ஜூன், 2011 க்கான தொகுப்பு

வீட்டின் எத்திக்கிலும் எனக்கு பிடித்த பொருட்கள்;
தீபாவளி, பொங்கலுக்கு எடுத்த துணிகள் தொடங்கி, அலமாரியில் உள்ள திண்பண்டங்கள் வரை,
அனைத்தும் என் விருப்பத்தை பூர்த்தி செய்பவை;
“வீட்டின் ஒரே பெண் நீ…அதுதான் இத்தனை கவனிப்பு”, என தோழிகள் கூறும்போது,
அளவுகடந்த கர்வம்; இனம்புரியாத மகிழ்ச்சி.

அன்று என் இருபத்திமூன்றாம் பிறந்தநாள்…
இன்னும் நினைவில் உள்ளது….அந்த சிவப்பு நிற பாவாடை;
துணிக்கடையில் இரண்டு நாள் முன்பு உருப்படிவம் அணிந்திருந்தது;
பார்த்த மாத்திரத்தில், “இது என்னை அலங்கரிக்க வேண்டியதாயிற்றே”, என தோன்றிற்று.
மகிழ்ச்சியில் நான் திளைத்தவண்ணம் இருக்க,
எதையோ பறிகொடுத்தது போல் ஒரு ஓரத்தில் அமர்ந்திருந்தாள் என்னை ஈன்றவள்.
என்னாயிற்று என நான் வினவ, “அடுத்த பிறந்தநாளை இன்னொருவனின் மனைவியாக கொண்டாடுவாய்; அம்மாவை நினைவில்கொள்வாயோ”, என
கண்கள் கலங்கியபடி என்னை அணைத்துக்கொண்டாள்.
அம்மாவை அணைத்துக்கொண்டு ஆறுதலாய் தட்டிக்கொடுத்த அதே வேளையில்,
என் கனவு கோட்டைக்கு தளம்போட ஆரம்பித்தேன்.
‘ஜில்லுனு ஒரு காதல்’ சூர்யா மாதிரி ஒரு ஆண்மகன் தான் என் உயரத்திற்கும், நிறத்திற்கும்,
சரியான பொருத்தம் என முடிவு செய்தேன்.

எங்கு வீடு வாங்குவோம், என்ன நிறத்தில் மகிழுந்து வைத்திருப்போம், முதலில் எந்த நாட்டிற்கு
சுற்றுப்பயணம் மேற்கொள்வோம் என, முதல் மாடி, இரண்டாவது மாடி என கோட்டை வான்நோக்கி உயர்ந்தது.
மொத்தத்தில் ஒரு புதுவிதமான உல்லாச வாழ்க்கை கண்முன் நிற்பதாகவே நான் நம்பினேன்.
அம்மா என்னிடம் வந்து உனக்கு வரும் மாப்பிள்ளை எப்படி இருக்க வேண்டும் என கேட்டால்,
எதையும் மறந்துவிடாமல் பட்டியலிட பல முறை ஒத்திகை பார்த்தேன்;
தூக்கத்தில் எழுப்பி கேட்டால் கூட…ஒரு நெருடல் கூட இல்லாமல் சொல்லும் வண்ணம் தயாரானேன்.

அன்று மாலை வாழறையில் திருமணமண்டபம் பற்றி நடந்த உரையாடல் என் செவிக்கு எட்டியது.
ஒரு நிலநடுக்கம் ஏற்பட்ட உணர்வு; கனவு கோட்டையில் சிறு விரிசல்கூட விழக்கூடாது என்பதில் உறுதியாய் இருந்தேன்; வாழரைக்கு விரைந்தேன்.
“மாப்பிள்ளை பார்த்து முடிவு செய்ய வேண்டாமா…மண்டபம் பற்றிய பேச்சு இப்பொழுதெதற்கு”, என எரிச்சல் கலந்த கோபத்துடன் சீறினேன்.
பட்டாசு சரம் வெடிக்க ஆரம்பித்ததைபோல…சுமார் 5 நிமிடங்களுக்கு சிரிப்பொலி காதைப்பிளந்தது.
என்னை தவிர அனைவரும் சிரிப்பது கண்டு…ஆத்திரத்தில் என் முகம் சிவந்தது.
“ராசாத்தி….உன்னை மணக்க வருகிறான் ஒரு திருமகன்”
“8 பொருத்தம் அமைந்தால் போதும் என கூறிக்கேட்டிருப்பாய்…உம் விஷயத்தில் பன்னிரண்டு பொருத்தங்களும் இனிதே அமைந்துள்ளது என ஜோதிடர் வியந்தார்”
“இது போன்ற ஜாதகப் பொருத்தம் அமைவது திருமாலின் கருணையே”, என ஆளுக்கொருபுறமாய் என்னை மணக்க இருக்கும் ‘சூர்யா’ புகழ் பாடினர் உறவினர்.
என்னை ஒரு வார்த்தை கூட கேட்காமல் முடிவெடுத்தது ஒரு நெருடலாகவே இருந்தது.
அப்பாவின் முகத்தில் குதூகலம் பூத்துக்குலுங்கியது; அம்மா திருமணம் முடிந்த கையுடன் போக வேண்டிய திருத்தலங்கள் பட்டியலை சரிபார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.
என் திருமணத்தை பார்ப்பதற்காக மட்டுமே அமெரிக்காவிலிருந்து என் மாமா வருவதாக பேசிக்கொண்டனர்.

‘புரியாத புதிர்’ ரகுவரனாகவோ, ‘ஆசையில் ஒரு கடிதம்’ ஆனந்த் மாதிரியோ ‘சூர்யா’ இருந்துவிட்டால்…என நினைத்து திடுக்கிட்டேன்.
எனக்கு பிடித்ததை மட்டுமே வாங்கித்தரும் அம்மா அப்பா, மாப்பிள்ளை பார்ப்பதில் மட்டும் குறை வைத்துவிட போகிறார்களா என்ன? கூடவே ஜாதகம் கச்சிதமாக பொருந்துகிறது என அனைவரும் சொல்லும் போது…

இன்னொரு கனவு கோட்டைக்கு தளம்போட ஆரம்பித்தேன். திருமணத்திற்கு எங்கு புடவை எடுக்கலாம், மாப்பிள்ளை அழைப்பிற்கு என்ன மாதிரி உடை அணியலாம் போன்ற கேள்விகள் என் மூளையை துளைக்கத் தொடங்கின.

திருமண நாளும் மிக தெளிவாக நினைவில் உள்ளது, ‘டும் டும் டும்’ படத்தில் ‘ரகசியமாய்’ பாடலில் ஜோ அணியும் திருமண உடைதான் வேண்டும் என முடிவு செய்தேன். அவ்வாறே திருமண மேடையில் வீற்றிந்த தருணம்…32 பற்கள் வெளியே தெரிய சிரித்தது மறக்க முடியாதது!!

அம்மா அழுவதை பார்த்து அழுகை தோன்றிடினும், கண் மை கலைந்து, வந்தவர்கள் முன் அலங்கோலமாய் இருக்குமே என பயந்தததை நினைக்கும் போது சிரிப்புதான் வருகிறது.

அன்று கண் மை கலையக்கூடாது என அழாமல் இருந்ததுதான் தப்போ என இப்பொழுது தோன்றுகிறது. அதன் பிறகு நான் அழாத நாட்களை விரல் விட்டு எண்ணி விடலாம்.
தமிழ் படங்களைப்போல் ஒரு நாள் அனைத்தும் சுமூகமாய் முடியும் என நினைத்து நான் கடத்திய நாட்கள் எண்ணிலடங்காதவை.

“நான் பையனை பார்த்து ஒரு வார்த்தை கூட பேசவில்லை…அவனின் விருப்பங்களென்ன, எனக்கு பிடிக்காதவை எவை….என ஒருவரை பற்றி ஒருவர் ஒன்றுமே அறியாதபோது…ஜோசியர் எப்படி பன்னிரண்டு பொருத்தங்களை கண்டுபிடித்தார்??”
குமுதம், கல்கியில் வரும் ‘ஆறு வித்தியாசங்களை கண்டுபிடி’ போட்டியில் இரு படங்களின் மேலும் கருப்பு சாயம் பூசி, வித்தியாசத்தை கண்டுபிடிப்பது சொதப்பலென்றால்…இது மகா சொதப்பல்!!
“இரவு சாப்பாட்டுக்கு என்ன பொறியல் வேண்டும், தீபாவளிக்கு என்ன இனிப்புகள் செய்யலாம் என சின்ன சின்ன விஷயங்களிலும் என் விருப்பத்தை கேட்கும் அம்மா, என் வாழ்க்கைத் துணையை தேர்ந்தெடுப்பதில் மட்டும், ‘பெரியவர்கள்’ முடிவு செய்தால் போதும் என ஏன் நினைத்தாள்?”
“நான் விரும்பி ஒன்று கேட்டிருப்பேன்; அது கிடைக்காத காரணத்தினால் அம்மா அதைவிட விலை உயர்ந்த பொருளை வாங்கிவருவாள். எனக்கு பிடித்தே இருப்பினும், அது நான் கேட்டதில்லை என்ற ஒரே காரணத்தினால், அண்டைவீட்டாருக்கு கேட்கும் அளவிற்கு கூச்சல் போடுவேன். சாதாரண விஷயங்களுக்கு ஊரை ரெண்டாக்கிய நான், ஏன் துணைவர் விஷயத்தில் மட்டும் பேசாமல் இருந்தேன்??”

இத்தனை கேள்விகளில் ஒன்றாவது விவாகத்திற்கு முன்பு என் மனதில் தோன்றி இருந்தால்….இந்த விவாகரத்து படலம் வராமல் இருந்திருக்குமோ?
இந்த ஒரு வருடத்தில் ஏற்பட்ட கசப்பான அனுபவங்கள், காயங்கள், மன வருத்தங்கள்…இவை அனைத்திற்கும் காரணம் யார் என்ற கேள்வி மட்டும் என் மனதை அரித்துக்கொண்டே இருக்கிறது.

சுற்றம் மகிழ்ச்சியாய் இருக்கவும், சமூகத்தில் பெற்றோர் தலை நிமிர்ந்திருக்கவும் மட்டுமே நிகழ்ந்த ஒரு சடங்கிது. எல்லாம் முடிந்த பின்னர், பெண்ணிற்கு இப்படி நடந்து விட்டதே என ஒப்பாரி வைத்தார்கள். எல்லாம் நம் தலையெழுத்து….அடுத்து நடப்பதை கவனிக்க வேண்டியதுதான் என மீண்டும் என் சார்பில் முடிவெடுக்க ஆரம்பித்தனர். அவர்களுக்கு ஒரு தலைக்குனிவு ஏற்படக்கூடாது என்பதில் மட்டும் கண்ணும் கருத்துமாய் இருக்கும் அந்த சுயநலம்….எனக்கு விளங்கவே இல்லை.

இம்முறை மாப்பிள்ளை பக்கத்து ஊராம். தங்கமான பையனாம். ஏற்கனவே கேட்டு புளித்துப்போன துதிப்பாடல்கள். முற்போக்குத்தனமாய் யோசிக்க ஆரம்பித்துவிட்டார்களாம்.
நிச்சயம் முடிந்த உடன் பையனின் அலைபேசி எண்ணை எனக்கு தருவார்களாம். நாங்கள் பேசி பழகி ஒருவரையொருவர் புரிந்துக்கொள்ள….ஒரு நல்ல சந்தர்ப்பமாம்.
“துயரம் மட்டுமே அனுபவித்தேன்; ஏதோ முட்டிமோதி விடுதலை ஆகியுள்ளேன். இனியாவது நிம்மதியாய் அமர்ந்து, நான் செய்ய விரும்புவதைப் பற்றி யோசிக்கவிடுங்கள்”, என கூற ஏங்கினேன். வாயை திறக்காமல் ஏங்க மட்டும் செய்தேன்.

நாளை திருமணம்….கனவு கோட்டை கட்டுமானப்பணிகள் மீண்டும் துவங்கி உள்ளது. என் ஆசைகளையும், கோபங்களையும், வெளியே சொல்ல துணிச்சல் இல்லாத காரணத்தினால்….இம்முறை ஒரே மாடியுடன் முடித்துக்கொள்கிறேன்; விவாரகத்து ஆகாமல் இருந்தால் சரி.

Advertisements

தமிழ் சினிமாவை கொஞ்சம் ஆர்வத்துடன் கவனிப்பவர்களுக்கு, சென்ற வாரம் ‘ஆரண்ய காண்டம்’ வெளிவந்தது தெரிந்திருக்கும். இன்னும் அதிகமாகவே கவனிப்பவர்கள்…அது சம்பந்தப்பட்ட தணிக்கைக்குழு செய்திகளை அறிந்திருப்பர்.
‘A ‘ சான்றிதழ் அளித்த பிறகும், 2 டஜனுக்கும் மேற்பட்ட பகுதிகளை நீக்கினால் மட்டுமே படத்தை வெளியிட முடியும் என உத்தரவிட்டது தணிக்கைக்குழு. இதில் உடன்பாடில்லாமல், படத்தின் தயாரிப்பாளர் திரு S.P.B.சரண், மேல் முறையீடு செய்து, வெற்றியும் பெற்று, இரண்டே பகுதிகள் நீக்க ஒத்துக்கொண்டு, படத்தை வெளியிட்டார்…

பெரும்பாலும் ‘எல்லா வயதினரையும் திருப்திபடுத்தும் படம்’, ‘குடும்பத்தோட போய் பார்க்கக்கூடிய படம்’ மாதிரியான விளம்பரங்கள் கொண்ட தமிழ் படங்களை பார்க்கும் பொழுது, “அட நாதாரி நாய்களா…உங்க அகராதில குடும்ப படம்னா என்னனு கொஞ்சம் விளக்கம் தரீங்களா”, என கேட்க தோன்றும்.
“உங்களுக்கெல்லாம் ‘U ‘ certificate கொடுத்த சென்சார் போர்ட செருப்பாலியே அடிக்கணும்”, என திட்டகூட தோன்றும்.
இந்த ஆரண்ய காண்ட சர்ச்சையை படித்த உடன், தணிக்கை குழு பற்றிய என் கருத்துக்களை பதிவாய் எழுதினால் என்ன என தோணிற்று.

முதலில் சென்சார் போர்டு எனப்படுவது என்ன…தெரிந்து கொள்ள ஆசைபட்டேன். அவர்களின் இணையதளத்தில் இருந்த பல அறிக்கைகளும், சொற்றொடர்களும், எனக்கு ஆச்சரியத்தை ஏற்படுத்தியது எனலாம்.
உதாரணத்திற்கு…
“Film censorship becomes necessary because a film motivates thought and action and assures a high degree of attention and retention as compared to the printed word. The combination of act and speech, sight and sound in semi darkness of the theater with elimination of all distracting ideas will have a strong impact on the minds of the viewers and can affect emotions. Therefore, it has as much potential for evil as it has for good and has an equal potential to instil or cultivate violent or good behavior”
மொழியாக்கம்…
‘திரைப்படம் ஒருவரின் எண்ணங்களையும் செயல்களையும் பெரிதும் ஊக்குவிக்கக் கூடியது; ஆகவே திரைப்பட தணிக்கை என்பது அவசியமாகிறது. ஒரு விஷயத்தை படிப்பதனால் ஏற்படும் தாக்கத்தைவிட பெருமளவு தாக்கத்தை எற்படுத்தும் சக்தி திரைப்படங்களுக்கு உண்டு. இருண்ட திரையரங்குகளில் கவனச்சிதறலுக்கு வாய்ப்புகள் மிகக் குறைவு; இத்தருணங்களில் நடிப்பும், வசனங்களும், மக்கள் மனதில் மிக ஆழமாய் பதியும் திறன்வாய்ந்தவை. ஒரு திரைப்படம் நன்மைகள் கற்பிக்கும் அதே அளவிற்கு தீய கருத்துக்களையும் மக்களிடம் கொண்டு செல்லும் வலிமையுடையது; நல்ல பழக்கங்களுடன், தீய எண்ணங்களையும் தோற்றுவிக்கவல்லவை’
.
பெரும்பான்மையான தமிழ் சினிமாக்களின் தரத்தை பார்க்கும் பொழுது, இந்த சொற்றொடர்கள், அவர்களின் இணையதளத்தில் வெறும் சொற்றொடராக மட்டுமே இருக்கிறது என்ற உண்மை நிலை அம்பலமாகிறது.

தமிழ் சினிமாவில் தொன்றுதொட்டு இருந்து வரும் சில காட்சிகளை பார்க்கும் பொழுது…தணிக்கைக்குழுவிற்கு எழுதினால் என்ன என தோன்றும். “தேவையில்லை…எம் இணையதளத்தில் ஏற்கனவே பதித்துள்ளோம்”, என சாட்டையடியாய் விழுந்தவை இவை…

“… the CBFC shall ensure that
i) anti social activities such as violence are not glorified or justified
iv) pointless or avoidable scenes of violence, cruelty and horror, scenes of violence primarily intended to provide entertainment
vii) human sensibilities are not offended by vulgarity, obscenity or depravity;
viii) such dual meaning words as obviously cater to baser instincts are not allowed;
ix) scenes degrading or denigrating women in any manner are not presented”

மொழியாக்கம்..
“தணிக்கைக்குழுவானது, திரைப்படங்களில்
* வன்முறை போன்ற சமூகவிரோத நடவடிக்கைகள்
* தேவையற்ற வன்முறை காட்சிகள், வதைத்தல், பொழுதுபோக்கிற்காக மட்டுமே திணிக்கப்பட்ட வன்முறை காட்சிகள்
* மனித உணர்சிகளை புண்படுத்தும் காட்சிகள்
* இரட்டை அர்த்தம் கொண்ட சொற்களின் பயன்படுத்தல்
* பெண்களை இழிவுபடுத்தும் காட்சிகள்
போன்றவற்றை தடுப்பதில் கவணம் செலுத்தும்”.

முழு பட்டியலை படித்து முடிக்கும்பொழுது, உங்களுக்கும், “என்னடா இது…அப்ப இந்த படம் தொடங்கறதுக்கு முன்னாடி வரும் U , A , U /A எல்லாம் வெறும் கண்துடைப்புதானா”, என தோன்ற வாய்ப்புகள் மிக அதிகம்.

வன்முறை பற்றிய விதிமுறைகளை படித்த பொழுது, என் கண்முன் வந்துபோனதெல்லாம், 10 -15 சுமோ கார்களும், அதில் இருந்து மந்தைமந்தையாய் குதிக்கும் அரிவாள் ஏந்திய குண்டர்களும், துப்பாக்கி சூடுகளும், குத்துயிரும் கொலையுயிருமாய் கிடக்கும் ஜூனியர் அர்டிச்ட்களும் தான். பெரும்பாலும் திரைப்படங்களில் வரும் நாட்டாமைகள் மற்றும் வில்லன்களின் சக்தியையும், அவர்களின் ஆள்பலத்தையும் காட்டமட்டுமே உலாவரும் வெத்து காட்சிகள் இவை. தேவையோ தேவையில்லையோ, இதனை ‘பிரமாண்டம்’ என விளம்பரப்படுத்துவதில் தொடங்கி, ‘ஜனரஞ்சகமான படம்’ என கூவி விற்று, 100 வது நாள் விழாவில் வந்து முடியும்.

அடுத்து மனித உணர்ச்சிகள் சம்பந்தப்பட்ட விதிமுறைகளுக்கு வருவோம்…
புணர்ச்சிக்கு கொடுத்த முக்கியத்துவத்தில் ஒரு கால் பங்காவது மனித உணர்ச்சிக்கு கொடுத்திருந்தால் தமிழ் திரையுலகம் இன்றைய கேவலமான நிலைமையை அடைந்திருக்காது.
ஒரு தலை ராகத்தின் ‘பொழுதோட கோழி கூவுற வேளை’ தொடங்கி, திருடா திருடி ‘வண்டார்குழலி’, பருத்திவீரன் ‘ஊரோரம் புளியமரம்’ வரை, திருநங்கைகளை கேலி செய்யும் ஒரு மோசமான வழக்கம் தமிழ் திரையுலகில் இருந்திருக்கிறது; இன்னும் தொடரும் என்பதில் ஐயமில்லை.
உடல் பருமனானவர்களையும், குள்ளமானவர்களையும் கீழ்த்தனமான நகைச்சுவைக்கு மட்டுமே பயன்படுத்தும் வழக்கம் நம் நாட்டினருக்கே உரியது.
பெண்களை ஒரு கேளிக்கை பொருளாக…கேமரா முன் உலாவ விடும் பழக்கத்தின் முன்னோடியும் நாமே!!
“ஆம்பளைங்கனா நெஞ்ச நிமித்திகிட்டு சும்மா கைய வீசிக்கிட்டு கம்பீரமா நடக்கணும்; பொம்பளைங்கனா தலைய குனிஞ்சிகிட்டு அடக்கமா இருக்கணும்”
“பொம்பளைனா பொறுமை வேணும்; கோவப்படகூடாது; அடக்கம் வேணும்…ஆத்தரபடக்கூடாது….மொத்ததுல பொம்பளை பொம்பளையா இருக்கணும்”
“…பொண்ணா லட்சணமா ஒரு சேலைய கட்டி இழுத்து போத்திகிட்டு வந்தேன்னு வச்சுக்க…ஆம்பளைங்கலாம் உன்ன மகாலச்சுமியா கையெடுத்து கும்பிடுவாங்க”
கதாநாயகர்கள் ஆணாதிக்கத்திற்கு தீவணம் போடும் ஒரே நோக்கத்தில் பெண்களுக்கு வழங்கும் ‘அறிவுரைகளும்’, தலைவர் சொல்லி முடித்தவுடன் திரையரங்குகளில் காதை பிளக்கும் விசில் சத்தங்களும், ஓயப்போவதில்லை என்பது மட்டும் நிச்சயம்!

இது மாதிரியான காட்சிகள் மிகச்சாதாரணமாய் திரைப்படங்களில் உலா வருவதற்கு…ஒரு காரணம் வேண்டுமானால் இருக்கலாம். தற்போதைய விதிமுறைப்படி ‘மனித’ உணர்ச்சிகள் புண்படுவதுதானே கண்டனத்திற்குரியது….சமூகம் பெண்களையும், திருநங்கைகளையும் மனிதர்களாக மதிக்கும்போது பார்த்துக்கொள்ளலாம் என தணிக்கைக்குழு நினைக்கிறதோ என்னவோ!

தனிமனித விஷயங்களைத்தான் கண்டு கொள்ளவில்லை என்றால்….சமூக முழுமைக்கும் சம்பந்தப்பட்ட விஷயங்களிலும் இந்த மெத்தனப்போக்கை கைவிட தயாராக இல்லை தணிக்கைக்குழு.
கொஞ்சம் சமூகபொறுப்புடன் செயல்பட்டிருந்தால், சாதிகளின் துதிபாடுவதை மட்டுமே மையக்கருத்தாய் கொண்ட படங்கள் தலை தூக்காமல் இருந்திருக்கும். ஒரு தேவர் மகனின் புகழ் பாடவும், சின்ன கௌண்டனின் வாழ்க்கை வரலாறை விவரிக்கவும், தடை விதிக்காத தணிக்கைக்குழு, மேல்சாதியினர் கையில் சிக்கிக்கொண்டு தவிக்கும் தலித்துகளின் வேதனையை படம் எடுத்தால் தடைவிதிக்க முந்தியடித்து வருவது…double standards எனப்படும் அணுகுமுறையாகவே தோன்றுகிறது.

இதற்கு அவர்கள் கொடுக்கும் விளக்கம்…”ஒரு படம் வெளிக்கொணரும் செய்தியினால் நாட்டில் அமைதி குலையுமெனில்…அதை தடுப்பது தணிக்கைக்குழுவின் தலையாய கடமையாகும்”

“அமைதி ஏற்கனவே கொலஞ்சு போயாச்சுடா!! அரசியல் மிருகங்களால நெலைகொலைஞ்ச சாமானிய மக்களோட துயரங்கள, அவங்க அனுபவிக்கும் நரகவேதனைய, உன் அரசும், கைக்கூலி செய்தி ஊடகங்களும்…வெளியாகாம பாதுகாக்கும் போது…ஏதோ திரைப்படம் மூலமா ஊருக்கு உண்மைய விளக்கலாமுனா…அதுக்கும் தடை விதிச்சா எப்படி!!”, என்ற யதார்த்தமான கேள்விக்கு இன்னும் பதிலில்லை.

‘nanny state’ என மேற்கு உலகத்தில் கூறுவர். ஒரு நாட்டில் அரசு, மக்களுக்கு எது நல்லது, எது கெட்டது என தானே முடிவெடுத்து, நடைமுறை படுத்தும் போக்கினை இவ்வாறு விமர்சிப்பர். தனிக்கைக்குழுவும் அப்படி ஒரு போக்கினை கையாளுவது போல்தான் தோன்றுகிறது.

‘A ‘ சான்றிதழ் ஒரு படத்திற்கு வழங்கப்படும் பொழுது, 18 வயதிற்கு மேற்பட்டவர் அதை பார்க்கலாம் என்பது விதிமுறை. அதாவது ஒரு வயதிற்கு மேல், மக்கள் எது தமக்கு ஏற்றது, எது தவிர்க்கப்படவேண்டியது, என புரிந்து கொள்ளும் பக்குவத்தை அடைகின்றனர். அப்பொழுது கண்காணிப்போ, மேற்பார்வையோ தேவையில்லை எனப்பொருள் படுகிறது.

‘தடையிலா திரையிடல்’ என அறிக்கை விதித்தப்பின்னர், ‘நாட்டின் நன்மை பாதிக்கப்படும்’, ‘தற்போதைய அரசின்பால் தீய அபிப்பிராயம் உண்டாகும்’ என எதிர்ப்புகளை முன்னிறுத்துவது, தணிக்கை என்ற பெயரில், மக்கள் மேல் நடத்தும் சர்வாதிகாரமாகவே தோன்றுகிறது.

அமெரிக்காவை உதாரணமாக எடுத்துக்கொள்வோம். முதலாளித்துவம் தலைவிரித்தாடும் நாடு இது. இங்கு தான் ‘capitalism -a love story’ (‘முதலாளித்துவம் – ஒரு காதல் கதை’) என்ற படம் வெளிவந்தது. முதலாளித்துவத்தின் சீர்கேடுகளையும், அதனால் நாட்டு மக்கள் அடையும் துயரங்களையும் எடுத்துரைக்கும் படம். ஒரு நிகழ்வின் சாராம்சம், அதிலிருக்கும் நியாய அநியாயங்கள் அனைத்தும், சம்பந்தப்பட்டவர்கள் மனநிலை மற்றும் அவர்கள் அடைந்த லாப நஷ்டத்தை பொறுத்து மாறும். மக்கள் விவரம் தெரிந்தவர்கள் என முடிவுசெய்து ஒரு படத்திற்கு ‘A’ சான்றிதழ் வழங்கிய பிறகு, அனைத்து தரப்பு வாதங்களையும் சமர்ப்பிக்க அனுமதிப்பதுதானே சரி!

தணிக்கைக்குழுவின் இணையதளம் கூறுவதாவது…
“The present certification of films is governed by the 1952 Act, the Cinematograph (Certification) Rules promulgated in 1983 and the Guidelines issued there under from time to time, the latest having been issued on December 6, 1991”
மொழியாக்கம்…
‘தற்போதைய திரைப்பட சான்றழிப்பானது, 1952 ம் ஆண்டு எழுதப்பட்ட ஒளிப்பதிவு விதிமுறைகளுக்கு கட்டுப்பட்டது. 1983 ம் ஆண்டு வெளியிடப்பட்டு, தொடர்ச்சியாக நிகழ்நிலைப்படுத்தபட்டு வருகிறது. கடைசியாக 1991 ம் ஆண்டு வெளியிடப்பட்டது’.

உலகத்தரத்திற்கு படங்கள் எடுக்கப்பட்டுவரும் இக்காலகட்டத்தில், அதனை மேற்பார்வையிடும் முறைமை உலகத்தரத்திற்கு இல்லாவிடினும்…ஒரு முற்போக்கு சிந்தனையுடன் செயல்பட முயற்சித்தல் அவசியம். அப்பொழுது தடைகள் எதுவுமின்றி நல்ல ஆரோக்கியமான திரைப்படங்கள் தானாகவே மக்களை சென்றடையும்!!