நவம்பர், 2010 க்கான தொகுப்பு

விடியல்

Posted: நவம்பர் 8, 2010 in சிறுகதை
குறிச்சொற்கள்:, , , ,

“வேலை எல்லாம் முடிஞ்சது மா… நான் அப்ப கெளம்பறேன்”, என்று உரைத்தபடி சமயலறை வாசலில் நின்றாள் செவ்வந்தி.
“நல்லது செவ்வந்தி நாளைக்கி கொஞ்சம் சீக்கிரம் வந்துடு…வீடு ஒட்டடை அடிச்சு clean பண்ணனும்”, என விடையளித்தாள் பிரேமா.
“பசங்கள இஸ்கூலுக்கு கெளப்பிட்டு ஒரு 10 மணி மாதிரி வரேன் மா”, என கூறிக்கொண்டே வாசல் நோக்கி நடந்தாள் செவ்வந்தி.
“ஆமாம் செவ்வந்தி என்ன படிக்கறாங்க உன் பசங்க? உனக்கு ஒரு பையனும் ஒரு பொண்ணும்ல”, என்ற பிரேமாவின் கேள்விக்கு,
முகம் மலர, “பெரியவன் சந்தோஷ் பதினொன்னாவது படிக்கறான் மா; சின்னவ ரம்யா அஞ்சாவது. ரெண்டும் இந்த பஸ் ஸ்டாப் பக்கத்துல கீற இஸ்கூல்ல தான் படிக்குதுங்க. கெட்டிக்கார பசங்க மா”, பெருமிதத்துடன் பதிலளித்தாள் செவ்வந்தி.
“அட என் பையன் கிஷோர் கூட அஞ்சாவது தான் படிக்கிறான்”, என கூறியபடி, “வாடி கன்னுக்குட்டி”, என கிஷோரை அள்ளி அணைத்தாள் பிரேமா.
“எங்க வெள்ளையும் சொள்ளையுமா விளையாட கிளம்பீட்டாரா தம்பி”, என செவ்வந்தி கேட்டு முடிப்பதற்குள்,
“இல்ல…sloka கிளாஸ்”, என சோகம் படர்ந்த முகத்துடன் விடை அளித்தான் கிஷோர்.
“கண்ணா நீ உள்ள போய் ஸ்டோரி புக் படிச்சிட்டு இரு…boost சாப்பிட்டு கெளம்பலாம்”, என கிஷோரை பக்கத்து அறைக்கு அனுப்பிவிட்டு, “சாமி பாட்டு செவ்வந்தி..நமக்கு எங்க இதெல்லாம் சொல்லி கொடுக்க டைம். ஆமாம் உன் பசங்களுக்கு சாமி பாட்டெல்லாம் சொல்லி கொடுப்பியா”, என வினவினாள் பிரேமா.
“இந்த சாமி பாட்டு, கோயில் போற பழக்கம் எல்லாம் இல்லமா..பசங்க இஸ்கூல் வுட்டு வந்தா கொஞ்சம் விளையாடுங்க, அப்பறம் படிக்கும், சாப்பிட்டு படுக்கத்தான் நேரம் இருக்கும். நான் வேலை எல்லாம் முடிச்சிட்டு வீட்டுக்கு போக 10-10:30 ஆகும். அவரும் அப்பத்தான் வருவாரு”, என எதார்த்தமாய் பதிலளித்தாள் செவ்வந்தி.
பக்கத்து அரை கதவு மூடி உள்ளதா என உறுதி செய்து கொண்டு, “கடவுள் நம்பிக்கை இல்லியா..என்ன சொல்ற செவ்வந்தி, நீங்க அப்ப நாத்திகவாதிகளா?”, என அதிர்ச்சி கலந்த குரலில் கேட்டாள் பிரேமா.
“நாத்தி….அப்படினா இன்னாம்மா…?,”என செவ்வந்தி வினவ,
“நாத்திகவாதினா கடவுள் நம்பிக்கை இல்லாதவன்னு அர்த்தம்”, என விளக்கினாள் பிரேமா.
“அதெல்லாம் ஒன்னும் இல்லமா…நாங்க ரெண்டு பேரு உழைச்சா தான் வூட்ல சோறு, பசங்க படிப்பு எல்லாம்; பசங்களும் படிப்புல பிஜியா கீதுங்க; இதுக்கு நடுவுல சாமி, கோயிலுக்கெல்லாம் நேரம் எங்க…சொல்லுங்க”, என்றாள் செவ்வந்தி.
“புரியலியே…உன்னை முதல நான் சந்திச்சது கூட அந்த அம்மன் கோயில்ல தான; நேரம் கெடைச்சா கோயிலுக்கு போவீங்க..அவ்வளவுதான”, என நிம்மதி பெருமூச்சு விட்டாள் பிரேமா.
“அட அதுவாம்மா..கோயில் திருவிழா, கூழ் காச்சினாங்க, பாத்திரம் கழுவ ஆள் வேணும்னு கேட்டாங்க…புவனா அக்காதான் அனுப்பி வச்சாங்க”, என புன்னகைத்தாள் செவ்வந்தி.
“எப்படி சரியா வருது செவ்வந்தி? அப்பறம் பசங்களுக்கு சாமி பயம் இல்லேனா எப்படி நல்லது கெட்டது எல்லாம் சொல்லி கொடுப்ப… பயம் இல்லாம போயிடுமே”, என கேள்விக்கணைகளை தொடுத்தாள் பிரேமா.
“நல்லது கெட்டது சொல்லி தரத்தான் நாம இருகோம்மேமா; நமக்கு பயப்படுவாங்களா இல்ல கண்ணுக்கே தெரியாத சாமிக்கு பயப்படுவாங்களா; உழைச்சா தான் முன்னுக்கு வர முடியும்னு சொல்லி கொடுத்திருக்கோம்; முன்னுக்கு வரணும்னு ஆசை அதுங்களுக்கு இருக்கு…அதுதான வேணும்”, என தெளிவாய் புட்டு புட்டு வைத்தாள் செவ்வந்தி.
சிந்தனையில் மூழ்கி இருந்த பிரேமா சட்டென, “அப்ப உன்னையும் இப்படி தான் வளத்தாங்களா செவ்வந்தி?”, என வினவினாள்.
“அத ஏன்மா கேக்கறீங்க..எங்க ஆத்தாவும் நைனாவும் சாமினா உசுரையே கொடுப்பாங்க. ஒரு 10 வயசுல என்ன கூட தீமிதிக்க வச்சாங்கனா பாத்துக்குங்க; அவங்களுக்கு எது சரின்னு பட்டதோ அப்படி வளத்தாங்க. அப்ப எங்க பசங்கள எங்க இஷ்டபடி தான வளக்கணும். எங்களுக்கு சாமி கும்பிட நேரமும் இல்ல, பெருசா நம்பிக்கையும் இல்ல…அதுனால பசங்க மேல அத திணிக்க நாட்டமும் இல்ல. என் ஆத்தாவுக்கு செம காண்டு, “சாமிக்கு பயந்தா தான் தப்பு செய்ய மாட்டனுங்க…இப்படியே போனா கெட்டு குட்டிசுவருதான்”, னு சொல்லிக்கிட்டே இருக்கும்.
எங்களுக்கு “சாமி கண்ண குத்துவாறு, காத திருகுவாறு” னு சொல்லி வளக்க புடிக்கல. எது தப்பு எது சரின்னு சொல்லி தறோம். அதையும் மீறி செஞ்சா திட்டியோ மிரட்டியோ திருத்த வேண்டியது தான்”, என கூறிய படியே சுவர் கடிகாரத்தை பார்த்தாள் செவ்வந்தி.
“அய்யயோ பேசிக்கிட்டு இருந்ததுல மறந்தே பூச்சு; இன்னிக்கி பசங்க சீக்கிரம் வந்துடுங்க. நான் கெளம்பறேன் மா”, என விரைந்தாள் செவ்வந்தி.
“பால் காச்சிட்டேன் காபி வேணும்னா சாப்பிட்டு போயேன்”, என பிரேமா கூற,
“வூட்ல போய் பாத்துக்கறேன்மா”, என விடை பெற்றுக்கொண்டாள் செவ்வந்தி.
“கண்ணா boost ரெடி…sloka கிளாஸ் போறியா விளையாடனுமா”, என செல்லமாய் கிஷோரின் கன்னத்தை கிள்ளினாள் பிரேமா.
“விளையாட போறேன் மா ப்ளீஸ். sloka கிளாஸ்ல ஒன்னுமே புரியல. 7:00 மணிக்கு வந்துடுவேன். அப்பறம் homework பண்றேன். சரியா?ப்ளீஸ் மா!”, என மகிழ்ச்சியும், கொஞ்சலும் கலந்த தோரணையில் கெஞ்சினான் கிஷோர்.
“ஒ.கே, ஆனா 7:00 மணிக்கு கரெக்டா வந்துடனும்”, என பிரேமா கூற, “thanks மா”, என்று கூதுகலத்த்துடன் வாசலுக்கு விரைந்தான் கிஷோர்.
“கிஷோர்…பாத்து”, என முகத்தில் புன்னகையுடன் அவனை வழி அனுப்பினாள் பிரேமா.