ஜனவரி, 2015 க்கான தொகுப்பு

“சமீபத்தில் பாரிஸ் நகரத்தை உலுக்கிய தீவிரவாத செயல் – சார்லி ஹெப்டோ பத்திரிக்கை ஊழியர்கள் மீதான தாக்குதலும் அதனால் நிகழ்ந்த உயிர் சேதமும்…

“சமீபத்தில் வெளியான PK திரைப்படத்தில் எழுப்பப்பட்ட இந்து மதம் பற்றிய கேள்விகளும், அதற்கு அரசியல் கட்சிகளும், சில சாதாரண மக்களும் கொந்தளித்தது, “ஏன் இந்து மதத்த பத்தி மட்டும் பேசறான்…இஸ்லாமிய மதத்துல இல்லாத அராஜகமா?”, என முன்வைக்கப் பட்ட கேள்விக்கு பதிலளிக்காமல் சாதுரியம் என நினைத்துக் கொண்டு இன்னொரு கேள்வியை எழுப்பியவர்கள்…

“இந்து மதத்தை இழிவு படுத்துகிறது”, என பெருமாள் முருகனின் ‘மாதொருபாகன்’ புத்தகத்திற்கு எழுந்த சர்ச்சை…

“தெரிஞ்சு போச்சுமா…என்ன எழுதப் போறன்னு”, என நக்கலாக சிரிப்பவர்களுக்கு,
இஸ்லாமிய மதத்தின் கோட்பாடுகள் பற்றியோ, அம்மதத்தின் புனிதப் புத்தகத்தில் கூறப் பட்ட அனைத்தையும் வேதவாக்காக எடுத்துக்கொண்டு செயல்படும் வீணர்களைப் பற்றியோ, ‘சகிப்புத் தன்மை மிகுந்த மதம்’ எனப் போற்றிப் புகழப்படும் இந்து மதத்தினரின் இன்னொரு கோர முகத்தைப் பற்றியோ, நான் எழுத விரும்பவில்லை.

பொதுவில் மதவாதிகள் கூறும் சகிப்புத்தன்மை என்பது என்ன என ஆராய விரும்புகிறேன்.
மதம் குறித்த சகிப்புத் தன்மை என்பதற்கு எல்லை கோடு உண்டா? அவ்வாறான எல்லைக்கோட்டை ஒருவர் ‘மீறும்’ போது, அவருக்கு இழைக்கப் படும் கொடுமைகள் நியாயமானதா?
இதற்கு விடை அறிய, முதலில் சகிப்புத்தன்மை என்பதன் விளக்கம் என்ன?
இரு நண்பர்கள் பேசிக் கொண்டிருக்கின்றனர். ஒருவர் கோழி பிரியாணி பிரியர் இன்னொருவர் மட்டன் பிரியாணி பிரியர். ஒரு நியாயமான உரையாடலில், இருவரும் அவரவர் விருப்பத்திற்கு காரணம் என்ன என்பதை முன்னிருத்துவர்.
“பிரியாணி னா…அது மட்டன் பிரியாணி தான். சிக்கன் எல்லாம் வேலைக்கு ஆகாது, என மட்டன் பிரியர் சொல்லும் போது,
“எனக்கு பிடிச்சிருக்கு…உனக்கு பிடிக்கல. அவ்வளவு தான. ரெண்டு பேரும் friendsனா ரெண்டு பேருக்கும் ஒரே taste இருக்கனுமா என்ன?”, எனக்கூறி முடிப்பது ஒரு நடைமுறைக்கொத்த செயல்.
அப்படி இல்லாமல், சிக்கன் பிரியர், “என்னடா சொன்ன??” என அடிதடி சண்டைக்கு வரிஞ்சிகட்டி நின்றால் எப்படி இருக்கும்??
அந்த சிறுபிள்ளைத்தனம் தான் சார்லி ஹெப்டோ சம்பவத்திற்கோ, PK பட எதிர்ப்பிற்கோ, பெருமாள் முருகன் புத்தக எதிர்ப்பு சம்பவத்திற்கோ காரணம்.

“என் கடவுள் உயர்ந்தவன்”, “அனைவரின் செயலையும் மேலிருந்து பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறான்; நேரம் சரியாக இருக்கும் போது, தவறாமல் தண்டிப்பான்”, என நம்புகிறீர்கள்.
அப்படி இருக்க, ஒருவர் உம் மதத்தை கேலி செய்யும் போதோ, மதம் பற்றி கேள்வி எழுப்பும் போதோ, ஏன் நிலை குலைகிறீர்கள்?
யோசித்து பார்த்ததில், அதற்கான காரணம் இவற்றில் ஒன்றாகத் தான் இருக்க வேண்டும்.

“துன்பத்தில் இருக்கும் மக்களின் துயர் தீர்க்க உம் கடவுள் பாடுபட்டுக் கொண்டிருக்கிறார். அவருக்கு எதிராக எழும் பழிச்சொற்களை கேட்டு ஆத்திரமடைய அவருக்கு நேரமில்லை. அவரின் பக்தர்களான நீங்கள், அந்த வேலையை கவனித்துக் கொள்கிறீர்கள்”

அல்லது…

“தமிழர்களின் கடவுளுக்கு, அராபிய மொழியோ, ஆங்கிலமோ, ஹிந்தியோ, பிரெஞ்சு மொழியோ தெரிந்திருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. அவரின் பிள்ளைகளான நீங்கள், நான்கு மொழிகள் தெரிந்து வைத்திருப்பதால், அவருக்கு பதிலாக கோபப்படுகிறீர்கள்”

அல்லது…

“நாத்திகர்கள் சொல்வது போல், அவர் வெறும் கல்லே. மனிதனே தன் வசதிக்காக உருவாக்கிய ஒரு பொருள்தான் கடவுள்”, என்பது உண்மையே என புரிந்துகொண்ட நீங்கள், அந்த உண்மை வெளிவராமல் இருக்க எடுக்கும் முயற்சிகளே இந்த மதச் சண்டைகளும், வீர ஆவேசப் பேச்சுகளும்”

இவை எதுவுமே காரணம் இல்லையெனில், இதுவாக மட்டும் தான் இருக்க முடியும்

“உங்கள் வாரிசுகளின் மதம் பற்றிய புரிதலை நினைத்து அஞ்சுகிறீர்கள்”

உதாரணத்திற்கு, சார்லி ஹெப்டோ சம்பவத்தை பார்த்துவிட்டு, உங்கள் மகள், “வாப்பா…நான் உங்கள சரமாரியா கிண்டல் அடிச்சுகிட்டே இருக்கேன்; ஆனா நீங்க என்னிக்கும் கோவிச்சுகிட்டதே இல்ல; சைக்கிள், சாக்லேட் அது இதுனு வாங்கித் தரீங்க. அப்ப அல்லா மட்டும் ஏன்ப்பா…அவர கிண்டல் செஞ்சவங்கள கொன்னுட்டாரு?”, என கேட்டால்,

PK திரைப்படத்தை பார்த்து விட்டு, உங்கள் மகன், “எனக்கும் அப்படி தானம்மா…அப்பா சைக்கிள் வாங்கித் தரணும்னு எவ்வளவு pray பண்ணினேன் தெரியுமா? first rank எடுத்தேன், ‘ஸ்ரீ ராமஜெயம்’ 108 டைம்ஸ் எழுதினேன், டெய்லி 6:00 மணிக்கு எழுந்து சாய் பாபா கோயிலுக்கு போனேன்.ஆனா அப்பா அடுத்த வருஷம் பாத்துக்கலாம்னு சொல்லிட்டாரு. சாமிக்கு வேற என்னம்மா வேணும்?”, எனக் கேட்டால்,

சமீபத்தில் செய்திகளில் பேசப்பட்டு வரும் பெருமாள் முருகனின் ‘மாதொருபாகன்’ புத்தகத்தின் சர்ச்சையை படித்துவிட்டு, உங்களின் பதின்வயது மகள், “பெருமாள் முருகனோட புக் ல சொல்லி இருக்கறா மாதிரி, உங்க காலத்துல, கல்யாணம் ஆகி கொழந்தை பொறக்கலனா, வேற யாருகிட்ட வேணும்னாலும் relationship வச்சுக்கலாமா மா? இந்து மதத்துல இதெல்லாம் கூட இருக்கா?!”, எனக் கேட்டால், பதில் சொல்ல இயலாமல் நிலை தடுமாறுவீர்கள் என்ற பயமாகத் தான் இருக்க வேண்டும்.

உங்களின் இந்த அபத்தமான அச்சமும், ஆபத்தான மதப் பூசல்களும் உம் பிள்ளைகளுக்கு புரியும் போது , அன்று வழங்க இருக்கும் விடையினை இப்பொழுதே தயார் செய்துக் கொள்ளுங்கள். “சின்ன பையன்…அவனுக்கு இதெல்லாம் புரிய இன்னும் வருஷம் ஆகும்”, என நினைப்பது வீணே. ஊடக வளர்ச்சி போய்க்கொண்டிருக்கும் வேகத்தில், அந்த கேள்வி-பதில் சம்பவம் நாளையே கூட நடக்கலாம். எல்லாம் தெரிஞ்ச ஒரு சான்றோன் ஆகணும்னு தான நீங்களும் விரும்பறீங்க??

அந்த நேரத்தில், “கொழந்தையா லட்சணமா இரு…விதண்டாவாதம் பேசாத”, எனக் கூறி, உங்கள் மதிப்பை நீங்களே குறைத்துக் கொள்ளாதீர்கள் என்பது என் வேண்டுகோள்.

Advertisements

வெளிவந்து 12 ஆண்டுகள் ஆகி விட்டது….’மகா கேவலமான படம்’, ‘சுமாரான படம்’ என பல கருத்துக்கள் வந்த வண்ணம் இருந்த போதும், ரஜினி நடித்த ‘பாபா’, என் வாழ்க்கையின் மூன்று மணி நேரத்தை அபகரித்ததே இல்லை. கடைசியாக பார்க்க முடிவெடுத்தேன்.

நல்ல வேளையாக ஒரு நாளின் 3 மணி நேரத்தை ஒரே மூச்சில் வீணடிக்காமல், 4 நாட்கள், வெட்டியாய் இருந்த போதெல்லாம், இந்த வெட்டிப் படத்தை பார்த்து முடித்தேன். திகில் படமோ எனக்கூட நினைக்க வைத்தது, படத்தின் முடிவில் வந்த ‘தொடரும்’ என்ற அபாய எச்சரிக்கை!
“2002ல வந்த படத்துக்கு இப்ப விமர்சனம் எழுத போறியா மா”, என சலித்துக் கொள்பவர்களுக்கு,
“இல்லங்க…விமர்சனம் இல்ல; எப்பவும் போல என் கடுப்பின் வெளிப்பாடு…கதம் கதம்!!!”

படம் முழுவதும், ‘போதும் தலைவா…அதுதான் பைசா குடுத்து டிக்கெட் வாங்கிட்டோமே”, என தீவிர ரசிகர்களே கெஞ்சும் அளவிற்கு போதனைகள்!!! அதுவும் பிற்போக்குத்தனத்தின் உச்சத்தை தொடும் கொடூரமான பேத்தல்கள்.

உதாரணத்திற்கு,
“பொண்ணு வீட்டுல அடங்கி இல்லனா கெட்டுடுவா..பையன் வீட்ல அடங்கி இருந்தா கெட்டுடுவான்”
வசனம் எழுதிய பிரஹஸ்பதி முட்டாள் எனில், அதை பெருமையாக ‘போதிக்கும்’ கதையின் நாயகன் ஒரு படி மேல். டெல்லி கணேஷின் “ஏன்..வீட்ல இருக்கலாம்ல பாபா”, என்ற கேள்விக்கு தலைவர் (எதுக்குன்னு தான் விளங்கவே இல்ல!!!) வழங்கும் கேவலமான பதில் இது. ஊருக்கே உபதேசம் செய்யும் தலைவர், நிச்சயம் அதற்கு எதிர்மறையான போதனையைத்தான் வீட்டில் பயன்படுத்தி இருக்க வேண்டும்.
இல்லையெனில் ‘மூன்று’, ‘கோச்சடையான்’ போன்ற திரைப்படங்கள் நம் பார்வைக்கு வந்திருக்காது.

அது போலவே இதுவரைக்கும் இரண்டு படங்களில் கேட்டு புளித்துப் போன அறிவுரை…”நீ காதல தேடிப் போகாத…தேடி வரும் காதலே சிறந்தது”!!
90 சதவிகித தமிழ் கதாநாயகர்கள் அவர்கள் படங்களில் இந்த பரிந்துரையை மதிக்கவில்லை என்பது, மானாவாரியாக கொட்டிக்கிடக்கும் தமிழ் படங்களில் இருந்து தெளிவாகிறது.
இதை எழுதும் போது, மண்டைக்குள் வந்து செல்வதெல்லாம் ‘ஆடுகளம்’ படம் தான். தனுஷ் கதாநாயகியை துரத்தி துரத்தி காதலிக்காமல் இருந்திருந்தால், ‘ஒத்த சொல்லால’ பாடல் நம் காதுகளுக்கு விருந்தாகி இருக்காது. நடன ஆசிரியர் தினேஷ்க்கு விருதும் கிடைத்திருக்காது (அப்படி துரத்தி துரத்தி காதலிப்பதில் இருக்கும் கேவலம்….இன்னொரு பதிவிற்கு)
கடுப்பை தவறாமல் கொழுந்து விட்டு எரிய செய்வது ரஜினியின் “பெண் என்பவள் என்றுமே அடங்கி இருக்க வேண்டியவள்; துள்ளி குதிக்க ஆரம்பிக்கும் போது, அடக்குவது ஒரு பொறுப்புள்ள ஆண்மகனின் கடமை” மாதிரியான காரித் துப்பத் தூண்டும் வசனங்கள்.
‘மன்னன்’இல் துவங்கி, ‘படையப்பா’வரைக்கும் பளிச்சென பல்லிளிக்கும் ரஜினியின் வசனங்கள், தமிழ் திரையுலகிற்கு ஒரு கரும் புள்ளி.
அதற்கு தாறுமாறாக விசிலும் கை தட்டலும் கிடைப்பது பார்த்து, தங்கள் பங்குக்கும் பெண்களை அடக்க போதிப்பவர்கள் விஜய், சிம்பு மாதிரியான வளர்ந்து வரும் திரை உலகின் ஆணாதிக்கக் கலைஞர்கள்.
படங்களில், எவனுமே செய்யாததை செய்யத் துடிக்கும் கதையின் நாயகர்கள், பெண்களை நடத்தும் விதத்தில் மட்டும் “அவன நிறுத்த சொல்லு….நான் நிறுத்தறேன்” approach எடுப்பது கோழைத்தனத்தின் வெளிப்பாடே!!

படங்களுக்கு வெளியில், மேலே குறிப்பிட்டுள்ள ரஜினியோ, சிம்புவோ, முற்போக்கு சிந்தனைகள் பேசிக் கேட்டதில்லை. அப்படி பெரியார் கருத்துக்களை கேட்டது, சத்யராஜின் பேச்சுகளில். அவரும், ‘வயித்துப் பொழப்புக்கு நடிக்க வேண்டி இருக்குங்க’ என சப்பக்கட்டு கட்டுவார் என நினைக்கிறேன்….இந்த பாடலுக்கு.

இந்த இடத்தில் ‘விலை உயர்ந்த மெசேஜ்’ கூறும் ஷங்கரை பற்றி சொல்லாமல் விட்டால், பதிவு முழுமை பெறாது (அந்த விதத்தில், நான் திரைப்படங்களிலுள்ள ஆணாதிக்கத்தனத்தை பற்றி எழுதும் வரை, ஷங்கரின் பேர் நிலைத்து நிற்கும்). ஒரு மெசேஜ் சொல்கிறேன் என எடுக்கும் படங்கள் அனைத்திலும், ‘நகைச்சுவை’ என்ற பெயரில், பெண்களை இழிவு படுத்துவதை மிகவும் லாவகமாக செய்பவர் இவர்.

மேற்கின் சில பிரபலமான பாப் பாடகர்கள், பாட்டுக் கச்சேரி இல்லாத மேடைகளில், சமூகம் பற்றி தம் கருத்துக்களை பதிவு செய்வர். “ஏன்டா பேச விட்டோம்”,என தொகுப்பாளர்களே அலுத்துக் கொள்ளும் அளவிற்கு!

அப்படியான பேத்தல் பேச்சுக்களுக்கு பெரிதாக செவிமடுப்பது மேற்கில் அரிது. ஒரு கலைஞனை அவனின் கலைக்கு மட்டுமே மதிப்பது ஒரு பெரும்பாலான வழக்கம். நம் ஊரில் அதற்கு நேர் எதிர்.
கதாநாயகர்கள் ஒரு கருத்து கூறினால் (திரைப்படத்திலோ அதற்க்கு வெளியிலோ), அது அவரின் சுயமான கருத்து என நம்பும் அறியாமை நிலவுகிறது.
ஒருவர் புகைப்பிடிக்கும் ஸ்டைலும், கண்ணடிக்கும் ஸ்டைலும், வசனம் பேசும் அழகும் பிடித்திருந்தால், அவர் பேச்சில் உள்ள கீழ்த்தனமான கருத்துக்களும் பிடிக்க வேண்டும் என்ற கட்டாயம் இருக்குமோ எனக்கூடத் சில சமயங்களில் தோன்றும்.
நாங்கள் திரைப்பாடல்களின் விமர்சனத்திற்கு Milliblog என்ற பதிவை கொஞ்சம் நம்புவோம். அந்த பதிவர் இளையராஜா பிரியர் எனக் கேள்விப் பட்டுள்ளேன். அது ‘உளியின் ஓசை’ படப் பாடலின் விமர்சனம். ஆஹா ஓஹோ என விமர்சித்திருந்ததால், ‘டவுன்லோட்’ செய்து கேட்டோம்.
இளையராஜாவின் இசையா என பல முறை சந்தேகம் வந்தது….1 நிமிடத்திற்கு மேல் எந்த பாடலையும் கேட்க முடியவில்லை. அன்று தோன்றிய சந்தேகம் தான் இது, “திரை உலகில் ஒருவரை பிடித்திருந்தால், அவரின் காரியங்கள் என்ன கேவலமாக இருந்தாலும், விரும்ப வேண்டிய கட்டாயம் உண்டோ”
ரசிகர்களின் அந்த நம்பிக்கையை நம்பியே அரசியலில் கால் பதித்தவர்கள் M.G.R, விஜய்காந்த், சரத்குமார் போன்றவர்கள். மக்களின் நம்பிக்கையை சூரையாடுபவையே ஈமு கோழி, சென்னை அமிர்தா, ஜாய் அலுக்காஸ் மாதிரியான விளம்பரங்கள்.
நினைத்துப் பாருங்கள், சென்னை அமிர்தாவின் தலைமை செயலாளர் அவ்விளம்பரத்தில், அவர் நிறுவனத்தை புகழ்ந்து பேசினால், எவ்வளவு பெற்றோர் அவர்கள் பிள்ளைகளை அந்த நிறுவனத்தில் சேர்ப்பர்?

செவிடன் காதில் ஊதும் சங்காய் இருக்குமெனினும், இந்த கதாநாயகர்களுக்கும், அவர்களை இயக்கம் இயக்குனர்களுக்கும் என் வேண்டுகோள் இது.
1. ‘மெசேஜ்’ கொடுக்கப் போவதாய் இருந்தால், முதலில் ‘முற்போக்கு என்ற தமிழ் சொல்லின் (ஆம்…அது தமிழ் சொல் தான்!) பொருளை அறிந்துக் கொள்ளவும்.
முற்போக்குச் சிந்தனையாளர்கள் எழுத்துக்களைப் படியுங்கள். சமூக மறுமலர்ச்சிக்கான ‘மெசேஜ்’ கூறுவதாய் இருந்தால், பெரியாரைப் படியுங்கள். உழைப்பாளர்களுக்கு ‘மெசேஜ்’ கூறப் போவதாய் இருந்தால், கார்ல் மார்க்ஸ் உங்களுக்கு உதவலாம்.
புதுசா எதையாவது செய்யும் போது, ஒரு வழி காட்டுதல் தேவை பாருங்க!!
2. “கால காலமா இத சொன்னாத்தான் படம் ஹிட் ஆகுது; நாம ஏன் அத மாத்தணும்”, என்ற எண்ணத்தை துறக்கவும்.
3. “ரொம்ப கஷ்டமா இருக்கும் போலவே…”, என இயக்குனருடன் சேர்ந்து தலையை சொரிகிரீர்கள் எனில், இந்த மெசேஜ் வழங்கும் எண்ணத்தை கை விடவும்.
கோடிக்கணக்கில் ரூபாய் செலவு செய்ய தயாராக இருக்கும் தயாரிப்பாளரை கண்டுபிடியுங்கள். பொழுதுபோக்கை மட்டும் குறிக்கோளாக வைத்து படங்களை எடுத்துத் தள்ளுங்கள். “பொழுதுபோக்குக்காக படம் எடுக்கறீங்க…சமூகத்த மாத்த இல்லியே; அதனால உங்களுக்கு எது வருமோ அத மட்டும் செய்ங்க”