பச்சோந்தி

Posted: ஜூலை 23, 2010 in சிறுகதை
குறிச்சொற்கள்:, , ,

“ஏதாவது சந்தேகம் இருந்தா இப்பவே கேட்டுக்கோங்க. அப்புறம் அய்யோ அம்மானா நான் பொறுப்பில்ல”, என்று கூறியபடி தன் வாராந்திர அணி கூட்டத்தை முடிவுக்கு கொண்டுவந்தான் சுந்தரம். அணி தலைவன்-அணி உறுப்பினர் என்ற பாகுபாடில்லாமல் சுந்தரம் நடந்து கொள்ளும் விதம், அவன் அணியின் ஒற்றுமைக்கு ஒரு மூல காரணம் என்றே சொல்லலாம்.
“நிச்சயம் அடுத்த குழு தலைவர் சுந்தரம் தான்”, என்ற குப்பன் சுப்பன் தீர்ப்புகள் கூட அலுவலகத்தில் கேட்ட வண்ணம் இருந்தது.
தன் இருக்கைக்கு செல்லும் வழியில் பெண் ஊழியர்களை நக்கல் அடித்த படியும் ஆண்களிடம் குறும்பு சேட்டை செய்த படியும், அவன் அணி பிரியத்தை காட்டினான்.
“ஹலோ சுந்தரம், காபி சாப்பிடலாம் வரீங்களா”, என தன் இருக்கையில் இருந்து குரல் எழுப்பினான் சேகர்.
“ஓ தாராளமா”, என சுந்தரம் கூற, இருவரும் கீழ் தளத்திலுள்ள ‘காபி டே’ விற்கு விரைந்தனர்.
“சுந்தரம், இது தினேஷ். என்னோட ஸ்கூல்ல படிச்சான். இங்க மூணாவது மாடில ‘கிராபிக்ஸ்’ல வேலை பாக்கிறான்”, என தன நண்பனை அறிமுகப்படுத்தினான் சேகர்.
பங்குச்சந்தையில் இருந்து பாகிஸ்தான்-இந்தியா மேட்ச் வரை, தேர்தல் நிலவரத்திலிருந்து தெனாவட்டு கதாநாயகி வரை, அனைத்தையும் அலசி முடித்த சமயத்தில், “ஆமாம் அந்த லவ் மேரேஜ் சங்கதி என்னாச்சு”, எனக் கேட்டான் சேகர்.
“எந்த லவ் மேரேஜ்?”, என கண்களால் வினவிய சுந்தரிடம், “இவங்க வீட்டு பக்கத்துலே வேற சாதி பொண்ண ஒருத்தன் லவ் பண்ணினானாம். திடுதிப்புனு கல்யாணமும் பண்ணிகிட்டாங்க. ரெண்டு வீட்டாரும் செம டென்ஷன் ஆய்ட்டாங்க. பொன்னையும் பையனையும் வீட்ட விட்டு துரத்தீட்டாங்க”, என அலுத்துக்கொண்டான் சேகர்.
“என்ன கொடுமை சார் இது; சாதியாவது மதமாவது..அவன் அவன் அடுத்து மார்ஸ்ல பிளாட் வாங்கிபோடலாமா, கொல்லைபக்கதுல எண்ணெய் கிணறு வேட்டலாமானு யோசிக்கிறான்..நீங்க என்னடான்னா… எல்லாம் நம்ம மனசுல தான் இருக்கு சார். இப்படி சாதிவெறி புடிச்சு அலையறதுனாலதான் இந்தியா இன்னும் ‘வளரும்’ நாடா இருக்கு”, என வெறுப்பும் பொறுப்பும் கலந்த உணர்ச்சி ததும்ப பேசி முடித்தான் சுந்தரம்.
பேசிக்கொண்டிருந்ததில் 30 நிமிட இடைவேளை முடிந்ததை 45 வது நிமிடத்தில் உணர்ந்து, வெட்டி மேசை மாநாட்டில் இருந்து விடைப்பெற்றுக்கொண்டான் தினேஷ்.
“அது வந்து சுந்தரம்.. எங்க வீட்ல இன்னிக்கு சர்க்கரை பொங்கல் பண்ணினாங்க. நீங்க எடுத்துப்பீங்களானு சந்தேகத்துல offer பண்ணல. ஆனா நீங்க பேசியத கேட்டதுக்கு அப்பறம் ஒரு சின்ன தைரியம்”, என குழைந்தான் சேகர்.
“அட சக்கரை பொங்கலா..என் மனைவி லட்சுமிக்கு ரொம்ப பிடிக்குமே. கொடுங்க..வீட்டுக்கு கொண்டு போய் ஜமாய்ச்சிடுறோம்”, என ஆர்வத்துடன் பதிலளித்தான் சுந்தரம்.
மாலை 5:30
“என்னதுபா இது”, என கேட்டபடியே சுந்தரம் கொண்டுவந்த டப்பாவை கையில் எடுத்தான் ஹரி.
“டேய் அத வேற கையில தொட்டயா..போய் கைய அலம்பு”, என முகம் அலம்பிய படியே குளியலறையிலிருந்து அதற்றினான் சுந்தரம்.
“என்னனா…வந்ததும் வராததுமா ஏன் குழந்தைய கத்தறேள்”, என தன் பங்கிற்கு சமையலறையிலிருந்து சீறினாள் லட்சுமி.
“ஆபிசுல ஒரு சூத்திர பையன் கொடுத்தான்டீ. என்ன ஹைஜீன் கடைப்பிடிப்பாளோ தெரியல. அதை குப்பைல கொட்டீட்டு கைய நன்னா டெட்டால் போட்டு அலம்பு”, என்றான் சுந்தரம்.
“சூத்திர பையன்னா என்னப்பா”, என ஹரி தன் மழலையில் கேட்க…
“அதுவாடா கண்ணா…”, என அடுத்த தலைமுறைக்கும் பார்ப்பனீயத்தை பழக்க ஆயத்தமானான் சுந்தரம்.

Advertisements

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s