ஏப்ரல், 2011 க்கான தொகுப்பு

“உலகக்கோப்பை முடிஞ்சுது; இன்னும் IPL ஆரம்பிக்க ஒரு வாரம் கிட்ட இருக்கே…என்ன பண்ணலாம்?”, “நம்ம தேசப்பற்ற ஏதாவது விதத்துல வெளிப்படுத்தீட்டே இருக்கனுமே…என்ன செய்யலாம்?”, என தவித்து கொண்டிருந்த நடுத்தர மற்றும் மேட்டுக்குடி இளைஞர்களுக்கு ஆபத்பாந்தவனாக வந்தார் திரு. அன்னா ஹசாரே!!!

கெடைச்சது சான்ஸ்னு ஆளாளுக்கு அவங்க தகுதிக்கு ஏத்தா மாதிரி ஹஜாரேக்கு ஆதரவ காட்ட ஆரம்பிச்சாங்க. இங்க melbourneல ஒரு கும்பல் பட்டினி போராட்டம் இருந்தாங்களாம். ஒரு ரெண்டு மூணு நாளைக்கி facebookல ‘ஹசாரேக்கு சப்போர்ட் பண்ணுங்க…சப்போட்டா பண்ணுங்க”னு உயிர வாங்கினாங்க. இன்னொன்னு ஞாபகத்துக்கு வருது…சொல்லறாங்க, “நான் திரு.ஹசாரேவ ஆதரிக்கிறேன்; இத நீங்களும் உங்க நிகழ்நிலையா (Facebook status ) போட்டா நல்லா இருக்கும்; இல்லனா கடவுள்தான் உங்கள காப்பாத்தணும்”.

வேடிக்கை என்னனா பெருமுதலாளிங்க, அரசியல்வாதிங்க, திரையுலக நீதிமான்கள்னு…அவனவன் போட்டி போட்டு ஆதரவு தெரிவிக்கிறான். இது, கொள்ளை அடிச்சதுக்கு அப்பறம் திருடனே வீட்டுகாரன்கிட்ட போய், “வா திருடன தேடி கண்டுபுடிப்போம்”னு சொல்றா மாதிரி இருக்கு.

இதெல்லாம் எதையுமே கண்டுக்காம, தனக்கு ஒரு ‘feel good ‘ feeling கெடைச்சா போதும்னு சுத்திக்கிட்டு இருக்கற ‘தேசபக்தர்கள்’லுக்கு சாட்டையடி கொடுத்தது, வினவு வெளியிட்ட பதிவு.
இந்த சேதிகள படிக்கும் போது மண்டைல உதிச்ச சிறுகதை தான் பின்வருவது…

***************************************************************************************

“அய்யோ அய்யோ அய்யோ…என்னங்க ரத்தினத்த காணோங்க…என் ராசா எங்கப்பா போன?? ஆசை ஆசையா வளத்தேனே!! எந்த படுபாவி கண்ணுபட்டதோ!! இங்க வந்து பாருங்களேன்…என்னங்க…”, என தொண்டை கிழியும் அளவிற்கு கத்தி கூச்சல் போட்டு கொண்டிருந்தாள் குருவம்மா

“யாருடி இவ…மனிஷன தூங்க விடாம…என்னதுடி காலங்காத்தால”, என அரை தூக்கத்தில் திறந்தும் திறக்காத கண்களுடன் வீட்டு வாசலுக்கு வந்தான் முருகேசன்.

“ஆமாங்க தூக்கம் தான் உங்களுக்கு முக்கியம்! அடுத்த வேலை சோத்துக்கு என்ன பண்ண போறோம்…ரத்தினத்த எந்த களவாணி பையனோ இழுத்துகினு பொயிட்டான்”, என புலம்பினாள் குருவம்மா.

“என்னடி சொல்லற…நேத்து நான் தான அவன கட்டி போட்டேன்…எங்கயாவது மேய போயிருப்பான்; வந்திடுவான்”, என ஆறுதல் அளித்தான் முருகேசன்.

இரண்டு மணிநேரம் கழிந்தது. ரத்தினத்தின் வருகைக்கான சாத்தியகூறுகள் எதுவும் தென்படவில்லை. கொஞ்சமாய் பதற்றம் முருகேசன் முகத்தில் படர ஆரம்பித்தது.

“இன்னிக்காவது சீக்கிரம் வேலைய முடிச்சிட்டு வீடு திரும்பலாம்னு பாத்தா…அவனுக்கு நீ நல்லா வக்கனையா சோறும், கஞ்சியும் ஆக்கி போடு; இப்ப பாரு குண்டிமணல தட்டிட்டு ஊர் மேய பொயிட்டான்”, என எரிந்து விழுந்தான் முருகேசன்.

“என்னை குத்தம் சொல்லணும் உங்களுக்கு…நடக்கற வேலைய பாப்பீங்களா! செல்வி அக்கா வீட்டு பக்கத்துல ஒரு குட்டிசுவரு இருக்குல…அங்க இருக்கானான்னு பாருங்க; அங்க இல்லனா…மறந்துட வேண்டியதுதான்”, என வீண் விவாதத்திற்கு முற்றுபுள்ளி வைத்தாள் குருவம்மா.

“நீ வேற ஏன்டீ வவுத்தெரிச்சல கெளப்பற! பையன இஸ்கூலுக்கு கெளப்பு, பக்கத்துல எங்கயாவது இருப்பான்; இழுத்துகிட்டு வரேன்”, என கிளம்பினான் முருகேசன்.

“டேய் சரவணா…எழுந்திருப்பா..”, என கூவிய குருவம்மாவின் குரல் கேட்டு, “என்னடி இவ்வளவு சீக்கிரம் கெளம்பிட்டான் முருகன்? ரத்தினம் சத்தத்தையே காணோம்”, என வம்பு பேச்சை இனிதே துவக்கினாள் எதிர்த்த வீடு கஸ்தூரி.

“அத ஏன் கேக்கறீங்கக்கா…நேத்து கட்டிப்போட்டேனு சொல்றாரு, இன்னிக்கி காணோம்”, என அலுத்துக்கொண்டாள் குருவம்மா.

“அசதில சரியா கட்டியிருக்க மாட்டான்; அது அத்துகினு ஓடி இருக்கும். தேடி போயிருக்கான்ல…வந்துடும். அப்பறம்…”, என அடுத்த ‘topic ‘ற்கு ‘jump ‘ செய்ய நினைத்தாள் கஸ்தூரி.

“பையன ரெடி பண்ணனும்க்கா…மதியமா வரேன்”, என கஸ்தூரியின் ஆசையை முறியடித்தாள் குருவம்மா.

காலை 10 :30 மணி, குழாயடி

“விஷயத்த கேட்டீங்களாடி…ரத்தினத்த காணோமாம்; முருகன் அத தேடிக்கிட்டு போயிருக்கானாம். அது இல்லனா சோத்துக்கு என்ன பண்ணுவாங்க பாவம்; ஏதோ மில் முதலாளி பாத்து ஏதாவது வேலை போட்டு குடுத்தா நல்லா இருக்கும்”, என வருத்தத்துடன் வம்பு ‘session ‘ஐ துவக்கினாள் கஸ்தூரி.

“ரத்தினம்னா…அட போன வருஷம் மழை வரவேண்டி கண்ணாலம் கட்டி வச்சோமே…அந்த கழுதையா”, என ஒருத்தி சுறுசுறுப்பாய் வினவ,

“அதுவேதான்டி…நல்லா ஜம்முனு ராசா மாதிரி இருந்துச்சு”, என கஸ்தூரி விளக்கம் அளித்தாள்.

“நான் அப்ப ஊர்ல இல்ல…என்ன ஆச்சு அப்பறம்? மழை வந்துச்சா?”, என இன்னொருத்தி கேள்வி எழுப்ப,

“எங்க…பக்கத்து ஊரு பரிமளத்துக்கு கட்டி வச்சாங்க; அந்த பொட்டை கழுதை கால்ல ஏதோ தழும்பு இருந்துச்சு போல; சாமி குத்தம் ஆயிடிச்சுன்னு பூசாரி ஐயா சொன்னாரு”, என புலம்பித் தள்ளினாள் கஸ்தூரி.

“அக்கா…ஒரு யோசனை…நமக்காக கண்ணாலம் பண்ணிக்க முன்வந்துச்சே…அது கெடைக்க ஏதாவது செய்யணும்ல”, என குழாயடியின் அறிவுகொழுந்து கூற,

“ச…இது ஏன்டீ எனக்கு தோணாமபோச்சு? இன்னிக்கே ஏதாவது பண்ணுவோம்; கொட்டாய்ல புதுப்பட பொட்டி வரலன்னு பக்கத்து வீட்டு பெருசு சொல்லிச்சு…வெட்டியா தான் இருக்க போறேன்…சரி சொல்லுங்க என்ன பண்ணலாம்”, என தலைவி பொறுப்பை தானே ஏற்றுக்கொண்டாள் கஸ்தூரி.

“அக்கா…அன்னதானம் பண்ணலாம்”, என ஒருத்தி,

“ரொம்ப காசு செலவாகும்…கூழ் காச்சலாம்”, என இன்னொருத்தி.

இப்படி சரமாரியான யோசனைகள் வந்த வண்ணம் இருந்தது. தலைவி கஸ்தூரி அனைவரையும் அமைதியாக இருக்க கேட்டுக்கொண்டாள்.

“ஒன்னு பண்ணலாம்…நிழலா இருக்கற இடமா பாத்து எல்லாரும் உக்காருவோம். L .R .ஈஸ்வரி பாட்ட போட்டு விடுவோம்; வீட்டுல இருந்து முறுக்கு, சீடை ஏதாவது கொண்டுவந்து சாப்பிட்டுகிட்டே முருகனுக்கு காத்துட்டு இருப்போம்; என்ன எல்லாருக்கும் ஓகேவா”, என நிகழ்ச்சி நிரலை ஒப்பித்தாள் கஸ்தூரி.
“எனக்கு ஓகேக்கா…நம்ம வீட்ல இருந்தும் வந்தாங்கன்னா…நிறையபேர் மாதிரி இருக்கும்”, என ஒருத்தி யோசனை தெரிவிக்க,

“அதுக்கென்ன…எப்படியும் வேலை முடிச்சு வந்தா, எங்க வீட்ல காத்துவாங்க வாசல்ல உக்காருவாரு; அங்க திண்ணைல உக்காராம இங்க வரசொன்னா போச்சு”, என சுமூகமாய் பிரச்சனைக்கு தீர்வு கண்டாள் கஸ்தூரி.

மாலை 4 :30 மணி; குட்டிசுவரருகே…

பக்கத்து ஊர்காரர்கள் பார்த்தால், திருவிழாவோ என நினைக்க வாய்ப்புள்ளது. அந்த அளவிற்கு சிறுவர்கள், பெரியவர்கள் என களைக்கட்டியது குட்டிசுவரும் அதன் சுற்றுவட்டாரமும்.

செல்லாத்தாவை செல்லமாய் L .R .ஈஸ்வரி அழைக்க, பஞ்சு மிட்டாய், பலூன் வியாபாரங்கள் அமோகமாய் நடக்க, பட்டு சேலையில் ஜொலித்த கஸ்தூரி முகத்தில் ஒரு பெருமை கலந்த புன்னகை.

“விலகுங்கப்பா…பஞ்சாயத்து தலைவரும் மில் முதலாளியும் வராங்க பாரு”, என ஒரு பெருசு குரலெழுப்ப, அனைவரும் செய்துகொண்டிருந்த வேலையை கைவிட்டு, எழுந்து நின்றனர்.

“என்னப்பா ஏதாவது சேதி கெடைச்சதா முருகன்கிட்டயிருந்து, காலைல போனான்னு சொன்னீங்களேப்பா”, என பொறுப்பான குரலில் கேட்டார் பஞ்சாயத்து தலை பசுபதி.

“இல்லீங்கய்யா, சோறு தண்ணிகூட இல்லாம எங்க அலைஞ்சிக்கிட்டு இருக்கானோ!! குருவம்மா கூட ரொம்ப ‘sad ‘ஆ இருந்துச்சு”, என கூட்டத்தில் இருந்து ஒரு குரல் மட்டும் கேட்டது.

“சரி…நான் வீட்லதான் இருக்கேன்; ஏதாவது தெரிஞ்சா வந்து சொல்லுங்க”, என விடைபெற்றான் பசுபதி.

“ஐயாவோட தான் இருப்பேன்பா…எதாவதுனா சொல்லி அனுப்புங்க”, என நழுவினான் தறி மில் முதலாளி கணேசன்.

ஊர் தலைவர்களுக்கு சலாம் போட்டுவிட்டு, ராட்டினத்திற்க்கும், ஜிகிருதண்டா வண்டிகளுக்கும் நடையைகட்டினர் மக்கள்.

பசுபதி வீடு

“ஒய் கணேசு…நீ அங்க கொஞ்ச நேரம் இருந்திருக்கலாமுல, இப்ப தேவையில்லாம சந்தேகம் வரும்”, என பசுபதி சலித்துக்கொள்ள,

“அட போங்க பசு…அதுங்கள பாத்தீங்களா…நானே போய், “நான் தான் சுட்டேன்”னு சொன்னா கூட, “மில் முதலாளி தமாஸ் பண்றாரு”னு சொல்லுங்க; இதுங்களாவது சந்தேகப்படறதாவது”, என சமாதனம் செய்தான் கணேசன்.

“ஆனா சும்மா சொல்லகூடாது…கண்ணாப்பின்னான்னு இருந்துச்சுய்யா அந்த கறி; நான் கூட நீ கழுதை கறின்னு சொன்னப்போ..ஏதோ மப்புல உளறுதனு நினைச்சேன். அந்த செல்வம் பையன் கட்டுகட்டுன்னு கட்டிட்டு காலைல
4 :௦௦ மணிக்கு படுத்தவன்யா…”, என கூறியபடி படுக்கையறையை பார்த்தான் பசுபதி.

“அட வந்துட்டீங்களா….கொஞ்சம் கேரா இருந்துச்சு, அதுதான் கண் அசரலாமேன்னு…”, என கட்டிலிலிருந்து இறங்கினான் செல்வம்.

“ஊர் தலைங்க ரெண்டு பேரும் போய் ஆறுதல் சொல்லியாச்சு; கூத்தாடி…ஊருக்கு செல்லபுள்ளை நீ…போலனா தப்பா நினைப்பாங்கல”, என கண்ணடித்தான் கணேசன்.

ஏனோதானோ என செருப்பை அணிந்தபடி கிளம்பினான் செல்வம்.

மீண்டும் குட்டிசுவர், இரவு 8 :௦௦ மணி

கூத்து கும்மாளம் ஓய்ந்தது. அசதியில் சிலர் கட்டையை கடத்திவிட்டனர். இதனால் சிறிது எரிச்சல் அடைந்த கஸ்தூரி, “இங்க பாருங்க…”, என ஆரம்பித்த அந்த நொடி,

“குருவம்மா…குருவம்மா…கிடைச்சிடுச்சுடி…நாள்பூரா தேடினது வீண் போகல”, என குதூகலத்துடன் குட்டிசுவர் நோக்கி ஓடிவந்தான் முருகேசன்.

நிம்மதி பெருமூச்சு விட்டபடி, “வவுத்துல பால வார்த்தீங்க..எங்க இருந்தான்?”, என குருவம்மா வினவ,

“ரத்தினம் இன்னும் கெடைக்கலடி…அவன் விட்டை கெடைச்சது; அப்பறம் என்ன…அவனும் தானா வந்துடபோறான்”, என எகத்தாளமாய் சிரித்தான் முருகேசன்.

குழப்பத்தில் முருகேசன் கையில் இருந்த விட்டையை பார்த்த குருவம்மா, “என்ன சொல்றீங்க…இது நாய்பீங்க…நாள்பூரா சுத்தினது இதுக்குத்தானா! என்னங்க ஆச்சு உங்களுக்கு”, என பரிதாபமாய் அவனின் கையை பிடித்தாள்.

“உளறாதடி…இது நம்ம ரத்தினத்தோட விட்டை தான்”, என முருகேசன் சப்பக்கட்டு கட்ட,

“ஒத்துங்கப்பா…வர்றது யாரு பாருங்க”, என ஒருவன் குரல் எழுப்ப,

“சிந்தனை செம்மல், எங்கள் கிராமத்தின் தெருவிளக்கு, ரஜினியின் திரையுலக வாரிசு….அண்ணன் செல்வம் வராருடோய்”, என துதிபாடல்கள் ஆரம்பித்தன.

அமைதியாக இருக்கும்படி செல்வம் கைகாட்ட, அடங்கியது ரசிக பேரலை.

“பாருங்கய்யா…ரத்தினம் போட்ட விட்டை கெடைச்சிருக்கு…இவ என்னனா இது நாய் போட்டது, அது இதுனு உளறிகிட்டு இருக்கா”, என புலம்பினான் முருகேசன்.

“எங்க காட்டு…அட ஆமாம் இது கழுதை விட்டைதான்…பரவாயில்லை முருகா…இன்னிக்கி முழுக்க நீ தேடினது வீண்போகல”, என முருகேசனை தட்டிக்கொடுத்தான் செல்வம்.

“இனி என்ன பண்ணபோறோம்…தம்பிகளா நீங்க பட்டணம் போய் படிச்சவங்கதான…ஏதாவது யோசனை சொல்லுங்களேன்பா”, என பசுபதி கேட்க,

“ஐயா, எனக்கு என்ன தோணுதுனா, ‘கழுதை கெட்டா குட்டிசுவரு’னு சொல்லுவாங்க. அதுனால ரத்தினம் திரும்பி வந்தாலும், இங்க தான் வரணும்…அப்படி பாத்தா…”, என கூட்டத்தில் இருந்த ‘படித்த மேதை’ கூறி முடிப்பதற்குள்,

“அப்ப அதுதான் செய்ய போறோம்; தினமும் வீட்டுக்கு ஒருத்தர் இங்க வந்து கூடனும்; ரத்தினம் திரும்பி வந்த உடனே…அவன பத்திரமா முருகன் வீட்டுல போய் சேக்கணும்”, என சூளுரைத்தான் செல்வம்.

“இந்த எடத்துல பஞ்சாயத்து தலைவர் கிட்ட ஒரு விண்ணப்பம்…வர்ற ஆடி திருவிழால நம்ம முருகனுக்கு அவனோட திறமைய பாராட்டி ஏதாவது விருது மாதிரி கொடுத்தா நல்லா இருக்கும்”, என செல்வம் கூறி முடிப்பதற்குள்,

“முருகனின் குடி காத்த நம் குலவிளக்கு, ரத்தினத்திற்கு குரல் கொடுத்த விடிவெள்ளி”, என ஒரு விசிறி கோஷம் எழுப்ப, “வாழ்க! வாழ்க!!”, என மந்தையிலிருந்த மற்ற விசிறிகள் சேர்ந்து கொண்டன.

இந்த கூச்சலுக்கு இடையில் செல்வம் விட்ட ஜோரான ‘கழுதை கறி + மசாலா’ ஏப்பம், அருகிலிருந்தவர் காதுக்கு எட்டாதபடி லாவகமாய் காற்றில் கலந்தது.

Advertisements