நவம்பர், 2013 க்கான தொகுப்பு

சமீபத்தில் நீயா நானாவில் இடம் பெற்ற பெண்ணியம் தொடர்பான விவாதத்தில், வெகுவாக அனைவர் மனதிலும் இடம் பிடித்தவர், “கணவனே கண் கண்ட தெய்வம்” என்ற விதிமுறையை தன் மகிழ்ச்சிக்கு காரணமாய் நினைத்த ஒரு பெண் (பெண்ணியவாதிகள் அல்லாத அணியில் இருந்த பெரும்பாலானோர் அவ்வாரே நினைத்திருப்பர்)

அந்த பெண்ணின் வெகுளித்தனமான பேச்சும், தன் கணவன் மீது வைத்திருந்த காதலையும் அனைவரும் கண்டு மகிழ்ந்திருப்பர். ஒரு இடத்தில், கணவன் தன் அலுவலகம் சம்பந்தப்பட்ட வேலையை நள்ளிரவு வரை செய்து கொண்டிருந்த போது , அந்த பெண்ணும் அவருடன் அமர்ந்திருந்ததாக கூறி மகிழ்ந்தாள். “உன் வேலைக்கு சம்பந்தமே இல்லாத ஒருத்தவங்க…நீ உக்காந்திருக்கனு ஒரே காரணத்துக்காக…தூங்காம கண் முழிச்சுகிட்டு இருக்காங்க…அது ஒனக்கு பெருமையாடா?”, என கேட்க தோன்றிய போதும், “அவர் பாவம்…கண் முழிச்சுகிட்டு இருக்காரு…நான் மட்டும் கொறட்டை விட்டு தூங்கினா நல்லாவா இருக்கும்”, என சட்டென பதிலளிக்க இருக்கும் பெண்ணிற்கு, இக்கேள்விகள், கணவனை ‘இழிவு’ படுத்தும் பெண்ணிய பேத்தல்.

எதிர் அணியில் இருந்த பல பெண்ணியவாதிகள் பேசியவை, “என்னம்மா…இது கூட தெரியாம இருக்க”, “உன் தலைல society நல்லா மொளகாய் அறைக்குது”, மாதிரியான தோரணையில் இருந்த போது, ஓவியா அவர்களின் வார்த்தைகள், எதிர் அணியில் உள்ள பெண் யோசிக்க வேண்டும் என்ற ஒரு ஆதங்கத்தில் வெளிவந்ததாகவே எனக்கு தோன்றியது.
கணவனை கொண்டாடிய பெண்ணை, கோபி உட்பட அனைவரும் கைதட்டி புகழ்ந்த போது ,ஓவியாவின் ஒரு வாக்கியம், சாட்டையடி
“கணவன் மனசு நோகாம நடந்துகறீங்க சரி…அப்படியே அவர் அடிக்கறதையும் தாங்கிகிட்டு இருந்தா…உங்க பொண்ணும் அதுல ஒன்னும் தப்பில்லைன்னு தான் நினைப்பா”.
அந்த பெண் கூறியவை அனைத்தையும் “சூப்பர்ங்க …மனசுல பட்டத பேசறாங்க; சந்தோஷமா தான் இருக்காங்க”, என கூறியவாறு புகழ்ந்து தள்ளிய கோபிநாத், ஓவியா அவர்களின் இவ்வாக்கியத்திற்க்கு தேவையான முக்கியத்துவத்தை கொடுக்காதது வருத்தமே.
“புருஷன் தான..”, “பாவம் என்ன tension ஓ”,என கணவன் செய்யும்’சரியற்ற’செயல்கள் அனைத்தையும் பொருத்துக்கொள்ளும் பெண்கள், ஒரு நிமிடம், இந்த ஒரு சூழ்நிலையை யோசிக்க வேண்டும்.

homemaker எனவும் வீட்டின் மகாலட்சுமி எனவும் புகழப்படுகிறீர்கள். ஒரு நாள் பிள்ளைகளின் பிடிவாதம் பொருக்க முடியாமல் போகிறது. வீட்டிற்கு வரும் கணவன், ஏதோ சாதாரணமான கோரிக்கையை முன் வைக்கும் போது, உங்களுக்கு எரிச்சல் அதிகமாகி, கணவனை அறைந்து விடுகிறீர்கள். “வீட்ல இருக்கற டென்ஷன் ல அடிச்சிட்டா”, என உங்கள் கணவர் பொருத்துக் கொள்ளப் போகிறாரா?

‘Tension’இல் என்றாவது உங்கள் கணவர் அவர் மேலதிகாரியையோ, அவர் கூட வேலை செய்பவர்களையோ அடித்துள்ளாரா? சக மனிதனை அடிப்பது என்பதே ஒரு கேவலமான செயல் எனில், வீட்டிற்கு வெளியில் ஏற்படும் டென்ஷன் அனைத்தும், வீட்டிலிருக்கும் மனைவியை அடித்தால் சரியாகும் என நினைக்கும் ஒரு ஆண் மகன் கோழை! தன் பிரச்சனைகளை பிறருக்கு தீங்கு இழைத்தே தீர்த்துக்கொள்ள நினைப்பவன் அறிவிலி.

‘தொட்டு தாலிகட்டின பொண்டாட்டிய அடிக்கறதுல தப்பொன்னும் இல்லையே’ என நினைக்கும் போது, அவன் அந்த பெண்ணை ஒரு சக மனிஷியாகக் கூட மதிக்கவில்லை என்பது தெளிவு பெறுகிறது. அதை தட்டிக்கேட்காமல் ‘சுமதாங்கியா’ பொருத்துக்கொள்ளப் போகிறவர்கள், உங்கள் செல்ல மகளுக்கு நல்ல வாழ்க்கை பாடம் தான் சொல்லித் தருகிறீர்கள்.

ஓவியாவின் வார்த்தைகளை கேட்ட பொழுது, நினைவிற்கு வந்தது 1991இல் தொலைகாட்சியில் ஒளிபரப்பான ‘பெண்’ தொடரும், அதில் இடம் பெற்ற, ‘ராஜி மாதிரி பொண்ணு’ கதையும் தான். சமீபத்தில் You tube வழியாக அதை பார்க்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. அதை இங்கு பகிர்ந்துக்கொள்கிறேன்…

sofa அருகே தரையில் அமர்ந்தபடி, சிவந்த கண்களுடன் அழுது கொண்டிருந்தாள் லலிதா. அம்மா எதற்கு அழுகிறாள் புரியாது, மௌனமாய் லலிதா மடியில், பொம்மையை அழுத்தி பிடித்தபடி படுத்திருந்தாள் கமலி, வீட்டின் செல்ல மகள்.

“Drama queen டீ .நீ.light ஆ அடிச்சதுக்கு, என்ன சீன் போடறாடா சாமி. அழுது முடிச்சதுக்கு அப்பறம்…பூரி கெழங்கு செய்ய மறக்காத… familyயோட முரளி evening வரான். கமலி செல்லம்… அப்பா போயிட்டு வரேன்…see you டா”, என கார் சாவிகளை எடுத்தபடி நுழைவாயில் நோக்கி நடந்தான் கருணாகரன்.

“வலிக்குதா மா…”, என பயந்த கண்களுடன், அம்மாவிடம் வினவினாள் கமலி.
” இல்ல டி செல்லம்…நீ horlicks குடிச்சியா”, என கண்களை துடைத்த படி, கமலியை கட்டி அணைத்துக் கொண்டாள் லலிதா.

“அம்மா…பாட்டி”, என லலிதாவிடமிருந்து தன்னை விடுவித்துக்கொண்டு, வாசலில் வந்திருந்த லலிதாவின் தாயை நோக்கி ஓடினாள் கமலி.
“இங்க ப்ளௌஸ் தைக்க குடுக்க வந்தேன்…அதுதான்”, என சொல்லிக்கொண்டே லலிதாவின் கண்களைப் பார்த்த மகேஸ்வரி,
“என்னடி…கண்ணெல்லாம் செவந்திருக்கு…அழுதியா”, என வாழறைக்கு விரைந்தாள் மகேஸ்வரி.

அம்மா கேட்ட உடன், கண்ணீர் அருவி போல ததும்ப, மகேஸ்வரியை கட்டிப்பிடித்துக்கொண்டு,
“இன்னிக்கி திரும்பவும் அடிச்சாரு மா…ரொம்ப சின்ன விஷயம். அவர் friends வராங்களாம்…தடபுடலா சமைக்கனுமாம். இன்னிக்கி சினிமாக்கு போகலாமுன்னு ரெண்டு நாள் முன்னாடியே பேசிட்டோம், அத கேட்டேன். அதுக்கு அப்படி கோவப் படறாரு மா…”எனக்கு friendsஅ விட படம் ஒன்னும் முக்கியமில்ல”, னு சொன்னாரு. “இன்னிக்கி சினிமாக்கு போகலாம்…அவங்க weekend வரலாம்ல”,னு கேட்டதுக்கு, சுளீர்னு அடிச்சுட்டாரு மா. “ஒன்ன யாரோ ஐடியா கேட்டா மாதிரி ஆஜராகர…மூடிகிட்டு இரு. அட நேத்து நீயா நானா பாத்ததோட effect…பெண்ணியம், வெங்காயம் எல்லாம் பேசறதுக்கு சூப்பர் ஆ இருக்கும். ரியல் life க்கு எல்லாம் சரிபட்டு வராது”னு ஒரே காட்டு கத்தல்”, என முழு கதையையும் அச்சு பிசகாமல் அம்மாவிற்கு எடுத்துரைத்தாள் லலிதா.

“வேணாம் டி…அழாத டி. புருஷன் தான அடிச்சாரு. அவருக்கு ஆபீஸ்ல என்ன tension ஒ..சாயங்காலமே வந்து sorry கேப்பாரு பாரு. evening dinner க்கு ஏதாவது ஹெல்ப் வேணுமா..?”, என லலிதாவிற்கு ஆறுதல் கூறிவிட்டு,
“கமலி குட்டி…பாட்டி என்ன வாங்கிட்டு வந்திருக்கேன் பாரு”, என பையில் இருந்த பிஸ்கெட்டை வெளியில் எடுத்தாள். கமலி அதனை கையில் வாங்கிக்கொள்ள, சமையலறைக்குள் நுழைந்தாள் மகேஸ்வரி.

ஏதோ யோசித்தபடி, கையில் இருந்ததை மேசை மீது வைத்து விட்டு, லலிதாவை நோக்கி ஓடினாள் கமலி.
“பாட்டி என்னமா சொல்லறாங்க..யாராவது அடிச்சா ஏன் அடிக்கறாங்கன்னு கேக்க சொன்னல…பாட்டி பரவாயில்லைன்னு சொல்றாங்க. எனக்கு marriage அப்பறம்…husband அடிச்சா நீ கேக்க மாட்டியா?”, என மழலை கலந்த குரலில் ஒரு பதட்டத்துடன் வினவினாள்.

என்ன விடையளிப்பது என அறியாது, கமலியின் கன்னத்தை கிள்ளியபடி, “அந்த உருளை வெந்துடுச்சுனா …அடுப்ப அனைச்சுடுமா”, என கூறிக்கொண்டே சமையலறை நோக்கி விரைந்தாள் லலிதா, கமலியின் வார்த்தை கனத்தை தாங்க இயலாது.

இவ்வாக்கியத்தை ஒவ்வொரு முறை கேட்கும் போதும், அதை கூறுபவர் நிஜமாகவே வருந்தித்தான் சொல்கிறாரா அல்லது அது போலித்தனம் மட்டுமே நிறைந்த ஒரு வாக்கியமா என சந்தேகங்கள் எழுந்ததுண்டு. அது பற்றி ஒரு பதிவு எழுதவும் நினைத்ததுண்டு.

அன்று மீண்டும் அந்த வாக்கியத்தை கேட்கும் சந்தர்ப்பம் ஏற்பட்டது. ஆனால் கூறியவர் வருத்தத்தில் சொல்லவில்லை…மாறாக, அவ்வாறு சொல்பவர்களை கடிந்து கொண்ட ஒரு தோரணையில். வேலை விஷயமாக அன்று வேறொரு ஊருக்கு செல்ல வேண்டியிருந்தது. வேலை முடிந்து வீடு திரும்ப taxi யில் விமான நிலையத்திற்கு பயணம் செய்தேன். taxi ஓட்டுனர் பஞ்சாப் மாநிலத்தை சேர்ந்தவர். இந்தியாவில் கொடிகட்டிப் பறக்கும் ஊழல், பஞ்சாபி butter chicken, சமீபத்தில் வெளிவந்த ‘Bhaag milkha bhaag’ என பல்வேறு விஷயங்கள் பேசிக்கொண்டிருக்க, அவர் ஓரிடத்தில்…10 வருடங்களாக ஆஸ்திரேலியாவில் இருப்பதாகவும், இவ்வூர் மிகவும் பிடித்துள்ளதாகவும் கூறினார்.

“செய்யற வேலைக்கு இங்க மதிப்பிருக்குங்க…வேலைக்கு தகுந்த ஊதியம்; நல்லா வேலை செஞ்சா அதுக்கு ஏத்த சம்பள உயர்வு அவங்களே பாத்து செய்யறாங்க. நம்ம ஊர் மாதிரி bossக்கு சலாம் போட்டாத்தான் வேலைல வளர்ச்சி…மாதிரி எதுவும் இல்ல இங்க. என் கூட இந்தியால வேலை செஞ்ச ரெண்டு பேர் கூட இங்க வந்துட்டு அந்த நிலைமைல தான் இருக்காங்க…ஆனா”, திடீரென அவர் முகத்தில் ஒரு வெறுப்பு தோன்றுவதை கவனிக்க முடிந்தது.

“என்ன தான் சொல்லுப்பா நம்ம ஊர் மாதிரி வராது”னு அவனுங்க சொல்லும் போது, அவ்வளவு கோவம் வருதுங்க. அங்க ஊர்ல எந்த வேலையும் இல்லாம திரிஞ்சுகிட்டிருந்த நிலைமை மாறி, நாங்க நல்லா இருக்கோம், பசங்க நல்லா படிக்கிறாங்க, நல்ல ஒரு மரியாதையான வாழ்க்கை வாழறோம். இது தானங்க வேணும் மனிஷனுக்கு”…என யதார்த்தை புட்டு புட்டு வைக்கும் போது, ஒரு பெண் குடு குடுவென கார் வருவதை கூட பார்க்காமல் சாலையை கடந்தாள். ஓட்டுனர் brake அழுத்தி வண்டியின் வேகத்தை குறைத்தார். “horn அடிச்சிருக்கனும் நீங்க..ஏதோ நீங்க slow செஞ்சதுனால சரி…வேற யாராவது வேகமா வந்திருந்தா”, என நான் பதற, அவர் மிகவும் நிதானமாக,
“அவங்களுக்கு என்ன அவசரமோ…அத விடுங்க. உங்களுக்கு எப்படி…இங்க புடிச்சிருக்கா…இல்ல இந்தியாக்கு திரும்பனும்னு ஆசையா?”, என என்னை கேட்டார்.

“எனக்கு இங்க தாங்க…என் விருப்பத்துக்கு தகுந்தபடி வாழ முடியுது. “அத ஏன் செய்யற…இத ஏன் பண்ற”னு 1008 கேள்வி கெடையாது. மொத்ததுல…ஒரு adultஆ என்ன மதிக்கிறாங்க. எனக்கு கூட மக்கள் சொந்த ஊர் புகழ பாடிகிட்டே இருந்தா கொஞ்சம் அலுப்பு தட்டுது”, என எனக்கு மனதில் பட்டதை சொன்னேன்.

“அடுத்த மொறை அது எரிச்சலா இருந்ததுனா…கெளம்ப சொல்லுங்க. நான் அப்படித்தான் “பாஸ்போர்ட் தான் இருக்குல..கெளம்ப வேண்டியதுதான. இங்க உக்காந்துகிட்டு அந்த ஊர் பெருமையா பாடறதுக்கு பதில்…அங்க போய் இருக்க வேண்டியதுதான”, னு ஒரு தடவை சொன்னேன். அதுல இருந்து ஒருத்தன் வாயில இருந்தும் அந்த வார்த்தை வர்றதே இல்ல. மனிஷன் எவ்வளவு நாள் தான் இவங்க பேசறத எல்லாம் அமைதியா கேட்டுகிட்டு இருக்கறது சொல்லுங்க”, என சரமாரியாக பேசி முடித்தார் ஓட்டுனர்.
பேசிக்கொண்டே விமான நிலையமும் வந்து சேர்ந்தோம். ஓட்டுனரிடம் விடைப்பெற்றுக்கொண்டு, நான் கிளம்பினேன்; விமான பயணம் கொஞ்சம் களைப்பாக இருந்த போதிலும், அவர் பேசிய விஷயங்கள் நினைவிற்கு வந்த வண்ணமே இருந்தது.

என் நண்பர் கூட்டத்திலும், ஒரு சிலர் இவ்வாறு பேசிக் கேட்டுள்ளேன்; வார்த்தைகளில் வருத்தம், ஏக்கம் என்பதையெல்லாம் தாண்டி.. அது ‘fashionable’ஆக மட்டும் தென்பட்டுள்ளது. மேலும் அப்படி பேசுபவர்கள் அனைவரும் நம் நாட்டவர்கள் மட்டும்தான். இத்தாலிய, கிரேக்க, கென்ய அல்லது ஆப்கான் நாட்டு நண்பர்கள் இப்படி பேசிக்கேட்டதே இல்லை. தம் நாட்டில் உள்ள நல்ல விஷயங்களை பற்றி பேசும்போது கூட…அவை தான் தலை சிறந்தவை, அவற்றிற்கு ஈடு இணை இல்லை போன்ற வாக்கியங்கள் உரையாடலில் இடம் பெற்றதில்லை.

இந்தியாவின் பச்சை பசேல் புல்வெளிகளையும்,அங்கு கிடைக்கும் சுவையான உணவு வகைகளையும் மிஸ் செய்வதாக சொல்லும் போதெல்லாம், மாசு கலக்காத இவ்வூரின் சாலைகளும், உயர்ந்து நிற்கும் மலைகளும், காடுகளும், அவற்றை பாதுகாக்க அரசு எடுக்கும் நடவடிக்கைகளும் நினைவுக்கு வரும். இவ்வூரில் உள்ள வேலைவாய்ப்பு வசதிகள், மருத்துவ வசதிகள் அனைத்தையும் பார்த்து, அதனால் பயனடைந்த பின்னரும், ‘என் நாடு மாதிரி வராது’ என சொல்லும் மனப்பாங்கு எனக்கு புரியாத புதிரே! எங்கு திரும்பினும் பரவி இருக்கும் இவ்வூரின் செழுமையையும், குடி இருக்கும் இடங்களில் இருந்து பல கி.மி. தொலைவு சென்றால் மட்டுமே காணக்கிடைக்கும் நம் ஊரின் பச்சை பசேல் புல்வெளிகளையும், ஒரே தளத்தில் வைத்து என்னால் ஒப்பிட்டு பார்க்க முடியவில்லை.

உலகமயமாக்கலுக்குப் பிறகு, மண் சட்டியில் சமைக்கும் மீன்குழம்பும், தெருவோர கொத்து பரோட்டாக்களும், தமிழ் மக்கள் பரவி இருக்கும் உலகின் எந்த மூலையிலும் கிடைக்க துவங்கி உள்ளன
மனதிற்கு பிடித்த அனைத்து விஷயங்களும் வெளி நாட்டில் கிடைக்கும் போதும், “எங்க தெரு மூலைல கெடைக்கற வாழக்காய் பஜ்ஜி மாதிரி ஒன்னு இந்த உலகத்துல கெடையாது’னு அடம் பிடிக்க போகிறீர்கள் எனில், ஊருக்கு திரும்பி போவதும் போகாமல் இங்கே புலம்பிக்கொண்டே இருப்பதும் உம் விருப்பம், ஆனால் பொதுச்சபையில்…இப்படி பேசி, உம் ‘தேசப்பற்றை’ வெளிப்படுத்துவதாக நினைத்துக்கொண்டு, உம்மை நீங்களே ஏமாற்றிக்கொள்ள வேண்டாம். ஏனெனில் நீங்கள் அந்த தூய(??) காற்றை சுவாசிக்கவோ, அன்னாச்சிக்கடை எள்ளுருண்டையை தின்னவோ யாரும் இந்தியாவிற்கு டிக்கெட் எடுத்துக்குடுக்கப் போவதும் இல்லை…உம் அம்மாவையோ, பஜ்ஜி போடும் ஆயாவையோ இந்த ஊருக்கு அழைத்து வரப்போவதும் இல்லை.