ஜனவரி, 2013 க்கான தொகுப்பு

“கயல் postbox பாக்கலியா உனக்கு ஏதோ letter வந்திருக்கு பாரு”, என கூறியபடி வீட்டினுள் நுழைந்தான் தியாகு.
“என்னது பா…”, என தியாகு குரல் கேட்டு வாழறைக்கு வந்தாள் கயல்விழி.

“Project Management instituteல இருந்து. நீ கல்யாணத்துக்கு முன்னாடி ஒரு certification பாஸ் பண்ணினல”, என கடிதத்தை பிரித்தவாறு வினவினான் தியாகு.

“அட ஆமாம்…ஒரு basic certification பண்ணினேன்ல…அது expire ஆக போகுது..renew பண்ண சொல்லி mail வந்திருக்கும். email கூட வந்திருந்தது.”, என காபி குவளைகளை காபி மேசை மீது வைத்தபடி விடையளித்தாள் கயல்.
“So…exams திரும்ப எடுக்கணுமா இல்ல upgrade option ஏதாவது இருக்கா”, என வினவியபடி கடிதத்தையும் படித்தான் தியாகு.
“ஆமாம்பா…you can resit the exam இல்ல அதோட advanced certificationக்கு upgrade பண்ணலாம்”, என டிவி remoteஐ நோண்டியப்படி பதிலளித்தாள் கயல்.
“ஒய் seriousஆ கேக்கறேன். என்ன செய்ய போற …கல்யாணத்துக்கு முன்னாடி project managementல அவ்வளவு passionateஆ இருப்ப”, என டிவி remoteஐ பிடுங்கி, கயலின் கவனத்தை தன் பால் ஈர்த்தான் தியாகு.

“காமெடி கீமடி பண்ணறியா…என்ன சொல்ற தியாகு….2 yearsஆ workforceல இருந்து தள்ளியே இருக்கேன். இளங்கோவ அப்பறம் யாரு பாத்துப்பாங்க. நீ காபி குடி நொறுக்குத் தீணி ஏதாவது கொண்டுவரேன்”, என நழுவ எத்தனித்த கயலை நிறுத்தி,
“c’mon கயல்…காமெடி இல்ல. இன்னிக்கி ஒரு Project Manager (P.M) கூட காபிக்கு போயிருந்தேன். அவங்களும் ஒரு career oriented lady. கல்யாணமாகி கொழந்தை இருக்கு. but அவங்க வீட்லியே கொழந்தைய பாத்துகிட்டு இருக்க விரும்பல…Here she is…எங்க கம்பெனில P.M for the past 5 years “, என விளக்கினான் தியாகு.
“பொண்ணா …அதுதான பாத்தேன். நான் phone பண்ணும் போதெல்லாம் பிஸியா இருக்கேன்னு சொல்லுவ…காபிக்கெல்லாம் டைம் இருக்கா”, என உயர்த்திய புருவங்களுடன் வினவினாள் கயல்.

“இப்ப நீதான் காமெடி பண்ற. அவங்க work experience பத்தி பேசும்போது , நம்ம marriage முன்னாடி இருந்த கயல் தான் நினைவுக்கு வந்தா. Remember those days, நான் call பண்ணினாலும், ஒரு குட்டி ‘hi kiss bye’ஓட நிறுத்தீடுவ. நெறைய தடவை சொல்லி இருக்கேன்…I fell head over heels for that lady. எப்பவுமே ஒரு துடுக்கான பேச்சு, quick decision making skills, smart and witty …”, மலரும் நினைவுகளை நினைத்த மாத்திரத்தில் புன்னகைத்தான் தியாகு.

“So இந்த homemaker கயல் உனக்கு பிடிக்கல…அதுதான சொல்ல வர”, என கடிந்து கொண்டாள் கயல்.
“you know what …நீ பேசற மூட்ல இல்ல. எனக்கு தோணினத சொன்னேன். We will talk about it some other time”, என குரலில் ஒரு சிறிய விரக்தியுடன், காபி குவளையை கையில் எடுத்தான் தியாகு.

“இல்லப்பா suddenஆ இந்த topic எடுத்த உடனே…I was taken aback. It is not as easy as you think. என் resume’ is 5 years old. வேலைக்கு apply பண்ணனும், கெடைக்கணும்..இளங்கோவ என்ன பண்ண போறோம்…எவ்வளவு இருக்கு”, என தியாகு அருகில் அமர்ந்தபடி தோள் மீது கைப்போட்டாள் கயல்.

“என்னவோ நாளைக்கே நீ வேலைக்கு போகணும்னு சொன்னா மாதிரி அலுத்துக்கிறியே. நான் ரொம்ப நாளா இத பத்தி பேச நெனைச்சேன்.அதுக்குள்ள relocation, இளங்கோ..Time just flew away. இன்னிக்கி சந்தியா கிட்ட பேசும் போதுதான் I got reminded… நம்ம வீட்லயும் ஒரு able PM இருக்காங்களேன்னு”, என பதிலளித்தான் தியாகு.

“But I need time to think over”, என கயல் சற்றே யோசித்தபடி பதிலளித்தாள் கயல்.

“ஒன்னும் பிரச்சனை இல்ல….நீ யோசிக்கறேன்னு சொன்னதே good to hear. Actually நீ வேலைக்கு போக ஆரம்பிச்சதுக்கு அப்பறம், நான் ரொம்ப நாளா பண்ணனும்னு நினைச்ச certification ஒன்னுல focus பண்ண ஆரம்பிக்க முடியும்”, என விடையளித்தான் தியாகு.

“But அந்த course க்கு நெறைய டைம் spend பண்ணனும்னு சொன்ன…work & studies உன்னால manage பண்ண முடியுமா”, என கேள்வி எழுப்பினாள் கயல்.

“சீரியஸா தெரியாமத்தான் கேக்கறியா. I was expecting you to be the bread winner”, என யதார்த்தமாக விடை அளித்தான் தியாகு.

“Breadwinnerஆ…யாரு நானா? உத்தியோகம் புருஷ லட்சணம் தியாகு. நீ வேலைக்கு போகாம…நான் மட்டும்னா…ஊர் என்ன பேசும்”, என ஆச்சரியத்தில் கேள்வி எழுப்பினாள் கயல்.

“புருஷலட்சணமா …Bullshit! நீ சொல்ற இந்த ஊர்…கொறை கண்டுபுடிக்கனும்னா, நக்கல் அடிக்கனும்னா, மொதல வந்து ஆஜராகும். நீ ஏதாவது ‘out of the box’ step எடு, அதுல success பாரு….உன் பக்கம் கூட திரும்பி பாக்காது.

நாளைக்கே ஏதோ ஒரு வேலை செய்யற….நம்ம காலனில C-16 மாமி might be happy with the outcome but D-17 ஆன்ட்டி might strongly oppose. அப்படியே successfulஆ எல்லாரையும் திருப்தி படுதீட்டனு வை…you might not like the outcome. So finalஆ …The very purpose is being defeated”, என விளக்கினான் தியாகு.

ஒரு நிமிடத்திற்கு மேல் அமைதியாய் தரையை பார்த்தப்படி நின்றாள் கயல்

“ஒய் …என்ன..Whatz happening”, என தியாகு வினவ,

“ம்ம் …It has been a bit too much for this குட்டி brain! நான் யோசிச்சு சொல்றேன். சப்பாதி மாவு பெசைஞ்சு வச்சிருக்கேன். நீ உருட்டி roll பண்ணு …நான் தவா ல போட்டு எடுக்கறேன்”, என கூறியபடி சமையலறை நோக்கி நகர்ந்தாள் கயல்.

“ஒய் கயல்….I love you”, என கொஞ்சலாய் கூறியபடி sofaவிலிருந்து எழுந்தான் தியாகு.

“நெசமாத்தான் சொல்றியா தியாக்ஸ்”, என வெட்கப்படும் தோரணையில் கூறிக்கொண்டே சுவர் கடிகாரத்தை பார்த்த கயல், “கொஞ்சல்ஸ் க்கு கொஞ்சம் break விடு; நான் இளங்கோவ pick up பண்ணிட்டு வரேன் நீ freshen up ஆகு”, என வாசலில் நிறுத்தியிருந்த கார் நோக்கி நடந்தாள்.

நகைச்சுவை காட்சிகள் போன்றே, தமிழ் படங்களுக்கு ‘மெருகேற்றும்’ இன்னொரு அம்சம்…படங்களில் இடம்பெறும் பாடல்கள். தமிழ் திரைப்பட பாடல்களின் பெரிய விசிறி ஆன போதிலும், சில பல பாடல்கள் கேட்கும்போது, தமிழ் மொழி தெரியாமல் இருந்திருக்கலாம் என்ற எண்ணம் தோன்றும். அப்படி இருக்குமெனில் பாடல் வரிகளிலுள்ள நெருடல்கள் புரிந்திருக்காது; பாடல் இசையை மட்டும் ரசித்திருப்பேன்.

அது சாத்தியமில்லாத காரணத்தினால், இந்த பதிவு எழுத தூண்டப்பட்டேன்.
ஆணாதிக்கத்திற்கு சற்றும் பங்கம் விளைவிக்காத வண்ணம், திரைப்படங்கள் உருவாக்கப்படும்போது , திரைப்பாடல்கள் விதிவிலக்காக இருப்பது மட்டும் நியாயமில்லையே.

ஒரு ஆண்மகனின் ‘பெருமையை’யும், அவன் பூமியில் பிறந்து நிகழ்த்திய ‘சாதனையை’யும் போற்றும் பாடல்கள் எண்ணிலடங்காதவை. மிச்சம் மீதி உள்ளவையும், அவனுக்கு துணையாய் (மட்டும்) இருக்கும் பெண்ணானவள், கட்டிக்காக்க வேண்டிய கலாச்சாரத்தை சுட்டிக்காட்டுபவை.

பெண்ணாகப் பிறந்தவள், சமூகம் விதித்துள்ள நியதிகளுக்கு ஏற்பவே உடை அணிவதும், பொது இடங்களில் நடமாடுவதும் அமைய வேண்டும். மீறும் தருணங்களில், ‘சமூக சீரழிவினை’ தடுத்து நிறுத்த எழுவான் ஒரு ஆண்மகன்!

இந்நியதியினை பறைசாற்றுபவை, ‘வண்டிசோலை சின்னராசு’ படப் பாடல்கள்,

//கற்பு என்பது பிற்போக்கு இல்ல…கவசம் என்றே தெரிஞ்சிக்கணும்
காற்றில் மிதக்கும் கார்குழல் பின்னி, கனக பூக்கள் அணிஞ்சிக்கணும்
பழமை வேறு பழசு வேறு வேறுபாட்ட அறிஞ்சிக்கணும்
புரட்சி எங்கே, மலர்ச்சி எங்கே, புரிஞ்சி நீயும் நடந்துக்கணும்”

இதே கருத்தை கொண்டாடும் வரிகள், ‘சீதனம்’ படத்திலிருந்து…

//வந்தாளப்பா வந்தாளப்பா வந்து ஜன்னலுல நின்னாளப்பா
சொன்னாளப்பா சொன்னாளப்பா சொக்குபொடி போட்ட கண்ணாலப்பா
ஊருமெச்சுற குணம் மட்டும்தான் சொத்து சுகமுனு சொன்னாளப்பா//

‘ஒரு குடும்ப விளக்கின்’ கடமைகளை புட்டு புட்டு வைக்கும் வரிகள், எல்லாமே என் ராசாதான் படத்திலிருந்து…

//வீட்டை நல்ல ஒரு கோவிலென
வஞ்சி மகள் ஆக்கி வைத்தாள்
கோவில் மணி தீபம் என்று
பிள்ளை ஒன்று ஈன்றெடுத்தாள்//

அனால் இங்கு ஒரு சின்ன சிக்கல். இப்படித்தான் என் வீட்டுக்கு வரும் குடும்ப விளக்கு இருக்க வேண்டும் என ஆண்மகன் முடிவெடுத்தாலும், பெண்ணானவள் வெகு விரைவில் வளைந்து கொடுக்க மாட்டாளல்லவா …அவளின் கட்டளை விதிகள் பின்வருமாறு

//கழுத்துல ஏறனும் தாலி
அடுத்தது அணைக்கிற ஜோலி
அத நெனக்கையில் நாக்குல தேன் ஊறுதே//

//give me my தாலி …my life ஏ jolly jolly //

//காத்திருப்பேன் காத்திருப்பேன்
உன் கையால மூணு முடிச்சு
கட்டிக்கொள்ள காத்திருப்பேன்//

“நான் உனக்கு தான் சொந்தம்..ஆனா என்ன அடைய ஒரு மூக்கணாங்கயிறு…sorry ஒரு தாலி கயிறு போடணும்”, என கதையின் நாயகிகள் பாடுவது பெண்ணடிமைத்தனத்தை திரும்ப திரும்ப பறைசாற்றும் மனப்பாங்கு

இவ்வரிகளை நினைவு கூறும் போது, ‘மௌன ராகம்’ திரைப்படத்தில், ரேவதி கூறும் ஒரு வசனம் தான் நினைவுக்கு வருகிறது (22:30-23:30)

திருமணம் முடிந்தவுடன் அடுத்தென்ன, அந்த பெண்ணானவள் ‘முழுமையடைய’ ஒரு தாயாக வேண்டும்
கதையின் நாயகன், எனக்கொரு சிங்கக்குட்டி வேண்டும் என முன்மொழிய, ஒன்றென்ன… பத்து குழந்தை பெற்றுப் போடுவேன் என அவனின் நாயகி வழி மொழிகிறாள்.

அவன் – “கட்டிலிடும் சூட்டோடு தொட்டில் கட்டு அன்னமே
முல்லைக்கொடி தரும் அந்த பிள்ளைக்கனி வேண்டுமே”
அவள் – “ஆரீராரோ நீ பாட ஆசை உண்டு மானே
ஆறு ஏழு கேட்டாலும் பெற்றெடுப்பேன் நானே”

‘பத்தெல்லாம் போறாதுப்பா …சும்மா தான இருக்கேன், நூறு புள்ள பெத்துக்கலாம்’, என தாராளமய கொள்கையை வெளிப்படுத்தும் வரிகள்…

அவள் – “வாஸ்த்து பாத்து கட்டில் போடு முறையா
ரெட்ட புள்ள பொறக்கும் அப்போ சரியா?
அதிகம் இல்ல ஆச கொஞ்சம்தான்
நூறு புள்ள மட்டும் போதும் ஐயா
அவன் – அத்தனையும் ஒண்ணா படிக்கத்தான்
பள்ளிக்கூடம் தனியா வேணுமடி”

“கல்யாணம் தான் பண்ணிகிட்டல…சீக்கிரம் என்ன புள்ளதாச்சி ஆக்கு…அவ அவ ரெண்டு மூணுன்னு பெத்துபோட்டிருக்கா பாரு”, என புலம்பும் கதாநாயகியின், அழுகுரல்…

“மொளச்சு இங்க மூணு எல விட்டவளும் நானே
என்ன கருக வச்சு பாக்குறியே காஞ்ச நெலம் போலே
நேத்து இங்கே சமஞ்சதெல்லாம் புள்ள குட்டியோட
அந்த நெனப்பு என்ன வாட்டுதைய்யா சுட்ட சட்டி போல”

‘sensible’ போர்வையில், பெண்கள் தேடிக்கொண்ட’சுதந்திரத்தை’, பெருமையுடன் பறைசாற்றும் சில பாடல் வரிகள் இவை…

“லவ் ல விழுந்து லைப் ல எழுந்து
ஆண்கள் தாடி வச்சோம் போதும் போதும்
பொண்ணுங்க படிப்பில் அதிகம் ஜெயிக்க
நாங்க கோட்ட விட்டோம் கோட்ட விட்டோம்”
“லவ் ல லயிச்சா லவ் ல லயிச்சா
வாழ்க்கை ஓடி விடும் ஓடி விடும்
லைப் ல ஜெயிச்சா லைப் ல ஜெயிச்சா
பொண்ணுங்க தேடி வரும் ஓடி வரும்”

இன்றும், பொதுத் தேர்வுகளில் அதிக மதிப்பெண்கள் எடுப்பவர்கள் பெண்களாக இருந்தாலும், பெரும்பாலான சமயங்களில், கதை தலைகீழாக மாறி, அப்பெண், வீட்டில் ஒரு ஆண்மகனுக்கு அடிபணிந்து இருப்பதும், ‘அவள் கணவன்; அவள் குழந்தைகள்’ என்ற குறுகிய வட்டத்திற்குள் இருப்பதே நிதர்சனம்.

“தும்பிக்கை கூந்தலை சுருட்டிட வரவா
ஆண்களின் வீரத்தை துவைத்திட வரவா”
“விடுகதை தான் ஆண்கள்…
விடை அறிந்து பழகு”
“ஒரு பெண் ஏமாற்றினால்…
பெண்களை பிழை என்பதா”

சமூக கட்டுபாடுகளை மீறி, தன் விருப்பம் போல் வாழும் பெண்களை போற்றும் வரிகள் போல் காட்சி அளிப்பினும், அவளின் செயல்கள் அனைத்தும் ஒரு ஆணை ஈர்க்க எடுக்கும் முயற்சியாகவே வெளிப்படுகிறது. இதிலும் கொடுமையானவை…’ஒரு ஆண்மகனிடம், பெண்கள் என்ன விரும்புவார்கள்’ என அலசி ஆராயும் பாடல் வரிகள்…

“டைம் கேட்டதும் குழைபவன் வேண்டாம்
நான் சொல்வதை செய்பவன் வேண்டாம்
சொல்லாததை செய்பவன் வேண்டாம்”
“செல்போன் களை மறந்தவன் வேண்டும்
தொலைக்காட்சியை துறந்தவன் வேண்டும்
சுய புத்தியில் வாழ்பவன் வேண்டும்
பய பக்தியில் கொஞ்சோண்டு வேண்டும்”

“கட்டம் கட்டமா தானே
ஒரு சட்டை போட்டவன் வேணாம்
கட்டமொன்னு நான் போட்டா
அத தாண்டி போறவன் வேணாம்
ஷாப்பிங் பண்ண நான் போனா
பில் பாத்து மொறப்பவன் வேணாம்”

“சந்தேகப் பார்வை அவன் பாக்கக் கூடாது
நான் சந்தேகமா பாத்தா அவன் மிரளக் கூடாது”

ஒரு பெண்ணின் ஆசைகளாய் முன்வைக்கப் பட்டுள்ள பல விஷயங்கள்…பக்குவப்படாத (immature) ஆசைகளாய் தென்படினும், அவற்றை
சம்பந்தப் பட்ட ஆணுடன் கலந்துரையாடாத வரையில், நிறைவேறா ஆசையாக மட்டுமே இருக்கும்.

தமிழ் திரைப்படங்களுக்கே உரிய ஒரு அம்சம்…”நம்மால எத செய்ய முடியாதோ…அத வெள்ளித்திரைல யாராவது செஞ்சா…விசில் அடிச்சு கைத்தட்டனும்”
அதை முழுதாய் புரிந்து கொண்ட இயக்குனர்களும் பாடலாசிரியர்களும், பெண்களை ஈர்க்கப் பாடல்களில் திணிக்கும் வரிகளே மேல்கண்டவை.
இவற்றைத் தவிர்த்தால் எஞ்சி இருக்கும் பாடல்கள், காதல் என்னும் ஒரு ‘தெய்வீக’ விடயத்தை போற்றிப் பாடுகின்றன

“காதல் கவிதைகள் படித்திடும் நேரம்”

“காதல் வானிலே காதல் வானிலே…பாடும் தேன்நிலா பாடும் தேன்நிலா”

“காதல் வைத்து காதல் வைத்து காத்திருந்தேன்”

“காதலிக்கும் பெண்ணின் கைகள் தொட்டு நீட்டினால்”

என சரமாரியாக..’காதல்’ ரசம்/சாம்பார்/மோரினை பிழிந்து தள்ளுகிறது தமிழ் சினிமா.

இப்படி கடைந்த தயிரையே கடையும் போது, இந்திய திரைப்படங்களுக்கே உரிய ‘சிறப்பம்சம்’ எனக்கருதப் படும் திரைப்பாடல்கள், ..’இன்னொரு அம்சம்’ஆக மட்டுமே நிலைக்கிறது(மக்கள் மனதில் இல்லாவிடினும்..படச்சுருள்களில்!)

“போதுமப்பா..நெசமாவே வேற ஒன்னுமே இல்லையா”, என அலுத்துக் கொள்பவர்களுக்கு,
இதைப்பற்றி யோசிக்கும் வேளையில்…திறன்பேசியில் அடுத்தப் பாடலாக ஒலித்தது…’சொர்க்கமே என்றாலும்’

மேற்கின் குடும்ப மற்றும் சமூக அமைப்பில் இருக்கும் நல்ல விஷயங்களை அறிந்ததனால் என்னவோ, இப்பாடலின் சில வரிகள் ஒரு நெருடலாக இருந்தது
//இது ஊரு என்ன ஊரு நம் ஊரு ரொம்ப மேலு
அட ஓடும் பல காரு வீண் ஆடம்பரம் பாரு//
//ஒரு எந்திரத்த போல அட இங்கே உள்ள வாழ்க்க
இது எங்கே போயு சொல்ல..மனம் இஷ்டப் படவில்ல
நம் ஊரு போல ஊரு இல்ல”

10 நிமிட தூரத்தில் இருக்கும் கடைகளுக்கு, போக்குவரத்து நெரிசலில் மாட்டினாலும் பரவாயில்லை… காரில் தான் பயணம்.. என நினைக்கும் நம் ஊரின் ‘வீண் ஆடம்பரம்’…பாடலாசிரியருக்கு ஒரு ‘அவசியத் தேவையாக’ தோணிற்று போலும்
இந்த பாடல் வரிகளை எழுதியவர்…எத்தனை வருடங்கள் வெளி நாடுகளில் கடத்தினார் எனத் தெரியவில்லை. ஆனால் ஒரு நாட்டின், நல்ல விஷயங்களை ஆராய்ந்து புரிந்து கொள்ளும் தன்மை மட்டும் அற்றவர் என்பது தெளிவாக விளங்குகிறது.

இதே போன்ற பின்தங்கிய கருத்துக்களை…அன்று தீபாவளி சிறப்பு பட்டிமன்றத்தில், திரு.ஞானசம்பந்தம் சொல்லிக் கேட்டேன். அவர் கூறுவது…
//வெளிநாடுகள பாத்து வியந்து போனேன்..அந்த ஊரு ரோட பாத்து வியந்து போனேன். அங்க இருக்கற கார பாத்து பயந்து போனேன். இது நம்ம ஊர்ல இல்லியேன்னு நினைச்சேன். 15 நாள் தான் இருந்தேன் அப்பறம் யோசிச்சு பாத்தேன். அந்த ரோடு நம்ம ஊர்ல இல்ல. அப்படி வீடு நம்ம ஊர்ல இல்ல. நம்ம குடும்பம் மாதிரி அமைப்பு எங்கயுமே கெடையாது//

ஆக திரைப்பாடல்கள் எவ்வளவு பழையனவாக இருந்தாலும்…பின்தங்கி இருக்கும் தமிழ் சமூகத்திற்கு, என்றும் ஏற்றவையாகவே உள்ளது.

படத்தின் 5 பாடல்களும்…புரட்சித் ததும்ப இல்லையெனினும், ஒன்றிரண்டாவது சமூக விழிப்புணர்ச்சி சார்ந்ததாய் இருந்தால் நன்றாக இருக்குமே?
உதாரணத்திற்கு, ‘எங்கள் தங்கம்’ படத்தின், ‘தங்கப் பதக்கத்தின் மேலே’…பாடல் பிரபலம். இதே படத்தில் இடம் பெற்ற பாடல் தான்…இது

“இன்னாமா சொல்ற…அப்ப ஒரு பாட்டு கூட தேராதுனா..எல்லா பாட்டுலையும், உபதேசம் செஞ்சா சரியா இருக்குமா?”, என சற்றே வெறுப்பு அடைபவர்களுக்கு….

ஒரு படம் எவ்வளவு பிடித்த போதிலும், எவரும் அதன் வசனங்களை, முணுமுணுத்த வண்ணம் இருப்பதில்லை. அந்த பெருமை திரைப்பாடல்களுக்கே உரியது. அத்தனை தாக்கம் ஏற்படுத்தும் சக்தி வாய்ந்த ஒரு ஊடகத்தை, போதனை சுரபியாய் மாற்ற பரிந்துரைக்கவில்லை; பிற்போக்குக் கருத்துக்கள், உண்மைக்கு புறம்பான கருத்துக்கள்…போன்றவையை பரப்பும் ஆயுதமாக பயன்படுத்த வேண்டாம் என்பதே என் வேண்டுகோள்.