மே, 2013 க்கான தொகுப்பு

அன்று footy எனப்படும் ஆஸ்திரேலிய கால்பந்து போட்டி. Collingwood மற்றும் Sydney Swans ஆகிய அணிகள் விளையாடின. Swans அணியை சேர்ந்த Adam Goodes (பூர்வீகக் குடியை சேர்ந்தவர் (aborigine)), பார்வையாளர்கள் அமர்ந்திருக்கும் இடத்தை கடக்கும் போது, பார்வையாளர் இருக்கையிலிருந்த ஒரு 13 வயது சிறுமி Adam ஐ பார்த்து ‘ape'(குரங்கு) என உரக்கக் கத்தினாள். அங்கிருந்த காவலர்களிடம் Adam அதனை சுட்டிக்காட்ட, அந்த சிறுமி அரங்கிலிருந்து வெளியேற்றப் பட்டாள். அன்றைக்கு Swans அணி வெற்றிப்பெற்றதையும், அவ்வெற்றியில் Adam பெரும்பங்காற்றியதையும், இந்த சம்பவம் நிழலடிப்பு செய்தது.
பத்திரிக்கையாளர்களிடம் பேசும் போது, “ஒரு 13 வயது சிறுமி இவ்வாறு கூறியது எனக்கு பெரும் அதிர்ச்சியை அளித்தது. அந்த சிறுமி அச்சொல்லின் வீரியம் அறியாமல் கூறியிருந்தாலும், அது அவள் வளரும் சூழ்நிலையின் சகஜமான பேச்சுவழக்கையே பறைசாற்றுகிறது.”, என Adam கூறினார்.
பின்னர் அந்த சிறுமிக்கு counselling எனக் கூறப்படும் ‘கருத்துரை வழங்கல்கள் நிகழ்ந்தன
அந்த சிறுமி பின்னர் Adam மிடம் தொலைப்பேசியில் மன்னிப்பு கேட்டாள். இந்த சம்பவம் வெளிச்சத்துக்கு கொண்டு வந்த இனவெறி (racism) பற்றியோ, அந்த சிறுமி செய்தது பற்றிய ஆராய்ச்சியோ…என் பதிவு அல்ல.

இத்தனை சர்ச்சையை ஏற்படுத்தியுள்ள ஒரு நிகழ்வு போன்ற பல நிகழ்வுகள், நம் ஊரில் சகஜமாக, ஒரு கேலிக்கூத்தாக நடக்கும் கேவலத்தை பற்றியது.
இச்செய்தி டிவியில் ஒளிபரப்பான போதும், பத்திரிக்கைகளில் படிக்கும்போதும், என் கண்முன் வந்து சென்றவை, சன் டிவியில் வரும் ‘குட்டிசுட்டிஸ்’ நிகழ்ச்சியின் முன்னோட்டக் காட்சிகள் (trailer) தான். இதுபற்றி நீங்கள் கேள்விப்பட்டதில்லையெனில்,
இதில் நிகழ்ச்சி தொகுப்பாளர் நான்கு குழந்தைகளிடம் கேள்விகள் கேட்பார். அக்குழந்தைகள் ‘நகைச்சுவை’ ததும்ப விடையளிக்க, பார்வையாளர்களாக அமர்ந்திருக்கும் பெற்றோர்கள் விழுந்து விழுந்து சிரிப்பர்.
“புரியவில்லையே…குழந்தைகள் அறிவுபூர்வமாக விடையளிப்பது பார்த்து கைதானே தட்டுவர்….எதற்கு சிரிப்பங்கே?”, என குழப்பம் தலைதூக்குகிறதெனில்,

ஒரு கேள்வி sample இது,
தொகுப்பாளர் – “Gorilla பாத்திருக்கியா…எப்படி இருக்கும்?”
மேடையில் அமர்ந்துள்ள ஒரு குழந்தை – உன்ன/உங்கள மாதிரி இருக்கும்
இதற்கு அரங்கம் அதிரும் படி, பெற்றோர் சிரிப்பர்.

சமூகத்தில் ‘சக மனிதர்களை மதித்து வாழ்வது’, ‘தனக்கு இழைக்கப்படும் ஒரு செயல் தவறெனில் அதை மற்றவர்க்கு இழைப்பதும் தவறே’ போன்ற நல்ல பழக்கங்களை கற்றுத்தர வேண்டிய பெற்றோர்களே, இத்தகைய கீழ்த்தனமான செயல்களை ஊக்குவிப்பது, சமூகத்தின் நாகரீகமின்மையையும் அக்கறையின்மையையும் (indifference) எடுத்துக்காட்டுகிறது.

சுற்றி இருப்பவர்கள் தான் சொல்வதை ரசிக்கிறார்கள் என உணரும் போது, அந்த குழந்தை…அதை மீண்டும் மீண்டும் செய்ய எத்தனிக்கும். பிறரின் உணர்ச்சிகளை காயப்படுத்தும் போதோ, மற்றவரின் நிறம், பருமனை கிண்டல் செய்யும் போதோ, அதை தடுக்க முயலாதபோது, ‘அதில் ஒன்றும் தவறில்லை’ என அந்த குழந்தை மனதில் பதிந்துவிடும்

“Give me a child until he is seven and I will give you the man”
இது இயேசு அவையினரின் (Jesuit) குறிக்கோளுறை

“ஒரு குழந்தையை அதன் முதல் 7 ஆண்டுகளுக்கு என்னிடம் கொடு; அவன் மாற இருக்கும் மனிதனை திருப்பித் தருவேன்”

ஒரு குழந்தையின் முதல் 5-7 ஆண்டுகள் மிகவும் இன்றியமையாதவை. அந்த பருவத்தில் ‘உண்மை’, ‘தப்பொன்றும் இல்லை’ என போதிக்கப்படும் விஷயங்கள் அனைத்தும் அதன் ஆழ் மனதில் பதிகின்றன.
பிற்காலத்தில், அவற்றிற்கு எதிரான கருத்துக்களை, அவனோ/அவளோ ஆராய்ந்து உணராத வரையில்…சிறு வயதில் போதிக்கப்பட்ட கருத்துக்களை உண்மை என நம்புவர். தம் அடுத்த சந்ததியினருக்கும் அதை பரப்புவர்.

இங்கு பிரச்சனை என்னவெனில், பெற்றோர்களே…’சகமனிதனை மதிப்பது’ என்ற சமூக நியதியை கடைப்பிடிக்காமல் இருப்பது தான். நண்பர்கள் ஒன்றுகூடும்போது, ஒருவரின் நிறம் அல்லது உடல் பருமனை வைத்து கிண்டல் செய்வது, ‘செல்லப்’ பெயர் வைப்பது போன்ற செயல்களில் ஈடுபடும் போது, அவற்றை பார்க்கும் குழந்தைகளும்…அதனை ஒரு பொழுதுபோக்கு அம்சமாகவே பார்க்கின்றனர்.

அக்குழந்தைகள் பார்த்து ரசிக்கும் திரைப்படங்களிலும், கதாநாயகர்களிலிருந்து ‘நகைச்சுவை’ நடிகர்கள் வரை அனைவரும் அத்தகைய கிண்டல் கேலிகளில் ஈடுபடும் போது, அச்செயல்களுக்கு ஒரு தனி அங்கீகாரம் கிடைக்கிறது. தருணம் எழும் சமயங்களில், அவற்றை பயன்படுத்தி ‘நட்சத்திர தகுதி’ பெறவே அந்த குழந்தைகள் ஆசைப்படுகின்றன.

அரசும், தணிக்கை குழுவும் தம் பங்கிற்கு மௌனம் காக்கின்றனர்
‘இத்தகைய செயல்கள் மனிதவள மேம்பாட்டிற்கு ஒரு தடைக்கல்’ என அவர்கள் உணராத போது, அதனை சரி செய்ய அவர்களை நடவடிக்கை எடுக்கச் சொல்வது…வீண் வேலை.

ஒன்று மட்டும் நிச்சயம், சக மனிதனை கேலி செய்வது ஒரு ‘time pass’ஆக மட்டும் பெற்றோர்கள் பார்க்கும் வரையில், சன் டிவியின் வெற்றியினைத் தொடர்ந்து, மற்ற டிவி சேனல்களும் இது போன்ற அல்லது இதையும் விட ‘சிறப்பான’ நிகழ்சிகளை படைப்பர்.
“சின்ன பையன் தானப்பா…பேசிட்டு போட்டும்” என பார்வையாளர்களும் ரசித்துக்கொண்டிருப்பர்.

“Thanks முரளி…நான் பஸ்ல வந்துடறேன். நீ கெளம்பு”,என கூறியபடி, மளிகைப் பொருட்களை, காரின் பின்பகுதியில் ஏற்றினாள் ராஜி
“அட தமிழ் பேசறாங்க”, என நினைத்தபடி, இடதுபக்கம் நிறுத்தப்பட்டிருந்த கார் நோக்கி பார்வையை திருப்பினாள் லட்சுமி.
“ஓய் ராஜி…Sorry…you looked like one of my school friends”, என ‘அவசரப்பட்டு விட்டோமே’ என்ற வருத்தத்துடன் மன்னிப்பு கேட்டாள் லட்சுமி.
“பார்ரா …madam இங்கிலீஷ் எல்லாம் பேசறாங்க. ஏய் லட்சமி…நான் ராஜி தான் டி”, என கையிலிருந்த பையை காரில் வைத்துவிட்டு, லட்சுமியை கட்டி அணைத்துக்கொண்டாள் ராஜி
“என்னடி…நீ இங்க…எப்ப Melbourne வந்த? ஸ்கூல் முடிச்சிட்டு பெங்களூர் ல செட்டில் ஆயிட்டேன்னு கேள்வி பட்டேன்”, என லட்சுமி வினவ,
“1999 ல 12th முடிச்சிட்டு, பெங்களூர் போனோம். அங்கயே மேல் படிப்பு, வேலைன்னு செட்டில் ஆயிட்டோம். இப்ப கூட ஒரு onsite assignmentக்காக தான் Melbourne வந்தேன். நீ எப்படி படிக்கவா…வேலையா??”, என வினவினாள் ராஜி.
“நான் கல்யாணமாகி இங்க வந்தேன் 2007ல. இப்ப இங்க வேலை பாத்துகிட்டு இருக்கேன். கழுதை கெட்டா குட்டிச்சுவறு மாதிரி நானும் 12th முடிச்சிட்டு engineering படிச்சேன். அப்பறம் ஒரு 5 வருஷம் அங்க சென்னைல வேலை பாத்தேன். அப்பறம் கல்யாணம், Melbourne life “, என மூன்றே வரிகளில் தன் 10 வருட வாழ்க்கைச் சுருக்கத்தை சொல்லி முடித்தாள் லட்சுமி.
“நான் இன்னும் கல்யாணம் செஞ்சுக்கல. வேலை வேலைன்னு workaholic ஆவே இருந்துட்டேன் .ஞானோதயமா என்னனு தெரியல…அம்மா அப்பா சொல்றது கொஞ்சம் கரெக்டா இருக்கறா மாதிரி இருந்துச்சு…அதுதான் ‘I am ready’னு பச்சை கொடி காட்டிட்டேன் “, என்றாள் ராஜி.
“வாழ்த்துக்கள் டீ …மாப்பிள்ளை எங்க ஆஸ்திரேலியாவா இல்ல நம்ம ஊரா?”, என ஆவலுடன் வினவினாள் லட்சுமி.
“Thanks டீ …இங்க Melbourne தான். பையன் நல்ல வேலைல இருக்கானாம். இந்த onsite assignment ஒரு விதத்துல ஹெல்ப் பண்ணுது…இந்த weekend மீட் பண்ணலாமுன்னு பிளான் பண்ணியிருக்கோம்”, சொன்னாள் ராஜி.
“ஓய் சூப்பர் …பையனுக்கு எங்க வேலை…எங்க வீடு “, என 32 பல்லும் தெரியும்படி குதூகலத்தில் சிரித்தாள் லட்சுமி.
“Telstraல network engineerஆ இருக்காராம். வீடு eppingல “, என ராஜி கூற,
“இரு இரு…Telstra, eppingஆ …பையன் பேரு தினேஷ் னு மட்டும் சொல்லிடாத…அப்பறம் நான் மயக்கம் போட்டு விழுந்துடுவேன்”, என ஒரு பதபதப்புடன் வினவினாள் லட்சுமி.
“நீ மயக்கம் போட்டு விழு…நான் புடிச்சிக்கறேன் “, என கண்ணடித்தாள் ராஜி.
“ஏய் என்னடீ சொல்ற…நானும் தினேஷும் காலேஜ்ல classmates. போன வாரம் get together போது கூட ஒன்னும் சொல்லல அவன்”, என மகிழ்ச்சியும் அதிர்ச்சியும் கலந்த ஒரு முக பாவனையுடன் விடைக்கு காத்திருந்தாள் லட்சுமி.
“அவர் சொல்லலனா.அவரத்தான் நீ கேக்கணும். நாங்களும் பெருசா ரொம்ப பேசினதில்ல. ரெண்டு பேரும் வேலைல பிஸியா இருந்துட்டோம்.
புது ஊரு…கொஞ்சம் jittery யாத்தான் இருந்தது. I am so relieved டீ”, என நிம்மதி பெருமூச்சு விட்டாள் ராஜி.
“அய்யோ…கன்னாபின்னான்னு இன்ப அதிர்ச்சி குடுக்கறியே ராஜி…இங்க பக்கத்துல Lindt இருக்கு. Hot chocolate & macaron சாப்பிடறோம். My shout “, என அன்புக்கட்டளையிட்டாள் லட்சுமி.
“Happy news கேட்ட நீயே இவ்வளவு happyனா …happy news குடுத்த நான் எவ்வளவு happyஆ இருப்பேன்?? So it is my shout”, என தீர்மானமாய் பதிலளித்தாள் ராஜி.
“சரிம்மா…you win! மிச்சத்த அங்க உக்காந்து பேசுவோம்”,என கிளம்ப எத்தனித்தாள் லட்சுமி.
Lindtஇல்
“அப்பறம் சொல்லு….அம்மா அப்பாலாம் எப்படி இருக்காங்க? ஒரே குஷியா பொண்ணு கல்யாணத்துக்கு ஓகே சொல்லிட்டான்னு ?”, என கேட்டாள் லட்சுமி.
“அத ஏன் கேக்கற …தல கால் புரியாம ஆடறாங்க”, என அலுத்துக்கொண்டாள் ராஜி.
“இவ்வளவு வருஷம் வளத்த பொண்ணுக்கு கல்யாணம்னா…சந்தோஷம் தான படுவாங்க. அப்பறம் நீ சொல்லு…இங்க அப்படியே onsite project லியே continue செய்ய போறியா ?, என லட்சுமி வினவ,
“கிண்டலா…இத்தனை வருஷம் வேலைய கட்டிக்கிட்டு அழுதாச்சு …வேலையெல்லாம் மூட்டைகட்டிட்டு வீட்லியே ஒரு homemaker ஆ இருக்க முடிவு செஞ்சுட்டேன்”, என ராஜி பதிலளித்தாள்
“சும்மாத்தான சொல்ற….அந்த வேலை கொஞ்சம் hecticஆ இருந்துச்சுனா வேற employer. workforceல இருந்தே விலக போறியா என்னடீ ராஜி”, என ஒரு வருத்தம் கலந்த குரலில் தன் ஆதங்கத்தை தெரிவித்தாள் லட்சுமி.
“இல்லடீ career womanஆ இருந்தா…வீட சரியா பாத்துக்க முடியாது. கொழந்தைங்க எல்லாம் ஆனதுக்கு அப்பறம், ரொம்ப கஷ்டமா போயிடும் . போதும்டீ அம்மா அப்பாக்கு நல்லா சம்பாதிச்சு குடுத்தாச்சு. பையனும் நல்ல வேலைல இருந்தா பிரச்சனை இல்ல பாரு”, என ஒரு தெளிவுடன் பதிலளித்தாள் ராஜி
“interesting டீ …கல்யாணத்துக்கு அப்பறம் ரெண்டு பேர் சேர்ந்து எடுக்க வேண்டிய ஒரு முடிவ…நீ என்னடானா…
சரி இத சொல்லு வீடு, வேலை, கொழந்தைங்க எல்லாத்தையும் ஒரே சமயத்துல சமாளிக்கறது கஷ்டம்னு யாரு சொன்னது”, என லட்சுமி பேசிக்கொண்டே இருக்கும் போது,
“ஓய் …counterல தான் order place பண்ணனும் போல…உனக்கு என்ன”, என வினவினாள் ராஜி.
“ஒரு hazelnut hot chocolate, அப்பறம் ஒரு pistachio macaron”, என தன் விருப்பத்தை கூறினாள் லட்சுமி.
ராஜிக்கு காத்திருந்த நேரத்தில் …லட்சுமியின் நினைவலைகள் get together களத்திற்கு பயணித்தன.
“என் life partner ஒரு working lady ஆத்தான் இருக்கணும். ஒவ்வொன்னுத்துக்கும் என்ன நம்பி இருக்க மாட்டாங்க பாரு”, என்றான் தினேஷ்.
“அது அவங்க இஷ்டம்பா…நீ எப்படி dictate பண்ணலாம்?”, என ஒரு கேலி சிரிப்புடன் கேள்வி எழுப்பினாள் லட்சுமி.
“மணல் கயிறு S.V.சேகர் மாரி list of conditions போடுவான் போல பையன்”, என குழுவிலிருந்த கண்ணன் தன் பங்கிற்கு ‘கலாய்த்தான்’.
“ஹலோ ஹலோ…ஒன்னு புரிஞ்சுக்குங்க . அவங்களுக்கு வீட்லதான் இருக்கணும்னு ஆசைனா…I cannot be her partner..அவ்வளவுதான் சொல்றேன். என் life partner …அவங்க அம்மா பேச்சையும், என் அம்மா பேச்சையும் கேட்டுகிட்டு, அதுதான் வேதவாக்குன்னு சொல்லிக்கிட்டு இருக்க வேண்டாம். சுயமா சிந்திக்கனும், ஊர்ல உலகத்துல என்ன நடக்குதுனு தெரிஞ்சிக்க ஆசை இருக்கணும். வேலைக்கு போகும்போது…இதெல்லாம் possible ஆகும்ல”, என தன் கருத்துக்களை புட்டு புட்டு வைத்தான் தினேஷ்.
“உன் ஆசை நிறைவேற எங்கள் வாழ்த்துக்கள் தம்பி”, என கூறியபடி…

“ஓய் …என்ன ஒரே ஆழ்ந்த சிந்தனை போல”, என கூறிக்கொண்டே நாற்காலியில் அமர்ந்தாள் ராஜி.
“ஒன்னும் இல்லடீ…order place பண்ணிட்டியா ” ,என வினவினாள் லட்சுமி.
“All done …நீ சொல்லு. எப்படி manage பண்றடீ ..வேலை, வீடு…செம exhausting ஆ இல்ல?”, என ராஜி வினவ,
“exhaustingனு சொல்ல மாட்டேன்.weekdays நல்லா பிஸியா இருக்கு. பையன நான் office போகும் போது, childcareல drop பண்ணுவேன்…பரணி வேலைல இருந்து வரும் போது , பையன pick up பண்ணிடுவான். By the way, பரணி என் அன்பான கணவர்”, என ஒரு புன்னகையுடன் முடித்தாள் .
“நீ எப்பவாவது உடம்பு சரியில்லாம ரெண்டு மூணு நாள் வீட்ல இருந்திருக்கியா…அதுவே கடினா, day in day out வீட்லயா…யப்பா நினைச்சாலே மண்டை காயுது ”
“ம்”, என யோசித்தபடி, தேநீரை மெல்ல மெல்ல பருகினாள் ராஜி.
“ஓய் …simple thing. சும்மா நடந்து போகும் போது …ஒரு dress பாக்கற…வாங்கனும்னு ஆசை இருக்குனு வை. உனக்கு எப்படி தெரியல…கல்யாணத்துக்கு முன்னாடி கூட…எனக்கு புடிச்ச பொருள என் salary ல வாங்கறதுல ஒரு குட்டி சந்தோஷம். நாளைக்கே ஒரு வீடு வாங்கப்போறீங்கனு வைங்க..அப்ப உன் contribution உம் இருந்தா நல்லா இருக்கும்ல”
“ம்”, மீண்டும் ராஜி.
“என்னடீ கண்ணா தொறந்துகிட்டே தூங்கறியா….lecture குடுக்கறா மாதிரி இருக்கா”, என உயர்த்திய புருவங்களுடன் கடிந்துக் கொண்டாள் லட்சுமி.
“யோசிக்கிறேன் டீ ..நீ ஒன்னு நோட்டீஸ் பண்ணினியா தெரியல…இன்னும் நான் ஸ்கூல் ல இருந்த மாதிரியேத்தான். நான் புடிச்ச முயலுக்கு மூனு கால்தான். நீ சொல்ற perspectiveல நான் யோசிக்கவே இல்ல”, என யதார்த்தமாய் பேசினாள் ராஜி.
“என்ன வச்சு காமெடி கீமடி எதுவும் பண்ணலியே…யோசிக்கறனு நினைச்சா சந்தோஷமா இருக்குடீ …சொல்ல வேண்டாம்னு நெனைச்சேன் …but தினேஷ் also prefers a more independent life partner”, என்றாள் லட்சுமி.
“ஏ லட்சுமி…thanks டீ”, என ஒரு பெருமிதத்துடன் புன்னகைத்தாள் ராஜி.
“ஹே …c’mon டீ. சரி வீட்டுக்கு கெளம்பனும். பரணி தான் இன்னிக்கி சமையல். waxing முடிச்சிட்டு 1 hour ல வந்துடறேன்னு சொன்னேன். 3 hours பக்கம் ஆகபோகுது. நான் அப்படியே எஸ் ஆறேன் “, என கைகடிகாரத்தை பார்த்தாள் லட்சுமி.
“இன்னும் கொஞ்ச நேரம் இருடீ…பரணி சார் கிட்ட நான் சொல்றேன். So what do you think …உன் friendக்கு என்ன பிடிக்குமா”, என ஒரு சிறு ஏக்கத்துடன் கேட்டாள் ராஜி.
“sorry மா …என்ன ஆள விடு. weekend பேசப்போறீங்கல. ஒன்னே ஒன்னுதான் சொல்லுவேன். openஆ பேசு…அவன impress பண்றதா நெனைச்சு உன் opinion அ hide பண்ணாத…Good luck”, என அருள் வழங்கும் பாணியில் கையை உயர்த்தினாள் லட்சுமி.
“மிக்க நன்றி குருவே …சரி எனக்கும் ஒரு குட்டி வேலை இருக்கு. அத முடிச்சிட்டு நடைய கட்டறேன். தினேஷ் கிட்ட பேசிட்டு, உனக்கு call பண்றேன்”, என car நோக்கி நோக்கி நடந்தாள் ராஜி.