திசெம்பர், 2015 க்கான தொகுப்பு

அன்று என்றும் போல், விளையாடிவிட்டு தூங்க ஆரம்பித்தான் என் மகன், திறன். மகப்பேறு விடுப்பின் போது, நேரம் கிடைத்தால் ஏதாவது வேலை சம்பந்தமாக படிக்கலாம் என நினைத்திருந்தேன். திறனின் 2 மணி நேர தூக்க சமயம் என்பதனால், படிக்கவும் உட்கார்ந்தேன். சாதரணமாக படிக்கும் போது , முக்கியமானவற்றை ஒரு கையேட்டில் எழுதுவது வழக்கம். கட கடவென ஒரு பக்கம் எழுதி விட்டேன். யதார்த்தமாக, எழுதிய தாளை பார்கிறேன். ‘கோழி கிறுக்கல்’ என பிறர் கைய்யெழுத்துக்களை குறை கூறி கேட்டிருக்கிறேன். ஆனால் முதல் தடவையாக கோழி கிறுக்கலை கண்கூடாகக் கண்டேன். ஒரு நிமிடம் அப்படியே அதிர்ச்சி அடைந்தேன்.

handwriting now

பள்ளியில் தமிழ், ஆங்கில கைய்யெழுத்துக்கு பரிசாய் வாங்கிய பிளாஸ்டிக் டப்பாக்கள் கண் முன் வந்து சென்றன!!

handwriting prize

என் கைய்யெழுத்து இவ்வளவு கேவலமானதற்கான காரணங்களை யோசித்தேன். வேலைக்குப் போக ஆரம்பித்தக் காலத்தில் இருந்து, பேப்பர் பேனாவின் பயன்பாடு நன்றாகாவே குறைந்து விட்டது. இந்த வலைப்பதிவு ஆரம்பித்த போது , ரயில் பயணங்களில், கையேட்டில் எழுதும் பழக்கம் மீண்டும் ஆரம்பித்தது. ஆனால் கைக்கணினி (tablet ) வாங்கியப் பிற்பாடு, அந்த நல்ல பழக்கமும் ‘கடந்த கால’ விஷயமாகிவிட்டது. தமிழ் பதிவுகளைக் கூட, ‘தங்க்லீஷ்’இல் எழுதி, Google Transliterate பயன்படுத்தி தமிழில் மாற்றுவதனால், தமிழ் கையெழுத்தும் அதோகதி!!!

tanglish

“இப்பொழுது இந்த புலம்பலுக்கும் பதிவு தலைப்புக்கும் என்ன தொடர்பு?”….இதோ வந்துட்டேன்!

குழந்தை வளர்ப்பு பற்றி படிக்கும் அனைத்து இணையத்தளங்களும், ஒன்று போல் கூறும் ஒரு கருத்து, ”குழந்தைகளுக்கு முன்னுதாரணமாக விளங்குபவர்கள் முதலில் பெற்றோர்களே!”
இது ஒன்றும் நமக்கு புதிதில்லையே. அந்த கருத்தின் வெளிப்பாடே,

“தாய போல புள்ள…நூல போல சேல”

“எந்த குழந்தையும் நல்ல குழந்தைதான் மண்ணில் பிறக்கயிலே; அவர் நல்லவர் ஆவதும் தீயவர் ஆவதும் அன்னை வளர்ப்பதிலே”, போன்ற திரைப்பட பாடல் வரிகள்.
5 மாதங்களே ஆன நிலையில், திறன் என்னைப் போல் கொட்டாவி விடுவது (கொட்டாவியை ‘ஆ’ என்ற சத்ததுடன் முடிப்பது) சிறிது சிரிப்பையும், சிறிது அதிர்ச்சியையும் அளித்தது. நான் தன்னிச்சையாக செய்யும் ஒரு விஷயத்தை, அவன் உள்வாங்கியது பார்த்து, “அப்ப நாம தெரிஞ்சே செய்யற தப்ப கூட அவன் படிச்சுப்பான் ல” ,என ஒரு எண்ணம் தோன்றிற்று.

அவன் எழுத ஆரம்பிக்கும் போது , ஆரம்பத்தில் ஆர்வத்துடன் இருந்தாலும், போக போக சலிப்பு தட்ட ஆரம்பிக்கலாம். பின்னர் கடமைக்கென செய்யும் வேலையாக மாறவும் வாய்ப்புகள் உண்டு. ஆனால் நானும் சாதாரணமாக பேனாவினால் பேப்பரில் எழுதுவதை பார்க்கும் போது , “அட…எப்பவோ ஸ்கூல் முடிச்ச அம்மா இப்பவும் எழுதும் போது , நான் எழுதினா என்ன”, என்ற எண்ணம் தோன்றலாம். என் கையெழுத்து புரியும் படி இருப்பது பார்த்து, அவனும் தெளிவாக எழுத முயற்சிகள் எடுக்கலாம். நான் எழுத கற்றுத் தரும்போது, அவனுக்கு ஒரு நல்ல எடுத்துகாட்டாக இருக்கிறேன் என்ற பெருமிதத்துடன் கற்றுத் தருவேன்.

இந்த கனவுக் கோட்டையெல்லாம் நிஜக் கோட்டையாக மாற, நான் இப்பொழுதிலிருந்து திரும்ப பேனா பேப்பர் பயன்படுத்த ஆரம்பிக்க வேண்டும்.
இவ்வளவு பேசினாலும், இதுவரைக்கும் எழுதியது கூட கைக்கணிணியில் தான்!!! ஒரு குறிப்பேடு வாங்கும் வரை தள்ளிப்போட வேண்டாம் என முடிவு செய்து, 2008 கையேடு ஒன்றில் எழுத ஆரம்பித்து விட்டேன்.

tamil now
இரண்டு சொற்கள் எழுத ஆரம்பித்த உடன், சரியாகி விடும் என தப்புக் கணக்கு போட்டுவிட்டேன்.
எழுதுக்களின் வளைவுக்கு ஏற்ப கை நகர மறுத்தது. தங்க்லீஷ் எழுதி பழகியதால், adhuve அதுவே முன்வந்து நின்றது. ஆனால் எழுத எழுத சரியாகிவிடும் என்ற நம்பிக்கை மட்டும் மண்டைக்குள் ஓடிய வண்ணம் இருந்தது.
“எதுக்கு டீ….எழுதி ஏதாவது போட்டில பங்கெடுக்க போறியா?” ,என ராஜ் கேட்பது காதில் விழுகிறது.
“இதெல்லாம் தேவையா?”, என ஒரு பக்கம் தோன்றிடினும், தீய பழக்கம் எதையும் கற்றுக்கொள்ளவில்லையே! 15 வருடங்கள் உபயோகித்துக் கொண்டிருந்த ஒரு ஆயுதத்தை,மீண்டும் தூசுதட்டி பயன்படுத்த முயற்ச்சிக்கிறேன். அவ்வளவுதான்!
ஆனால் இது போன்றே இன்னும் சில விஷயங்கள்…உதாரணத்திற்கு ‘ஆங்கிலம் கலந்த தமிழ் பேச்சுவார்த்தைகள்’, ‘சோம்பேறித்தனம் காரணமாக ஓரிரண்டு இனிப்பு பண்டத்தையோ அல்லது சத்தற்ற உணவுப் பொருளையோ உண்டு பசியை அந்த தருணத்திற்கு தீர்த்துக் கொள்வது’ போன்றவை.
இவை தீயப் பழக்கங்களா என்றால்….அவ்வளவு தீயவை இல்லை, ஆனால் சரிசெய்துக் கொள்ள முடிந்தவை தானே! சரிசெய்துக் கொண்டால்… “அம்மா கிட்ட இருந்து வந்த பழக்கம் தான்”, என திறன் கூற வழி இல்லாமல் போகுமே 😉 இப்பழக்கங்களில் என்னுடை தற்போதைய நிலை, இதை மாற்ற நான் எடுக்க நினைக்கும் முயற்சிகள் பற்றி….அடுத்து வரும் பதிவுகளில்…

Advertisements