ஒக்ரோபர், 2013 க்கான தொகுப்பு

“Anything you really want, you can attain, if you really go after it”

இது Facebookல் தோழி ஒருத்தி share செய்திருந்தது. அவள் உட்பட 1000த்திற்கும் மேலான பேர் அதற்கு ‘likes’ அளித்திருந்தனர். கேட்பதற்கும், படிப்பதற்கும் எளிமையாகவும் “அட…என்ன தத்துவம் டா” என வியக்கும் மாதிரியான ஒரு தத்துவம். சில பின்னூட்டங்களில், அவர்கள் பிள்ளைகளுக்கும் அதை சொல்லியே வளர்க்கின்றனர் என்று பெற்றோர்கள் கருத்து தெரிவித்திருந்தனர்.
கலாச்சாரம் என்ற பெயரில் பழமைவாதங்களில் புதைந்து கிடக்கும் இந்திய சமூகம், மதம் விதித்துள்ள ‘நல்வழிகளுக்கு’ கட்டுப்பட்டு நடக்கும் மக்கள்…போன்றவை நினைவுக்கு வந்தன. இந்திய சமூகக் கட்டமைப்புக்கு அல்லது இந்தியா போன்ற சமூக அமைப்புள்ள நாடுகளில் இந்த தத்துவம் ஒத்துவருமா என்ற சந்தேகமும் வந்தது.
உதாரணத்திற்கு,

“என்ன சொல்றமா.. solar systemல sun is at the centre. இங்க என்னனா planets கூட இருக்கு sun god. ஒன்னு தப்புனா அத follow பண்ண கூடாதுன்னு நீதான சொன்ன…அப்பறம் இத ஒன்பது தடவ சுத்திகிட்டு wish பண்ண சொல்ற. நான் சுத்த மாட்டேன் மா”, என உங்கள் 10 வயது மகன் அடம்பிடிக்கும் போது ,
“சாமி பா…அப்படில்லாம் பேசக்கூடாது. கண்ண மூடிகிட்டு நல்லா வேண்டிக்கோ”, என சொல்லும் பக்தி முற்றியவரா நீங்கள்?

“நான் முடிவு பண்ணிட்டேன் பா…இன்ஜினியரிங் எல்லாம் வேண்டாம். fossils படிக்கணும்னு ஆசையா இருக்கு. அதுக்கான courses எந்த காலேஜ் ல இருக்குனு கூட பாத்துட்டேன்”, என உங்கள் பன்னிரெண்டாவது முடித்த மகன் கூறும்போது,
“அவன் அவன் இன்ஜினியரிங் படிச்சிட்டே வேலை கெடைக்காம வீட்ல உக்காந்து கிட்டு இருக்கான். நீ என்னடா னா கேள்வியே படாத ஒரு படிப்ப படிக்க போறேன்னு சொல்ற. என் பாஸ் க்கு தெரிஞ்சவங்க தான் சத்யபாமா, SRM காலேஜ் managementல இருக்காங்க. அவங்ககிட்ட பேசி சேத்து விடறேன். பெத்த கடனுக்கு பண்ண வேண்டி இருக்குல”, என அலுத்துக்கொள்ளும் ‘பொறுப்புள்ள’ தந்தையா நீங்கள்?

“நேத்து எங்க professor Maoists, அருந்ததி ராய் பத்தி எல்லாம் பேசினாங்க மா. Google search செஞ்சா இந்த அருந்ததி ராய்…செம dynamic personality யா இருக்காங்க மா…naxalites பத்தியும் படிச்சேன். அவங்க கோரிக்கைல ஒரு நியாயம் இருக்கும்னு தான் தோணுது மா..உனக்கு இத பத்தி ஏதாவது கருத்து இருக்கா”, என உங்கள் கல்லூரி செல்லும் மகள் வினவும் போது,
“Naxalitesஆ…என்னடீ பேசற. யாரு காதுலயாவது விழுந்துட போகுது. காலேஜ்க்கு போனோமா…படிச்சோமா, மார்க் வாங்கினோமானு இருக்கணும். சரி சரி 6 மணி ஆக போகுது. போய் வெளக்கேத்து”, என மகளின் ஆர்வத்தை முளையிலேயே கிள்ளி எரியும் தாயா நீங்கள்?

“இவ்வளவு நீளமா முடி இருந்தும் என்ன பயன் சொல்லு. எப்பவுமே தலைய கவர் பண்ணி வைக்கணும்னா கடியா இருக்கு மா. சொந்தகாரங்க வரும் போது மட்டும் போட்டுக்கறேனே ப்ளீஸ். நல்லா blow dry செஞ்சு curl பண்ணினா என்னமா இருக்கும் தெரியுமா?”, என ஒரு நியாயமான வேண்டுதலை உம் பதின் வயது மகள் உங்கள் முன் வைக்கும் போது,
“நல்ல வேளை உங்க அப்பா இல்ல. நீ சொல்றத மட்டும் அவர் கேட்டிருந்தாரு…இன்டர்நெட்ல ரொம்ப நேரம் உக்காந்திருக்கும் போதே நினைச்சேன். அத மொதல கட் பண்ணனும். இது மாதிரி யோசனை வந்ததுக்கே…அடுத்த மொறை தர்கா போகும் போது அல்லா கிட்ட மன்னிப்பு கேளு. புரிஞ்சதா”, என கோரிக்கையில் உள்ள நியாயத்தை பற்றி சிறிதும் யோசிக்காமல், மதம், கடவுள் என்ற சப்பக்கட்டுகளால் உம் மகளின் வாயை அடைப்பவரா நீங்கள்?

“அப்பா…நான் கொஞ்சம் பேசணும். கோவப்படாதீங்க. எங்க டீம்ல நிர்மலானு ஒரு பொண்ணு. எங்க wavelengths நல்லா match ஆகுது. அவ என்னோட life partner ஆனா நல்லா இருக்கும்பா. என்ன சொல்றீங்க”, என உங்கள் 30 வயது மகன் தன் வாழ்க்கையில் சொந்தமான முடிவொன்றை எடுத்து, உங்கள் கருத்தைக் கேட்க வரும்போது,
“‘கோவப்படாதீங்க’, ‘wavelength’ மண்ணாங்கட்டி எல்லாம் பேசறத பாத்தா…பொண்ணு வேற ஜாதி. கரெக்டா? ஆபீஸ்ல வேலைய தவற மத்ததெல்லாம் பண்ண டைம் இருக்குல. அம்மா கிட்ட ரெண்டு மூணு போட்டோ குடுத்திருக்கேன். போய் பாத்து, எதோட wavelength match ஆகுதுன்னு பாரு. wavelengthஆம் wavelength “, என ‘மகன் இப்போது ஒரு adult’ என்பதை சிறிதும் பொருட்படுத்தாமல், இன்னும் தேவையற்ற தடாக்கள் விதிக்கும் அப்பாவா நீங்கள்?

இத்தனை இறுக்கம், கட்டுப்பாட்டிற்கு நடுவில், பதிவின் தொடக்க வரிகளில் உள்ள, “Anything you really want; you can attain”, என்பது பொருளற்றுப் போகிறது.
“அய்யோ அய்யோ…இந்த சொற்றொடர் நீங்க சொல்ற examples பத்தியதே இல்ல..; அத எழுதினவரும் நீங்க சொல்ற உதாரணத்த எல்லாம் mean பண்ணல”, என இப்பதிவை தட்டிக்கழிக்கப் போகிறீர்கள் எனில்,
“நீங்கள் ‘mean ‘பண்ணுவது எது என அறிய விரும்புகிறேன். சிறு வயதிலிருந்தே ஆசையாக கேட்கும் அனைத்தையும், காரணமே இன்றி பெற்றோர் நிராகரிக்கும் போது, “ஆமாம்…கேக்கறதே வேஸ்ட்..No தான் answerஆ இருக்கப் போகுது”, என்று அந்த சிறுவனோ/சிறுமியோ நினைக்க ஆரம்பிப்பர். நீங்கள் சொல்வது அனைத்தையும் எந்த வித விருப்பு வெறுப்பின்றி ஏற்றுக்கொள்வர். அவ்வாறே தொடர்வர். “கொழந்தை புரிஞ்சு நடக்குது”, என பெருமிதம் அடைவீரெனில், அது உங்கள் அறியாமையின் வெளிப்பாடே!

“சின்ன பசங்க…அப்படித்தான் கேப்பாங்க. அவங்க என்ன கேட்டாலும் எடுத்துக்கொடுப்பீங்களா”, என்பது உம் அடுத்த கேள்வியெனில்,
அது மிகவும் ஆபத்தான ஒரு செயல் என்பது தான் என் கருத்தும். ஒரு பொருளை வேண்டாம் எனும் போது, அதற்கான காரணியை குழந்தைக்கு புரியும்படி எடுத்துக்கூறுவது பெற்றோரின் கடமை. அதை விடுத்து, “கொழந்தையா லட்சணமா இரு”, “பெரியவங்க சொன்னா கேட்டுக்கணும்”, “சும்மா விதண்டாவாதம் பேசாத…சொல்றத கேளு”, போன்ற அறிவு மழுங்கிய பதில்கள் ‘பெற்றோர்’ என்ற பொறுப்பின் தோல்வியே.
பின்னர் “சமூகம் என்ன சொல்லும் “, “சாமி கண்ண குத்தும்”, “யாரும் அப்பறம் நம்மள மதிக்க மாட்டாங்க”, போன்றவை ஒரு விஷயத்தை தெளிவாய் விளக்க இயலாமல்…பிறர் மீது பழியை தூக்கிப்போடும் பெற்றோரின் கோழைத்தனத்தின் வெளிப்பாடே.

“ஒரு ரெண்டு வரிக்கு…இவ்வளவு டென்ஷன் வேண்டாமே”, என ‘ஆறுதல்’ கூறப்போகிறவர்களுக்கு,
“டென்ஷன் னு சொல்றத விட…பெற்றோருக்கு ஒரு முன்னெச்சரிக்கை னு வேணும்னா சொல்லலாம்; அதுவேற இந்த parents ‘நானும் லைக்’ பண்றேன்னு ‘like’ பண்ணி வச்சு, அவங்க பசங்க அதபாத்துட்டு,
“பரவாயில்லையே அப்பா கிட்ட நான் முழுமனசோட ஆசைப்படறதகேட்டா …செவிமடுப்பாரு போலிருக்கே” என ஒரு தப்பான பிம்பத்த உண்டாக்கிகிட்டா …அதுக்குத்தான்
மகன் குறைவாக மதிப்பெண் எடுக்கும் போது , “aim higher…நீ first rank வாங்கனும்னு aim பண்ணு. efforts போடு..எல்லாமே possible”
“state rank எல்லாம் உன்ன மாதிரியே ஒரு பையன் தான் வாங்கினான். அவன் போன வருஷம்…நீ இந்த வருஷம். All the best” மாதிரியான ‘motivational’ அறுவைகளை ‘mean’ செய்தீர்களெனில், ‘first rank’, வாங்குவதும், ‘state rank’ வாங்குவதும் உங்கள் மகன்/மகளின் விருப்பமா அல்லது சமூகத்தில் தம்பட்டம் அடித்துக் கொள்ள உங்களுக்கு தேவைப்படும் அரிதாரமா என்பதை தெளிவு செய்துக் கொள்ளுங்கள்.

“இப்படி பயந்து கிட்டே இரு. இன்னிக்கு மதியம் coffee கூட என்ன தின்னா தெரியுமா?? சுட சுட சமோசா. அந்த பொண்ணாவது ஒடறதாவது. ஏதாவது கேக் இல்ல ஐஸ்கிரீம் கடை தாண்டி போகும் போது, மூளைக்கு ஒரு சிக்னல் அனுப்பு; அவ்வளவுதான், வேலை முடிஞ்சுது. அவ ஓடறதும் ஓடாம இருக்கறதும் நம்ம கைல தான் இருக்கு. 25-30 வருஷமா சும்மாவே இருப்பாளாம். திடுதிப்புன்னு ஏதோ முடிவு செஞ்சு ஓட நினைப்பாளாம்…நாம ஒத்தொழைக்கனுமாம்!!! “, என கண்ணுக்கு ஆறுதல் வழங்கியது வயிறு.

“என்னவாம்…ரெண்டு மூணு நாளாவே பொலம்பிகிட்டு இருக்கு கண்ணு”, என  பேச்சுக் கொடுக்க ஆரம்பித்தது கல்லீரல்.
“இல்லப்பா எல்லாம் இந்த பொண்ணு  தான். ரெண்டு மூணு நாளா ஓடறது பத்தின விஷயங்கள internet ல படிக்குது போல. அதுதான் ‘warning’ குடுத்துட்டு போகுது கண்ணு. ஒரு மீட்டிங் வச்சு பேசணும். எல்லாரும் அவங்க அவங்க பங்குக்கு resist செஞ்சா அந்த பொண்ணு இதெல்லாம் கை விட்டுடும்”, என சற்றே எரிச்சலுடன் விடையளித்தது வயிறு.
“எப்பனு சொல்லி அனுப்பு…நானும் வந்து சேர்றேன். ஏதோ புதுசா தின்னிருக்கு போல இந்த பொண்ணு. உள்ள இருக்கற cells எல்லாம் குய்யோ முறையோனு கத்திகிட்டு இருக்குங்க. நான் என்னனு கவனிச்சிட்டு வரேன்”, என விடைப்பெற்றது கல்லீரல்.

அவசரக் கூட்டம் ஆரம்பம்

“என்ன செஞ்சு இத நிறுத்தப் போறோம்னு பேசறதுக்கு முன்னால…யாருக்காவது சொல்ல வேண்டிய விஷயம் ஏதாவது இருக்கா?”, என கூட்டத்தை துவக்கி வைத்தது வயிறு.
“எனக்கென்னவோ கொஞ்சம் அவசரப் படறோமோன்னு தோணுது. அந்த பொண்ணு படிச்ச சில பதிவுகள்ல  ரொம்ப நல்லாத்தான் போட்டிருந்துச்சு. அந்த பொண்ணு ஓடினா, நம்ம எல்லாருக்குமே ரொம்ப நல்லதாம். தொடர்ந்து ஒடிச்சு வைங்க…நமக்கு அப்ப அப்ப வர்ற சுளுக்கு, காயமெல்லாம் கூட கொறையுமாம் “, என தன் தரப்பு வாதத்தை முன் வைத்தது மூளை.
“அதுதான…உனக்கென்னப்பா உச்சானிக்கொம்புல ஒக்காந்து கிட்டு இருக்க…ஒடப்போறது காலு. ஓடறதுக்கு தேவையான சத்தெல்லாம் மூளைல இருந்து வந்தா பரவாயில்ல. நான் தான் ராப்பகலா ஒழைக்கணும். மூளைனா வாய மூடிகிட்டு மூலைல நில்லு”, என மூளையிடம் கடிந்துக்கொண்டு,
“முதல் வேலை…கால் இது ஒனக்கு. அந்த பொன்னு shoe போடும்போதே உன் வேலைய ஆரம்பி. ‘கணைக்கால் எலும்பு’ இருக்குபாரு.
அத கொஞ்சம் பெசகிக்க சொல்லு. ‘shin splints’ னு சொல்லுவாங்க. கொஞ்சம் வலிக்கும்..ஆனா மூளைக்கு ‘உயிர் போறா மாதிரி வலிக்குது’னு  சிக்னல் அனுப்பு. அந்த பொண்ணு ஆரம்பிக்கறதுக்கு முன்னாடியே உக்காந்துடும்; அப்படி அதையும் பொருட்படுத்தாம ஓட ஆரம்பிச்சது வைங்க, அடுத்து கல்லீரல் நீ..

ஏதாவது செஞ்சு ஒரு சுர்றுனு வலிய வரவச்சுக்கோ. அந்த பொண்ணு அப்படி இப்படின்னு அசைஞ்சு சரிசெய்ய பாக்கும். விடாம வலிக்குதுனு சிக்னல் அனுப்பு மூளைக்கு. கதம் கதம்! இதுவும் சரியாகல வை…நான் சீன்ல ஆஜராறேன்.
இப்பதான ஓட ஆரம்பிக்குது…மொதல் வலிலியே எண்ணத்த கைவிட்டிடும்.
ஏதாவது சொதப்பல் ஆகிடுச்சுனா இன்னும் ஒரு வாரத்துல திரும்ப meet பண்ணுவோம்.
“Any questions?”, என வயிறு கேட்க, ஒன்றுமில்லை என ஆமொத்தித்தப்படி அனைவரும் தம் வேலையை கவனிக்க ஆரம்பித்தன.

ஒரு வாரத்திற்குப் பிறகு,

“அந்த பொண்ணு அலும்பு தாங்கலடா சாமி. முதல் நாள் 1.5 minutes ஒடிச்சு.அப்படியே கொஞ்சம் கொஞ்சமா increase செஞ்சு…இப்ப 5 நிமிஷம் தொடர்ந்து ஓடுது”, என தன் வருத்தத்தை வெளிப்படுத்தியபடி கூட்டத்தை துவக்கியது கால்.
“நாம இதுக்கு ஏதாவது முடிவு எடுக்கலன்னு வைங்க, அப்படியே இது increase தான் ஆகும். நேத்து படிச்ச பதிவுல, “முதல் முறையா ஓட ஆரம்பிக்கும் போது  shin splints வர்றது சகஜம்தான். ஓடி முடிக்கும் போது …வழியும் நின்னுடுச்சுனா பிரச்சனை இல்ல’னு போட்டிருந்தது; அதுக்கு அந்த பொண்ணு சிரிச்சத பாக்கனுமே…வாய கேட்டா சொல்லும்”, என தன் தரப்பிற்கு கண்.
பலத்த யோசனையில் இருந்த வயிறு, “எனக்கு என்ன செய்யனும்னு தெரியலியே…என்ன மூளை, இந்த பொண்ணு என்ன பிளான் வச்சிருக்கு?”, என வேறு வழியின்றி மூளையிடம் வினவியது வயிறு.
“சொன்ன உடனே shock எல்லாம் ஆகக்கூடாது. ரெண்டு மாசத்துல ஏதோ 6K run இருக்காம். அதுக்கு தயாராகலாமானு நினைக்குது அந்த பொண்ணு. என்ன பண்ண போகுதுன்னு கவலை படரத விட, அதுனால நமக்கென்ன நன்மைன்னு யோசிச்சா நல்லா இருக்கும்”, என யதார்த்தமாய் பதிலளித்தது மூளை.

“அதெல்லாம் நாங்க பாத்துக்கறோம். நாம என்ன செஞ்சாலும், அந்த பொண்ணு rest எடுத்து rest எடுத்து சரி செஞ்சுக்குது. ஒரு வழிதான் இருக்கு. கூட இருக்கறவங்க…’demotivate ‘ பண்றா மாதிரி பேசணும், இல்ல…’ஓடுவதால் ஏற்படும் தீங்குகள்’ மாதிரியான பதிவுகள அந்த பொண்ணு படிக்கணும்.
கால், வாய், காது…நீங்க மூணு பேரும் சேந்து தான் இத செயல்படுத்தணும்.
மூளை…உனக்கு பெருசா வேலை இல்ல. “அவங்களும் செய்ய மாட்டாங்க..செய்யறவங்களையும் செய்ய விட மாட்டாங்க”, மாதிரியான மக்கள் கிட்ட இந்த பொண்ண பேச வைக்கணும். அதுதான் உன் task.

“யப்பா…உன்ன மாதிரி யோசிக்க எனக்கு சுட்டு போட்டாலும் வராது. நீயே example ஏதாவது குடு”, என ஆச்சரியத்தில் வாயை பிளந்தது மூளை.
ஒரு மிடுக்கான சிரிப்புடன்,
“shin splints ஆ? அதெல்லாம் ரொம்ப serious ஆச்சே! வேண்டாம் அனு ..எல்லாரோட உடம்பும் ஓடறதுக்கு வசதியா படைக்கப்படல; வாக்கிங் வேணும்னா பண்ணு”

“நீ ஒடனும்னு ஒரு குதூகலத்துல ஓட ஆரம்பிப்ப ..அவன் அவன் குதிரை மாதிரி ஓடுவான். race ஆரம்பிச்ச உடனே…நீ கடைசி ஆளாயிடுவ”
“எங்கயோ படிச்சேன் டீ…பொண்ணுங்க ரொம்ப ஓடினா…கர்பப்பை இறங்கிடுமாம். அப்பறம் குழந்தை பொறக்கும் போது …தேவை இல்லாத complications எல்லாம் ஏற்படும்”
“இவ்வளவு body weight வச்சுகிட்டு ஓடினா…காலுக்கு தேவையில்லாத strain “
இதுமாதிரி அவளுக்கு தெரிஞ்சவங்க யாரெல்லாம் பேசறதுக்கு வாய்ப்பு இருக்கோ….ஒரு பட்டியல் போடு. அவங்க கிட்ட இந்த பொண்ண ஓடரத பத்தி பேச வை.
அப்பறம் அவங்க responses எல்லாத்தையும் திரும்ப திரும்ப…அவளுக்கு நினைவுபடுத்து. We will be fine “, என தன் தந்திரம் கலந்த யோசனையை முன் வைத்தது வயிறு.
“எனக்கென்னவோ இது சரிப்பட்டு வரும்னு தோணல …எல்லாரும் சொல்றீங்க. அதுனால செய்யறேன். ரெண்டு நாள்ல results என்னனு சொல்றேன்”, என விடைப்பெற்றுக் கொண்டது மூளை.
“கவலை படாம போங்க…6K யாம் 6K …ஒரு கீ.ஓடினா என் பேர மாத்திக்கறேன். அவள சுத்தி இருக்கறவங்க…எப்பவுமே நெகடிவா பேசறவங்களா இருக்கணும் அப்பறம் தன்னம்பிக்கையாவது புடலங்காயாவது”, என அனைவருக்கும் வயிறு ஆறுதல் கூற, கூட்டம் கலைந்தது.

1 மாதத்திற்குப் பிறகு…

“நான் சொன்னேன்ல அந்த பொண்ணு எதுக்கும் வளைஞ்சு கொடுக்க மாட்டான்னு. நாம ரொம்ப புத்திசாலித்தனமா பண்றதா நினைச்சோம்; இப்ப அந்த பொண்ணு, 10K, 15K ..அப்பறம் முடிஞ்சா ஒரு half marathon ஓடலாமான்னு யோசிக்க ஆரம்பிச்சுடுச்சு”, என  குண்டை தூக்கிப்போட்டது மூளை.
“நீதான் ஆரம்பத்துல இருந்தே அந்த பொண்ணு side இருந்த. இது நாங்க எதிர்ப்பாத்ததுதான்”, என கோபமாய்  விடையளித்தது வயிறு.
“இல்லங்க உண்மையத்தான் சொல்லுது மூளை. “Race ல நான் கடசியா வந்தா கூட பரவாயில்ல. Race organise பண்றவங்களுக்கு பிரச்சனை இல்லனா நான் மட்டும் எதுக்கு கவலை படனும்”னு  பேசுது. வெள்ளம் தலைக்கு மேல போயிடுச்சுன்னு நினைக்கறேன் என மூளையின் கருத்துக்களை வழிமொழிந்தது வாய்.

“நீங்கெல்லாம் ‘ஓடறது’ உங்களுக்கு விதிக்கப்பட்ட ஒரு தீங்கா ஏன் பாக்கறீங்கன்னு புரியல. கால்…நீ சொல்லு. முதல் ரெண்டு மூணு நாள் கொஞ்சம் கடியா இருந்தது. ஆனா அப்பறம் புடிச்சுபோச்சு தான…
நீ…வயிறு…அந்த பொண்ணு ஓட ஆரம்பிச்சதுல இருந்து, நல்ல சத்தான சாப்பாடுதான் எடுத்துக்குது; கொஞ்சமா சோறு குடுத்து 10K ஓட வைக்கல; carbohydrates நெறைய இருக்கற சாப்பாடு சாப்பிடுது. இதுல இருந்து energy தயாரிக்கறது ரொம்ப easy னு எனக்கு தெரியும்”, என மூளை பேசிக்கொண்டே இருக்கும் போது,
“sorry பா..last ரெண்டு meetingsக்கும் வர முடியல. எல்லாரும் fresh ஆ இருக்கறத பாத்தா செம happy mood போல. ரெண்டு மூணு வாரமா இந்த பொண்ணு ஏதோ பண்ண ஆரம்பிச்சிருக்கு; வேலை கொஞ்சம் overtime போனாலும், செம superஆ இருக்குபா. காலுக்கு சாதாரணமா ரொம்ப கம்மியாத்தான் ரத்தம் அனுப்புவேன். இப்பெல்லாம் லிட்டர் கணக்குல அனுப்பறேன். என்ன நடக்குது பா??”, என மடைதிறந்த வெள்ளம் போல்  கொட்டியது இதயம்.
திருதிரு வென விழித்தபடி  கண்ணையும் வாயையும் பார்த்தது வயிறு.
ஒரு மெல்லிய புன்னகையுடன்,  “அந்த பொண்ணு ஓட ஆரம்பிச்சிருக்குபா. அதுதான் இந்த healthy மாற்றத்துக்கு காரணம்”, என இதயத்திற்கு விளக்கம் அளித்துவிட்டு “Hope we are all on the same page now . நம்ம நல்லதுக்குத்தான் அந்த பொண்ணு இதெல்லாம் செய்யுது. நம்மால முடிஞ்ச ஒத்துழைப்ப குடுப்போம். Team work தானப்பா எல்லாம்”, என அனைவரையும் பார்த்தபடி கூறிவிட்டு, “all good ?”, என கண்ணடித்தபடி வயிறை பார்த்துக் கேட்டது மூளை.
“Yeah sure”, என கூறி, அனைவரிடமும் விடைப்பெற்றுக் கொண்டது வயிறு.

இந்த கூத்தெல்லாம் எனக்குள் நடந்தவையே. சென்ற வருடம் ஜூலை யில் ஓட முடிவு எடுத்து, கடந்த ஆகஸ்ட் மாதம் ஒரு ‘Half  marathon ‘ முடித்தேன். ஆரம்பத்தில் சற்று கடுப்பாக இருந்த போதிலும்…இன்று முடித்துவிட்டேன் என்ற பெருமிதத்துடன்…இப்பதிவை எழுதி முடிக்கிறேன்.