Archive for the ‘கவிதை’ Category

இப்பெல்லாம் திங்கட்கிழமை ஆனா ஞாயித்துக்கிழமை ஒளிபரப்பான ‘நீயா நானா’ பாக்கறது வழக்கமா போச்சு. இந்த எடத்துல ‘techsatish ‘ இணையத்தளத்துக்கு ஒரு thanks சொல்லிக்கறேன்.

சமீப காலமா சமூக கண்ணோட்டத்தோட தலைப்புகள் தேர்ந்தெடுக்க படுதுன்னு தான் சொல்லணும். அதுக்காக முழுக்க முழுக்க சூப்பர் தலைப்புகள்னு சொல்ல முடியாது…சில சமயங்கள்ல சொத்தை தலைப்புகளும் இடம் பெற தான் செய்யுது. உதாரணத்துக்கு அடுத்த வாரம் காதல பத்தி ஒன்னு.

மேட்டர்க்கு வருவோம். நான் ரெண்டு நாள் முன்னாடி பாத்த ‘நீயா நானா’ல இடம் பெற்ற தலைப்பு வரதட்சனை பத்தியது. அதுல ஒரு தரப்புல பேசப்பட்ட ஒரு கருத்த பத்தி இல்ல அத அடிப்படையா கொண்டு ஏதாவது எழுதனும்னு தோணிச்சு.

வரதட்சனை வாங்கறது தவறு, அது எனக்கு தேவையே இல்லன்னு சொன்ன பெரும்பாலான ஆண்கள், “வரதட்சனை எல்லாம் எதுவும் வேணாங்க…எனக்கு நம்பிக்கை இருக்கு; நான் சம்பாதிச்சு அவங்கள பாத்துப்பேங்க”, “என்ன நம்பி வரட்டும்..நான் காப்பாத்துவேன்” மாதிரியான கருத்துக்கள பதிவு செஞ்சாங்க. அத சொல்லும் போது அவங்க முகத்துல ஒரு பொறுப்புணர்ச்சி ததும்பிச்சு பாருங்க…

நானும் காத்திருக்கேன் காத்திருக்கேன், ஒருத்தன் கூட, “படிச்சிருந்தா போதுங்க…நானும் அவளும் சம்பாதிச்சு எங்க வாழ்க்கைய பாத்துப்போம்” னு சொல்லல.

இல்ல தெரியாம தான் கேக்கறேன், அந்த “நான் தான் குடும்ப தலைவன்”, “பிரச்சனை ஏதாவது வந்தா குடும்பத்த பாதுகாக்க வேண்டிய கடமை என்னுடையது”, மாதிரியான கருத்துக்கள் எப்படித்தான் ஒரு ஆண் மனசுல பதிஞ்சிடுதோ. அங்க மனைவியா வர்ற பொண்ணு, அவனின் அடைக்கலம் தேடி வந்த ஒரு ஜீவன், அவள காக்க வேண்டியது அவனின் தலையாய பொறுப்புன்னு அவனே அவனுக்கு ஒரு ‘to do ‘ லிஸ்ட் போட்டுக்கறான்.

கண்ணா…உயிரியல் ரீதியா நீ ஒரு பொண்ண விட பலமா இருந்தாலும், ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து குடும்பம் நடத்த போறீங்கன்னு ஆனதுக்கு அப்பறம், பிரச்சனைகளையும் சேர்ந்து சமாளிக்கறதுதான செரி!

இந்த “நான் தான் குடும்ப தலைவன்; நான் தான் எல்லா முடிவையும் எடுப்பேன்”னு நினைக்கற ஆண்கள் மத்தியில, ஒரு மாற்று சிந்தனை கொண்ட ஆண்மகன் என்ன மாதிரி பொண்ண எதிர்ப்பாப்பான், அவனுடைய குடும்பம் நடத்தும் பாணி என்னவாக இருக்கும்னு யோசிச்சேன்…அதன் வெளிப்பாடே இனி…

“பாய்ஸ் ஸ்கூலில் படிப்பது ஜாலியாக தான் இருந்தது;
ஒரு ஏழாவது எட்டாவது வரை என் நண்பர்கள், என் கிரிக்கெட் அணி
என ஆண்கள் கூட்டத்திலேயே புழங்கினேன்;
எதையும் மிஸ் செய்ததாக தோன்றவில்லை.
பத்தாவது பதினொன்னாவது காலங்களில்,
பெண்களுடன் பழகுவது எப்படி இருக்கும்,
நம்முடன் சேர்ந்து அவர்களும் வகுப்பு கவனிப்பது எப்படி இருக்கும்,
போன்ற விடை தெரியாத கேள்விகள் தோன்றின.
பள்ளி முடிந்தது கல்லூரி வாழ்க்கை துவங்கியது;
ஒரு இனம் புரியாத பயம்…
திடீரென பெண்கள் கூட்டம் கூட்டமாய்
கல்லூரி வாசலில் நின்று பேசுவது கண்டு…
“மணி என்ன” என கேட்டால் எப்படி பதிலளிப்பது,
“இந்த assignment முடிச்சிட்டியா” என கேட்டால் எப்படி ஆரம்பிப்பது,
போன்ற பல ஒத்திகைகள் நடந்த வண்ணம் இருந்தது;
முதல் நாள் கல்லூரி முதல்வரின் உரை முடிந்தது…
“பெண்களுடன் பழகுவது எப்படி இருக்கும்”, என்ற
எதிர்ப்பார்ப்புகள் அனைத்தையும் மூட்டை கட்டினேன்.
“மவனே பொண்ணு கிட்ட பேசின…செத்தடா”
“அம்மா அப்பாவ கூட்டிட்டு வரணும்”
“அடுத்த செமஸ்டர் எப்படி எழுதறன்னு பாத்துடறேன்”,
என்ற எச்சரிக்கைகள் காதில் ஒலித்த படியே இருந்தன.
“நமக்கு ஏன்டா வம்பு”, என படித்து முடித்தேன்.
இப்பொழுது ஒரு மாதிரி வேலையில் செட்டில் ஆன பிறகு,
ஒரு வாழ்க்கைத்துணை தேவை என்ற எண்ணம் தலை தூக்க ஆரம்பித்தது.
மீண்டும் கனவுகளை கோபுரமாய் கட்ட ஆரம்பித்தேன்..
.”அவள் எப்படி இருக்க வேண்டும்?”,
“என் குணாதிசயங்கள் எதையாவது மாற்றவேண்டுமோ?”, என
ஏகப்பட்ட கேள்விகள் மூளையை கசக்கின.
“homely யா இருக்கணும்; அடக்கமா குனிஞ்ச தலை நிமிராம இருக்கணும்”, போன்ற
சினிமாத்தனமான விருப்பங்கள் எதுவும் இல்லை.
திருமணத்திற்கு முந்தைய தினம் வரை அவள் வீட்டில்
இருந்த மாதிரியே இருக்க அவள் ஆசை பட வேண்டும்;
நான் சமயலறை பக்கம் போனதே இல்லை…
சுட்டு வைத்த வடை, அப்பங்களை சூறையாட சென்ற தருணங்களை தவிர;
அவளும் அப்படி வளர்ந்திருப்பாள் எனில், ஒரு அட்டவணை போட்டு
வாரத்தில் மூன்று நாள் சமையலறை அவளின் பரிசோதனை கூடம்
இன்னொரு மூன்று நாள் என்னுடையது;
பாக்கி ஒரு நாள்… எங்களின் கூட்டு முயற்சி!
எனக்கு சரி என படுவது அவளுக்கு கேவலமாய் தோன்றும் சமயங்களில்,
சுட்டிக்காட்டுபவளாக இருக்க வேண்டும்;
நானும் அவ்வாறே செய்யும் தருணங்களில், இருவரும் கலந்து பேசி ஒரு உடன்பாட்டிற்கு வர வேண்டும்.
மாத விடாய் சமயத்தில் PMS தலை தூக்கும் பொழுது,
எரிந்து விழுவதும், சொத்தை விஷயங்களுக்கு அழுவதும்,
அவளின் தப்பில்லை என்பதறிந்து, நான் அவளுக்கு துணையாய் பொறுமை காக்க வேண்டும்.
ஒத்த கருத்து இல்லாத விஷயங்களில், விவாதம் இருக்கும் அதே சமயத்தில்,
அடுத்தவரின் கருத்தை மதிக்கும் பக்குவம் இருவருக்கும் வேண்டும்.
இந்த கனவு காணும் படலம் சுகமாய் இருப்பினும்…
இருவரும் சேர்ந்து துவங்க இருக்கும் பயணத்தில்,
விதிமுறைகளையும் விருப்பங்களையும் நான் மட்டும்
பட்டியலிடுவது…கொஞ்சம் நெருடலாக உள்ளது.
“இனியவளே, உன் வருகைக்கு வழி மேல் விழி வைத்து காத்திருக்கிறேன்;
வருக; நம் பயணத்தை நம் விருப்பப்படி இனிதே துவங்குவோம்”!!

Advertisements

சென்ற வாரம் விஜய் டிவியில் ஒளிபரப்பாகும் ‘நீயா நானா’ பார்த்தேன். பெண்ணியம் என்ற தலைப்பில், பெண்ணியவாதிகளுக்கும் , பெண்ணியத்திற்கு எதிரானவர்களுக்கும் இடையே ஆன விவாதம்.
சல்மா மற்றும் ஓவியா அவர்களின் வார்த்தைகள் பெண்ணடிமைக்கு சாட்டையடி. எனினும் சமூகத்தில் பெண்ணியத்திற்கு ஆதராவாகவும் எதிராகவும் பேசும் ஆண்கள் இருக்கையில், விவாதத்தில் ஒருவர் கூட பங்கேற்காதது வருத்தமே.
“பெண்ணியவாதிகள் குடும்பத்திற்கு உகந்தவர்கள் அல்லர்”, என பேசும் ஆண்கள், ‘சமூகக் கோட்பாடு’, ‘கலாச்சாரம்’ போன்ற ஆயுதங்களால், அவர்கள் வீட்டுப் பெண்களை அடிமைப்படுத்தி வைக்கின்றனர்.
அப்பெண்களும் தம் அடிமை நிலை அறியாது, பெண்ணியம் என்பதையே ஒரு இழுச்சொல்லாக பார்க்கின்றனர்.
இத்தகைய பெண்களின் பின் மறைந்து நின்றபடி குளிர்காயும் கோழைகளுக்கு….

“தொங்கத் தொங்க தாலியோட நடந்து வந்தா…அந்த அம்மனே நேருல வந்தா மாதிரி இருக்கு”, என நீ கூற,
குனிந்த தலை நிமிராமல் வெட்கத்துடன் சிரித்தாள் அவள்;
“அடக்கி வச்சோம்ல…எவன் இனி route உட நெனைப்பான்”, என நிம்மதி பெருமூச்சு விட்டாய்!

“Housewife தான”, என நண்பன் கூற,
“homemaker னு சொல்லு டா”, என்றாய்;
அவள் ‘food-maker ‘ ஆக மட்டும் அடுப்படியில் தேங்கிக்கிடக்க,
‘Pleasure taker ‘ ஆக ஒரு துரும்பும் அசைக்காமல் பல்சுவை உணவினை அனுபவித்தாய்!

“வீட்ல எப்படி இருக்காங்க”, என பெரியவர் விசாரிக்க,
“எங்க வீடு மகாலட்சுமிங்க அவ”, என பெருமிதத்துடன் கூறியபடி அவள் பெயர் கொண்ட கடனட்டையை சட்டைப்பையினுள் திணித்தாய்!

வீட்டுவேலைகளை அவள் கவனிக்க, நீ நண்பர்களுடன் கும்மாளம் அடித்தாய்;
“அவளுக்கும் தோழிகள் உண்டு; அவர்களுடன் நேரம் செலவழிக்க ஆசையும் உண்டு”, என்ற யதார்த்த கருத்துக்கு,
“அதுதான் நான் இருக்கேன்ல…அவளுக்கு துணையா”, என உளறினாய்!

மாதம் பத்து சுமந்து, குழந்தையை ஈன்றெடுத்து, அதற்கு சகல விதமான தேவைகளையும் பூர்த்தி செய்பவள் அவள்;
“உங்க contribution என்ன சார்”, என்றால்,
“என்ன பேசறீங்க…ஆம்பிளை சிங்கம் நான் இல்லேனா அந்த சிங்கக்குட்டி எப்படி சார்”, என வாய் சௌடால் விட்டாய்!

வேலையிலிருந்து வந்ததும் வீட்டுவேலைகளை முடித்து, குழந்தைகளை கவனித்துவிட்டு, படுக்கையறையில் நீ உரச தயாராக இருப்பவள் அவள்;
“எட்டு மணி நேரம் உழைச்சிட்டு வரோம்ல; மனிஷன நிம்மதியா இருக்க விடுங்கப்பா”, என சப்பக்கட்டு கட்டினாய்!

“படிச்சவன் தானப்பா நீ…அந்த பொண்ணும் வேலைக்கு பொயிட்டு வருது…கொஞ்சம் வீட்டு வேலைல ஒத்தாசையா இருக்கக்கூடாது?”, என்ற கேள்வி எழும்பும் முன்னமே,
“இது ஒன்னும் புதுசு இல்லீங்களே…குடும்ப பொண்ணு செய்ய வேண்டிய வேலைங்க தான; எங்க பாட்டி, அம்மா எல்லாம் வழிவழியா செஞ்சுட்டு வர்றதுதானே”, என முந்திக்கொண்டாய்!

ஏன்டா நாயே… கணவன் மனைவிய ‘life partners ‘னு சொல்லி கேட்டதில்லை?
Partnership ல கொடுக்கல் வாங்கல் இருக்கும்னு தெரியும்;
இங்க என்னடானா அவ எல்லாத்தையும் கொடுக்கறா, நீ வக்கனையா சூடு சொரணை இல்லாம வாங்கற!

நீயெல்லாம் கல்யாணம் பண்ணலன்னு யாரு அழுதா…
நீ வித்திட்டு உருவாற வாரிசுகளும் உன்ன போல தான் இருக்கும்!
மானே, தேனே, அம்மா, ஆத்தான்னு ஏமாத்தினது இனி போதும்!

என்ன தயங்கற…ஓ பசிதான…hourly rate மாதிரி மாதந்திர சந்தா இருக்கான்னு பாரு; முடிஞ்சுது ஜோலி!

அவளையும் ஒரு மனிஷியா மதிச்சு, அவளோட உணர்வுகளுக்கும் மரியாதை கொடுத்து குடும்பம் நடத்த முடிஞ்சா நடத்து…
இல்ல நடைய கட்டு!

“கருணையே வடிவானாவன், அவன் கருணாமுர்த்தி;
கொடியவரையும் மன்னித்து வாழவைப்பான் திருத்தி”, என
ஆண்டவன் துதிபாடியது ஒரு கோஷ்ட்டி.
“ஞாபகமறதி கொஞ்சம் அதிகம் தான் உங்கள் ஆண்டவனுக்கு;
கொடுங்கோலர்களையும் கேடு விளைவிக்கும் அரசியல்வாதிகளையும்
ஆனந்தமாய் கூத்தடிக்க அனுமதித்து
அடுத்த வேளை உணவு கிடைக்குமா என்ற கேள்விக்கடலில் தத்தளிக்கும் மக்களை,
சுனாமி,எரிமலை,சூறாவளி போன்ற கொடிய மிருகங்களால் சோதிக்கிறானே
வயதாகி விட்டதுபோலும்”, என்றேன்.

கோஷ்ட்டியில் ஒருவன் பெருமிதத்துடன்,
“போன பிறப்பில் செய்த பிழைகள், அதுதான் இந்த
பிறப்பில் அனுபவிக்கின்றனர்”, என்றான்.

அட அது சரி;
“அரசியலையும் சாதியையும் ஆயுதமாய் பயன்படுத்தும்
மனித திமிங்கலஙள் சென்ற பிறப்பில் செய்த புண்ணியங்களின்
பலனே இந்த பணமும், வசதியும்;
உன் கோமணம் உற்பட உறுவி உன்னை துயரத்தின் எல்லைக்குத் தள்ளுவான்,
வாயை திறக்காதே; கவலை படாதே;
அட இந்த பிறப்பில் தவித்தால் என்ன,
உன் ஆண்டவனின் விதிமுறைப்படி
அடுத்த பிறப்பில் சுகமாய் வாழ்வாய்…பொறுத்திரு”