நவம்பர் 4, 2013 க்கான தொகுப்பு

இவ்வாக்கியத்தை ஒவ்வொரு முறை கேட்கும் போதும், அதை கூறுபவர் நிஜமாகவே வருந்தித்தான் சொல்கிறாரா அல்லது அது போலித்தனம் மட்டுமே நிறைந்த ஒரு வாக்கியமா என சந்தேகங்கள் எழுந்ததுண்டு. அது பற்றி ஒரு பதிவு எழுதவும் நினைத்ததுண்டு.

அன்று மீண்டும் அந்த வாக்கியத்தை கேட்கும் சந்தர்ப்பம் ஏற்பட்டது. ஆனால் கூறியவர் வருத்தத்தில் சொல்லவில்லை…மாறாக, அவ்வாறு சொல்பவர்களை கடிந்து கொண்ட ஒரு தோரணையில். வேலை விஷயமாக அன்று வேறொரு ஊருக்கு செல்ல வேண்டியிருந்தது. வேலை முடிந்து வீடு திரும்ப taxi யில் விமான நிலையத்திற்கு பயணம் செய்தேன். taxi ஓட்டுனர் பஞ்சாப் மாநிலத்தை சேர்ந்தவர். இந்தியாவில் கொடிகட்டிப் பறக்கும் ஊழல், பஞ்சாபி butter chicken, சமீபத்தில் வெளிவந்த ‘Bhaag milkha bhaag’ என பல்வேறு விஷயங்கள் பேசிக்கொண்டிருக்க, அவர் ஓரிடத்தில்…10 வருடங்களாக ஆஸ்திரேலியாவில் இருப்பதாகவும், இவ்வூர் மிகவும் பிடித்துள்ளதாகவும் கூறினார்.

“செய்யற வேலைக்கு இங்க மதிப்பிருக்குங்க…வேலைக்கு தகுந்த ஊதியம்; நல்லா வேலை செஞ்சா அதுக்கு ஏத்த சம்பள உயர்வு அவங்களே பாத்து செய்யறாங்க. நம்ம ஊர் மாதிரி bossக்கு சலாம் போட்டாத்தான் வேலைல வளர்ச்சி…மாதிரி எதுவும் இல்ல இங்க. என் கூட இந்தியால வேலை செஞ்ச ரெண்டு பேர் கூட இங்க வந்துட்டு அந்த நிலைமைல தான் இருக்காங்க…ஆனா”, திடீரென அவர் முகத்தில் ஒரு வெறுப்பு தோன்றுவதை கவனிக்க முடிந்தது.

“என்ன தான் சொல்லுப்பா நம்ம ஊர் மாதிரி வராது”னு அவனுங்க சொல்லும் போது, அவ்வளவு கோவம் வருதுங்க. அங்க ஊர்ல எந்த வேலையும் இல்லாம திரிஞ்சுகிட்டிருந்த நிலைமை மாறி, நாங்க நல்லா இருக்கோம், பசங்க நல்லா படிக்கிறாங்க, நல்ல ஒரு மரியாதையான வாழ்க்கை வாழறோம். இது தானங்க வேணும் மனிஷனுக்கு”…என யதார்த்தை புட்டு புட்டு வைக்கும் போது, ஒரு பெண் குடு குடுவென கார் வருவதை கூட பார்க்காமல் சாலையை கடந்தாள். ஓட்டுனர் brake அழுத்தி வண்டியின் வேகத்தை குறைத்தார். “horn அடிச்சிருக்கனும் நீங்க..ஏதோ நீங்க slow செஞ்சதுனால சரி…வேற யாராவது வேகமா வந்திருந்தா”, என நான் பதற, அவர் மிகவும் நிதானமாக,
“அவங்களுக்கு என்ன அவசரமோ…அத விடுங்க. உங்களுக்கு எப்படி…இங்க புடிச்சிருக்கா…இல்ல இந்தியாக்கு திரும்பனும்னு ஆசையா?”, என என்னை கேட்டார்.

“எனக்கு இங்க தாங்க…என் விருப்பத்துக்கு தகுந்தபடி வாழ முடியுது. “அத ஏன் செய்யற…இத ஏன் பண்ற”னு 1008 கேள்வி கெடையாது. மொத்ததுல…ஒரு adultஆ என்ன மதிக்கிறாங்க. எனக்கு கூட மக்கள் சொந்த ஊர் புகழ பாடிகிட்டே இருந்தா கொஞ்சம் அலுப்பு தட்டுது”, என எனக்கு மனதில் பட்டதை சொன்னேன்.

“அடுத்த மொறை அது எரிச்சலா இருந்ததுனா…கெளம்ப சொல்லுங்க. நான் அப்படித்தான் “பாஸ்போர்ட் தான் இருக்குல..கெளம்ப வேண்டியதுதான. இங்க உக்காந்துகிட்டு அந்த ஊர் பெருமையா பாடறதுக்கு பதில்…அங்க போய் இருக்க வேண்டியதுதான”, னு ஒரு தடவை சொன்னேன். அதுல இருந்து ஒருத்தன் வாயில இருந்தும் அந்த வார்த்தை வர்றதே இல்ல. மனிஷன் எவ்வளவு நாள் தான் இவங்க பேசறத எல்லாம் அமைதியா கேட்டுகிட்டு இருக்கறது சொல்லுங்க”, என சரமாரியாக பேசி முடித்தார் ஓட்டுனர்.
பேசிக்கொண்டே விமான நிலையமும் வந்து சேர்ந்தோம். ஓட்டுனரிடம் விடைப்பெற்றுக்கொண்டு, நான் கிளம்பினேன்; விமான பயணம் கொஞ்சம் களைப்பாக இருந்த போதிலும், அவர் பேசிய விஷயங்கள் நினைவிற்கு வந்த வண்ணமே இருந்தது.

என் நண்பர் கூட்டத்திலும், ஒரு சிலர் இவ்வாறு பேசிக் கேட்டுள்ளேன்; வார்த்தைகளில் வருத்தம், ஏக்கம் என்பதையெல்லாம் தாண்டி.. அது ‘fashionable’ஆக மட்டும் தென்பட்டுள்ளது. மேலும் அப்படி பேசுபவர்கள் அனைவரும் நம் நாட்டவர்கள் மட்டும்தான். இத்தாலிய, கிரேக்க, கென்ய அல்லது ஆப்கான் நாட்டு நண்பர்கள் இப்படி பேசிக்கேட்டதே இல்லை. தம் நாட்டில் உள்ள நல்ல விஷயங்களை பற்றி பேசும்போது கூட…அவை தான் தலை சிறந்தவை, அவற்றிற்கு ஈடு இணை இல்லை போன்ற வாக்கியங்கள் உரையாடலில் இடம் பெற்றதில்லை.

இந்தியாவின் பச்சை பசேல் புல்வெளிகளையும்,அங்கு கிடைக்கும் சுவையான உணவு வகைகளையும் மிஸ் செய்வதாக சொல்லும் போதெல்லாம், மாசு கலக்காத இவ்வூரின் சாலைகளும், உயர்ந்து நிற்கும் மலைகளும், காடுகளும், அவற்றை பாதுகாக்க அரசு எடுக்கும் நடவடிக்கைகளும் நினைவுக்கு வரும். இவ்வூரில் உள்ள வேலைவாய்ப்பு வசதிகள், மருத்துவ வசதிகள் அனைத்தையும் பார்த்து, அதனால் பயனடைந்த பின்னரும், ‘என் நாடு மாதிரி வராது’ என சொல்லும் மனப்பாங்கு எனக்கு புரியாத புதிரே! எங்கு திரும்பினும் பரவி இருக்கும் இவ்வூரின் செழுமையையும், குடி இருக்கும் இடங்களில் இருந்து பல கி.மி. தொலைவு சென்றால் மட்டுமே காணக்கிடைக்கும் நம் ஊரின் பச்சை பசேல் புல்வெளிகளையும், ஒரே தளத்தில் வைத்து என்னால் ஒப்பிட்டு பார்க்க முடியவில்லை.

உலகமயமாக்கலுக்குப் பிறகு, மண் சட்டியில் சமைக்கும் மீன்குழம்பும், தெருவோர கொத்து பரோட்டாக்களும், தமிழ் மக்கள் பரவி இருக்கும் உலகின் எந்த மூலையிலும் கிடைக்க துவங்கி உள்ளன
மனதிற்கு பிடித்த அனைத்து விஷயங்களும் வெளி நாட்டில் கிடைக்கும் போதும், “எங்க தெரு மூலைல கெடைக்கற வாழக்காய் பஜ்ஜி மாதிரி ஒன்னு இந்த உலகத்துல கெடையாது’னு அடம் பிடிக்க போகிறீர்கள் எனில், ஊருக்கு திரும்பி போவதும் போகாமல் இங்கே புலம்பிக்கொண்டே இருப்பதும் உம் விருப்பம், ஆனால் பொதுச்சபையில்…இப்படி பேசி, உம் ‘தேசப்பற்றை’ வெளிப்படுத்துவதாக நினைத்துக்கொண்டு, உம்மை நீங்களே ஏமாற்றிக்கொள்ள வேண்டாம். ஏனெனில் நீங்கள் அந்த தூய(??) காற்றை சுவாசிக்கவோ, அன்னாச்சிக்கடை எள்ளுருண்டையை தின்னவோ யாரும் இந்தியாவிற்கு டிக்கெட் எடுத்துக்குடுக்கப் போவதும் இல்லை…உம் அம்மாவையோ, பஜ்ஜி போடும் ஆயாவையோ இந்த ஊருக்கு அழைத்து வரப்போவதும் இல்லை.