ஓகஸ்ட், 2011 க்கான தொகுப்பு

“இது எப்ப வாங்கினது? ஒரு நாலு பவுன் இருக்குமா…?”, என அனிதாவின் கழுத்துச் சங்கிலியை தொட்டு பார்த்தபடி கேள்விக்கணைகளை தொடுத்தாள் லக்ஷ்மி.
“ஒ அதுவா…மாமியாருக்கு chain வாங்க போயிருந்தோம். நீயும் ஏதாவது வாங்கிக்கன்னு அவர் சொன்னாரு (ஒரு வெட்கத்தில் சற்றே அனிதாவின் தலை குனிந்தது) அதான். இது ஏதோ புது designனு சொன்னாங்க. சரி வாங்குவோமுனு…”, என ‘வாங்கிய பலனை அடைந்துவிட்டோம்’ என்ற பெருமிதம் சிறிதும் வெளியே தெரியாதபடி அலுத்துக்கொண்டாள் அனிதா.

“ஓகே லேடீஸ்….என்னுடைய அடுத்த படைப்பு ரெடி. Blogல update பண்ணீட்டேன். படிச்சிட்டு comments விடுங்க”, என தன் பெருமையை சபையில் சமர்ப்பித்தாள் லீலா.
“இந்த முறை என்னம்மா…திரும்பவும் ஏதாவது வாயில நுழையாத பேர்ல ஸ்வீட்டா?”, என வார்த்தைகளை நெய் போல் ஊற்றி பெருமை தீயை கொழுந்து விட்டு எரியச்செய்தாள் கல்பனா.
“பேர் வாயில நுழையலனா என்ன…அன்னிக்கி kaaju kathliய கட்டு கட்டுன்னு கட்டினது நெனவிருக்குல…? அதுக்கும் இப்படி தான் சொன்ன”, என முழங்கைய்யால் கல்பனாவை லேசாக இடித்தாள் லீலா.

“சரி அதெல்லாம் விடுங்கடி…நம்ம வினோதினி கிசுகிசு ஏதாவது?”, என நிகழ்ச்சி நிரலில் புதியதாய் ஒன்றை நுழைத்தாள் அனிதா.
“அட நான் கூட phone பண்ணி விஷயத்த சொல்லனும்னு நெனச்சேன். அன்னிக்கி அவள பஸ்ல பாத்தேன். அவ புருஷனும் இருந்தான். பஸ் கூட்டமா இருந்ததுனால பேசல. என்னமா கொழையறா புருஷன் கிட்ட. பஸ்ல எல்லாரும் அவங்களத்தான் பாத்துகிட்டு இருந்தாங்க. என்னவோ காதல் ஜோடிங்க மாதிரி…அவன் ஏதோ காதுல சொல்றான்; அவ கெக்கபெக்கன்னு சிரிக்கிறா…சகிக்கல”, என பஸ்ஸின் நிகழ்வுகளை நேரடி ஒலிபரப்பு செய்தாள் லக்ஷ்மி.

“கொஞ்சம் ஓவராவே ஆடராடி அவ…என்னோட அந்த ‘motichoor laddu ‘ recipe ..அதுக்கு comment கூட 150 தாண்டிச்சே!! அதுக்கு ஒரு comment விட்டிருக்கா பாரு…அதுவும் private கமெண்ட்; இரு iphoneல காட்டறேன்”, என தன் அலைபேசியில் அந்த பதிவையும், அதற்கு வந்த பின்னூட்டங்களையும் தேடி எடுத்தாள்.
“படிக்கிறேன் கேளு…”லீலா ஒரு ‘சமையல் queen’ஆ மாறிட்டு வர. வாழ்த்துக்கள்!! நெறையா பேர் உன் பதிவுகள follow பண்றாங்கன்னு பாத்தாலே தெரியுது. நீ சமையல் மட்டும் இல்லாம பொது விஷயங்கள் பத்தின உன் கருத்துக்களயும் எழுதலாமே…படிக்க வர்றவங்க அவங்க நினைக்கறத தெரிவிப்பாங்க…அப்படியே ஆரோக்கியமான விவாதங்களுக்கு உன் blog நல்ல தளமா அமையும்னு நான் நினைக்கறேன். சமையல் குறிப்பு அல்லாத விஷயங்களில் உன் கருத்துக்களை தெரிந்து கொள்ள ஆர்வத்துடன் காத்திருக்கும் உன் ரசிகை வினோதினி :)”…அம்மா சொல்லிட்டாங்களாம்…நாம கேட்டு நடக்கனுமாம். நான் சொல்லட்டுமா…அவளுக்கு கடுப்பு…வேற ஒன்னும் இல்ல”, என சரமாரியாக வினோதினியை திட்டி முடித்தாள் லீலா.

“தனக்கு எல்லாம் தெரிஞ்சா மாதிரி நடப்பான்னு தான் நமக்கு தெரியுமேடி. நீ எதுக்கு தேவையில்லாம tension ஆகற. ஏதோ நம்ம husbands’ friend அவ புருஷன். அந்த ஒரு காரணத்துனால தான் அவள சேத்துக்க வேண்டிய கட்டாயம். if given an option…அவளுக்கு ‘good bye’ சொல்ல நான் எப்பவுமே ரெடி”, என தன் ‘கைய்யறு’ நிலையை நொந்துக்கொண்டாள் கல்பனா.
“இவள பத்தி பேச ஆரம்பிச்சாலே ஒரு bitter endதான் எப்பவும்; சரி எனக்கு டைம் ஆகுது. பையன் ஏதோ video game வேணும்னு கேட்டான். நான் அப்படியே நடைய கட்டறேன்”, என லக்ஷ்மி விடைப்பெற, கோயில் மணி சத்தம் கேட்டு, அனைவரும் கற்பகிரகம் நோக்கித் திரும்பினர்.

“ஆனா கோயில் வந்தா நிம்மதி கெடைக்கும்னு சொல்றது…இதுதான் போல. every week இப்படி உங்களோட பேச chance கெடைக்கறதே கோயில்லதான். ஒரு வாரம் முழுக்க மனசுல புழுங்கிட்டு கெடக்கற விஷயங்கள போட்டு உடைக்கறதுல ஒரு அலாதி சந்தோஷம். எனக்கும் நேரமாச்சு… அவர் வந்துடுவாரு…இன்னிக்கி evening snackக்கு சமோசா செய்யலாமுன்னு இருக்கேன்”, என விடைப்பெற்றாள் கல்பனா.

அலுவலக உண் மேசையில்…

“என்னப்பா இது உங்க பொண்டாட்டிங்க சொல்லி வச்சு பொங்கல் செஞ்சாங்களா? ரெண்டு பெரும் அதையே கொண்டுவந்திருக்கீங்க?”, என உரையாடலுக்கு பிள்ளையார் சுழி போட்டான் கணேசன்.
“இது உனக்கு புரியாது தம்பி. இன்னிக்கி கணவர்களுக்காக மனைவிகள் கடவுளிடம் பிராத்தனை செய்யும் தினம். கட்டின புருஷன் நல்லா இருக்கணும்னு பூஜை செய்வாங்க. வீட்ல வடை, அப்பளம், பொங்கல்…சூப்பர் விருந்து. அதுதான் tiffin box க்கு பதில் இன்னிக்கி 5 அடுக்கு கேரியர்”, என விளக்கம் அளித்தான் சரவணன்.

“இன்னும் என்ன ரெண்டு மாசம் தான…அப்பறம் டும்டும்டும். அதெல்லாம் இப்பவே சொல்லி வச்சுடு கணேசு…அதுவேற இதுல எல்லாம் எனக்கு நம்பிக்கை இல்ல…அது இதுனு பேச போறாங்க. நமக்கு க.மு, க.பி ரெண்டும் ஒரே மாதிரி இருக்கணும்னா…நம்ம பொண்டாட்டி நம்ம பேச்ச கேட்டு நடக்கறவளா இருக்கணும். friendsஆ இருக்கலாம், அது இதுனு சொன்னாங்கனு வைய்யு….முதலுக்கே மோசமா போயிடும்”, என ஒரு மனைவியிடம் இருக்க வேண்டிய ‘இன்றியமையாத’ குணாதிசயத்தை முன் வைத்தான் குணசேகரன்.

“சொல்ல மறந்துட்டேனே…’நீயா நானா’ ல அடுத்து ‘கணவன் மனைவி…நண்பர்களாய் இருப்பது சரியா தவறா’னு ஒரு தலைப்பு போல. பங்கேத்துக்க interest இருந்தா தொடர்பு கொள்ள சொல்லி எங்கயோ படிச்சிருக்கா. நானும் போறேங்கன்னு கேட்டா.எனக்கு அப்படியே தூக்கிவாரி போட்டுச்சு. இவ ‘அவர் தான் ஒசத்தி’னு பேசினாலும், அந்த பக்கத்துல இருக்கறவங்க, இல்ல guest பேசறத கேட்டுட்டு வீட்டுக்கு வந்து “நீங்க இன்னிக்கி கொஞ்சம் சமையல பாத்துக்கோங்களேன்”, “கொஞ்சம் தலை வலிக்குது…காபி போட்டு குடுக்க முடியுமா”னு கேட்டாங்க….கதை அதோகதிதான். அதெல்லாம் ஷூட்டிங் அது இதுனு நாள் முழுக்க போயிடும். அப்பறம் tired ஆயிடுவ”னு ஒரு வழியா அவ வாய அடைச்சேன்”, என கரையை தாக்க வந்த புயல் பற்றியும், அது சுமூகமாக கரை கடந்த அழகையும் விவரித்தான் சரவணன்.

“நீங்க ரெண்டு பேரும் சொல்றத பாத்தா…கொஞ்சம் ஜாக்கிரதையா தான் இருக்கணும் போலவே”, என தலையை சொரிந்தான் கணேசன்.
“மனைவி அமைவதெல்லாம் இறைவன் கொடுத்த வரம்னு எந்த கோமாளியோ சொல்லிவச்சுட்டான். அதெல்லாம் ஒன்னும் இல்ல. நாம நடந்துக்கறதுல தான் இருக்கு. அவங்க கேக்கறதெல்லாம் வாங்கி கொடுக்கணும். ரொம்ப அன்பா நடந்துக்கணும்…சுமாரா இருந்தாலும் அவங்கள “நீ தான் சூப்பர்…நீ போட்டில இல்லாத ஒரே காரணத்துனால தான் ஐஸ்வர்யா பட்டத்த வாங்கினா”, அது இதுனு அளக்கனும். அவ்வளவுதான்…அப்படியே விழுந்து விழுந்து கவனிப்பாங்க பாரு…”, என உபதேசங்களை சரமாரியாக அவிழ்த்து விட்டான் சரவணன்.

பேசிக்கொண்டே இருக்கையில், கணேசனின் அலைபேசி ‘காதல் வைத்து காதல் வைத்து காத்திருந்தேன்’ என பாட, “நம்பினா நம்பு…உன்ன பத்தி தான் நினைச்சிட்டு இருந்தேன்…நீயே கால் பண்ணிட்ட”, என கூறிக்கொண்டே நழுவினான் கணேசன்.

மாலை…சரவணன் வீட்டில்

“கல்புமா…சமோசா தான…வாசனை மூக்கத்தொளைக்குதே”, என கூறியபடி வீட்டினுள் நுழைந்தான் சரவணன்.

“என்னங்க இன்னிக்கி சீக்கிரம் போல…சமொசாவா…ஆமாங்க…ஏதாவது differentஆ பண்ணலாமுன்னு…”, என குழைந்தாள் கல்பனா.
“சரி…கைக்கால் அலம்பிட்டு freshen up ஆகிட்டு வரேன்”, என குளியலறையில் நுழைந்தான் சரவணன்.

சமயலறை நோக்கி நடந்த கல்பனாவின் கண்கள் உண் மேசை பக்கம் திரும்பியது. ஏதோ வண்ண அட்டை தென்பட்டது; கையில் எடுத்தாள். எடுத்து படித்த மாத்திரத்தில்….முகத்தில் ஒரு 1000 watts புன்னகை. “For the sweetest woman in the world” என வாழ்த்து அட்டையின் வரிகளை படித்த படி, “என்னங்க…எனக்கா இது? எதுக்குங்க இதெல்லாம்”…என குளியறையிலிருந்து வந்த சரவணன் நோக்கி ஓடினாள்.

“உனக்கு தான் என் தங்கமே. கணேசன் அவன் would-beக்கு card வாங்கனும்னு சொன்னான். நானும் கூட போனேன். இது அங்க கண்ணுல பட்டது. உன் ஞாபகம் வந்தது. அதுதான்”, என சாதாரணமாய் விடை அளித்தான் சரவணன்.

“போங்க…எனக்கு வெக்கமா இருக்கு”, என தலை குனிந்த படி, கால் விரல்களால் கோலம் போட்ட வண்ணம், வாழ்த்து அட்டையை முத்தமிட்டாள் கல்பனா.

************************************************************************************************

“நீயா நானா”வில் சென்ற வாரம் பார்த்த ஒரு விவாதத்தின் தாக்கம் இச்சிறுகதை. ‘கணவரே கண் கண்ட தெய்வம்’ என வாதாடிய அணியில் இருந்த சில பெண்களின் விவாதங்கள்…சிரிப்பை விட கோபத்தையே வரவழைத்தது. அந்த கோபமானது அப்பெண்களின் மீதானதல்ல என்று மட்டும் தெளிவாக புரிந்தது. ஆரம்பத்தில் ‘கணவனே உன் பாதுகாவலன்’, ‘அவர்களின் விருப்பத்திருக்கு இணங்கி நடப்பது…திருமணத்திற்கு பின் உன் தலையாய கடமை’ என சமூகத்தினால் சாவிக்கொடுத்து பழக்கப்பட்ட பெண்கள்…இன்று எவர் துணையுமின்றி தமக்குத்தாமே விலங்கணிந்துக் கொள்வது….சமூகத்தின் வெற்றியே!!

“நான் சிந்திக்கிறேங்க…அதுனால தான் பாத்திரம் கழுவறது என் வேலை…அவர் செய்யக்கூடாதுன்னு தெரிஞ்சிருக்கு”
“நான் M .B .A படிச்சா தான் என்ன…அவர் ஆம்பளை..கட்டாயமா என்னவிட உலகறிவு ஜாஸ்த்தியா இருக்கும்”
“அவர்கிட்ட சரணாகதி அடையறது எனக்கு பிடிச்சிருக்குங்க”, போன்ற வாக்கியங்கள் கேட்டமாத்திரத்தில் ஒரு ஏமாற்றமும் வருத்தமுமே தோன்றியது.

“இப்படி செயல்படுவதே ஒரு ‘குடும்பத்தலைவி’க்கு பெருமை சேர்க்கும்” என மறைமுகமாக போதிக்கும் சமூகமும், அவள் விரும்பி அடிமையாய் இருக்கும் நிலையை சுட்டிக்காட்டாத ஆண்மகனும்…அவளின் கிணற்றுத்தவளை கோலம் கலையாமல் இருக்கவே விரும்புகின்றனர்.

இச்சூழ்நிலையில்…அந்த பெண், “தனிமனிஷியாய் எனக்கு என்ன பிடிக்கும்”, “பிறர் திருப்தி அடைய பற்பல வேலைகளை செய்த நான்…எனக்கென என்ன செய்துகொண்டேன்”, போன்ற கேள்விகளை கேட்பதின் மூலமும், அதற்கான விடைகளை அடைய செயல்படுவதின் மூலமுமே அப்பாழ்கிணற்றிலிருந்து விடுபடுகிறாள்.

Advertisements

facebookல நண்பர் ஒருவரின் உரையாடல், இந்த பதிவ எழுத தூண்டிச்சுனு சொல்லலாம். காரணம்…அந்த உரையாடல்ல பங்கேத்து என் கருத்த வெளிப்படுத்த தைரியமில்ல…அவ்வளவுதான்!

சரியா எதப்பத்தின உரையாடல்னு நினவில்ல…ஆனா அவங்க நண்பரின் நிகழ்நிலை (status ) பத்தி கருத்து தெரிவிக்கும் போது, “கண் பார்வை இல்லாதவங்க எல்லாம் புண்ணியம் செஞ்சவங்க. கண் இருந்தாத்தான் கண்டதெல்லாம் பாப்போம்; தேவையில்லாம வெறுப்பு, பொறாமை எல்லாம் பொறக்கும். அவங்க வாழ்க்கை ரொம்ப அழகானது; அமைதியானது”னு என் நண்பர் சொல்லி இருந்தாங்க.

இத படிச்ச உடனே வந்த கோவத்துல, “நீ கூட ரொம்ப காலமா பிரச்சனை அது இதுனு பொலம்பிகிட்டு இருக்கியே…ஒரு கத்தியோ இல்ல குண்டூசியோ எடுத்து கண்ண குத்திகிட்டா என்ன?? பிரச்சனையாவது மண்ணாவது..வாழ்க்கை அப்படியே அமைதியா இருக்குமுல”,னு எழுத நினைச்சேன். இன்னும் கேட்டிருப்பேன்…

“கண் தெரியாதவங்களுக்கு வக்காளத்து வாங்க சொல்லி யாரு கேட்டாங்க…? நீ எதுக்கு அப்பிலே இல்லாம ஆஜர் ஆகற?

“நீ குருடாவோ ஊமையாவோ இருந்து இப்ப குணமாகி இருக்கியா…? உனக்கு தெரியுமா அவங்க என்ன நினைக்கறாங்கன்னு?”

“உனக்கு தெரிஞ்சு யாராவது பார்வை இருக்கறவங்க…”பிரச்சனைக்கெல்லாம் ஒரு முடிவு கட்டலாம்”னு கண்ண குத்தி எடுத்திருக்காங்களா?”

இது மாதிரி பேசறவங்க ஒரு ரகம்னா…ஊனமுற்றவங்கள பாத்து ‘பரிதாபத்துல’ கண்ணீர் விடரவங்க இன்னொரு கேவலமான ரகம்

“ஏன்டா நாயே…உன் கண்ணீரால இங்க ஒரு பயனுமே இல்லியே…பாக்கறவன் உன்னை ரொம்ப ‘இரக்க குணம் உடையவன்’, ‘மத்தவங்க கஷ்டத்த பாத்து கண்ணீர் உட்றான்”னு சொல்லனும்னு தான இந்த செவாலியே சிவாஜி ‘over -acting ‘ எல்லாம்??”

“அது எப்படிப்பா தேர்ந்தெடுத்து சில விஷயங்களுக்கு மட்டும் உன் ‘பொன்னான’ கண்ணீர செலவிடற?? ‘தெய்வத்திருமகள்” பாத்து, “அய்யோ இதுக்கு அழாம இருக்க முடியுமா”னு facebook ல நிகழ்படம் (video ) போடற…ஆனா ‘நான் கடவுள்’ பாத்துட்டு, “இதெல்லாம் சும்மா அழுகை வரவைக்கனும்னு கொடூரமா காட்டறாங்க”னு சொல்ற. அடடா….நடிப்புக்கும் நிஜத்துக்கும்…என்னமா வித்தியாசம் கண்டுபுடிக்கிற!!

ஆனா இவங்க அழறதுனால பயனடையற ஒரு கும்பல்னா…அது கோடம்பாக்கத்துல இருக்கு. என்னெல்லாம் செஞ்சா மக்கள் அழுவாங்கன்னு பாத்து பாத்து காட்சிகள அமைக்கறதுல நம்ம இயக்குனர்கள் கெட்டிக்காரங்க!!

4D படங்கள் கேள்வி பட்டிருப்பீங்க…படத்துல மழை பேஞ்சா, புயல் காத்து அடிச்சா, படம் பாக்கறவங்களுக்கும் அந்த உணர்வ ஏற்படுத்தும் தொழில்நுட்பம்.

அது மாதிரி, ‘படத்துல வெங்காயம் உரிச்சா திரையரங்குல பாக்கறவங்களுக்கு கண்ணுல தண்ணி வரும்”னு ஒரு புது கண்டுபுடிப்பு வந்துச்சுனு வைங்க….கோடம்பாக்கத்துல sales கன்னாபின்னான்னு பிச்சுகிட்டு போகும்…அந்த தொழில்நுட்பத்துக்கும்….வெங்காயத்துக்கும்!!

இது மாதிரி அழுகாச்சி காட்சிகள வைக்கறதுனால, அவங்களுக்கு இன்னொரு பலனும் கெடைக்குது.படம் கர்ணகொடூரமா இருந்தாலும், அழுது அழுது கண்ண கசக்கிட்டு இருக்கற ‘பாசக்கார’ ரசிகர்களுக்கு ஏதாவது தெரிய போகுதா…?இல்லியே…அதுனால, “தம்பி விஜய்…சொக்காய் எல்லாம் தயார் பண்ணிக்க..’.தெய்வத்திருமகள்’ 100 வது நாள் விழாவுக்கு நேரமாச்சு பாரு”

இங்க நினைவுக்கு வரும் சம்பவம் ஒன்னு…ரயில் நிலையத்துல ஒரு கண் தெரியாதவர் படி ஏறும் பொது, கொஞ்சம் தடுக்கிடுச்சு. உதவி செய்ய வந்த ஒரு பொண்ண திட்டி விட்டுட்டாரு. பாத்த உடனே தோணினது ஒன்னுதான், “அவங்க இத உதவியா பாக்கறத விட…ஒரு அவமதிப்பாத்தான் பாக்கறாங்க”

இந்த facebookலயும், திரைப்படங்களலையும் வரும் ‘பரிவு’, ‘அக்கறை’ எல்லாம் பாக்கும் போது…இது உள்மனசுல இருக்கும் “நல்ல வேளை…நாம இந்த நிலைமைல இல்ல” பெருமூச்சு தான்…இப்படி ‘உயர்ந்த மனிதன்’ சாயம் பூசி வெளிவருதோன்னு தோணுது.
என்னோட இன்னொரு பதிவின் பின்னூட்டத்துல ஒருவர், “என்னதான் சொல்லவறீங்க”னு கேட்டிருந்தாரு. அதுமாதிரி இதுலயும் கேக்காமலிருக்க…

“சிங்கார சென்னையின் சீர்கெட்ட சாலைகள்ல ஊனமுற்றவங்க உதவி எதிர்ப்பாத்தா அவங்க கடக்க உதவுங்க, உங்க கம்பெனில வேலை வாய்ப்பு தர முடியுமா…அத செய்யுங்க, இல்ல அவங்களுக்கு ஒரு அறக்கட்டளை அமைச்சு உதவ ஆசைபட்டா அதா செய்யுங்க… இல்ல ஒன்னும் செய்யாம உங்க வேலைய பாத்துகிட்டு நடைய கட்டுங்க. இந்த இரக்கம், கண்ணீர விட அவங்கள ஒரு சக மனிதனா நடத்தறதுதான் ‘need of the hour ‘ னு நான் நினைக்கறேன்.