திசெம்பர், 2014 க்கான தொகுப்பு

இந்தியாவில் Orbiter விண்கலம் விண்ணில் செலுத்தப் பட்டபோது எழுத நினைத்த பதிவு இது. பல வேறு உப்புச்சப்பற்ற காரணங்களுக்காக தள்ளிப்போனது.

மோடியின் ஆஸ்திரேலியா விஜயம் செய்திகளில் சரமாரியாக பேசப் பட்டதை பார்த்த போது, மீண்டும் நினைவுக்கு வந்தது இந்த பதிவு. இந்தியாவின் ‘வளர்ச்சி’ எனக் கூறப்படும் IT சோலைகளும், அணு உலைகளும், வளர்ந்த வண்ணமே இருக்க, விவசாயி தற்கொலைகளும் அதே சமயத்தில் நிகழ்ந்து கொண்டு தான் இருக்கிறது. பெரிதளவுக்கு நாட்டு நடப்பில் மாறுதல் எதுவும் இல்லாததனால், இன்றும் பொருந்தும்…என்பதனால் பதிவை பதிவு செய்ய முடிவு செய்தேன்.

farmer and orbiter

படித்த இளைஞன் – “என்ன குப்புசாமி…நியூஸ் பாத்தியா? ஒரு புது ராக்கெட் விட்டிருக்கோம் இந்தியால இருந்து; அது நம்ம உலகத்துல இருந்து வெளிய போய், பக்கத்து கிரகத்துல உக்காரப் போகுது. உலகத்திலேயே இது தான் மொதல் மொறை ஒரு நாடு, முதல் முயற்சியிலேயே வெற்றிகரமா ஒரு ராக்கெட்ட மார்ஸ் கிரகத்துக்கு விட்டிருக்கு.

விவசாயி ஒருவர் – அப்பிடியா? (என சொரத்தையே இல்லாமல் பதில் அளிக்க,)

படித்த இளைஞன் – என்னப்பா…ஊரே அல்லோல கல்லோல படுது…நீ என்னனா, ‘அப்படியா’னு கேக்கற? வீட்டுக்கு வரியா…அந்த ராக்கெட் போட்டோ வ காட்டறேன்

விவசாயி – தேவை இல்லப்பா…நம்ம ஊர்ல இருந்து பக்கத்துல திண்டிவனம் போகவே அரை நாள் ஆகுது. இந்த ராக்கெட் நம்ம உலகத்துல இருந்து அந்த கிரகத்துக்கு போக…ஒரு ரெண்டு மூணு நாள் ஆகாது?
நான் அரசுக்கு போட்ட கருணை மனுவுக்கு இன்னிக்கி பதில் வரும். மின் வெட்டு, வறண்ட நிலம் இது எதுக்கும் ஒரு முடிவு கெடைக்கலனா …குடும்பத்தோட உலகத்த விட்டு போக வேண்டியது தான். அப்ப போட்டோ என்ன…அந்த ராக்கெட்ட நேர்லியே பாத்துக்கறோம்”

இந்த பாகுபாடையும், எது வளர்ச்சி எது வெறும் வீக்கம் என்பதை ‘கற்றது தமிழ்’ படத்தின் இந்த காட்சி அழகாய் பறைசாற்றும்.

(ஒலி ஒளி ஒரு சேரும் படியான நிகழ்படம் கிடைக்காததனால், கீழ்கண்ட விழியத்தை இணைக்கிறேன்)

Advertisements