மே, 2015 க்கான தொகுப்பு

ஞாயிற்றுக் கிழமை…இரவு உணவு முடித்து விட்டு, மிச்சம் இருந்த இரண்டு மணி நேரத்தை கழிக்க என்ன செய்யலாம் என தொலைக்காட்சிப் பெட்டியை புரட்டிக் கொண்டிருந்த தருணம். டெண்ட்கொட்டா (Tentkotta) என்ற ஒரு IPTV சேவையில் புதுத் தமிழ் படங்கள் பார்ப்பது வழக்கம். அப்படி ஏதாவது திரை அரங்கில் பார்க்காத, ஆனால் நல்ல படம் என விமர்சிக்கப் பட்ட படங்கள் வந்துள்ளதா என தேடினோம்.

சாதரணமாக திரை விமர்சனங்களுக்கு, தமிழ் டாக்கீஸ் (Tamil Talkies) வலைத்தளத்தை சற்று அதிகமாகவே நம்புவோம். அந்த தளமும் நல்ல படம் என விமர்சித்தது , ‘சென்னை உங்களை அன்புடன் வரவேற்கிறது”.

அன்று டெண்ட்கொட்டா தளத்தில் அப்படம் வந்திருந்ததால் அடுத்த இரண்டு மணி நேரத்தை அப்படத்தை பார்த்து செலவழிக்க முடிவு செய்தோம்.
இரண்டு மணி நேரப் படங்கள் பார்ப்பதே குதிரைக்கொம்பாய் உள்ள இந்த கால கட்டத்தில், 2 மணி நேரம் மற்றும் 3 வினாடிகள் தான் இப்படத்தின் நீளம் என பார்த்த உடன், நிம்மதி பெருமூச்சு விட்டோம்.

படமும் ஆரம்பித்தது…

Chennai Ungalai Anbudan Varaverkirathu

முதல் ஐந்து நிமிடத்திற்கும் அடுத்ததற்கும் எந்த வித சம்பந்தமும் இல்லாத படி முதல் 15-20 நிமிடங்கள் நகர்ந்தன.
கதைக்களத்துக்குதான் அடித்தளம் போடுகிறார் இயக்குனர் என நினைத்தோம். “தப்புக்கணக்கு போடவேண்டாம்…இப்படித் துண்டு துண்டான காட்சிகளின் கோர்வை தான் இந்த படம்”, என இயக்குனர் சிறிது உரக்க சொல்லி இருந்தால், படத்தை நிறுத்தி விட்டு, அமெரிக்கத் தொடர்கள் எதையாவது பார்த்திருப்போம்.

படத்தின் கதாப்பாத்திரம் எதுவும் மனதில் பதியாததனால், பெயர்களும் நினைவில் இல்லை. ஆனால் பாத்திரங்களின் கோமாளித்தனமும் முட்டாள்தனமும் சற்று தெளிவாகவே நினைவில் உள்ளதே, இப்பதிவு எழுத வழிவகுக்கிறது.
>> முதலில் பெரும் நெருடலாய் படம் முழுக்க நிற்பது…பாத்திரங்களின் குடிப்பழக்கமும், புகை பிடிக்கும் பழக்கமும்.
கதைக்களம் இதுதான்…சினிமாவில் வாய்ப்பு தேடி சென்னைக்கு வரும் 3 இளைஞர்கள். பெரிதாக பண வசதி எதுவும் இல்லாதவர்கள்; கிராமங்களில் இருந்து திரை உலகில் பிரபலமாக வந்தவர்கள். அவசர பண தேவைகளுக்குக் கூட, நண்பர்கள், தெரிந்தவர்களிடம் எதிர்பார்க்க வேண்டிய சூழ்நிலை. அவசிய தேவைகளுக்குப் பணமின்றி தவிக்கும் காட்சிகளை, பார்ப்பவர்களின் அனுதாபத்தை சம்பாதிக்க படத்தில் வைத்த இயக்குனர், மதுவிற்கும், புகைக்கும் மட்டும் கதாப்பாத்திரங்களுக்கு குறை எதுவும் இல்லாத படி பார்த்துக் கொள்கிறார். நண்பனின் தேவைக்கு அலைப்பேசியை கொடுக்கத் தயங்கும் கதாப்பாத்திரம், அமுத சுரபி போல் மது பாட்டில்களை இறக்குமதி செய்து, காகம் போல் தெரிந்தவரை எல்லாம் அழைத்து பகிர்ந்துக் கொள்வது…நெருடலின் உச்சக்கட்டம்!!!

>> இந்த குடிப்பழக்கமும், அதன் காரணமாய் நடக்கும் பிரச்சனைகளே இரண்டு மூன்று தடவை வீடு காலி செய்ய வேண்டிய நிலைமைக்கு கதாநாயகர்களை தள்ளுகிறது. ஆனால் ஒவ்வொரு முறை உறங்க வீடு தேடி அலையும் போதும், பின்னணி இசை கொடுக்கும் பிம்பமோ…”பசங்கபாட்டுக்கு கம்முனு தான் இருந்தாங்க…ஆனாலும் வீட்ட விட்டு தொரத்தி அடிக்கப் பட்டாங்க. இப்ப வேற வழி இல்லாம நடு ரோட்டுல நிக்கறாங்க”

>> திரைப்படத்தில் பெண்வாசம் தென்பட வேண்டுமே என முடிவு செய்து மூன்று கதாப்பாத்திரங்களை புகுத்தி உள்ளார் இயக்குனர். ‘முக்கியமான’ பாத்திரத்தில் வரும் ஒரு பெண், ஒரு ஆணிடம் தன் மனதை பரி கொடுத்து, கர்பமாகிறாள். வழி வழியாக வரும் தமிழ் படங்களைப் போலவே…இதிலும் அவன் அவளை பயன்படுத்திக் கொள்ள மட்டுமே காதல் வார்த்தைகள் பேசுகிறான் என தெரிந்த போதும் அந்த பெண் அவனிடம் தன் ‘கற்பை இழக்கிறாள்’. முதலில் சிறிது கெஞ்சுகிறாள், அவன் கலைத்துவிட சொல்கிறான்…
பின்னர் கலைக்க மனம் வராது, குழந்தையை பெற்றுக்கொள்ள முடிவு செய்கிறாள். ஆனால் காதலனுக்கு பிரச்சனை எதுவும் கொடுக்காமல், காவல் துறையிடமும் செல்லாமல், கதையிலிருந்தே கழண்டு கொள்கிறாள்.

>> நிறை மாத கர்பிணி ஆன உடன், மீண்டும் காட்சி அளிக்கிறாள். அவள் நிர்கதியாய் நிற்பது தெரிந்து, வேலையில்லாத கதையின் நாயகர்களில் இருவர், அவளுக்கு வீடு பார்த்துக் கொடுக்கின்றனர். “யாரு குடுக்கறாங்க துட்டு”?…பெரிய தொகை எதுவும் கிடைத்தது மாதிரி தெரியவில்லை. ஆனால் எங்கோ உருண்டு புரண்டு பிரச்னையை தீர்த்தார்கள் என யூகித்துக் கொள்ள வேண்டும்.
இந்த காட்சி முடிந்த கையுடன், மீண்டும் யாரோ ஒருவர் வீட்டு மொட்டை மாடியில் சரக்கு பார்ட்டி.

>> அடுத்த நெருடல்…பாபி சிம்ஹாவின் பாத்திரம். ஒரு 6-7 முறை விவேகானந்தரின் படத்தைப் பார்த்து, கையை தூக்கியபடி, ஏதோ படிக்க எத்தனிக்கிறார்.
அதற்குள் வீட்டிலிருக்கும் மற்ற நண்பர்கள் குறுக்கிட, அவரின் சூளுரைக்கும் தெம்பு தொங்கிப் போகிறது. இங்கு அனுதாபம் ஒரு துளி கூட தலை தூக்க மறுக்கிறது. ஒரு ஊக்குவிக்கும் சொற்றடர் என்பது…ஒரு முறை படித்த உடன் பளிச்சென மனதில் பதியவேண்டும்.
பத்து பதினைந்து முறை வாய் விட்டு படித்தும் மனதில் பதியாததெனில், அதில் ஊக்குவிக்கும் அம்சம் எதுவும் இருப்பதாய் தெரியவில்லை.
மேலும்…யோசிபபதற்கோ, சிந்தனை பிறப்பிற்கோ , ஒரு இடம் தகுந்ததாக இல்லாத போது, இடத்தை மாற்றுவது ஒரு எளிதான தீர்வாகப் படுகிறது. தடங்கல்கள் வரும் எந்த தருணத்திலும், பாபி அந்த எளிதான தீர்வை எடுப்பதில்லை.

>> ஒரு காட்சியில் கதையின் முக்கிய பெண் கதாப்பாத்திரத்தை ‘சீரழித்த’ ஆண், அவன் நண்பர்களிடம் வயாகரா பற்றி பேசுகிறான். அது எங்கு கிடைக்கும் என கேட்டபடி, காட்சி முடிகிறது. அடுத்த காட்சியில், அவன் குழந்தை படத்தை பார்த்துவிட்டு…அந்த பெண்ணை தேடி செல்கிறான். அவன் மனம் திருந்தி விட்டானா அல்லது வயகராவை பயன் படுத்த ஒரு வழியை கண்டுபிடித்தானா என புரியவில்லை.

இத்தனை நெருடல் மட்டுமே நிறைந்த படத்திற்கு…தமிழ் மக்கள் 120 ரூபாய் செலவு செய்து, திரை அரங்கிற்கு வந்து, கதாப்பாத்திரங்களைப் பார்த்து அனுதாபம் படுவர் என நினைத்து படத்தை இயக்கிய இயக்குனருக்கு மட்டுமே என் அனுதாபங்கள்.

Advertisements

(தொடரின் முதல் பாகத்தை படிக்க, இங்கே சொடுக்கவும்)

>> “யப்பா…அவ அழ ஆரம்பிச்சா ஊர கூட்டிடுவா”
திரைப்படங்களில் கணவன் அல்லது காதலன் கதாப்பாத்திரங்களின் வசனங்களில் இதை கேட்டுள்ளேன் (சமீப காலத்தில்…கதாநாயகர்களின் வசனப் பட்டியலில் கட்டாயம் இது போன்ற வரிகள் கட்டாயம் இருக்க வேண்டும் என்பது ஒரு ‘நியதியாக ஆகி விட்டது போல் உள்ளது!!!). சமூக வலைத்தளங்களிலும் இந்த குற்றச்சாட்டை பறைசாற்றுபவை…
“put an end to his will power using your tear power”
(ஆணின் (தலைவனின்) திடமான மனதை உன் கண்ணீரால் தகர்த்தெறி)
ஒரு கணவன்-மனைவி உறவில், அழுகையே ஒரு தரப்பின் விடையாக இருக்கும் போது , ஒரு வலிமையான பேச்சுவார்த்தைக்கே இடமின்றிப் போகிறது.
“அவ்வளவுதாங்க…அவ அழ மட்டும் ஆரம்பிச்சா, அடுத்து பேச்சுவார்த்தையா…முடிவே எடுத்து முடிச்சா மாதிரி தான். அவ விருப்பம் தான் அங்க செல்லுபடி ஆகும்”, என அலுத்துக் கொள்ளும் ஆண் தோழர்களுக்கு….ஓரிரு கேள்விகள்…

“வீட்டிற்கு வேண்டிய முடிவுகள் எடுக்க இருக்கும் போது, அந்த பேச்சுவார்த்தையை எப்பொழுது ஆரம்பிப்பீர்கள்? அதற்கென நேரம் ஒதுக்கி, இருவரும் வேறெதிலும் ஈடுபடாமல் பார்த்துக் கொள்வீர்களா? அல்லது வேறு வேலைகள் தடபுடலாக நடக்கும் போது, இதையும் அவிழ்த்து விடுவீர்களா?”

“உங்களின் கருத்தை முன் வைக்கும் போது, எத்தனை முறை அதிலிருக்கும் நல்ல விஷயங்களையும், அந்த முடிவினால் வீட்டு வரவு-செலவில் ஏற்படவிருக்கும் முன்னேற்றத்தைப் பற்றி கூறி உள்ளீர்கள்?”

“எத்தனை முறை மனைவியின் முடிவு சரி இல்லை என விளக்க முயன்றிருக்கிறீர்கள்?”

“மனைவியின் முடிவு தான் என முடிவான பிறகு, எத்தனை முறை..அதனால் நிகழவிருக்கும் பணவிரயம் பற்றியோ அல்லது நேர விரயம் பற்றியோ, அவரிடம் விளக்க எத்தனித்திருக்கிரீர்கள்?”

இவை அணைத்திருக்கும் முன்னதாக, திருமணத்திற்கெல்லாம் முன்னதாக, உங்களுக்கு உம் பெற்றோர் ஒரு பெண் பார்த்திருந்தாலும், “இனி வரும் என் வாழ்கையை இவளுடன் கழிக்க இருக்கிறேன். அவளிடம் சில நாட்கள் பேசி, இருவருக்கும் சரிபட்டுவருமா என தெரிந்துக்கொள்ள ஆசைப்படுகிறேன்” என கூறியதுண்டா?”

வாய்ப்பு உருவான போது, “வீட்டுல முடிவுகள் எடுக்கும் போதெல்லாம், நாம ரெண்டு பேரும் கலந்து ஆலோசிச்சு முடிவு எடுக்கனும்னு தான் எனக்கு ஆசை” மாதிரியான கருத்து பரிமாற்றம் நிகழ்ந்துள்ளதா?

மேலே பட்டியலிடப்பட்ட கேள்விகள் எதற்கும் ஒரு கச்சிதமான பதில் இல்லாத போது , “கல்யாண வாழ்க்கையே தலவலிங்க”, என்ற உங்களின் புலம்பல் எவ்வாறு நியாயமாகிறது?

சமீபத்தில் பார்க்க ஆரம்பித்த தொலைக்காட்சித் தொடர்களில், என் மனதை வெகுவாகக் கவர்ந்தது ‘Orange is the Black’. பெண் கைதிகளால் நிரம்பிய ஒரு அமெரிக்க சிறைச்சாலையே இத்தொடரின் கதைக்களம்.

ORANGE

பெண்ணியத்திற்கும் தமிழ் ஊடகங்களுக்கும் இடையில் இருக்கும் இடைவெளி அனைவரும் அறிந்த ஒன்றே. கணவன்(அ) காதலன் அன்பிற்கும் காதலுக்கும் ஏங்கித் தவிக்கும் அல்லது குடும்பங்களின் அடுத்த வாரிசை சுமக்கும் கருவியாகவும் மட்டும் உலா வரும் பெண்கள் சரமாரியாகக் கொட்டிகிடக்கும் ஊடகம் தமிழ் சினிமா. தொலைக்காட்சி தொடர்கள் ஒரு படி மேலே சென்று, சமயம் கிடைக்கும் போதெல்லாம் மாமியார் மருமகள் சண்டைகளை புகுத்தி விட மறப்பதில்லை. இது கூட பரவாயில்லை என நினைக்க வைப்பவை, இவூடகங்களின் பெண்ணியம் சம்பந்தமான கருத்துக்களும் கதாபாத்திரங்களும்.

இந்த புளித்துப்போன சுற்றத்திலிருந்து ஒரு விடுதலையாய், தொலைக்காட்சியில் ஒரு வெளிச்சமாய் என் கண்ணில்பட்டது இந்த ‘Orange is the Black’ தொடர்.
பெண்கள் நிறைந்த கதைக்களத்தை உருவாக்கியது ஒரு பாராட்டுக்குரிய விஷயமெனில், தத்ரூபமாக நடிக்கும் நடிகர் நடிகையரை தேர்ந்தெடுத்து நடிக்க வைத்தது, படைப்பாளியின் படைப்பாற்றலுக்கு கிடைத்த வெற்றியே!

முதன்முறையாக பெண்விழை பெண்களின் உறவினை, ஒரு யதார்த்த சூழலில் பார்க்க வழிவகுத்தது இந்த தொடர். சமூகத்தின் கேவலமான பார்வைகளை பொருட்படுத்தாமல், தன் அடையாளத்தை வெளிப்படுத்தும் ஒரு திருநங்கையின் கதை விவரிக்கப் படும் விதம், அந்த கதாபாத்திரத்தின் மேல் ஒரு மரியாதையை வரவழைக்கிறது.
நான் பார்த்த சிறந்த அமெரிக்கத் தொலைகாட்சித் தொடர்கள் போலவே இதிலும் ஒரு பிழையற்ற திரைக்கதை.
கதையின் நாயகி, திருமணம் நிச்சயமான தருணத்தில், சிறையடைக்கப் படும் ஒரு நிலை. அவளுக்கும் அவளின் காதலனுக்கும் இடையிலான சிக்கல்களும் உணர்வு போராட்டங்களும் மிக அழகாக வடிவமைக்கப் பட்டிருந்தன.
இந்த கதாப்பாத்திரங்கள் அனைத்தின் உருவாக்கத்திலும், தெளிவாய் ஒரு விஷயம் மட்டும் ஓங்கி நிற்கிறது. ‘இவ நல்லவ’, ‘இவ கெட்டவ’ என யாரையும் குறிப்பிட்டு சொல்ல முடியாது. ஒருவரிடம் நற்குணங்களை வெளிப்படுத்தும் பாத்திரம் இன்னொருவருடன் வெறுப்பை உமிழும்.
மனிதர்களின் யதார்த்த போக்கும் இதுதான் என்பேன்.

பெரும்பாலான தமிழ் திரைப்படங்களிலும், தொலைகாட்சி தொடர்களிலும், ஏதாவது ஒரு பாத்திரம்…ஊருக்கு நல்லது மட்டுமே செய்வது போல் அமையும் அல்லது பார்ப்பவரிடமெல்லாம் கடிந்து கொள்ளும் பாத்திரமாக இருக்கும். இதனாலேயே வில்லன்களாய் தொடர் படங்களில் உலா வந்தவர்கள், திடீரென ஒரு படத்தில் நல்லவானாய் நடந்துகொள்ளும் போது , கடைசியில் இவன் தான் கேட்டவன் என்பது ரசிகர்களுக்கு தெரிந்துவிடும்.
அந்த விதத்தில் இத்தொடரில் ஒரு அத்தியாயத்தில் ‘கெட்டவளாய்’ நடந்துக்கொள்ளும் பெண்ணை கடிந்துக் கொள்ள ஆரம்பிக்கும் போது, அடுத்த அத்தியாயம் அவளின் நல்குணம் ஒன்றை வெளிக்கொணரும்.

இத்தனை புகழ் பாடும் போது, நிச்சயம் பதிவு தலைப்பின் காரணத்தையும் முன்வைக்க வேண்டும்.
இந்த தொடரை என் கணவனுடன் பார்க்க ஆரம்பித்தேன். அவனுக்கும் வெகுவாக ஆரம்பத்தில் பிடித்திருந்தாலும், அத்தியாயங்கள் நகர நகர கொஞ்சம் கதையே இன்றி நகர்வது போல் உள்ளது என விமர்சித்தான். எனக்கும் அதே கருத்து தோன்றிடினும், முடிந்த வரையில் தொடருக்கு வக்காளத்து வாங்கியபடி இருந்தேன். “பாத்தியா…பொண்ணுங்க base பண்ணின கதைனால biased ஆ இருக்க பாரு; பெருசா twists எதுவும் இல்லாம கதை நகருது. உனக்கும் அது தெரியும்”, என யதார்த்தமாய் விமர்சித்தான். அந்த பதிலே பதிவின் தலைப்புக்கு வழி வகுத்தது. எனது அந்த பாரபட்சத்தில் தவறொன்றும் இல்லை என்பதே என் கருத்து.

சமீபத்தில், பெண்கள் மட்டும் கதையை நகர்த்துவது போன்ற ஒரு திரைப்படத்தையோ, தொலைக்காட்சித் தொடரையோ பார்த்ததாய் நினைவில்லை. ‘கல்யாண அகதிகள்’ என்ற பாலச்சந்தரின் திரைப்படம் ஒன்று சமீபத்தில் பார்த்திருந்தாலும், அதில் வரும் ஒவ்வொரு பெண் கதாப்பாத்திரமும், சமூகத்திற்கோ, காதலனுக்கோ, கணவனுக்கோ…அடங்கி இருப்பதைத்தான் தலையாய கடமையாக பார்த்தனர்.

அனால் ஒரு ஆண் நண்பர் கூட்டம் சமூக அநீதிகளால் அவதிப் படுவதையும், அதற்கு எதிராக குரல் எழுப்புவதையும், பல படங்களில் பார்த்துள்ளோம். அப்படங்களில் எல்லாம், பெண் கதாப்பாத்திரங்கள், வெறும் காட்சியை நிரப்ப மட்டும் உலா வருவர். ‘சத்யா’, ‘கோலிசோடா’, ‘வறுமையின் நிறம் சிவப்பு’, ‘பாய்ஸ்’ என அடுக்கிக் கொண்டே செல்லலாம்.
அதனாலேயே ‘Orange is the Black’ ஒரு பரிச்சயமற்ற களத்தை அறிமுகம் செய்த போது, என் மனதை கவரத் தவறவில்லை.
இன்னும் ரெண்டு மூன்று அத்தியாயங்கள் நத்தை வேகத்தில் நகர்ந்தால், இது நான் பார்க்கும் ஒரே தொடர் என்பது மாறி, பார்க்கும் 5 தொடர்களில் இதுவும் ஒன்றாய் இருக்கும். ஆனால் ஏதாவது கடுப்பேற்றும் தமிழ் படத்தையோ, தொலைக்காட்சித் தொடரையோ பார்த்துவிட்டு….அந்த சித்திரவதையில் இருந்து, தப்பிக்கத் தவிக்கும் போது , ‘Orange is the Black’ இன் சமீபத்திய அதியாயமோ அல்லது பழைய அதியாயன்களோ துணை இருக்கும் என்பதில் ஐயமில்லை.

என் பாரபட்சத்தில் தவறே இல்லை என திரும்பத் திரும்ப உணர்த்துபவை…இது போன்ற காட்சிகள்…