பிப்ரவரி 10, 2011 க்கான தொகுப்பு

இப்பெல்லாம் திங்கட்கிழமை ஆனா ஞாயித்துக்கிழமை ஒளிபரப்பான ‘நீயா நானா’ பாக்கறது வழக்கமா போச்சு. இந்த எடத்துல ‘techsatish ‘ இணையத்தளத்துக்கு ஒரு thanks சொல்லிக்கறேன்.

சமீப காலமா சமூக கண்ணோட்டத்தோட தலைப்புகள் தேர்ந்தெடுக்க படுதுன்னு தான் சொல்லணும். அதுக்காக முழுக்க முழுக்க சூப்பர் தலைப்புகள்னு சொல்ல முடியாது…சில சமயங்கள்ல சொத்தை தலைப்புகளும் இடம் பெற தான் செய்யுது. உதாரணத்துக்கு அடுத்த வாரம் காதல பத்தி ஒன்னு.

மேட்டர்க்கு வருவோம். நான் ரெண்டு நாள் முன்னாடி பாத்த ‘நீயா நானா’ல இடம் பெற்ற தலைப்பு வரதட்சனை பத்தியது. அதுல ஒரு தரப்புல பேசப்பட்ட ஒரு கருத்த பத்தி இல்ல அத அடிப்படையா கொண்டு ஏதாவது எழுதனும்னு தோணிச்சு.

வரதட்சனை வாங்கறது தவறு, அது எனக்கு தேவையே இல்லன்னு சொன்ன பெரும்பாலான ஆண்கள், “வரதட்சனை எல்லாம் எதுவும் வேணாங்க…எனக்கு நம்பிக்கை இருக்கு; நான் சம்பாதிச்சு அவங்கள பாத்துப்பேங்க”, “என்ன நம்பி வரட்டும்..நான் காப்பாத்துவேன்” மாதிரியான கருத்துக்கள பதிவு செஞ்சாங்க. அத சொல்லும் போது அவங்க முகத்துல ஒரு பொறுப்புணர்ச்சி ததும்பிச்சு பாருங்க…

நானும் காத்திருக்கேன் காத்திருக்கேன், ஒருத்தன் கூட, “படிச்சிருந்தா போதுங்க…நானும் அவளும் சம்பாதிச்சு எங்க வாழ்க்கைய பாத்துப்போம்” னு சொல்லல.

இல்ல தெரியாம தான் கேக்கறேன், அந்த “நான் தான் குடும்ப தலைவன்”, “பிரச்சனை ஏதாவது வந்தா குடும்பத்த பாதுகாக்க வேண்டிய கடமை என்னுடையது”, மாதிரியான கருத்துக்கள் எப்படித்தான் ஒரு ஆண் மனசுல பதிஞ்சிடுதோ. அங்க மனைவியா வர்ற பொண்ணு, அவனின் அடைக்கலம் தேடி வந்த ஒரு ஜீவன், அவள காக்க வேண்டியது அவனின் தலையாய பொறுப்புன்னு அவனே அவனுக்கு ஒரு ‘to do ‘ லிஸ்ட் போட்டுக்கறான்.

கண்ணா…உயிரியல் ரீதியா நீ ஒரு பொண்ண விட பலமா இருந்தாலும், ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து குடும்பம் நடத்த போறீங்கன்னு ஆனதுக்கு அப்பறம், பிரச்சனைகளையும் சேர்ந்து சமாளிக்கறதுதான செரி!

இந்த “நான் தான் குடும்ப தலைவன்; நான் தான் எல்லா முடிவையும் எடுப்பேன்”னு நினைக்கற ஆண்கள் மத்தியில, ஒரு மாற்று சிந்தனை கொண்ட ஆண்மகன் என்ன மாதிரி பொண்ண எதிர்ப்பாப்பான், அவனுடைய குடும்பம் நடத்தும் பாணி என்னவாக இருக்கும்னு யோசிச்சேன்…அதன் வெளிப்பாடே இனி…

“பாய்ஸ் ஸ்கூலில் படிப்பது ஜாலியாக தான் இருந்தது;
ஒரு ஏழாவது எட்டாவது வரை என் நண்பர்கள், என் கிரிக்கெட் அணி
என ஆண்கள் கூட்டத்திலேயே புழங்கினேன்;
எதையும் மிஸ் செய்ததாக தோன்றவில்லை.
பத்தாவது பதினொன்னாவது காலங்களில்,
பெண்களுடன் பழகுவது எப்படி இருக்கும்,
நம்முடன் சேர்ந்து அவர்களும் வகுப்பு கவனிப்பது எப்படி இருக்கும்,
போன்ற விடை தெரியாத கேள்விகள் தோன்றின.
பள்ளி முடிந்தது கல்லூரி வாழ்க்கை துவங்கியது;
ஒரு இனம் புரியாத பயம்…
திடீரென பெண்கள் கூட்டம் கூட்டமாய்
கல்லூரி வாசலில் நின்று பேசுவது கண்டு…
“மணி என்ன” என கேட்டால் எப்படி பதிலளிப்பது,
“இந்த assignment முடிச்சிட்டியா” என கேட்டால் எப்படி ஆரம்பிப்பது,
போன்ற பல ஒத்திகைகள் நடந்த வண்ணம் இருந்தது;
முதல் நாள் கல்லூரி முதல்வரின் உரை முடிந்தது…
“பெண்களுடன் பழகுவது எப்படி இருக்கும்”, என்ற
எதிர்ப்பார்ப்புகள் அனைத்தையும் மூட்டை கட்டினேன்.
“மவனே பொண்ணு கிட்ட பேசின…செத்தடா”
“அம்மா அப்பாவ கூட்டிட்டு வரணும்”
“அடுத்த செமஸ்டர் எப்படி எழுதறன்னு பாத்துடறேன்”,
என்ற எச்சரிக்கைகள் காதில் ஒலித்த படியே இருந்தன.
“நமக்கு ஏன்டா வம்பு”, என படித்து முடித்தேன்.
இப்பொழுது ஒரு மாதிரி வேலையில் செட்டில் ஆன பிறகு,
ஒரு வாழ்க்கைத்துணை தேவை என்ற எண்ணம் தலை தூக்க ஆரம்பித்தது.
மீண்டும் கனவுகளை கோபுரமாய் கட்ட ஆரம்பித்தேன்..
.”அவள் எப்படி இருக்க வேண்டும்?”,
“என் குணாதிசயங்கள் எதையாவது மாற்றவேண்டுமோ?”, என
ஏகப்பட்ட கேள்விகள் மூளையை கசக்கின.
“homely யா இருக்கணும்; அடக்கமா குனிஞ்ச தலை நிமிராம இருக்கணும்”, போன்ற
சினிமாத்தனமான விருப்பங்கள் எதுவும் இல்லை.
திருமணத்திற்கு முந்தைய தினம் வரை அவள் வீட்டில்
இருந்த மாதிரியே இருக்க அவள் ஆசை பட வேண்டும்;
நான் சமயலறை பக்கம் போனதே இல்லை…
சுட்டு வைத்த வடை, அப்பங்களை சூறையாட சென்ற தருணங்களை தவிர;
அவளும் அப்படி வளர்ந்திருப்பாள் எனில், ஒரு அட்டவணை போட்டு
வாரத்தில் மூன்று நாள் சமையலறை அவளின் பரிசோதனை கூடம்
இன்னொரு மூன்று நாள் என்னுடையது;
பாக்கி ஒரு நாள்… எங்களின் கூட்டு முயற்சி!
எனக்கு சரி என படுவது அவளுக்கு கேவலமாய் தோன்றும் சமயங்களில்,
சுட்டிக்காட்டுபவளாக இருக்க வேண்டும்;
நானும் அவ்வாறே செய்யும் தருணங்களில், இருவரும் கலந்து பேசி ஒரு உடன்பாட்டிற்கு வர வேண்டும்.
மாத விடாய் சமயத்தில் PMS தலை தூக்கும் பொழுது,
எரிந்து விழுவதும், சொத்தை விஷயங்களுக்கு அழுவதும்,
அவளின் தப்பில்லை என்பதறிந்து, நான் அவளுக்கு துணையாய் பொறுமை காக்க வேண்டும்.
ஒத்த கருத்து இல்லாத விஷயங்களில், விவாதம் இருக்கும் அதே சமயத்தில்,
அடுத்தவரின் கருத்தை மதிக்கும் பக்குவம் இருவருக்கும் வேண்டும்.
இந்த கனவு காணும் படலம் சுகமாய் இருப்பினும்…
இருவரும் சேர்ந்து துவங்க இருக்கும் பயணத்தில்,
விதிமுறைகளையும் விருப்பங்களையும் நான் மட்டும்
பட்டியலிடுவது…கொஞ்சம் நெருடலாக உள்ளது.
“இனியவளே, உன் வருகைக்கு வழி மேல் விழி வைத்து காத்திருக்கிறேன்;
வருக; நம் பயணத்தை நம் விருப்பப்படி இனிதே துவங்குவோம்”!!