செப்ரெம்பர், 2019 க்கான தொகுப்பு

வாய தொறந்து கேக்கணும்

Posted: செப்ரெம்பர் 16, 2019 in சிறுகதை
குறிச்சொற்கள்:, ,

“Good Morning வளர்மதி”, என முகமலர்ச்சியுடன் வரவேற்றாள் குமுதா.

“தேய்மதினு வேணும்னா பேர மாத்திக்கணும் போல…weekend முடிச்சிட்டு வரேன்னு தான் பேரு…ரொம்ப terrible ஆ feel பண்றேன் குமுதா. வேலைக்கு வந்துட்டாவது Good Morning ஆ இருக்கானு பாப்போம்”, என அலுத்துக்கொண்டே பைய்யை தன் மேசையில் வைத்தாள் வளர்மதி.

“ஏன்ப்பா …இன்னிக்கி பையனா பொண்ணா?”, என குமுதா வினவ,

“பசங்க, புருஷன், gas cylinder, பால், 21G பஸ்…ஏதோ உலகமே பிளான் பண்ணி எனக்கு வஞ்சனை செய்யுதோனு தோணுதுப்பா”, என தனக்கே உரிய நகைச்சுவை புலம்பலை கொட்டித்தீர்த்தாள் வளர்மதி.

சிரிப்பை கட்டுப்படுத்தியபடி, “அந்த உலகத்துல தான் உன் friend இருக்கேன். ஒரு coffee க்கு போலாம் வா” தன் இருக்கையை விட்டு எழுந்தாள் குமுதா.

காபியுடன், சுட சுட இரண்டு சமோசா வாங்கியபடி, உணவக மேசையில் அமர்ந்தனர் தோழிகள்.
“seriously மதி…இப்பிடி stress ஆறது உனக்கு நல்லதில்ல. புலம்பி vent out பண்ணிட்டா போயிடும்னு நெனைச்சா, உன்ன நீயே ஏமாத்திக்கற. நவீன் கிட்ட நீ இன்னும் பேசல. சரிதான?”, என குமுதா அக்கறையுடன் தன் ஆதங்கத்தை முன்வைத்தாள்.

“இன்னிக்கு சமோசா நெஜமாவே நல்லா இருக்குல்ல?”, என வளர்மதி தலைப்பை திசைத்திருப்ப எத்தனிக்க,

“பாத்தியா …திரும்பவும். This is not helping வளர். உன் பொண்ணுக்கு ஒரு bad example set பண்ற. Actually உன் பையனுக்கும்தான். நீ சமோசா சாப்பிடற moodல இருக்கனா, நான் வேற எதுவும் பேசல கெளம்பறேன்”, என அக்கறை கலந்த வருத்தத்துடன் பதிலளித்தாள் குமுதா.

“ஓய்…நீயே இப்பிடி பேசினா எப்பிடி? எனக்கு மட்டும் என்ன, இப்பிடி எல்லாத்தையும் இழுத்துப் போட்டு செய்யணும்னு ஆசையா? சொல்லலாம்னு முடிவு செஞ்சு, “நவீன்”னு கூப்பிட்டா, “சொல்லு வளர்”னு கேப்பான்.

அப்ப பயமா, தயக்கமா…என்னனு தெரியல..”ஒன்னும் இல்லப்பா”னு சொல்லி வேற ஏதாவது சொத்த விஷயத்த பேச ஆரம்பிப்பேன்.

“I am not prepared to handle his questionsனு தோணும். அதுவும் சரிதான், வேற என்னிக்காவது பேசலாம்னு அசரீரி மாதிரி ஒரு voice. அவ்வளவுதான் I move on to சமைக்கறது or பசங்க homework”, என தன் இயலாமையை வார்த்தைகளால் கொட்டி முடித்தாள் வளர்மதி.

“sorry ன…நான் ஒரு குட்டி விரக்தில பேசிட்டேன். எல்லாம் ‘easier said than done’னு எனக்கும் புரியுது. But யோசிச்சு பாரு. உன் பொண்ணு உன்ன பாத்து வளரும் போது, “கல்யாணத்துக்கு அப்பறம் இப்பிடி தான் போல…வீட்டு வேலைகள்ல husbands help எல்லாம் எதிர்பாக்கக் கூடாது”னு அவளே ஒரு பாடத்த கத்துப்பா. உன் பையன், on the other hand, “வீட்டு வேலைகள் எப்பவும் ஒரு பொண்ணோட department தான்”னு assumption ல வளருவான். அவனோட wife இவன் கிட்ட இருந்து ஏதாவது help எதிர்பாக்கும் போது, “what do you mean…வீட்டுவேலை எல்லாம் ஒரு woman’s department தான?”, னு சொல்லி திருதிருனு முழிப்பான். நம்ம பசங்க பாக்கற முதல் grown-ups நாம தான். so நல்லத நாம சொல்லி கொடுக்கும் போது, செஞ்சு காட்டும் போது, அவங்க மனசுல அது சட்டுனு பதியும்”
“யோசி…இப்பிடி விழுந்து விழுந்து வேலை செய்யறதெல்லாம், just not worth it”, என தன் தரப்பு வாதத்தை முன்வைத்தாள் குமுதா.

ஆழ்ந்த யோசனையில் மூழிகி இருந்த வளர்மதியை, தோளில் தட்டி நிகழ்நிலைக்கு இழுத்து வந்தாள்.

“இல்ல குமுதா…this will be it. நாளைக்கு ரெண்டு பசங்களுக்கும் swimming இருக்கு. நாலு பேரும் சேந்து தான் போவோம். பசங்க swimming session போது, நாங்க ரெண்டு பேரும் phone அ நோண்டிட்டு இல்லாம, will talk over a coffee; Thanks ன. உன் அந்த perseverance தான் உன் கிட்ட எனக்கு ரொம்ப பிடிச்சது குமுதா”, என கைய்யை பிடித்தபடி புன்னைகைத்தாள் வளர்மதி.

(மெலிதாய் சிரித்தபடி) இதுல என்ன இருக்கு வளர். நீ இத மட்டும் successful ஆ முடிச்சிட்டு வா…Treat…உன் shout”, என கண்ணடித்தாள் குமுதா.

“கட்டாயம்”, என கூறியபடி உணவகத்திலிருந்த கடிகாரத்தைப் பார்த்தாள் வளர்மதி.

“சரி…30 minutes ல ஒரு மீட்டிங் இருக்கு. அதுக்கு கொஞ்சம் prep work பண்ணனும்”, என நாற்காலியில் இருந்து எழுந்தாள்.

“கெளம்பு, நான் lunchக்கு ஒரு takeaway வாங்கிட்டு மேல வரேன்”, என உணவகத்தின் கல்லா நோக்கி நடந்தாள் குமுதா.

அடுத்த நாள்:

ஒரு பளிச் புன்னகையுடன், “Good Morning குமுதா”, என தன் இருக்கைக்கு வந்தாள் வளர்மதி.

“பார்றா…ஏதோ அதிசயம் நடந்திருக்கு போலவே வீட்ல…I am all ears”, என ஆவலாய் நடந்ததை அறிய, நாற்காலியை நகர்த்தி வளர்மதியின் இருக்கை அருகே வந்தாள் குமுதா.

பைய்யிலிருந்து மதிய உணவு பெட்டியை வெளியில் எடுத்து வைத்தபடி, ஒரு மிட்டாய்கள் நிறைந்த பொட்டலத்தை குமுதாவிடம் நீட்டினாள் வளர்மதி.

“இப்பிடியே ஊமைச்சாமியாரா இருக்க போறியா…suspenseல தல வெடிக்கிறா மாதிரி இருக்கு”, என கூறியபடி, மிட்டாய் ஒன்றை வாயில் போட்டுக்கொண்டாள் குமுதா.

“எப்பிடி thanks சொல்றதுனே தெரியல குமுதா. swimming class க்கு போனோம். நானும் நவீனும் chatted over a coffee. ஒரு குருட்டு தைரியத்த வரவச்சு, ஆரம்பிச்சேன்…
“நவீன்…stressful work day முடிஞ்சு வந்தா, வீட்டு வேலை செய்ய energy சுத்தமா இல்லப்பா. பசங்களோட wants ரொம்ப அதிகம் ஆகியிருக்கா இல்ல நான் ரொம்ப drain out ஆகிடறேனான்னு தெரியல…I so feel like a failure”னு சொல்லி வாய்மூடல…
நவீன் ஒரு குட்டி கோவத்தோட,
“எவ்வளவு தடவ சொல்றேன், ஏதாவது help வேணும்னா கேளுனு. நீ எதுவும் கேக்கலேனா, you are managing them fine னு தான நான் நெனைப்பேன். ரெண்டு தடவ நான் help offer பண்ணினபோது, நீ கோவிச்சிக்கிட்ட. அதுல இருந்து, “சரி…அவ கேட்டா, we will step in”னு விட்டுட்டேன். இப்ப நீ இப்பிடி சொல்றது, எனக்கு ரொம்ப கஷ்டமா இருக்கு வளர். But good that you finally voiced it out. உன் அளவுக்கு சமையல் செய்ய மாட்டேன் but மத்த வீட்டு வேலைகள்ல, I can give a hand”னு சொன்ன போது, ஒரு ரெண்டு மூணு தடவ, I pinched myself”, என காபி குடித்த போது நடந்தவற்றை ஒலிச்சித்திரமாய் முன் வைத்தாள் வளர்மதி, ஒரு பெருமிதம் கலந்த புன்னகையுடன்.

“பாத்தியா…so sometimes வாய தொறந்து கேக்கணும். கூட இருக்கறவங்க எல்லாரும் mind readers கெடையாது. by the way, இது office லியும் applicable ஆகும்”, என குமுதா கூற,

“புரியுது…எல்லா வேலையும் இழுத்து போட்டு செஞ்சு, ஒன்னும் achieve பண்ணினா மாதிரி தெரியல. ஆனா அந்த ‘புருஷன வேலை வாங்கறோமே’னு ஒரு உருத்தல் மட்டும் இருந்துட்டே இருக்கு. போக போக சரி ஆகிடும்னு நினைக்கறேன்”, என கூறியபடியே, மேலாளருடனான சந்திப்பு ஒன்றிற்கு தயாரானாள் வளர்மதி.

“so happy to see the cheerful வளர் again தெரியுமா! Get going…lunch போது, continue பண்ணலாம்”, என தன் மடிக்கணினியில் வேலையை தொடர்ந்தாள் குமுதா.

“சொல்ல மறந்துட்டேன் பாரு..இன்னிக்கி lunch என்ன தெரியுமா?? carrot துருவல், frozen peas போட்டு, Maggi Noodles…and சமைச்சது….நவீன்”, என குதூகலத்துடன் மேலாளர் அறைக்கு விரைந்தாள் வளர்மதி.

பதிவின் ஒலிவடிவம்: