பல் இளிச்சா ‘தப்பு’ நடக்குமா ???

Posted: ஜூன் 15, 2013 in சிறுகதை
குறிச்சொற்கள்:, , , ,

“friends தான மா நீங்க…கொஞ்சம் எடுத்து சொல்ல கூடாதா? நேத்து இப்படி தான்…ஆட்டோல போகும் போது…”, என காமாட்சி பேசி முடிப்பதற்குள்,
“Thanks மா…remind செஞ்சதுக்கு. மச்சி..ரொம்ப நாளுக்கு அப்பறம், நேத்துதான் ஆட்டோல நம்ம gang பாட்டு “எங்க area உள்ள வராதே” கேட்டேன். டக்குனு காலேஜ்ல அடிச்ச கூத்தெல்லாம் நெனவுக்கு வந்தது. அடுத்த பாட்டு ‘coca cola brown கலரு டா”…எனக்கா அவ்வளவு சந்தோஷம். அதுதான் அந்த ஆட்டோகாரர்கிட்ட,..”என்னங்க…குத்துபாட்டு பிரியர் போல நீங்க”னு கேட்டேன். அங்க ஆரம்பிச்சதுதான்; ‘ பொதுவாக என் மனசு தங்க’த்துல தொடங்கி ‘555 எழவு’ல வந்து நின்னது; சித்தி வீடும் வந்தது”, என குத்துபாட்டு குடுத்த குஷியில் ஆட்டோ பயணத்தை விளக்கி முடித்தாள் இந்திரா.
“பாத்தீங்களா மா…நான் என்ன சொல்ல வரேன்…அவ என்ன பேசறா…45 நிமிஷம் இவளும் அந்த ஆட்டோகாரரும் அடிச்ச கூத்து…நெஜமாவே இவ என் பொண்ணுதான்னு சந்தேகமே வந்ததுனா பாத்துக்கோங்க”, என புலம்பித் தள்ளினாள் காமாட்சி.

படபட வென மகளும் அம்மாவும் பேசியது தீபா மற்றும் கீதாவை சிறிது அதிரவைத்தாலும் நிதானத்தை நிதானமாய் வரவழைத்து, “things are not the same anymoreடீ…பல் இளிச்சாலே கிராக்கி மாட்டிருச்சுனு பேசுவாங்க. வீணா வம்ப எதுக்கு வாய் குடுத்து வாங்கணும் சொல்லு”, என பொறுப்பாய் புரியவைக்க எத்தனித்தாள் கீதா.
“சொல்லுங்கம்மா ரெண்டு மூணு தடவ அவ சித்தி, பெரியம்மா கூட சொல்லிட்டாங்க. அவங்க அப்படி சொல்லும்போது…நான் வாய மூடிகிட்டு தான் நிக்கவேண்டியிருக்கு”, என பரிதாபமாய் முகத்தை வைத்தபடி அலுத்துக் கொண்டாள் காமாட்சி.
“Ok…my turn. எல்லாரும் முடிச்சாச்சா. அது ஒரு சாதாரண conversation …ரெண்டு பேருக்கும் பிடிச்ச விஷயத்த பத்தி ஒரு உரையாடல். அவர் drivingக்கு அந்த பேச்சு disturbanceஆ இருந்தா சொல்லிருப்பாரு. அவருக்கும் அது பிடிச்சதுனால தான பேசினாரு??”, என யதார்த்தை விளக்கினாள் இந்திரா
“அம்மா இருந்தாங்க…ஒன்னும் பிரச்சனை இல்லாம போச்சு…இதுவே நீ தனியா இருந்திருந்தா…காலம் கெட்டு கெடக்குடீ. டெல்லி incident நெனவிருக்குல”, என தன் பக்கம் இருக்கும் நியாயத்தை முன்வைத்தாள் தீபா.
“இரு இரு..என்ன சொல்ல வர நேத்து நடந்ததுக்கும் டெல்லி incidentக்கும் என்னடீ சம்பந்தம்?”, என தீபாவை பார்த்து வினவி,
“Very good காமாட்சி…மகுடி ஊதி இவங்க ரெண்டு பேருக்கும் உன் நோய பரப்பிட்ட”, என அவள் அம்மாவை பார்த்து சலாம் போடும் சைகை செய்தபடி, கடிந்துக் கொண்டாள் இந்திரா

“Coming back to the topic…நான் வேலைல இருந்து வரும்போது, கடைசி ஸ்டாப் னால, கார்ல நானும் டிரைவரும் தான் இருப்போம். சும்மா நாட்டு நடப்பு பத்தி, சினிமா பத்தி பேசிகிட்டு இருப்போம். இங்க பிரச்சனை என்ன தெரியுமா.ஏதோ பொண்ணுங்க எல்லாம் வானத்துல இருந்து குதிச்சா மாதிரி சீன் போடறாங்க…பசங்களும் for some reason அத பாத்து பம்மறாங்க. இந்த தேவையில்லாத friction இருக்கும் போதுதான்…தேவையில்லாத பிரச்சனை எல்லாம் ஆரம்பிக்குது”, என புட்டு புட்டு வைத்தாள் இந்திரா.
“எல்லாம் சரிதான் டீ ..every tom, dick and Harry கிட்டயும் பேசறது தான் வேண்டாம்னு சொல்றோம்..எந்த புத்துல எந்த பாம்பு இருக்கும்னு நமக்கு தெரியாதுபாரு”, என அறிவுரை வழங்கினாள் கீதா
“அடிப்பாவி.ஒரு நிமிஷம், எங்க அம்மாவோட சின்ன வயசு version பாத்தா மாதிரி இருந்தது. இதெல்லாம் அப்படியே ஒரு flowல வருதுல. To your question, நாளைக்கே பஸ்ல வரும்போது, என் பக்கத்துல ஒருத்தன் full tightஆ வந்து உக்காராறன் .அவன் கிட்ட போய் , “அண்ணாத்தே…எப்படி கீற”னுபேச ஆரம்பிச்சா அது முட்டாள்தனம். அந்த புத்தி கூட இல்லனா..இத்தன வருஷம் நான் படிச்சதெல்லாம் வேஸ்ட்; உன் analogy படியே பாத்தா…எந்த புத்துல எந்த பாம்பிருக்குனு தெரியாது…அதுக்காக புத்து மாதிரி இருக்கற எதப்பாத்தாலும் பயந்து சாகறது அனாவசியம் “, என பதிலளித்தாள் இந்திரா.
“அதே தான் நாங்களும் சொல்றோம்…இடம் பொருள் ஏவல் அறிஞ்சு பேசனும்ல..தேவை இருக்கும்போது மட்டும் பேசு…வெட்டிப் பேச்சு எல்லாம் எதுக்குன்னு தான் நாங்க கேக்கறோம். ஒரு தப்பான impression create பண்ற பாரு”, என விட்டுக்கொடுக்காமல் வாதாடினாள் கீதா.
“அடக் கன்றாவியே…உன் workplace ல இப்படிதானா…பொண்ணுங்க யாரும் male workmates கிட்ட பேசமாட்டாங்களா …ஏதாவது தேவை வரும்போது மட்டும் பல்லிளிச்சுகிட்டு போய் நிப்பாங்களா?? ரொம்ப கேவலமா இருக்கு டீ நீ சொல்றது. ஸ்கூல்ல காலேஜ்ல எல்லாம் ஏதாவது தேவைனாதான் மத்தவங்ககிட்ட பேசுவோமா?? நாம படிப்ப தவற அடிச்ச அரட்டைங்கதான் இன்னிக்கும் பளிச்சுன்னு மனசுல தங்குது. வேலைக்கு வந்த ஒடனே அது ஏன் change ஆகணும்னு தெரியலியே”, என இந்திரா விளக்க, கீதாவும், தீபாவும், எதுவும் பேசாமல் யோசனையில் மூழ்கினர்.

“onsite assignment போன போதுதான் நானும் realise பண்ணினேனு சொல்லலாம். ரோட்ல நடந்து போகும்போது, எதிருல யாராவது வராங்கனு வை, கண்ணும் கண்ணும் meet பண்ணினா, ஒரு குட்டி ஸ்மைல். எனக்கு முதல பாக்கும் போது கொஞ்சம் weirdஆ தான் இருந்தது. ஆனா ஒரு ரெண்டு மூணு தடவை ட்ரை பண்ணினபோது, it felt good. சிலர் சிரிப்போட மட்டும் நிறுத்தாம, ‘எப்படி இருக்கீங்க’, ‘good morning’ கூட சொல்லுவாங்க. நெனைச்சு பாரேன்…காலைல வேலைக்கு போறது செம கடியா இருக்கும்போது, train லயோ பஸ்லயோ..யாராவது நம்ம பாத்து நலன் விசாரிக்கறாங்க வை…ஒரு குட்டி சந்தோஷம்”, என மேற்கில் தன் மனம் கவர்ந்த விஷயத்தை விளக்கினாள் இந்திரா.
“அங்கெல்லாம் சரிபட்டு வரும்டீ …நம்ம ஊர்ல ஒவ்வொருத்தர் மூஞ்சிய வச்சிருக்கற லட்சணத்த பாக்கும் போது , ஏன்டா சிரிச்சோமுனு தோணும்”, என சமூகத்தின் இறுக்கத்தை வேதனையுடன் முன்வைத்தாள் தீபா
ஒரு சிறு புன்னகையுடன் “ஆமாம் டீ ..நான் கூட beginningல அப்படி feel பண்ணிருக்கேன். ரெண்டு தடவ ‘அவங்களும் திரும்ப good morning சொல்லணும்’னு எதிர்ப்பாக்காம சொல்லிப்பாரு. நம்ம மாறிட்டோமுனு, மத்தவங்களும் அதே speedல மாறனும்னு எதிர்ப்பாக்கறது தப்பு தான”, தீபாவின் குழப்பத்திற்கு விடையளித்தாள் இந்திரா.
வெகு நேரமாக அமைதியாய் இருந்துவிட்டு திடீரென பேச ஆரம்பித்த கீதா,
“ஆமாம்டீ …சின்ன வயசுல நல்லா கலகலன்னு இருந்துட்டு, வயசாக வயசாக ஒரு இறுக்கத்த develop பண்ணிக்கறோம்ல; அறிவு விரிவடையும் போது மனசு இறுக்கம் ஆகுதுனா…something is not right”, என 15 நிமிட உரையாடலை ஒரு வரியில் சுருக்கினாள்.
“பார்றா…தத்துவ மேதை சாக்பீஸ்!! Jokes aside…I agreeடீ…பணம், career எல்லாம் சரிதான். அத அடைய சீரியஸா இருக்கேன்டா பேர்வழினு, ‘சிரிக்க மாட்டேன்’, ‘தேவை இல்லனா…சக மனிஷன்களோட பேச மாட்டேன்’னு இருந்தா நஷ்டம் யாருக்கு? என்னம்மா…do you agree?”, என காமாட்சியை பார்த்து கண்ணடித்தாள் இந்திரா.

“என்னவோ போங்கம்மா …ஜாக்கிரதையா இருக்கணும்னு சொல்லத்தான் முடியும்…எந்த புத்துல எந்த பாம்பு இருக்குமோ…பெருமாளுக்குத் தான் வெளிச்சம்”, என தேய்ந்த Tape recorderஐ மீண்டும் ஓட்ட முயன்றாள் காமாட்சி..
“இல்ல aunty …”, என பொறுமையாய் கீதா ஆரம்பிக்க,
“ஏய் ஏய் …பொறுமை ஸ்வரூபி! என் அம்மாதான் அரைச்ச மாவையே அறைக்கறாங்கனா ..”, என கீதாவிடம் கூறிவிட்டு, “யம்மா…நீ சித்திக்கு phone பண்ணனும்னு சொல்லிட்டு இருந்தல…அத போய் கவனி”, என அம்மாவை கழட்டிவிட எத்தனித்தாள் இந்திரா.
கீதாவிடம், “மச்சி…அந்த குத்து பாட்டு collection CD மறக்காம”, என இந்திரா சொல்ல ஆரம்பிக்க,
தலையில் அடித்துக்கொண்ட படி, சமையலறையினுள் நுழைந்தாள் காமாட்சி.

Advertisements
பின்னூட்டங்கள்
  1. ranjani135 சொல்கிறார்:

    எவ்வளவுதான் சொன்னாலும் இளம் பெண்கள் தெரியாதவங்களோட பேசும்போது பயமாத்தான் இருக்கு, அனு!

    • அனு சொல்கிறார்:

      புரியுது ரஞ்சனி…தேடிப்புடிச்சு தெரியாதவங்க கிட்ட எல்லாம் பழகணும்னு சொல்லல; அதே மாதிரி தெரிஞ்சவங்க கிட்டயும் ‘கொஞ்சம் வாய மூடம்மா”னு சொல்ற வரையும் பேசணும்னு
      சொல்லல; கல்லூரிலயும் வேலைலயும், தெரியாதவங்கனாலும்…நட்பு உருவாக்கிட்டு பழகும் போது, தினசரி வாழ்க்கைல சந்திக்கற மளிகை கடைக்காரர், ஆட்டோகாரர், ஆபீஸ் செக்யூரிட்டி மாதிரியான மனிஷங்ககிட்ட மட்டும் பேசிப் பழகறதுல தயக்கம் ஏன் வருதுனு தான் புரியல.

      “ஊர் கெட்டுக் கெடக்கு…ஒரு நாள் எல்லாம் மாறும் போது … என்ன மாத்திக்கறேன்”னு ஒவ்வொருத்தரும் நினைச்சுகிட்டு இருந்தா…நிலைமையும் அப்படியே மாறாமத் தான் இருக்கும். “எனக்கு ஒன்னு சரி இல்லன்னு தோணுது…அத சரி செய்ய என்னால முடிஞ்ச முயற்சிய எடுக்கறேன்; மத்தவங்களும் அத உணரும் போது, வந்து சேந்துப்பாங்க”…இவ்வளவு தான் என் logic 🙂

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s