ஓகஸ்ட், 2012 க்கான தொகுப்பு

அன்று வெகு மாதங்களுக்குப் பிறகு ‘சிங்காரவேலன்’திரைப்படம் பார்த்தேன். பள்ளியிலோ அல்லது கல்லூரியில் படிக்கும் பொழுதோ…இந்த படம் பற்றி என்ன நினைத்தேன் என தெரியவில்லை. ஆனால் இம்முறை பார்க்கும் போது, ஒரு வெறுப்பு கலந்த வருத்தம் தான் மிஞ்சியது. பகுத்தறிவு கருத்துக்களை தன் மேடை பேச்சுகளில் சரமாரியாக பொழியும் கமல்ஹாசன் கூட திரைப்படங்களில் ‘அடங்கி இருக்க வேண்டியவ பொண்ணு…ரொம்ப ஆடினா…அடக்க வேண்டியது ஒரு ஆணோட கடமை’ மாதிரியான பிற்போக்கு கருத்துக்களை பிரச்சாரம் செய்வார் என்ற ‘உலகறிந்த உண்மையை’ புரிய வைத்தது அந்த படம். இன்னொரு விதத்தில் உதவியதெனில், இந்த பதிவு எழுத தூண்டியதெனலாம்.

சமீபத்தில் திறன்பேசியில் (smart phone) கேட்ட பல இளையராஜா பாடல்களில் ஒன்று,’அழகு மலராட’,’வைதேகி காத்திருந்தாள்’லிருந்து
பாடலின் சில வரிகள், ஒரு இளம்பெண்ணின் கைய்யறு நிலையை தெளிவாக எடுத்துக்காட்டுபவை. மேலும் சமூகத்தில் ஒரு விதவைப்பெண் எதிர்க்கொள்ள வேண்டிய அவலம், கணவனை பிரிந்த உடன்…அவளின் விருப்பங்களை குழி தோண்டி புதைத்ததாக வேண்டிய கட்டாயம்…அனைத்தையும் வெளிச்சம் போட்டு காட்டியது.

சமூகம் தான் அந்த பெண்ணை தவிக்க விட்டதெனில், ‘நானும் சமூகத்தின் அங்கமே’ என அந்த இயக்குனரும், கடைசி வரையில், அவ்விதவைப்பெண்ணை அவ்வாறே இருக்கும் படி கதைகளத்தை நகர்த்துகிறார். நகைமுரண் இதில் என்னவெனில், இப்பாடலுக்கு ரேவதி நடனம் ஆடுவது…சாமி கற்சிலைகள் நிறைந்த கோயில் மண்டபத்தில். இயக்குனரின் ‘தாராள மனதின்’ வெளிப்பாடு….அப்பெண்ணுக்கு ‘தற்காலிக ஆனந்த படலம்’…’இன்றைக்கு ஏனிந்த ஆனந்தமே’ பாடல்.

“அந்த காலத்துல சமூகம் அப்படி…அப்பறம் சமூகமும் மாறிடிச்சு; படங்களும் மாறிகிட்டே தான இருக்கு…உதாரணத்துக்கு ‘ரிதம்’ இருக்கு ‘ஆனந்த பூங்காற்றே’ இருக்கு…”, என தமிழ் சினிமாவின் ‘வளர்ச்சியினை’ கூர்ந்து கவனிப்பவர்கள் கவனத்திற்கு…
மேலோட்டமாக இந்த படங்களின் இயக்குனர்கள் ‘முற்போக்குச் சிந்தனையாளர்கள்’ தோலில் உலவினாலும், படங்களில், துல்லியமாக சுட்டிக்காட்டும் ஒரு விஷயம், “கதாநாயகி…திருமணம் ஆகி விதவையானாலும் , இன்னும் கன்னி கழியாதவளே”, என்பதையே.

அந்த விஷயத்தில், இல்வாழ்க்கையில் இடம்பெற்று, திருமணம் முறிந்த ஒரு பெண்ணை கதாநாயகியாக பார்த்ததென்னவோ , கௌதமின் ‘வேட்டையாடு விளையாடு’ திரைப்படத்தில்தான்.
திருமணம் என்பது அவள் வாழ்வில் ஒரு பாகமே தவிர, அதன் முறிவு…எந்த விதத்திலும் அவள் மொத்த வாழ்க்கையையும் பாதிக்க கூடாது என்ற யதார்த்த கருத்தை கெளதம் அழகாக கையாண்டுள்ளார்.
இந்த யதார்த்த கருத்து, கேவலமான சில சமூக சடங்குகள், பழக்கவழக்கங்களுக்கு அடியில் புதையுண்டு கிடக்கிறது.அதன் முகத்திரையை கிழித்து மக்களுக்கு காட்டும் அந்த துணிவு கூட இயக்குனர்களிடம் இல்லாதது ஒரு வருத்தமே.

இங்கும் ஒரு நகைமுரண்…சிங்காரவேலன் திரைப்படத்தில், ‘இப்படித்தான் ஒரு பெண்ணானவள் இருக்க வேண்டும்’ என அறிவுரை வழங்கி, முதல் இரவு படுக்கையில், சாட்டையை வீசி, குஷ்பூவை வளைக்க நினைக்கும் கமலஹாசன், இப்படத்தில் எடுத்து விடும் ஒரு வசனம்,
“பொம்பளைங்கள அடிக்க கூடாதுன்னு சின்ன வயசுல சொல்லி குடுக்கல உங்க அம்மா ….I hate violence against women even if it isn’t my jurisdiction”
துணிச்சல் பற்றி பேசும் போது, சமீபத்தில் படித்த ஒரு ஆங்கில பதிவும், பார்த்த ‘அச்சமில்லை அச்சமில்லை’ திரைப்படமும் நினைவுக்கு வருகிறது.
// Balachander states in an interview that he did not intend to make fully political movies but “wanted to touch a political backdrop” while foregrounding human relationships.[147] Still, Balachander’s vociferous distrust of politics is palpable, an excess of which was seen in the family melodrama, Achamillai Achamillai (“No Fear,” 1984)where the life of an ideal married couple is turned upside down by the husband’s venture into politics.//

அப்பதிவு சொல்வது போன்ற ‘வீராவேசமான’ அரசியல் மீதிருக்கும் அவநம்பிக்கை படத்தில் வெளிப்பட்டாலும், ஆரம்பகாட்சியில் வரும் ஒரு அறிவிப்பு (1:28 – 3:12), “நான் ஒரு வியாபாரி; நான் விற்கும் பொருள்…எல்லா விதமான ரசிகனுக்கும் போய் சேர வேண்டும். அதற்கான நடவடிக்கைகளை எடுக்க வேண்டியது ஒரு நல்ல வியாபாரியின் கடமை”, என்ற இயக்குனரின் ‘கொள்கையை’ திடமாக நிலைநிறுத்துகிறது.

பாலச்சந்தரின் இந்த படம் பார்த்த பிறகு, பெண் விடுதலை, பெண்ணடிமை போன்ற சமூக இன்னல்கள் எந்த அளவிற்கு அவர் படங்களில் கையாளப்பட்டிருக்கிறது என அறிய நினைத்தேன்.

ஒரு பெண்ணை ‘திமிரான’, ‘பிரச்சனைகளை கையாளும் யுக்தி தனக்கு மட்டுமே தெரியும்’ என்ற ‘பகட்டான’ தோரணைகளில் காட்டிய புகழ் அவரையே சாரும். ‘அவள் ஒரு தொடர்கதை’ சுஜாதாவாகட்டும், ‘ப்ரேமி’ ரேணுகாவாகட்டும் இல்லை பாலசந்தர் தயாரிப்பில் உருவெடுத்த ‘அண்ணி’ மாளவிகா அவினாஷாகட்டும், மற்றவர் பிரச்சனைகளை அழகாக ஆராய்ந்து, தீர்வும் கண்டுபிடிப்பர்.அத்திரைப்படங்களிலும் சரி, தொலைக்காட்சி தொடர்களிலும் சரி, கதாநாயகி அல்லாத இதர கதாபாத்திரங்கள் அனைவருமே அறிவிலும், ‘ஆராய்ந்து முடிவெடுக்கும்’ தன்மையிலும் சற்று குறைந்தவர்களாகவே இருப்பர்.
இவ்வாறு ஒரு பெண்ணை ‘எல்லாம் தெரிந்தவள்’, ‘அவளால் தீர்க்க முடியாத பிரச்சனைகளே இல்லை’ என்ற ஒப்பனையில் காட்டும் பாலச்சந்தரிடம் பெண் உதவி இயக்குனர்கள் இருந்ததில்லை என்ற செய்தி சற்று வியப்பினை அளித்ததெனலாம்

Outlook பத்திரிக்கையின் ஒரு நேர்க்காணலின் போது கேட்க பட்ட இந்த கேள்விக்கான, அவரின் ‘வழவழ கொழகொழ’ பதில் பின்வருமாறு…
// But your feminism was limited to cinema. You never had women as assistant directors.
Here there are no women directors. They don’t come forward to take up these roles. Why, our Parliament cannot get around to okaying 33 per cent reservation for women!//

பெரும்பாலான இயக்குனர்கள், தங்கள் கதையின் நாயகிகளை ‘door mat’ஆக மட்டும் சித்தரிக்கும் வேளையில், தன் கதையின் நாயகிகளை, யதார்த்திற்கு புறம்பான கதாபாத்திரங்களில், ‘self righteous’ஆக காட்டி, தனக்கென ஒரு இடத்தை தக்கவைத்துள்ளார் பாலசந்தர்.

// in Tamil cinema women are still treated and portrayed as a doormat, lover or wife of a larger-than-life hero. They have not moved beyond unidimensional caricatures of unreal women in the mainstream Tamil entertainment scenario. The woman is either an amazingly self-righteous person with a single-minded dedication for the well-being of her family or a girl lusting after the hero, dressed in minimal clothes and always singing songs in Swiss Alps or Pollachi landscapes with lewd lyrics.//

இந்த பதிவின் இன்னும் சில வரிகள், எனக்கு விஜய் நடித்த சில பல ‘ஹிட்’ திரைப்படங்களையும், ‘சூப்பர் ஹிட்’ பாடல்களையும் நினைவு படுத்தியது.

// The typical heroine found in only Tamil cinema-
A rich, educated upper class girl falling for the hero who is an illiterate rowdy, goonda and a vagabond. The guy humiliates her in public, makes indecent remarks about her clothes (remember that she wears revealing outfits before they fall in love) and it is always the heroine who lusts after the macho hero. Watch the recent crop- Maja, Sivakasi, Aaru, Idaya Thirudan, Chithirem Pesuthedi, Thambi . //

“இந்த பாரு…பொண்ணா லட்சணமா இழுத்து போத்திகிட்டு வந்த வச்சுக்க…ஆம்பளைங்க ஒன்ன பொண்ணா இல்ல மகாலட்சுமியா நினைச்சு கையெடுத்து கும்புடுவாங்க”, என ரசிகர்களின் விசில் சத்தத்திற்கு நடுவில், வசனத்தை அவிழ்த்துவிடும் விஜய்,

“அளவான ஒடம்புகாரி, அளவில்லா கொழுப்புகாரி, இருக்குது இருக்குது வாடி ஒனக்கு ராத்திரி கச்சேரி”, என பாடல் ஒன்றில் குத்தாட்டம் போட்டு கும்மாளம் அடிக்கிறார்.
“அவர் அந்த படத்துல நடிக்கராருங்க…இயக்குனர் சொல்லுவாரு…அவர் அதுக்கு திரைல உயிர் கொடுக்கறாரு”, என சப்பக்கட்டு கட்டுபவர்களுக்கு,
அறிமுக பாடல்களில், ‘ஒன்னோட உயர்வுக்கு ஒன்னோட வேர்வை…என்னோட உயர்வுக்கு என்னோட வேர்வை; யாரோட உயர்வையும் யாராலையும் தடுக்க முடியாதுடா”
“சொன்னா புரியாது…சொல்லுக்குள்ள அடங்காது…நீங்கெல்லாம் என் மேல வச்ச பாசம்; ஒன்னா பொறந்தாலும் இது போல இருக்காது நான் ஒங்க மேல எல்லாம் வச்ச நேசம்”
போன்ற வரிகள், ரசிகர்களுக்கு தன் ‘அறிவுரை’ போலவும், தன் ‘அன்பினை’ வெளிகாட்டும் யுக்தியாகவே வெளிப்படுகிறது.

அத்தனை பொறுப்புள்ளவரெனில். சமூக நலன்களில் அக்கறை உள்ளவரெனில், எடுத்தவுடன் முற்போக்கு கருத்துக்களை தூக்கி நிறுத்தாவிடினும்…முடிந்த வரையில், பிற்போக்கு கருத்துக்கள் தன் படங்களில் இடம் பெறாமல் பார்த்துக்கொள்ள முயலலாம் என்றே தோன்றுகிறது .


இதே குட்டையில் ஊறிய மட்டைகள் தான்…’வண்டி சோலை சின்னராசு’ படத்தின், ‘செந்தமிழ் நாட்டு தமிழச்சியே’ பாடலும், படையப்பா படத்தில், ரம்யா கிருஷ்ணனுக்கு ரஜினி வழங்கும் ‘அறிவுரையும்’, வல்லவன்/மன்மதன் படங்களில் பெண்களின் குணங்களை பொதுமைப்படுத்தும் வசனங்களும்.
இந்த இடத்தில் சமீபத்தில் படித்த ஒரு ஆங்கில பதிவின் சில வரிகளை பகிர்ந்துகொள்ள விருப்பம்…
இப்பதிவு 1973 ஆம் ஆண்டு வந்த ‘அரங்கேற்றத்திலிருந்து, 2008 இல் வெளியான ‘யாரடி நீ மோகினி’ வரையிலான படங்களில், வேலைக்கு செல்லும் பெண் சித்தரிக்கப்படும் விதத்தை ஆராய்கிறது.

//the tendency towards an imagined traditionalism where the woman is excluded from the professional sphere is largely distanced from the reality of the labor force.//

தமிழ் சினிமாக்களில், தொழில் துறையிலிருந்து விலகி இருக்கும் பெண்ணின் மரபுவாதம் என்பது…உண்மையான, யதார்த்த சூழ்நிலைக்கு புறம்பானது.
இதுவே, மீண்டும் மீண்டும் தமிழ் சினிமாவின் மேல் வைக்கப்படும் குற்றச்சாட்டு.

‘Real life’s reflection on silver screen is Reel Life’ என்பது அப்பட்டமான பொய். அந்த பிம்பத்திலிருந்து வெளிவரும்போது தான்…யதார்த்தமான, நிஜ வாழ்க்கையை ஒத்த திரைப்படங்கள் சாத்தியமாகும். கதாப்பாத்திரங்கள் யதார்த்தமாக இருக்கும் போது, கதைக்களம் கையாளும் பிரச்சனையும் யதார்த்தமாக இருக்கும். ஒரு தீர்வு காணலுக்கு வழி வகுக்கும்.

//In Kudumbam Oru Kadambam (1981), a married woman Sumalatha has an office job, and her promotion makes her husband insecure both professionally and personally as he starts imagining she is having an affair with a white man (i.e. a position of authority he cannot possibly challenge!). Worse, her being at work causes her daughter to suffer, she eventually gives up her job and the family regains its happiness.//

//The first kind of male-replacement situation is when a woman runs a business. In such cases, she has usually inherited the business from a husband or father (thus did not build it by her own sweat). She is frequently unable to run it by herself… Alternately, the businesswoman/heiress is a rich conceited person such as Nadiya in Sandai (2008), Ramya Krishna in Arumugam (2009) and is eventually tamed by being pushed into greater femininity by the hero.//

//the absence of an able and authentic Tamil male justifies the woman’s search for the secretarial job – in Vasantha Maligai, the girl’s father is disabled, in Priyamanavale the father is dead, and in Sigappu Rojakkal, the brother is an airline pilot – established as a modern thinking man who is absent a lot of the time and letting his sister work. This last case is in fact a very important means of establishing a lack of Tamil values in a working woman’s family.//

மேல்கண்ட வரிகளின் சாரம் இதுவே…ஒரு பெண், வீட்டில் குடும்பத்தலைவன் இல்லாத ஒரே காரணத்திற்காகத்தான் வேலைக்கு செல்வாள். அப்படி அவள் வேலையில் ஈடுபடும் போது, குடும்ப சூழ்நிலை சொல்லத் தேவையின்றி கெட்டு விடும். அதனையும் ‘ஒழுங்கு’ படுத்த ஒரு ஆண் மகன் தேவை படுகிறான்.

ஒரு பெண்ணை அவளின் யதார்த்த பாத்திரத்தில் காட்டிய (காட்டியதாக நான் நினைத்த) ‘அவள் அப்படித்தான்’ பற்றி இப்பதிவு கூறுவதாவது…
//In the film, the lead protagonist is portrayed as a man-hater, who drops relationships and moves on when it does not suit her. Her attitude is explained by her background -growing up in a dysfunctional family with a mother who had affairs with other men. This idea of the multi-generational negative outcomes of a married woman’s poor judgment is a frequently repeated theme, including with Sigappu Rojakkal. //

ஒரு பெண்ணின் ‘தவறான’ மதிப்பீடுகள் (poor judgement), அவள் வழிவழியாக கடந்து வந்த கசப்பான அனுபவங்களின் தாக்கமே.
ஒரு பெண் ‘தவறான’ முடிவுகள் எடுப்பதற்கும், ஒரு ஆண் அவ்வாறு செய்வதற்கும், தமிழ் சினிமா முன்வைக்கும் காரணங்கள் வியப்பூட்டுகின்றன.அவன் தவறுகள் //யானைக்கும் அடி சறுக்கும்// என்றும், அவளின் ‘தப்பான முடிவுகள்’ அவள் வளர்ப்பின் காரணம் என்றும் நிலைநிறுத்தப் படுவது…முட்டாள்தனம்.

இதை ஒரு நெருடலாக அந்த பதிவு முன்னிறுத்தி இருந்தாலும், அப்படத்தில் சொல்ல பட்ட பல கருத்துக்களுக்கு பாராட்டுக்கள் தெரிவித்தே ஆக வேண்டும். உதாரணத்திற்கு படத்தின் கடைசி காட்சி இது…

1978 இல் வெளிவந்த படம் இது. இன்றும் இப்படம் முற்போக்குக் கருத்துக்களுக்கு ஒரு உதாரணமாக பயன்படுத்த படுகிறது என்பது தமிழ் சினிமாவின் துயர நிலையையே பறைசாற்றுகிறது

சமூக பிரச்சனைகள் பற்றி பேச ஆரம்பிக்கும் போதெல்லாம், நான் பெரும்பாலும், பெண் அடிமை, பெண் விடுதலை பற்றியே பேசுகிறேனோ என்ற எண்ணம் தோன்றும். தவறொன்றும் இருப்பதாய் தெரியவில்லை. ஒரு சமுதாயத்தில் இருக்கும் இரு சாராருக்கு நடுவிலேயே பல வேறு பாகுபாடுகள் இருக்கும் போது, இருவரும் சேர்ந்து இதர சமூக இன்னல்களுக்கு தீர்வு காண்பது என்பது நாய் வாலை நிமிர்த்தும் ‘பலனற்ற’ வேலையே.

இந்த சமத்துவம் வந்த பிறகு, எந்த பிரச்சனைக்கு முதலில் தீர்வு காண்பது என்று யோசிக்க வேண்டிய தேவையே இல்லை. அதையும் சுலபமாக்குகிறது தமிழ் சினிமா…தீண்டாமை, சாதி கொடுமை என பல பிரச்சனைகளை மேன்மைப்படுத்திக் காட்டி இருக்கிறது…அவற்றை மக்களிடம் வெற்றிகரமாக விற்கவும் செய்திருக்கிறது. அடுத்து, தமிழ் சினிமா கொண்டாடும் தேவர் மகன்களையும், சின்ன கௌண்டர்களையும் பற்றி தெளிவு பெற வேண்டும்…அடுத்த பதிவில் 🙂

Advertisements