ஒக்ரோபர், 2015 க்கான தொகுப்பு

“போதும்மா…என்ன தான் சக்கரை இல்லனாலும், ஏற்கனவே ரெண்டு எறக்கியாச்சு”, என மேசை மேல் வீற்றிருந்த காலி காபி கோப்பை புலம்பியது.

தலை நிமிர்ந்து வகுப்பை கவனிக்க நினைத்தால்…ஆசிரியரின் குரல், தாலாட்டு தோரணையில், “காபி கோப்பையின் பேச்சை பொருட்படுத்தாதே”, என காதில் ஒலித்தது.

கிளம்பினேன்….அருகில் இருந்த காபி கடைக்கு. அங்கு சாதரணமாக $4 இருக்கும் Large காபி, ‘Happy hour’ காரணமாக, $2.50 ற்கு கிடைத்தது.
காபி குடிக்கும் அனைத்து மணிநேரமும் ‘Happy hour’ எனும் போது ….இந்த விலை குறைப்பு பெரிதாக தெரியவில்லை 😉

அன்றைக்கு குடிக்கும் மூன்றாம் கோப்பை என்ற போதும்…வாயில் வைத்த உடன், TR பாணியில் ஒரு கவிதை வெளிவந்தது.

“அந்த குவளையில் இருந்தது காபி
அதை குடிப்பது ஆகி விட்டது…என் Hobby
குடிக்கும் போதெல்லாம்…ஆகிறேன் ஹாப்பி
இதை கொண்டாட மீண்டும் குடிக்க வேண்டும் காபி”

coffee cup

ஏன்மா…இப்ப தான் புதுசா காபி குடிக்கறியா?”, என அலுத்துக்கொள்கிறீர்களோ? இதே கேள்வி தான் என்னையும் கடந்த ஓரிரண்டு வாரங்களாக உறுத்திக்கொண்டிருக்கிறது.

பள்ளி படிக்கும் காலத்திலிருந்தே…தூக்கம் வரும்போதெல்லாம் காபி குடித்து பழகிய நான், திருமண சாப்பாட்டில், பாயசத்தை மறந்தாலும்…பில்ட்டர் காபியை மறக்காத நான், வேலைக்கு செல்லும் போது, தெருவில் யார் கையிலாவது காபி குவளையை பார்த்துவிட்டால், அதை காப்பி அடிக்கும் நான்….இவ்வளவு நாள், அந்த காபி மீது கொண்ட விருப்பத்தை காதல் என விவரித்ததே இல்லை!
தமிழ் திரைப்படங்களில், வருடங்களுக்கும் நண்பர்களாகவே இருந்து….ஒரு நாள் காதலர்களாக மாறும் கதாநாயகன்-கதாநாயகி போல…அன்று வெட்கம் கலந்த சிரிப்புடன், காலி காபி கோப்பையை பார்த்தேன்.

அதன் பிறகு…திரும்ப திரும்ப ‘புன்னகை மன்னன்’ திரைப்படத்தின் ரேவதி கதாப்பாத்திரமாகவே மாறினேன். என்ன…கமலுக்கு பதில் இங்கு காபி எனும் அமிர்தம்.

கமலை கவர ரேவதி எடுக்கும் முயற்சிகளைப் போல்…எங்கு சென்றாலும், காபிக்கு ஒரு அரை மணி நேரம் ஒதுக்க அனைத்து முயற்சிகளும் எடுத்தேன்.
உதாரணத்திற்கு…

“அது சரி ராஜ்…ஆனா 2 மணி நேரம் கார் ஓட்டிட்டு…ஒரு குட்டி பிரேக் எடுத்தா நல்லா இருக்கும். வழில McDonalds ல நிறுத்தி, ஒரு காபி சாப்பிட்டா, உனக்கும் கொஞ்சம் relaxing ஆ இருக்கும்”

“காய்கறிய கார்ல வச்சுட்டு…பக்கத்துல ஒரு cafe ல காபி குடிப்போம்ப்பா. உனக்கும் இந்த ஊரோட காபி கடையெல்லாம் எப்படி இருக்குனு ஒரு ஐடியா கெடைக்கும்”

“இந்த பிஸ்கட்ட வெருமுனு சாப்பிட நல்லா இருக்கும்…அதுவே காபில முக்கி சாப்பிட்டா, இன்னும் தூள்; இங்க வழில ஒரு நல்ல cafe இருக்குல”

“பரவாயில்ல காதல் நல்லா மொட்டு விட்டு, பூ விட்டு, நல்லா கனிஞ்சாச்சு….இனி என்ன டும் டும் டும் தான?”, என கேட்பவர்களுக்கு..

மீண்டும் முடிவெடுப்பதில், தமிழ் திரைப்படங்களே உதவியது.

“காதல் என்பது இனிக்கும் விருந்து…கல்யாணம் என்பது வேப்பங் கொழுந்து”, என்ற வேதவாக்கை உள்வாங்கிக் கொண்டேன்….coffee maker வாங்கும் யோசனையை கைவிட்டேன்!

வீட்டிலேயே coffee maker இருந்தால்…அதிலிருந்து காபி குடிப்பது “சரி காபியா…குடிக்கலாம்” மாதிரியான ஒரு வழக்கம் ஆகி விடும். பின்னர் காபி குடிப்பதில் இருக்கும் அந்த உற்சாகம் குறைந்து விடுமோ என்ற பயம் தலை தூக்கியது. நம் ஊரில், தெருவிற்கு தெரு வீற்றிருக்கும் பிள்ளையார் கோயில் போல…இங்கு காபி கடைகள் உண்டு. அப்படி இருக்கும் போது, $3 இருந்து $4.50 வரை செலவு செய்து ஒரு ருசியான காபி குடிப்பதற்கு பதில்….நூற்றுகணக்கான டாலர்கள் செலவு செய்து வீட்டில் காபி maker வாங்குவது…ஒரு வீண் செலவாகவே பட்டது.

சில நாட்களாகவே இந்த பதிவை எழுத நினைத்து, இன்று எழுதி முடித்தேன். வெளியில் இடியுடன் கூடிய மழைக்கு வானம் தயாராகிக் கொண்டிருந்தது. உடற்பயிற்சி செய்யப் போகலாம் என ராஜ் கூறிக்கொண்டிருந்தான். “செம workoutல ராஜ்….exercise செஞ்ச களைப்புக்கும் இந்த weatherக்கும் ஒரு காபி குடிச்சா சூப்பரா இருக்கும். McDonalds ல நிறுத்துவோமா?”, என கேட்க மனதில் ஒத்திகைப் பார்த்துக் கொண்டேன்.
இப்படி அழகாக ‘பிளான் பண்ணி’ செயல் படும்போது…இந்த காபி காதலுக்கு அழிவே இல்லை!!!