ஒக்ரோபர், 2016 க்கான தொகுப்பு

இப்பொழுது எனக்கு சாப்பிடுவது எவ்வளவுக்கு எவ்வளவு பிடிக்குமோ, அவ்வளவுக்கு அவ்வளவு வெறுத்திருக்கிறேன், என் பள்ளிப் பருவங்களில்!

சரியாக நினைவில்லையெனினும், 4-5வது வகுப்பில் இருந்திருப்பேன். என் தாய் வேலைக்குச் செல்லும் பெண் என்பதனால், பள்ளியில் ஒரு ஆயாவிடம், எனக்கு மதிய உணவு ஊட்டும் வேலையை கொடுத்தாள். லட்சுமி ஆயா எனத்தான் நாங்கள் அவரை அழைப்போம். சோறு சரியில்லையா அல்லது எனக்கு பசித்ததில்லையா தெரியாது, ஆனால் சோற்றை ‘கொதப்பிக்’ கொண்டே இருப்பேனாம்! லட்சுமி ஆயா இரு கன்னங்களிலும் குத்தி குத்தி, உணவை உள்ளிருக்கருவாராம் 😦 என் தாயை பார்க்கும் போதெல்லாம், “கொதப்பிக்கிட்டே இருக்கு இந்த பொண்ணு. சோறு குடுத்து முடிக்கறதுக்குள்ள போதும் போதும்னு ஆகுது” என ஆயா கூறுவாராம்!

வீட்டில் மட்டும் வித்தியாசம் ஒன்றும் இல்லை. நான் ஒரு 8-9வது படிக்கும் போதெல்லாம், சாப்பிட உட்காரும் போது, ஒரு சொம்பு நிறைய தண்ணீரை வைத்துக் கொள்வேனாம் (அது மட்டும் சற்று நன்றாகவே நினைவில் உள்ளது) கொஞ்சம் சோறு வாய்க்குள் போன உடன், பற்கள் தங்கள் அரைத்தல் வேலையைத் துவங்கும். அரைத்து விழுங்கும் பதம் வந்த உடன், கை, தானாக சொம்பை வாய் நோக்கி கொண்டு செல்லும்!!! இதில் எந்த உணவு வகையும் விதிவிலக்கே இல்லை. அனைத்தும் இந்த ‘உற்பத்திமுறையை’ (Production line) கடந்து தான் செல்ல வேண்டும்.

அய்யோ மறந்துவிட்டேன்… கேரட்க்கு மட்டும் ஒரு தனி சிறப்பு உண்டு.அது கண்ணுக்கு நல்லது எனக் கூறி, என் தாய் வெவ்வேறு விதமாக எங்கள் உணவில் அதை சேர்க்கப் பார்ப்பாள். துருவல், இஞ்சி பூண்டு சதைத்துப் போட்டு செய்யும் வகை, தேங்காய் துருவிப் போட்டு செய்யும் வகை…என பற்பல வகைகள்! ஆனால் சோறுடன் கேரட் சாப்பிட வேண்டிய நிலை அமைந்தால், ‘உற்பத்திமுறையில் ஒரு சிறிய மாற்றம் இருக்கும் – ‘அரைத்தல்’ படி (step) முற்றிலுமாய் நீங்கிவிடும். கேரட் வாய்க்குள் சென்ற உடன், சொம்பிலிருந்து தண்ணீர் கட கடவென பின் தொடரும்.!!
கல்லூரி படித்த காலத்திலும் எதுவும் பெரிதாக மாறவில்லை. இந்தியாவில் வேலை பார்த்த காலத்தில் இன்னும் கேவலமாக, ‘கழுதை தேய்ந்து கட்டை எறும்பு ஆனது’!!

வணிக நடைமுறை ஒப்பந்தசேவையில் (BPO) அணித்தலைவி வேலை செய்து கொண்டிருந்த போது, இரவு சுழற்சிகள் (night shifts)இருக்கும். இரவு உணவை உண்ணும் நேரத்தை ‘சாதுரியமாக மிச்சப்படுத்தி’, வேலையை தொடர்வேன். ஒரு தருணத்துக்கு மேல் பொறுமையை இழந்து வயிறும், “என்னம்மா ஏதாவது சோறு குடுக்கப் போறியா இல்லியா?”, என குரல் எழுப்பும். விற்பனைப்பொறியிலிருந்து (vending machine)லாவகமாக ஒரு ‘உருளைக்கிழங்கு வறுவல்’ பொட்டலத்தை எடுத்து, கணினி முன் அமர்ந்தபடியே தின்று, வயிற்றின் வாயை அடைப்பேன்!

“பசியை போக்க உருளைக்கிழங்கு வருவலா??”
“உங்க கதையை கேக்கும் போதே, எங்குளுக்கு கொமட்டிக்கிட்டு வருது”, எனவெல்லாம் வீராவேசம் அடையப் போகிறீர்களா?
தப்பே இல்லை…என் திருமணத்துக்கு முந்தைய கேவலமான உணவு பழக்கங்களைப் பற்றி நினைக்கும் போது, எனக்கும் அதே வெறுப்பு தான்…குமட்டல் தான்!

இந்த பதிவு எழுதி முடிக்கும் போது , ஒரே ஆறுதல் என்னவெனில், இப்பதிவில் கூறிய அனைத்தும் என் ‘இறந்த காலத்தின்’ நிலைதான்! எழுதும் போது, கடிந்து கொண்டாலும், இவற்றிற்கு நேர் எதிரான உணவு பழக்கங்களை என் மகனுக்கு புகட்டி உள்ளேன் என நினைக்கும் போது, ஒரு திருப்தி. அடுத்த பதிவு அதைபற்றித் தான்!

Advertisements

திறன் பிறந்து இன்றுடன் 15 மாதங்கள் ஆகிவிட்டது. அவன் குழந்தைகள் காப்பகம் செல்ல ஆரம்பித்து 1 மாதம் ஆகிறது. “ஒரு பிரச்சனையும் இல்லங்க; நல்லா சாப்பிடறான், நல்லா தூங்கறான், தாறுமாறா விளையாடறான்” என காப்பகத்தில் இருக்கும் பெண்கள் சொல்லும் போது, மகப்பேறு விடுப்பெடுத்து அவனுடன் கழித்த முதல் வருடமும், அந்த நேரத்தில் அவனுக்கு பழக்கிய நல்ல வழக்கங்களும் தான் நினைவுக்கு வந்தது. ஒரு பெருமிதம் கலந்த புன்னகை வடித்ததை மறுக்க முடியாது 😉

திறனின் வருகைக்கு முன்னர், குழந்தை வளர்ப்புப் பற்றி, வேலை இடத்தில் உரையாடல்கள் நிகழும். ‘குழந்தையை தனி அறையில் படுக்க வைப்பதனால் ஏற்படும் நன்மைகள்’, “அந்தந்த வேளைக்கு உணவு கொடுப்பது மட்டுமே பெற்றோரின் கடமை; எவ்வளவு உண்ண வேண்டும் என அந்த குழந்தை முடிவு செய்யட்டும்” போன்ற கருத்துக்கள், நம் ஊரின் குழந்தை வளர்ப்பு வழக்கத்திலிருந்து முற்றிலுமாய் மாறுபட்டு இருந்தது.
புதிதாக இருந்த போதிலும், அவை எனக்கு அதிர்ச்சியாக மட்டும் இருந்ததே இல்லை. நமக்கு எது சரிப்பட்டு வரும் என, நாம் வாழ்க்கையின் அந்த தருணத்துக்கு வரும் போது முடிவு செய்துகொள்ளலாம் என ஒதுக்கிவிட்டேன்.

திறனின் வருகைக்குப் பிறகு, புதிய அம்மக்களுக்கு மகப்பேறு செவிலி நடத்தும் வகுப்புகள் இங்கு உண்டு.
இப்பொழுதும் அந்த வகுப்பின் முதல் நாள் எனக்கு மிகத் தெளிவாக நினைவில் உள்ளது. ஒவ்வொரு தாயிடமும், செவிலி, எத்தனை மணிக்கு குழந்தையை தூங்கப் போடுவீர்கள் என வினவ, நான் பதிலளிக்க வாய்ப்பு வந்தது. மனதளவில், “என்ன கேள்வி இது…?”, என யோசித்தபடி, “நாங்க தூங்கும் போது தூங்கப் போடுவோம். ஒரு 11:00 – 12:00 மணி ஆகும்”, என யதார்த்தமாய் கூறினேன்.
அந்த பதிலை கேட்டு, எந்த வித உணர்ச்சியும் செவிலியின் முகத்தில் தென்படவில்லை. சில நொடிகள் கழித்து, பொறுமையாக, “குழந்தைகள் விழித்திருக்கும் நேரத்தில் கற்றுக்கொள்ளும் அனைத்தும், மூளையில் பதிய, நல்ல தூக்கமானது மிகவும் அவசியம். நல்ல தூக்க வழக்கங்களுக்கு குழந்தையை பழக்கும் போது , அது எதிர்காலத்திலும் அவர்களுக்கு ஒரு நல்ல வழக்கமாக அமையும்”, என்றார்.

எனக்கு பொதுவாகவே மூளை வளர்ச்சி சம்பந்தப்பட்ட விஷயங்கள் உடனடியாக ஒரு ஆர்வத்தை உண்டாக்கும். அதுவும் குழந்தையின் மூளை வளர்ச்சியில் பெற்றோராகிய நாங்களும் பங்கேற்கலாம் என தெரிந்த உடன், கேள்விக்கணைகளை தொடுக்க ஆரம்பித்தேன்.
“நான் கேள்விப்பட்ட வரையில், குழந்தைக்கு தூக்கம் வந்தால், அதுவே தானாய் தூங்கப்போகிறது; பெரியவர்கள் நாம் அதுதானே செய்வோம்”, என வினவினேன்.
“இங்கு பிரச்சனை என்னவெனில், அக்குழந்தை நம்மைப்போல் ஆவதற்கு வருடங்கள் பல கடக்க வேண்டும். குழந்தைகளுக்கு விளையாட சக்தி குறைந்து போனாலும், தூங்க வேண்டும் எனத் தோன்றாது. சில குழந்தைகள் கண்களை கசக்கும், சில குழந்தைகள் சோர்ந்து உட்காரும், இன்னும் சில குழந்தைகள் ‘வீர்’ என அழ ஆரம்பிக்கும். அங்கு தான் குழந்தையை பார்த்துக்கொள்பவர், அந்த அறிகுறிகளை புரிந்து கொண்டு, குழந்தைக்கு தூங்க வழி வகுக்க வேண்டும்”, என்றார் செவிலி.

“ஓ இது எனக்கு தெரியாது. அவன் அழும் போதெல்லாம், பசிக்கிறது போல என, பால் கொடுக்க உட்காருவேன். அவன் அதை மறுக்கும் போது, நிறைய சமயங்களில் என்ன செய்வதென தெரியாமல் தவித்துள்ளேன்”, என்றேன்.
சிறிய புன்னகையுடன், “நம்மைப்போல், குழந்தைகளால் தம் உணர்வுகளை வார்த்தைகளால் விளக்க முடியாது. பசித்தாலும், தூக்கம் வந்தாலும், சிறுநீர்/மலம் கழித்திருந்தாலும், அழுகையே அவர்கள் மொழி. ஒரு வழக்கத்துக்கு குழந்தையை பழக்கும் போது, பெரும்பாலான நேரம், எதற்கு அழுகிறார்கள் என உங்களால் புரிந்து கொள்ள முடியும். உதாரணத்திற்கு, பிறந்த 1-2 மாதத்தில், குழந்தைகள் சராசரியாக ஒரு 20 நிமிடங்கள் விழித்திருப்பர். தூங்கி எழுந்த உடன் வரும் அழுகை பெரும்பாலும் பசியின் அறிகுறியாகத் தான் இருக்கும். அது போல், 20-30 நிமிடங்கள் விளையாடிய பிறகு (அவ்வயதில், விழித்திருப்பதே விளையாட்டு தான்!) அழுகையுடன் சேர்ந்த கண் கசக்கும் செய்கைக்குப் பெரும்பாலான நேரம் பொருள், “நான் தூங்கத் தயார்”, எனவே இருக்கும். இப்படி ஒரு வழக்கத்தை கொண்டு வரும் போது, அழுகையை தப்புக்கணக்கு போட வாய்ப்புகள் மிகவும் குறைவு.
இவை இரண்டும் அழுகைக்கு காரணம் இல்லை என ஆகும் போது, உடல் உபாதை, அறையின் தட்பவெப்பம் என மற்ற விஷயங்களை ஆராய வேண்டும். முதல் 1-2 வாரங்கள் இந்த வழக்கத்தை புரிந்துக்கொள்வது கடினமாகத் தான் இருக்கும். ஆனால் முயற்சியை கைவிடாமல், எத்தனித்தால், குழந்தைக்கும் நல்லது, காக்கும் உங்களுக்கும்”, என புட்டுப்புட்டு வைத்தார்.
ஒவ்வொரு விஷயமும், “அட ஆமாம்ல”, என ஒரு எண்ணத்தையே கொடுத்தது. ராஜிடம் பகிர்ந்து கொண்டேன். அவனும் ஒப்புக்கொள்ள, அந்த வழக்கத்தை நடைமுறை படுத்த தேவையான நடவடிக்கைகளை எடுக்க ஆரம்பித்தோம்.

திறனின் முதல் 3 மாதங்கள், எங்கள் படுக்கை அறையில், ஒரு தொட்டிலில் (bassinet) கழிந்தது. நாங்கள் 12:00 மணி வரைக்கும் விழித்திருந்தாலும், அவனை 8:00 இலிருந்து 8:30 மணிக்குள் தூங்கப் போடுவோம் என முடிவு செய்தோம். முதல் 3-4 வாரங்கள் கொஞ்சம் கடினமாகவே இருந்தது. சில தினங்கள், கடுப்பில், “இதெல்லாம் சரிப்பட்டு வராதோ”, என ராஜ் அல்லது நான் சொல்லும் அளவுக்கு…’அல்லு கழுண்டுச்சு’!!! ஆனால் பல்லை கடித்துக்கொண்டு, முயற்சியை கைவிடாதாதின் பலன்…மெதுவாக நாங்கள் நினைத்தபடி, ஒரு அழகிய வழக்கம் உண்டானது.

இது போலவே உருவான இன்னொரு வழக்கம், காலை வேளையிலும், அவனுக்குத் தூக்கம் வருவது தெரிந்து, அவனை தூங்கப் போடுவது. அதனை தினசரி வழக்கமாக்க, அலைப்பேசியில் ‘FEEDBABY’ எனும் செயலியை (App) பதிவிறக்கம் செய்தேன்.

அதில் ஒவ்வொரு முறை அவன் தூங்க ஆரம்பிக்கும் போதும், நேரத்தை குறித்துக்கொள்வேன். பின்னர் அவ்வாறே அவன் தூங்கி எழுந்த உடன் செய்வேன். இப்படி 2-3 தினங்கள் செய்ய, அதுவும் ஒரு வழக்கம் ஆனது.

feedbaby

இதைப் பற்றி செவிலியிடம் பேசும் போது கூட, “காலைல எல்லாம் தூங்கினா நைட் ல எப்பிடி தூங்குவான்?”, என வினவ, ‘sleep induces sleep’ (அதாவது, சரியான தூக்கம் இன்னும் தூக்கத்தை தூண்டும்) காலை நேரத்தில், தூக்கம் வரும் போது , தூங்கப் போடுவதை வழக்கம் ஆக்கும் போது , அதுவே இரவு நேரத்திலும் தொடரும்”, என்றார்.

இப்பொழுதெல்லாம் காலை நேரங்களில் அவன் தூங்கும் நேரம் குறைந்து விட்டாலும், இப்பொழுதும் தினமும் 1 மணி நேரத்திலிருந்து 2 மணி நேரங்கள் வரை கண்டிப்பாக தூங்குவான்.

திறனுக்கு நல்ல ஒரு தூக்க வழக்கம் அமைந்தது…நாங்கள் எடுத்த முயற்சியின் முதல் வெற்றி என்றால், இரண்டாவது, இன்னும் அழகானது. முன்னர் கூறியது போல, திறனின் வருகைக்கு முன், நாங்கள் படுக்க 11:00-11:30 மணி ஆகிவிடும். இரவு உணவு சாப்பிட்டு முடித்து, ஏதாவது தமிழ் நிகழ்ச்சிகளோ, படங்களோ அல்லது பிற மொழி நிகழ்ச்சி/படங்களோ பார்த்து விட்டுத் தான் படுப்போம். இப்பொழுதும் அது மாறாமல் இருப்பது தான் ‘ultimate ஆனந்தம்’!!! திறன் ஒரு 7:00 மணிக்கெல்லாம் தூங்கி விட, சேர்ந்து டிவி பார்க்கவோ, அல்லது தனிப்பட்ட வேலைகளில் (உடற்பயிற்சி மையத்துக்கு போவது அல்லது இவ்வாறு பதிவுகள் எழுதுவது…) ஈடுபடவோ, ஒரு 3 இலிருந்து 4 மணி நேரம் வரை எங்களுக்கு தாராளமாக கிடைக்கிறது.

இப்பொழுது அவன் நடக்க ஆரம்பித்துவிட்டான். வீட்டில் இருக்கும் போதெல்லாம், அவன் பின்னால் ஓடுவது, அவன் கைக்கு எட்டாத படி பொருட்களை எடுத்து வைப்பது, அவனின் மழலை பேச்சுக்களுக்கு ஈடு கொடுப்பது, என அவன் விழித்திருக்கும் நேரம் முழுவதும் ஒரு break இல்லாமலே போய்க்கொண்டிருக்கிறது. அந்த மாதிரி தருணங்களில், அவனுக்கு பழக்கிய வழக்கத்தை நினைத்து மகிழ்ச்சி அடையாமல் இருக்க முடிவதில்லை.

இதே மாதிரி, இங்கு மேற்கில் கற்றுக்கொண்ட இன்னொரு குழந்தை வளர்ப்பு வழக்கம், திறனுக்கு உணவு உண்ண கற்றுக்கொடுப்பது. அதைப்பற்றி இன்னொரு பதிவு விரைவில் எழுதுவேன் 🙂

வெகு நாட்கள் கழித்து பதிவு எழுத தருணம்/அவா வந்தது. அதற்கு ஒரு தலைப்பும் யோசித்திருந்திருந்தேன். ஆனால் எழுத ஆர்மபிக்க ஒரு 5 நிமிடம் முன்னர், “ரொம்ப நாள் கழிச்சு எழுதறோம். ரொம்ப serious ஆ எதுவும் வேண்டாம்”, என எண்ணம் தோன்ற, அந்த தலைப்பை ஓரம் கட்டி விட்டு, மகப்பேறு விடுப்பு முடித்து வேலைக்கு போகும் அனுபவத்தைப் பற்றி எழுதலாம் என முடிவு செ-ய்தேன்.

[ஒரு முழு நீள பதிவு எழுதி 7 மாதங்களுக்கு மேல் ஆனதனால், பேனாவை பேப்பரில் வைக்கும் போது, அது சரிந்து போகும் அழகே அழகு 😦 ரயிலில் என் அருகில் அமர்ந்திருந்த பெண்ணுக்கு தமிழே தெரிந்திருந்தாலும், என் கோழி கிறுக்கலை பார்த்துவிட்டு, ஏதோ ஒரு புதிய மொழி என நினைக்க வாய்ப்புகள் நிறைய உண்டு!!!]

kirukkal

திறனுக்கு (என் மகன்) ஒரு வயது ஆகிவிட்டது. நானும் மகப்பேறு விடுப்பு ஆரம்பித்து, 1 வருடம் ஆகிவிட்டது. சரி, வேலைக்கு கிளம்புவோம் என முடிவு செய்து, திறனை மழலையர் காப்பகத்தில் சேர்த்து விட்டோம். என் கணவன் திறனை காலையில் கொண்டு விட, நான் மாலையில் அவனை அழைத்து வருவதை எங்கள் புது வழக்கமாக்கிக் கொண்டோம்.

இந்த வழக்கம் தடம் புரளாமல் இருக்க, நான் காலையில் 6:01 ரயிலை எடுத்து, 7:00 மணிக்கு வேலையை ஆரம்பிக்கிறேன்.

“இதுல என்ன இருக்கு?”, என வினவுபவர்களுக்கு…எங்களின் ‘தி.மு’ (திறனுக்கு முன்) வழக்கம் பற்றி தெரிந்திருக்க வாய்ப்புகள் இல்லை! திறனின் வருகைக்கு முன்னர், வேலைக்கு போகும் நாட்களில் 7:30 மணிக்கு முன்னர் நாங்கள் எழுந்தது கிடையாது. 9:30 மணி ரயிலை எடுத்து, நான் 10:30 மணிக்கு வேலையை ஆரம்பிப்பேன்.
ஆனால் இப்போதெல்லாம், 10:30 மணிக்கு, வேலையில் நான் ஒரு 3 மணி நேரங்கள் ஏற்கனவே கழித்திருப்பேன்!!

நான் வேலைக்குப் போக ஆரம்பித்தது செப்டம்பர் மாத துவக்கத்தில். இங்கு மாதங்கள் கணக்கு படி, குளிர் காலம் முடிந்திருந்தாலும், குளிர் குறைய இன்னொரு 1 மாதத்தில் இருந்து 1.5 மாதங்கள் வரை ஆகும். அதிலும் காலையில் 5:00 மணிக்கெல்லாம் கேட்கவே வேண்டாம்! பல் தேய்க்க சுடுதண்ணீர் குழாயிலிருந்து வரும்வரை நடுங்கி கொண்டிருக்கும் அவல நிலை!

முதல் நாள் (செப் 7) இன்னும் தெளிவாக நினைவில் உள்ளது. அரைத்தூக்கத்தில் 5:00 மணிக்கு எழுந்து பல் தேய்த்துவிட்டு, வேலைக்கு கிளம்ப எத்தனிக்கிறேன். அருகில் உள்ள வீடுகள் ஏதோ ஒன்றிலிருந்து கார் கிளம்பும் சப்தம்!

“இந்த தெருவிலேயே முதலில் வேலைக்கு கிளம்புபவள் நானாகத் தான் இருப்பேன்”, என்ற என் ‘silly ‘நம்பிக்கை தூள் தூளாக உடைந்தது. ஒட்டிக்கொண்டிருந்த ஒரு சிறு தூண்டும், ரயில் நிலையம் போய் சேர்ந்த போது , காற்றோடு கலந்தது.
“6:00 மணிக்கெல்லாம் யார் ரயில் ஏறப்போகிறார்கள்? வண்டி நிறுத்த நிறைய இடம் இருக்கும், பிடித்த இடத்தில் நிறுத்த வேண்டியது தான்”, என கனவு கண்ட படி, போய் சேர்கிறேன்… அங்கு திரை அரங்குகளில் டிக்கெட் கிடைக்காமல் அல்லாடும் கூட்டம் போல், கார்கள் அங்கும் இங்குமாய் நிறுத்தக் காத்துக்கொண்டிருந்தன! ‘சப்’ என கனவு அப்பளமாய் நொறுங்க, மிஞ்சி இருந்த இடங்களில் ஒன்றை முடிவு செய்து வண்டியை நிறுத்தினேன்.

6:00 மணிக்கு இத்தனைபேர் வேலைக்கு செல்கிறீர்களா என அதிர்ச்சியில் ரயில் ஏறினேன். அங்கிருந்த அறிவிப்புப் பலகையைப் பார்த்து, 5:43 மணிக்கு இன்னொரு ரயில் ஏற்கனவே கிளம்பி விட்டது என அறிந்துக் கொண்டேன்!

பூனை கண்ணை மூடிக்கொண்டு, உலகமே இருந்துவிட்டது என நினைக்குமாம். அது மாதிரியான என் போலி பிம்பம், வேலைக்குப் போக ஆரம்பித்த முதல் நாளிலேயே தரைமட்டம் ஆனது!

“இது பொய்யாவதற்கு வாய்ப்பே இல்லை”, என நான் நினைத்த இன்னொரு விஷயம்…

“7:30 மணிக்கு முன்னர் எழுந்து பழக்கம் இல்லாத நான், இப்போது 5:00 மணிக்கு எழுந்திருக்கிறேன். ரயில் எரிய உடன், பொத்தென ஆழ்ந்த தூக்கத்திற்குள் செல்வேன்”, என்ற திடமான எண்ணம்.

பையை இறக்கி வைத்து, தேனீர் அருந்தியபடி ரயில் பெட்டியில் அமர்கிறேன். தூக்கம் மட்டும் கண் இமை அடியிலிருந்து எட்டிப் பார்க்கவே இல்லை. நாமே கண்ணை மூடி, கண்களுக்கு நினைவு படுத்துவோம் என நான் எடுத்த முயற்சி மீண்டும் தோல்வியை சந்தித்தது.
என் வேலை சம்பந்தமான ஒரு இணையவழி பரப்பலை (podcast) கேட்டு முடிக்கும் போது , என் நிறுத்தம் வந்தது.

இப்படியே 3 வாரங்கள் வெற்றிகரமாக கழித்து விட்டேன். என்னை பார்த்து, இந்த சூரியனும் சற்று சீக்கிரமாகவே எழுந்திருக்க ஆரம்பித்துவிட்டது 😉
இப்பொழுதெல்லாம் 5:45 மணிக்கே, சூரியனின் ‘தூங்குமூஞ்சி’ வெளிச்சம் எட்டிப் பார்க்க ஆரம்பிக்கிறது.

இத்தனை சீக்கிரம் வேலை ஆரம்பிப்பதன் பலன், மாலையில் 3:00 மணிக்கெல்லாம் வேலையை முடித்து, 4:30 மணிக்கு திறனையும் காப்பகத்திலிருந்து கூடி வந்து விடுகிறேன்!

நேற்று, இணையவழி பரப்பல்களுக்கு ஒரு இடைநிறுத்தம் போட்டு விட்டு, இந்த பதிவை எழுத ஆரம்பித்தேன். இன்று வீட்டில் எழுதி முடிக்கிறேன். இப்படி பல பதிவுகளுக்கு என் இந்த விடியற்காலை ரயில் பயணம் நிச்சயம் பயன்படும் என தீவிரமாய் நம்புகிறேன்!