ஜனவரி, 2014 க்கான தொகுப்பு

“இதெல்லாம் சுத்த பேத்தல்…போன வாரம் கூட, 5 பவுணுக்கு ஒரு சங்கிலி வாங்கிக்கொடுத்தேன். இன்னும் ரெண்டு வாரத்துல எங்க கல்யாண நாள். அதுக்கு சாமூத்ரிகா பட்டு பொடவை கேட்டிருக்கா. எனக்கு இந்த பெண்ணியவாதிகள் பேச்சுல அர்த்தம் இருக்கறா மாதிரி தெரியல”, என புலம்பித்தள்ளினான் அருண்.
“தாறுமாறான விவாதம் போல…அருண் உங்க முகம் அப்படி செவந்து போயிருக்கு”, என கண்ணடித்தபடி, விவாத ஜோதியில் ஐக்கியமானான் சதீஷ்.
“இல்லப்பா…நம்ம ஜேம்ஸ் இன்னிக்கி 2 hour permission …ஏதோ பெண்ணியவாதிகள் கூட்டத்துக்கு போயிட்டு வருவாராம்”, என அருணின் கோபத்திற்கு காரணத்தை உரைத்தான் ஆறுமுகம்.
“யப்பா…பெண் விடுதலையா…’ஆண்கள் தான் அவங்கள அடக்கி ஆளறாங்க’னு இந்த பெண்ணியவாதிகள் அடிக்கற கூத்து, தாங்க முடியலடா சாமி. நம்ம வீட்டுக்கு எல்லாம் வந்து பாக்கணும், அப்ப தெரியும். நாம வாங்கற ஒரு 500 ரூவா சட்டைக்கு, அவங்க ஒரு 5000 ரூவாய்க்கு பொடவை வாங்கறாங்க; எந்த ஊர்ல இது அடிமைத்தனம்னு தெரியலியே”, என தன் பங்குக்கு அலுத்துக்கொண்டான் சதீஷ்.
“நேத்து ஏதோ பேசிட்டு இருக்கும் போது, கொஞ்சம் கோவத்துல அடிச்சிட்டேன்…லைட்டா தான்ப்பா. அதுக்கு வீட்ல போட்ட கூச்சல பாக்கனுமே….எங்க அம்மா அப்பா கூட என்ன அடிச்சது இல்ல…அது இதுனு. சமாதானம் செஞ்சு படுக்க போகும் போது, மணி 12”, இது மீண்டும் அருண்.
ஜேம்ஸ் வருவதை பார்த்து அனைவரும் அமைதி ஆகினர்.
“என்ன பாஸ்…இதெல்லாம் உங்களுக்கே கொஞ்சம் ஓவரா தெரியல. நீங்க இது மாதிரி மீட்டிங் எல்லாம் போறது, எங்கள எல்லாம் கெட்டப் பசங்களா காட்டுதுல”, என மெதுவாய் தாக்குதலை துவங்கினான் அருண்.
“பார்றா…போன weekend நீங்க எல்லாரும் ‘நவீன சரஸ்வதி சபதம்’பாக்க போனீங்க..நான் வரல. நீங்க அந்த படத்த பாத்து என்ன கெட்டப் பையனா காட்டறீங்கனு சொன்னா…அது எவ்வளவு அபத்தமா இருக்கும். உங்களுக்கு பிடிச்சிருக்கு நீங்க பாக்கறீங்க. என்னதான் பேசறாங்கன்னு பாக்க ஆசையா இருந்துச்சு …நான் போனேன்”, என தன் தரப்பு வாதத்தை முன் வைத்தான் ஜேம்ஸ் .
“பாயிண்ட் சரி மாதிரி தான் இருக்கு…இருந்தாலும்”, என தலையை சொரிந்தான் அருண்.
“பெண் விடுதலை பத்தி பெண்ணியவாதிகள் ‘நீயா நானா’ல பேசி கேட்டிருக்கேன்…இப்போ அவங்க மீட்டிங் ஒன்னுத்துக்கு போக வாய்ப்பு கெடைச்சது…எதுக்கு விடனும்னு…ஆனா நெஜமாவே ரொம்ப புதுசா இருந்தது அருண். இதெல்லாம் தெரியாமலே இருந்துட்டோமேனு கூட தோணிச்சு”, என தனக்கு கிடைத்த அனுபவத்தை பகிர்ந்துக்கொண்டான் ஜேம்ஸ்.

“ஏதோ சொல்ல வரீங்கன்னு புரியுது…ஆனா வெளங்கலியே. பெண்ணியம் எல்லாம் பொம்பளைங்க சம்பந்தப்பட்ட விஷயம்ல. அதுக்கும் நமக்கும் என்ன சம்பந்தம்”, என அருண் கேள்வி எழுப்ப, கூட்டத்தில் இருந்த அனைவரும் கேள்வியை ஆமோதித்தனர்.
“இதே கேள்விய அந்த மீட்டிங்லயும் ஒருத்தர் எழுப்பினாரு. அதுக்கு மேடைல இருந்தவங்க ரொம்ப பொறுமையா ஒரு example வச்சு வெளக்கினாங்க. நம்ம கூட வேலை பாக்கறாரு ஒருத்தர். அவர எப்பவும் சுத்தி இருக்கறவங்க நக்கல் செய்யறதும், அவங்க வேலை எல்லாத்தையும் அவர் தலைல கட்றதுமா இருக்காங்க. கொஞ்சம் பயந்த சொபாவம் அவருக்கு…தன் பக்கம் நியாயம் இருந்தா கூட, குரல உயர்த்தி பேசமாட்டாரு. நாம சத்தமா பேசிட்டா நம்மள பத்தி ஆபீஸ்ல தப்பா நினைப்பாங்கன்னு அவரும் தட்டிக்கழிச்சுகிட்டே இருக்காரு. உங்களுக்கு அவர பத்தி நல்லா தெரியும்..அவர் மேனேஜர் உங்க friend. உங்களுக்கு ஒரு சான்ஸ் கெடைச்சா, உங்க friendகிட்ட அந்த விஷயத்த பத்தி பேசுவீங்களா மாட்டீங்களா? அவர் நாசமா போகணும்னு எண்ணம் இருந்தா, அது வேற விஷயம். so matter என்னனா…அந்த பயந்து பயந்து வாழற ஊழியர மாதிரி தான் பெண்களும், எல்லா பெண்களுமே அப்படி இல்லாட்டியும், பெரும்பாலும் அப்படிதான் இருக்காங்க. ஒரு பொண்ணுக்கு சின்ன வயசுல இருந்தே, ‘அடங்கி தான் போகணும்’, ‘புருஷன் மனசு நோகாம நடந்துக்கணும்’, ‘அடிக்கறாரா…டென்ஷன்ல அடிச்சிட்டாரு, பொறுத்துக்கணும்’, ‘அவர் இல்லனா உனக்கு வாழ்க்கை பூஜியம்தான்’னு வீட்ல இருக்கற பெரியவங்க அறிவுரை குடுத்தே வளக்கறாங்க. அவ அவ்வளவு மழுங்கடிக்கப்படும் போது , எந்த படிப்பும் அந்த மழுங்கடிப்ப சரிப்பண்ண முடியாது”, என ஒரு நீண்ட பதிலை வழங்கிய ஜேம்ஸ், சதீஷ் கொட்டாவி விடுவதை பார்த்து,
“செமையா மொக்கை போடறேன்ல..’இதெல்லாம் ஏன்டா நமக்கு தெரியாம போச்சு’னு தோணின பல விஷயங்கள்..அதுதான் பகிர்ந்துக்கனும்னு தோணிச்சு”, என தன் இருக்கை நோக்கி நடக்க எத்தனித்தான்.
“அதெல்லாம் ஒன்னும் இல்லீங்க, எனக்கும் இதெல்லாம் புதுசா இருக்கு. முன்னமே தெரிஞ்சிருந்தா நானும் வந்திருப்பேன்; நீங்க மேல சொல்லுங்க”, என ஜேம்சின் பையை வாங்கி மேசை மீது வைத்தான் அருண்.

ஒரு மெல்லிய சிரிப்புடன், “அம்மா அப்பா சொல்றது கேட்டுகிட்டு, அப்பறம் புருஷன் நிழல்ல இருக்கறதுதான் பெருமைன்னு சொல்லியே பொண்ண வளக்கறாங்க. என் wife கல்யாணத்துக்கு முன்னாடி sterlite corporationல chemical engineer; ஒரிசால வேலை பாத்தா. ரெண்டு வருஷம் ‘Employee of the year’ விருது வாங்கினா.
கல்யாணத்துக்கு முன்னால…அவள போன்ல புடிக்கறதே கஷ்டம்…வேலை மேல அவ்வளவு ஈர்ப்பு அவளுக்கு. ஆனா கல்யாணத்துக்கு அப்பறம், ‘ராமன் இருக்கும் இடம் தான் சீதைக்கு அயோத்தி’னு பெருசுங்க சொல்கேட்டு, வேலைய resign செஞ்சா. இங்க சென்னைல வீட்டு வேலைய பாத்துக்கிட்டு கொழந்தைகள கவனிச்சுக்கறா. நான் படிச்சவன் தான, ஆனா ஒன்னுமே பேசாம “அம்மா மனசு நோகாம நடந்துக்கோ”ன்னு, என் வேலைய பாத்துகிட்டு இருக்கேன். இங்க தான் ஆம்பளைங்களுக்கு பெண்ணியம் தேவை படுது”, என ஜேம்ஸ் முடிக்கும் முன்,
“இல்ல பாஸ்…வேலை பாக்கறதுல எல்லாம் விருப்பம் இருந்தா அவங்க ஏன் வீட்ல இருக்காங்க. அவங்களுக்கு சமைக்கறது, கொழந்தைங்கள பாத்துக்கறது, டிவில ரெண்டு சீரியல் பாத்து அழறது, beauty parlor போய் அழகு செஞ்சுக்கறது…இதெல்லாம் தான் பிடிச்சிருக்கு”, என ஆறுமுகம் முந்தி அடித்தான்.
“நீங்களே உங்க wife சொல்லி கேட்டீங்களா…?? சுத்தி இருக்கற பெண்கள பாத்துட்டு, இது தான் அவங்களுக்கு பிடிச்சிருக்கு போலன்னு நாம நினைக்கறோம். அவங்களும் நண்பர்கள், உறவினர் கூட்டத்துல இருக்கற லேடீஸ் எல்லாம் ‘இல்லத்தரசி’யா கொழந்தை வளர்ப்பு, கணவனுக்கு புடிச்ச சாப்பாடு சமைக்கறதுன்னு இருக்கறத பாத்துட்டு இதெல்லாம் முடிக்கவே ஒரு நாள் முழுக்க தேவை போலவே…இதுக்கு மேல வேலையா…நோ நோ னு அவங்களையே நம்ப வச்சுக்கறாங்க”, என ஜேம்ஸ் விடையளிக்க,
“ஆனா பாஸ்…சில லேடீஸ் வேலைக்கு முன்னபின்ன போயிருக்கவே மாட்டாங்க. அவங்கள force பண்ணி வேலைக்கு போன்னு எப்படி சொல்றது”, என யதார்த்தமாய் வினவினான் சதீஷ்.
“நீங்களே யோசிங்க…அவங்களுக்கு மட்டும் அது என்னங்க தனி சலுகை? அவங்க இன்ஜினியரிங் படிக்கறாங்க, நாமளும் படிக்கறோம், ஆனா கல்யாணத்துக்கு அப்பறம் நாம கட்டாயம் வேலைக்கு போகணும். அவங்க வீட்ல இருக்கணும்னு முடிவு செஞ்சா பரவாயில்லையா?
இன்னொன்னு…வெளில போய் வேலை செய்யும் போது, ஊர் நடப்பு பத்தி தெரிஞ்சுப்பாங்க. ஈஸியா முடிக்க வேண்டிய விஷயத்துக்கு எல்லாம் உங்கள நம்பி இருக்க மாட்டங்க. எல்லாத்துக்கும் மேல…வீட்ல ரெண்டு சம்பளம். ஒரு வீடோ, பசங்களுக்கு நல்ல ஸ்கூல்ல admissionஓ ஆசை பட்டீங்கனா, finance கொஞ்சம் இடிக்காது. அவங்க ஒவ்வொரு விஷயத்துக்கும் உங்களையே நம்பி இருக்கும் போது, வீட்ல எந்த பெரிய முடிவுலயும் அவங்க பங்கு இருக்காது. ஆரம்பத்துல இருந்து நீங்க தான் மண்டைய போட்டு பிச்சுக்கணும். நம்ம ஆபீஸ்லியே பாக்கறோம்….நாம வெளிப்படையா பாராட்டலனாலும், சாரதா, கீதா…அவங்க சாதுரியம் எவ்வளவு தடவை நமக்கு ஹெல்ப் பண்ணி இருக்கு. ஆம்பளைங்க தான் புத்திசாலிங்க…பொண்ணுங்க எல்லாம் குருட்டாம்போக்குல மனப்பாடம் செஞ்சு பரிட்ச்சைல வாந்தி எடுப்பாங்கனு ஒரு கேவலமான கருத்துனால, அவங்கள ஒரு பொருட்டா நாம மதிச்சு எதுவும் கேக்கறதில்ல.
அவங்களும் ‘கேட்டா பாத்துக்கலாம்’னு சும்மா இருக்கறாங்க”, என கூறியபடியே அருண் பக்கம் பார்வையை திருப்பிய ஜேம்ஸ்,
“அருண் என்ன ஆச்சு…ஏன் திடீர்னு upset ஆய்ட்டீங்க”, என கேட்டான்.
“கொஞ்சம் guiltyயாத்தான் இருக்கு பாஸ்…ஏதாவது பிரச்சனைல கொழம்பிட்டு இருப்பேன்…அவ கிட்ட ஷேர் பண்ணி அவ கருத்த கேக்கனும்னு தோணினா கூட, “அது எப்படி ஒரு பொட்டச்சிகிட்ட அட்வைஸ் கேக்கறதா”னு தட்டி கழிச்சிருக்கேன்”, என அருண் முடிப்பதற்குள்,
“நான் இன்னும் மோசம் பாஸ்…அவ கொழந்தைங்க ஸ்கூல் projectsல ஹெல்ப் பண்ணும் போதெல்லாம், அவ ideas செம அசத்தலா இருக்கும்..’நமக்கு அது தோணவே இல்லியே’னு நினைப்பேன்…பாராட்டனும்னு தோணும்; ஆனா ரொம்ப கஷ்டப்பட்டு உள்ளையே வச்சுப்பேன்”, என ஆறுமுகம்.
“இதுல எல்லாம் ஒரு ஆறுதல் என்னனா…நம்ம யாரும் பொண்ணுங்க மேல ஒரு வெறுப்புல இத பண்ணல. வழி வழியா இப்படி தான் வளக்கப் படறோம். ஒரு வேளை நம்ம அப்பாக்கோ தாத்தாக்கோ இந்த மாதிரி ஒரு புரிதல் கெடைச்சிருந்தா…நாம இப்ப இந்த விஷயத்த பத்தி பேசிட்டு இருக்கவே மாட்டோம். இப்ப இந்த விவரம் புரிஞ்சதுக்கு அப்பறம், நம்ம கொழந்தைங்கள இப்படி வளக்க மாட்டோம்; ‘படுக்கையறைல போகப் பொருள், சமையலறைல சமையல்காரி தான பொண்ணு”னு ஒரு கீழ்த்தனமான எண்ணம் அவங்களுக்கு இருக்காது”, என ஒரு நிம்மதி பெருமூச்சுடன் முடித்தான் ஜேம்ஸ்.

ஒன்றுமே பேசாமல் உரையாடலை மட்டும் கேட்டுக்கொண்டிருந்த தினகர், “எல்லாம் சரிதான் பாஸ்..ஆனா கொஞ்சம் முக்கியத்துவம் குடுக்கறத வச்சு, ஆட்டம் போட ஆரம்பிச்சுட்டாங்கனா என்ன பண்றது…அதுவேற, “சரி தீனா, இன்னிக்கி நீ கொஞ்சம் சமையல கவனி”னு சொல்லிட்டா…”, என வினவ,
“அட ஆமாம்ல..”, என சதீஷும், ஆறுமுகமும்.
“நீங்க இருங்க ஜேம்ஸ் …இதுக்கு நான் பதில் தரேன். கிட்டத்தட்ட 25 வருஷமா யாருக்காவது அடங்கியே இருந்திருக்காங்க…அந்த புதுசா கெடைச்ச விடுதலைய கொஞ்சம் அனுபவிச்சாத்தான் என்ன. அப்பறம்…சமையல் செய்யறதுல என்ன பாஸ் கேவலம்..இந்த கிச்சன் சூப்பர் ஸ்டார் நிகழ்ச்சி பாக்க ஆரம்பிச்சதுல இருந்து, எனக்கும் கிச்சன்ல அசத்தனும்னு ஆசை வந்திருக்கு. வீட்ல சொன்னதில்ல…ஆனா இப்ப ‘எனக்குள் இருக்கும் நளனை வெளிக்கொணரும் சமயம் வந்துவிட்டது”, என நிமிர்ந்த தலையுடன் பெருமையாய் விடையளித்தான் அருண்.
“இன்னொன்னு…நீங்க இவ்வளவு மாறும் போது, அவங்களும் அத நிச்சயம் பாராட்டுவாங்க. உங்க ரெண்டு பேர் நடுவுல இருக்கற சமூகம் விதித்த தடை ஒடைஞ்சதுக்கு அப்பறம்…கலந்துரையாடல்ஸ் ஈஸியா நடக்கும்”, மீண்டும் அருண்.
‘salute’ அடிக்கும் தோரணையில் அருணை பார்த்த ஜேம்ஸ், “பொண்ணுங்க மாதிரியே நாமளும் ஒரு 25 வருஷம் இந்த ஈகோவ கட்டிகிட்டே வளந்துட்டதுனால…ஆரம்பத்துல கொஞ்சம் கடியாத்தான் இருக்கும். சொல்லும் போதே எனக்கு வயித்த பொறட்டுது”, என சற்றே பயந்த கண்களுடன் செல்ல எச்சரிக்கை விடுத்தான் ஜேம்ஸ்.
“நான் கெளம்பறேன் பாஸ்”, என நழுவ எத்தனித்தான் ஆறுமுகம்.
“போன் தான நோண்டிகிட்டு இருந்தீங்க…யாருக்கு இவ்வளவு அவசரமா…”, என ‘கலாய்க்க’ ஆரம்பித்தான் சதீஷ்.
“என்ன தப்பு பாஸ்…wifeக்கு call பண்ணனும்னு உங்க எல்லாருக்கும் தோணிச்சு. நான் செயல்ல எறங்கிட்டேன்”, என ஒரு கோபம் கலந்த குரலில் விடையளித்தான் ஆறுமுகம்.
“யப்பா…பையனுக்கு மூக்கு மேல கோவம் வருது. சாரி பாஸ்..நானும் ஏதாவது surprise குடுக்கனும்னு முடிவு பண்ணிட்டேன். ஆனா என்னனு தான் தெரியல. நகை, சினிமா டிக்கெட் இல்லாம வேற ஏதாவது புதுசா யோசிக்கணும்”, என யோசிக்கும் முகபாவனையுடன், குழுவில் இருந்து விலகினான் சதீஷ்.
“ரொம்ப நன்றிங்க ஜேம்ஸ். எதெல்லாம் மாத்திக்க போறேன், எத மொதல மாத்திக்க போறேன்…எதுவும் தெரியல; ஆனா ஏதோ ஒரு புத்துணர்ச்சி! உங்களுக்கு குடுத்திருக்கற அந்த code testing …இனி என் பொறுப்பு”, என ஜேம்சை தட்டிக்கொடுத்தான் அருண்.
“உங்க திறந்த மனசு தான் முக்கியமான காரணம் அருண். ’25 வருஷமா நமக்கு தெரியாததையா சொல்லிட போறான்’னு நீங்க இந்த பேச்சு வார்த்தைய நிறுத்தி இருந்தா, எப்பவோ இந்த கூட்டம் கலைஞ்சிருக்கும். அப்பறம் coding எல்லாம் வேணாம்…இன்னிக்கி வேலை செய்யற mood இல்ல. நாயர் கடைல ஒரு டி, மசால் வடை சாப்பிட்டா சூப்பரா இருக்கும்; ஒரு 10 நிமிஷத்துல lift பக்கம் மீட் பண்றேன்”, என ‘thumbs up’ செய்கை செய்தபடி, தன் இருக்கைக்கு நடந்தான் ஜேம்ஸ், முகத்தில் ஒரு காதல் கலந்த சிரிப்புடன், மனைவிக்கு அலைபேசியில் ஒரு குறுந்தகவல் type செய்தபடி.