தகங்களை திருப்பிக் கொடுக்க குழையும் கதாநாயகி; 3 புத்தகங்களை தன் தோழியிடம் கொடுத்திருப்பதாகவும், அவள் ‘கும் ‘ என இருப்பாள் எனவும் சொல்லி, அவளை பார்க்கச் செல்கின்றனர்..கதாநாயகன், கதாநாயகி மற்றும் கதையில் ‘காமெடி’க்கென உலாவரும் கருணாகரன்.

அந்த தோழி வீட்டிலிருந்து வெளியில் வருகிறாள். தமிழ் திரைப்படங்களின் ‘காமெடி கலர்’ என பட்டம் வாங்கிய கருப்பு நிறத்தில் இருக்கிறாள்.

அவளை பார்த்த உடன் இடம்பெறும் வசனங்கள் பின் வருபவை…

“இதுதான் உன் கும்மா??? பாக்கறதுக்கு ட்ரம் மாதிரி இருக்கா”

அந்த தோழியிடம் இருந்த புத்தகங்களை வாங்கி, தலைப்பை நாயகன் படிக்க, counter அடிக்கிறார் நம் ஆணழகன் கருணாகரன்….

புத்தகப் பெயர்: ‘தலையணை மந்திரம்’
கருணாகரன் – “தலகாணி மாதிரி இருந்துட்டு தலையணை மந்திரம் கேக்குதா”

புத்தகப் பெயர்: ‘கணவனை கைக்குள் வைத்திருப்பது எப்படி’
கதாநாயகன் – “ஏன்மா உனக்கு கல்யாணம் ஆய்டுச்சா”
தோழி – “இன்னும் ஒரு தடவை கூட ஆகலங்க”
கருணாகரன்: “ஒருவாட்டியாவது ஆகுதான்னு பாப்போம்”

பார்த்துக்கொண்டிருந்த எனக்கு சட்டென தோன்றியவை….

“ஏன்டா டேய்…அந்த பொண்ணு உன் கலர் தான் தெரியும் ல; இது காமெடி னு பேசற உனக்கும் வெக்கம் இல்ல; அத பக்கத்துல இருந்து பாத்துகிட்டு நிக்கற ஆணழகனுக்கு(நம்ம கதாநாயகன்..யப்பா அதுவும் ஒரு பூனை கண்ணு மாதிரி ஏதோ வச்சுக்கிட்டு!!!) வெக்கம் இல்ல; உங்கள வச்சு படம் எடுக்கற இயக்குனருக்கும் வெக்கம் இல்ல; இந்த கோஷ்டிய வச்சு படம் எடுக்கற தயாரிப்பளார்….ஓ அதுவும் கதாநாயகன் தான்ல…”

“உங்கள எல்லாம், “நீ கருப்பா இருந்தா என்ன செவப்பா இருந்தா என்ன…நீ ஆண் சிங்கம் டா!”, “பொட்டச்சிங்க நீ கிண்டல் செய்யறதுக்கும் அடக்கி ஆளறதுக்கும் பொறந்தவங்க; கருப்பா இருந்தான்னுவை, இன்னும் சூப்பர்…காமெடி செஞ்சு கூத்து அடி டா”, னு வளத்து ரோட்ல திரிய விட்ட சமூகத்த சொல்லணும்”

இந்த படத்தின் இன்னொரு ‘சிறப்பம்சம்’….”கருப்பானவன் தான் வில்லனாய் இருக்க மிக தகுதி ஆனவன்” என்ற தமிழ் திரைப்படத்திற்கே உரிய உண்மையை நிலைநாட்டியது!!!

அதன் காரணமே, கால்பந்து வீரர் விசயனுக்கு அடித்த ஜாக்பாட்…படத்தின் கொடூரமான வில்லன் பதவி!!!!

இந்த இடத்தில் என் கணவன் கூறியது தான், பதிவுக்கு தகுந்த முடிவாக இருக்கும்…

இதையெல்லாம் பார்க்கும் எமி ஜாக்சன் கட்டாயம் நினைப்பாள், “நம்ம ஊருல நிறவெறினு பேசறதெல்லாம் ஒரு பெரிய விஷயமே இல்ல போலவே! இந்த ஊரு என்னடா இப்படி நிறவெறி ல ஊறி கெடக்கு???”

 

 

வருடத்தின் கடைசி வாரங்கள்… ஊர் சுற்றுவது, படங்கள் பார்ப்பது என செலவு செய்ய முடிவு செய்திருந்தேன். அவ்வாறே நகர்ந்தும் கொண்டிருந்தது. ஆனால் ஓரிரு வாரங்களாக பல தமிழ் திரைத்துறை சம்பந்தப் பட்ட விஷயங்கள், “எடுறீ பேனாவ….எழுதுறீ பதிவ” என எனக்குள் இருந்த வெறுப்பையும், கடுப்பையும் வெளிக்கொணரத் தூண்டியது.

பதிவை பிரசுரிப்பதற்குள் புது வருடம் பிறந்து விட்டது. புது வருடத்தை ஒரு புலம்பல் பதிவுடன் ஆரமிக்க வேண்டுமா என நினைத்தேன் …பின்னர், “பொலம்பனும்னு முடிவெடுத்தாச்சு….அப்பறம் புது வருஷம் என்ன பழசென்ன என்ன”, என பிரசுரிக்கிறேன்!

ஒவ்வொன்றாக இனி…

Beep சாங் + இளையராஜா

சமீபத்தில் தமிழகத்தை ஆட்கொண்ட மழை வெள்ளத்திற்கு நிவாரண நிதி வழங்கும் ஒரு விழாவில் பேசுகிறார் இளையராஜா…
“இயற்கை ஆண்டவனின் வேலை ஆள்; “அவங்க மனசெல்லாம் சரியில்ல..சரி செஞ்சுட்டு வா”ன்னு இயற்கைய அனுப்பிச்சு நமக்கு ஒரு தண்டனைய கொடுத்தான் இறைவன்”.

மழை வெள்ளத்தில் இறந்த 300 க்கும் மேற்பட்டப் பேரில், அவருக்கு வேண்டியவர்கள் இருந்திருந்தால், இப்படி ஒரு கேவலமான ‘தத்துவத்தை’ சபையில் பேசியிருப்பாரா?

மக்களுக்கு சரியான சாலைகளையும், வடிகால் வசதிகளையும் செய்து கொடுக்காத அரசாங்கத்தை தண்டிக்காமல், அவதிப்படும் மக்களை, மேலும் தண்டித்த அந்த வேலை ஆள் துப்புகெட்டவனென்றால், அவனை வேலை ஆளாக வைத்திருக்கும் அந்த ஆண்டவனை என்னவென்று சொல்லுவது???

“நான் அவதிப்படல….வேற யாரு எப்படி போனா எனக்கென்ன…ஏதோ எனக்கு கைத்தட்டல் கெடைச்சா சரி”, என்ற கீழ்த்தனமான எண்ணத்தின் வெளிப்பாடே இது.

‘Beep ‘ சாங் பற்றி கேள்வி எழுப்பிய பத்திரிக்கையாளரும் இளையராஜாவும்

‘Beep ‘ சாங் பற்றி கருத்து கூற விரும்பவில்லையெனில், ‘விருப்பமில்லை’, எனக்கூறி அடுத்த கேள்விக்கு நகர்ந்திருக்கலாம். அதை விட்டுவிட்டு, “உனக்கு அறிவு இருக்கா?”, “முதல…நீ வந்து என் கூட பேசறதுக்கு…”, போன்ற செருக்கு நிறைந்த விடை அளித்தார்.
“இந்த தெனாட்டு எல்லாம் எப்ப சார் உங்களுக்கு வருது?”, என கேட்கத் தோன்றுகிறது.


“கோபம் இருக்கற எடத்துல குணம் இருக்கும்”, “சரக்கு இருந்தா கொஞ்சம் செருக்கு இருக்கத் தான் செய்யும்”, போன்ற உப்புச் சப்பற்ற சப்பக்கட்டுகள் தேவையற்றவை.
ஒருவருக்கு பணிவோ தன்னடக்கமோ இல்லாத போது, அவர் மீது இருக்கும் மரியாதை குறைவதோடு, அவர் மீது ஒரு வெறுப்பும் தோன்றுகிறது.

இளையராஜாவின் ஆணவ பதிலுக்கு கங்கை அமரினின் விளக்கம்:

‘Beep ‘ சாங் – இளையராஜா சர்ச்சை பற்றி கங்கை அமரனிடம் கேட்ட போது,

“பிரேமானந்தா கிட்ட கேக்க வேண்டியத இளையராஜா கிட்ட கேட்டா என்ன நியாயம்?”
“அவர் பொது நிகழ்ச்சிகள்ல கலந்துக்க மாட்டாரு. இனிமே நீங்க இளையராஜாவ பாக்க முடியாது”
என சரமாரியாக உளறல்களை உமிழ்ந்தார்.

கட்டடம் ஒன்று இடிந்து விழுந்து, பல கோடி பண சேதம் நிகழ்கிறது என வைத்துக் கொள்வோம். அப்பொழுது, கட்டடக் கலை வல்லுனர்கிட்ட கருத்து கேக்காம, கணக்கு வாதியார் கிட்டயா கருத்து கேப்பாங்கப்பு???

“இனிமே அவர பாக்க முடியாது”….இதை கேட்டவுடன், என் மனதில் தோன்றியதை அப்படியே எழுதினால்…

“சார் சார் இதெல்லாம் கொஞ்சம் ஓவர்! ஒரு கலைஞரா இளையராஜா தன்னோட கலைய மக்கள் முன்னாடி கொண்டு வந்தாரு. என்னமோ அவர் கோவிச்சிக்கிட்டு வீட்ல அடைஞ்சு கெடந்தா, இசைக்கு வேற வழி இல்லாம மக்கள் தவிப்பாங்கனு நீங்களே தப்பு கணக்கு எல்லாம் போடாதீங்க. நீங்க இப்படி பேசினது அவருக்கு தெரியுமா?? அடுத்த வாரம் கூட ஒரு கச்சேரிக்கு கை நீட்டி காசு வாங்கி இருக்காரு போல”

‘Beep ‘ சாங்:

தாமரை எழுப்பிய அதே கேள்விகள் தான் என் மனத்திலும் தோன்றியது. வழி வழியாக பெண்ணை இழிவு செய்வதை ஒரு சாதரணமான விஷயமாக பார்த்து வரும் தமிழ் திரைத் துறையில், சிம்புவின் இன்னொரு இழிவான வெளிப்பாடுதான் இந்த ‘Beep ‘ சாங்.

அடக்கம், அச்சம், மடம், நாணம் என்ற பெயரில் பெண்ணை அடிமைப் படுத்தும் சமூகத்திற்கு இனிதே துணைப் போகும், தமிழ் திரைப்படங்களுக்கு….இது ஒன்றும் புதிதில்லையே!

சமூகப் பிரச்சனைகளில் இருந்து விலகியே இருக்கும் தமிழ்  சினிமா-1

சமூகப் பிரச்சனைகளில் இருந்து விலகியே இருக்கும் தமிழ்  சினிமா-2

சமூகப் பிரச்சனைகளிலிருந்து விலகியே இருக்கும் தமிழ் சினிமா – 3

இது மாதிரியான ‘கலைநயம் மிகுந்த’ வெளிப்பாடுகளில் மூழ்கிக் கிடக்கும் சமூகமும்….இதை ஒரு பெரிய விஷயமாகவே கருதவில்லை.

இப்படி இருக்க…இந்த அனைத்து சர்ச்சையும், போராட்டமும் ….செவிடன் காதில் ஊதிய சங்கு போலவே எனக்கு தோன்றுகிறது!

அப்படியே இந்த சர்ச்சைகளைப் பார்த்து, தமிழ் திரைத்துறை திருந்துமானால், ‘item’ பாடல்களும், பெண்களை இழிவு படுத்தும் இரட்டை அர்த்த ‘நகைச்சுவைகள்’, போன்ற ‘சுவாரசியமான’ விஷயங்களும்…சுவடின்றி அழிய வாய்ப்புண்டு.

அஜித் பற்றி…

“இதெல்லாம் எதுக்கு எழுதிகிட்டு..,ரொம்ப offensive comments எல்லாம் வரப்போகுது”, என ராஜ் கூறிய போதும், புலம்ப ஒரு பதிவு எழுத முடிவு செய்துவிட்டேன்…வெகு நாட்களாக புலம்ப நினைத்த இதைப் பற்றியும் எழுதுவோமே என…

சமீபத்தில் வேதாளம் திரைப்படம் பார்த்தேன் (அதே தான்…வெட்டியாய் இருந்த போது, காட்சிகளை ஓட்டி ஓட்டி பார்த்தது!!)

அவரின் முந்தையப் படங்களைப் போல், இதிலும் அஜித் நடிக்க எத்தனித்து, அபாரத் தோல்வி அடைந்திருந்தார்.

ஒவ்வொரு முறை அஜித் திரையில் வரும்போதும், “நம்ம ஊரு ஜார்ஜ் க்ளூனி (George Clooney)” என்ற ‘பாராட்டு’ தான் நினைவுக்கு வந்தது. ஜார்ஜ் க்ளூனி மாதிரி சால்ட் & பெப்பர் நிறத்தில் முடி இருந்த ஒரே காரணத்தினால், இந்த ஒப்பீட்டை செய்தவர், ஒன்று ஜார்ஜ் க்ளூனியை பார்த்திருக்க மாட்டார் அல்லது வயதான தோற்றத்தில் இருந்த அஜித்தின் புகைப்படத்தைக் காட்டி ஜார்ஜ் க்ளூனி என யாரோ அவரை ஏமாற்றி இருக்கிறார்.

சரமாரியாக அஜித்க்கு வழங்கப் படும் இன்னொரு ‘பாராட்டு’, “அவர் ரொம்ப நல்லவர்”

(இங்கு ‘நல்லவன்’ என்பதற்கான அளவுகோல் என்ன என்பது இன்னொரு புறம்)

அவர் சொந்த வாழ்க்கையில் நல்லவராகவே இருக்கட்டும்…ஆனால் அது எப்படி அவரின் தடுமாற்றம் நிறைந்த ‘நடிப்பை’ நியாயப்படுத்தும்?
இது எப்படி இருக்கிறதென்றால்…ஒருவர் வேலை செய்யும் அலுவலகத்தில், செய்யும் வேலை, பிழைகள் நிறைந்ததாக இருக்கிறது; இதனால் வேலையில் கணிசமான பண நஷ்டமும் ஏற்படுகிறது. அதற்கு விளக்கம் கேட்கப் படும் போது , ‘என்னங்க நான் எவ்வளவு சமூக சேவை செய்யறேன் தெரியுமா…எனக்கு ‘நல்லவன்’ ன்னு ஒரு பட்டப் பெயர் கூட இருக்கு தெரியுமா?”, எனக் கூறுவதுபோல் உள்ளது.

“இப்படி புலம்புவதால்…என்ன நடக்கப் போகிறது?”, என பின்னூட்டமிட விரும்புபவர்களுக்கு…
“இந்த பதிவுல விமர்சிக்கப் பட்டவங்க இத படிப்பாங்களா, படிச்சிட்டு ஏதாவது change ஆகணும்னு யோசிப்பாங்களா, சரியான பேத்தல்னு தூக்கி எறிவாங்களா, இங்க எழுதப் பட்ட பிரமுகர்களின் ரசிகர்கள் என்ன நினைப்பாங்க, என்னனு பின்னூட்டம் இடுவாங்கனு யோசிச்சு இந்த பதிவ எழுதல. ரொம்ப நாளா புழுங்கிகிட்டு இருந்த விஷயங்கள பதிவா தொகுக்க ஆசைப்பட்டேன். அவ்வளவுதான்!

அன்று என்றும் போல், விளையாடிவிட்டு தூங்க ஆரம்பித்தான் என் மகன், திறன். மகப்பேறு விடுப்பின் போது, நேரம் கிடைத்தால் ஏதாவது வேலை சம்பந்தமாக படிக்கலாம் என நினைத்திருந்தேன். திறனின் 2 மணி நேர தூக்க சமயம் என்பதனால், படிக்கவும் உட்கார்ந்தேன். சாதரணமாக படிக்கும் போது , முக்கியமானவற்றை ஒரு கையேட்டில் எழுதுவது வழக்கம். கட கடவென ஒரு பக்கம் எழுதி விட்டேன். யதார்த்தமாக, எழுதிய தாளை பார்கிறேன். ‘கோழி கிறுக்கல்’ என பிறர் கைய்யெழுத்துக்களை குறை கூறி கேட்டிருக்கிறேன். ஆனால் முதல் தடவையாக கோழி கிறுக்கலை கண்கூடாகக் கண்டேன். ஒரு நிமிடம் அப்படியே அதிர்ச்சி அடைந்தேன்.

handwriting now

பள்ளியில் தமிழ், ஆங்கில கைய்யெழுத்துக்கு பரிசாய் வாங்கிய பிளாஸ்டிக் டப்பாக்கள் கண் முன் வந்து சென்றன!!

handwriting prize

என் கைய்யெழுத்து இவ்வளவு கேவலமானதற்கான காரணங்களை யோசித்தேன். வேலைக்குப் போக ஆரம்பித்தக் காலத்தில் இருந்து, பேப்பர் பேனாவின் பயன்பாடு நன்றாகாவே குறைந்து விட்டது. இந்த வலைப்பதிவு ஆரம்பித்த போது , ரயில் பயணங்களில், கையேட்டில் எழுதும் பழக்கம் மீண்டும் ஆரம்பித்தது. ஆனால் கைக்கணினி (tablet ) வாங்கியப் பிற்பாடு, அந்த நல்ல பழக்கமும் ‘கடந்த கால’ விஷயமாகிவிட்டது. தமிழ் பதிவுகளைக் கூட, ‘தங்க்லீஷ்’இல் எழுதி, Google Transliterate பயன்படுத்தி தமிழில் மாற்றுவதனால், தமிழ் கையெழுத்தும் அதோகதி!!!

tanglish

“இப்பொழுது இந்த புலம்பலுக்கும் பதிவு தலைப்புக்கும் என்ன தொடர்பு?”….இதோ வந்துட்டேன்!

குழந்தை வளர்ப்பு பற்றி படிக்கும் அனைத்து இணையத்தளங்களும், ஒன்று போல் கூறும் ஒரு கருத்து, ”குழந்தைகளுக்கு முன்னுதாரணமாக விளங்குபவர்கள் முதலில் பெற்றோர்களே!”
இது ஒன்றும் நமக்கு புதிதில்லையே. அந்த கருத்தின் வெளிப்பாடே,

“தாய போல புள்ள…நூல போல சேல”

“எந்த குழந்தையும் நல்ல குழந்தைதான் மண்ணில் பிறக்கயிலே; அவர் நல்லவர் ஆவதும் தீயவர் ஆவதும் அன்னை வளர்ப்பதிலே”, போன்ற திரைப்பட பாடல் வரிகள்.
5 மாதங்களே ஆன நிலையில், திறன் என்னைப் போல் கொட்டாவி விடுவது (கொட்டாவியை ‘ஆ’ என்ற சத்ததுடன் முடிப்பது) சிறிது சிரிப்பையும், சிறிது அதிர்ச்சியையும் அளித்தது. நான் தன்னிச்சையாக செய்யும் ஒரு விஷயத்தை, அவன் உள்வாங்கியது பார்த்து, “அப்ப நாம தெரிஞ்சே செய்யற தப்ப கூட அவன் படிச்சுப்பான் ல” ,என ஒரு எண்ணம் தோன்றிற்று.

அவன் எழுத ஆரம்பிக்கும் போது , ஆரம்பத்தில் ஆர்வத்துடன் இருந்தாலும், போக போக சலிப்பு தட்ட ஆரம்பிக்கலாம். பின்னர் கடமைக்கென செய்யும் வேலையாக மாறவும் வாய்ப்புகள் உண்டு. ஆனால் நானும் சாதாரணமாக பேனாவினால் பேப்பரில் எழுதுவதை பார்க்கும் போது , “அட…எப்பவோ ஸ்கூல் முடிச்ச அம்மா இப்பவும் எழுதும் போது , நான் எழுதினா என்ன”, என்ற எண்ணம் தோன்றலாம். என் கையெழுத்து புரியும் படி இருப்பது பார்த்து, அவனும் தெளிவாக எழுத முயற்சிகள் எடுக்கலாம். நான் எழுத கற்றுத் தரும்போது, அவனுக்கு ஒரு நல்ல எடுத்துகாட்டாக இருக்கிறேன் என்ற பெருமிதத்துடன் கற்றுத் தருவேன்.

இந்த கனவுக் கோட்டையெல்லாம் நிஜக் கோட்டையாக மாற, நான் இப்பொழுதிலிருந்து திரும்ப பேனா பேப்பர் பயன்படுத்த ஆரம்பிக்க வேண்டும்.
இவ்வளவு பேசினாலும், இதுவரைக்கும் எழுதியது கூட கைக்கணிணியில் தான்!!! ஒரு குறிப்பேடு வாங்கும் வரை தள்ளிப்போட வேண்டாம் என முடிவு செய்து, 2008 கையேடு ஒன்றில் எழுத ஆரம்பித்து விட்டேன்.

tamil now
இரண்டு சொற்கள் எழுத ஆரம்பித்த உடன், சரியாகி விடும் என தப்புக் கணக்கு போட்டுவிட்டேன்.
எழுதுக்களின் வளைவுக்கு ஏற்ப கை நகர மறுத்தது. தங்க்லீஷ் எழுதி பழகியதால், adhuve அதுவே முன்வந்து நின்றது. ஆனால் எழுத எழுத சரியாகிவிடும் என்ற நம்பிக்கை மட்டும் மண்டைக்குள் ஓடிய வண்ணம் இருந்தது.
“எதுக்கு டீ….எழுதி ஏதாவது போட்டில பங்கெடுக்க போறியா?” ,என ராஜ் கேட்பது காதில் விழுகிறது.
“இதெல்லாம் தேவையா?”, என ஒரு பக்கம் தோன்றிடினும், தீய பழக்கம் எதையும் கற்றுக்கொள்ளவில்லையே! 15 வருடங்கள் உபயோகித்துக் கொண்டிருந்த ஒரு ஆயுதத்தை,மீண்டும் தூசுதட்டி பயன்படுத்த முயற்ச்சிக்கிறேன். அவ்வளவுதான்!
ஆனால் இது போன்றே இன்னும் சில விஷயங்கள்…உதாரணத்திற்கு ‘ஆங்கிலம் கலந்த தமிழ் பேச்சுவார்த்தைகள்’, ‘சோம்பேறித்தனம் காரணமாக ஓரிரண்டு இனிப்பு பண்டத்தையோ அல்லது சத்தற்ற உணவுப் பொருளையோ உண்டு பசியை அந்த தருணத்திற்கு தீர்த்துக் கொள்வது’ போன்றவை.
இவை தீயப் பழக்கங்களா என்றால்….அவ்வளவு தீயவை இல்லை, ஆனால் சரிசெய்துக் கொள்ள முடிந்தவை தானே! சரிசெய்துக் கொண்டால்… “அம்மா கிட்ட இருந்து வந்த பழக்கம் தான்”, என திறன் கூற வழி இல்லாமல் போகுமே😉 இப்பழக்கங்களில் என்னுடை தற்போதைய நிலை, இதை மாற்ற நான் எடுக்க நினைக்கும் முயற்சிகள் பற்றி….அடுத்து வரும் பதிவுகளில்…