Archive for the ‘சிறுகதை’ Category

“அது என் வாயில இருக்கற எச்சில் மாதிரி இருக்குமா…அந்த spider க்கு எப்பிடி கிடைச்சது?”, என சுவரோரம் இருந்த சிலந்தி வலையை உற்று கவனித்தபடியே கேள்வி எழுப்பினான் ஆறு வயதான பரிதி.

“அட…சரிதான் பரிதி. ‘spitting spiders’ னு ஒரு வகையான சிலந்தி இருக்கு. அது தன்னோட எச்சில பயன்படுத்தி வலைய பின்னுமாம். ஆனா இது என்ன ரகம்னு தெரியல. அடுத்த தடவ library போகும் போது, spiders பத்தி படிக்கலாம்”, என உற்சாகத்துடன் விடையளித்தாள் மீரா, பரிதியின் தாய்.

“thanks மா”, என கூறியபடி, தன் விளையாட்டினை தொடர்ந்தான் பரிதி.

மதிய உணவு மேசையில்…

“அம்மா அனுமான் சாமி meat சாப்பிட மாட்டாராம்…பாட்டி சொல்லிட்டு இருந்தாங்க. ஆனா நேத்து Nat Geo ல, கொரங்கு meat சாப்பிடறத காட்டினாங்க. அப்ப அனுமான் சாமி வேற type of கொரங்கா மா?”, என சற்றே சாப்பிடுவதை நிறுத்திவிட்டு, கேள்வி எழுப்பினான் பரிதி.

“அது வந்து…”, என ஏதோ சொல்ல ஆரம்பித்து, “carrot சாப்பிட மறந்துட்ட பாரு. நீ சாப்பிட்டு முடி. அம்மா டேபிள் சுத்தம் பண்ணிட்டு, உனக்கு என்ன பண்ணப்போறேன்?”, என உரையாடலை திசைத்திருப்பினாள் மீரா.

“gingerbread “, என குதூகலத்தில் உரக்கச் சொன்னான் பரிதி.
எதையோ கூறி திசைத்திருப்பி விட்டோமே என எண்ணி சற்றே வேதனை அடைந்தாள் மீரா. அழைப்பு மணி சத்தம் கேட்டு, நுழைவாயிலுக்கு விரைந்தாள்.

அடுத்த நாள் காலை

“அம்மா ஒரு ஐடியா…இன்னிக்கி ஒரு நாள் நான் brush பண்ணாம இருக்கட்டுமா? பக்கத்து வீட்டு அக்காவோட pet dog மணி இருக்கான் ல, அவனுக்கு அவங்க brush பண்ணினதே இல்லையாம்”, என அடுத்த கேள்விக்கணையை தொடுத்தான் பரிதி.
“ம்ம்…உன் ஐடியா க்கு வரேன். அதுக்கு முன்னாடி, ‘the very hungry caterpillar’ கதைல, அந்த caterpillar என்ன சாப்பிடும்?”, என மீரா கேட்க,
“ஒரு chocolate cake , ஒரு sausage, ஒரு salami, ஒரு lollipop, ஒரு muffin, ஒரு cupcake அப்பறம் ஒரு slice of watermelon”, என சட்டென விடையளித்தான் பரிதி.
“good…அன்னிக்கி காலைல அந்த caterpillar பல் தேய்ச்சதா?”, இது மீரா.
“இல்லியே”, இது பரிதி.
“அன்னிக்கி நைட் என்ன ஆகும்?”, இது மீரா.
“அந்த caterpillar க்கு வயித்து வலி வரும்”, இது பரிதி.
“so …காலைல பல் தேய்க்காம அவ்வளவு foods சாப்பிட்டதுனால, அந்த caterpillar க்கு வயித்து வலி வந்தது. இன்னிக்கி நீயும் பல் தேய்க்காம omelette, அப்பறம் gingerbread, பிரியாணி, ஐஸ்கிரீம் எல்லாம் சாப்பிட்டா, என்ன ஆகும்?”, என சிரிப்பை அடக்கியபடி மீரா கேள்வி எழுப்ப…
“இல்லமா…நான் brush பண்றேன்”, என பற்பசையை கையிலெடுத்தான் பரிதி.

இரவு உணவு மேசையில்…

“அம்மா…அஸ்வின் வீட்ல beef சாப்பிட மாட்டங்களாம். ஆனா lamb , சிக்கன், fish எல்லாம் சாப்பிடுவாங்க,. cow சாமியாம்…அதுனால kill பண்ண கூடாதாம். எனக்கு ஆனா beef ரொம்ப பிடிக்குமே.. நாமளும் இனி சாப்பிட மாட்டோமா?”, என ஏக்கத்துடன் வினவினான் பரிதி.

“பரிதி நீ சாப்பிட்டு போய் நைட் டிரஸ் போட்டுக்கோ. அம்மா வந்து ஸ்டோரி படிக்கறேன்”, என ஒரு வெறுப்பு கலந்த கோபத்தில் விடையளித்தாள் மீரா.

சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்த ஜகன் சற்று அதிர்ச்சியுடன் மீராவை பார்த்தான்.

பரிதி அவன் அறைக்கு சென்ற உடன், நாற்காலியில் அமர்ந்த படி, அழ ஆரம்பித்தாள் மீரா.
“என்ன ஆச்சு மீரா?”, என நிதானமாய் வினவினான் ஜகன், மீராவின் கணவன்.

“இல்ல ஜகன் , ரெண்டு மூணு நாளாவே பரிதிய ரொம்ப ஏமாத்தறேனோனு ஒரு feeling. சாமி பத்தி இல்ல meat சாப்பிடறத பத்தி கேள்வி கேக்கும் போது, அதுக்கு answer பண்ணாம, topic அ மாத்தறேன் இல்ல அவன் கிட்ட கோவப்படறேன். “அப்பிடி எல்லாம் கேக்கக்கூடாது , சாமி கண்ண குத்தும்”, “அது எல்லாம் அப்பிடித்தான்” மாதிரியான answers கொடுக்கவும் விருப்பமே இல்ல”, என இரண்டு நாட்களாக புழுங்கிக் கொண்டிருந்த விஷயத்தை போட்டு உடைத்தாள் மீரா.

ஒரு சிறிய புன்னகையுடன், “நான் தான் பாக்கறேனே, அவன் எப்படா கேள்வி கேப்பான்னு காத்திட்டு இருக்க நீ! அவன் எதையாவது பாத்து excite ஆறத விட, அத அவனுக்கு explain பண்றதுல நீ excite ஆறதுதான் அதிகமா இருக்கு.

ஒன்னு மட்டும் புரிஞ்சிக்கோ மீரா…, நம்ம பையன எப்பிடி வளக்கணும்னு நினைக்கறோமோ, அப்பிடியே வளப்போம். இப்ப உனக்கு ஒரு விஷயத்துல உடன்பாடு இல்லனா, ஊருக்காக உன் கருத்த மாத்திக்க மாட்ட. சரிதான?
பரிதியையும் அப்பிடி தான் வளக்க நினைக்கறோம்னா, அவன் மட்டும் எதுக்கு ஊர் கருத்தோட ஒத்து போகணும் சொல்லு?”, என எடுத்துரைத்தான் ஜகன்.

சற்றே யோசித்த மீரா, “கரெக்ட் ல; thanks ஜகன். ஊருக்கு பயந்து பயந்து நான் அவதி பட்ட நிலைக்கு அவனையும் தள்ள பாத்தேன் ல! சரி நீ போய் படு. நான் அவனுக்கு ஸ்டோரி படிச்சிட்டு வரேன்”, என ஒரு நிம்மதி கலந்த புன்னகையுடன் விடையளித்தாள் மீரா.

பரிதியின் அறையில்…

“அம்மா இன்னிக்கி Rainbow Rob படிப்போமா?”, என கதைப்புத்தகத்தை நீட்டினான் பரிதி.

“நானும் அத படிக்கனும்னு தான் நினைச்சேன்”, என நினைத்தபடியே, புத்தகத்தை வாங்கி படிக்க ஆரம்பித்தாள் மீரா.

கதையின் கடைசி வரிகளை படித்தபடியே, பரிதியை கட்டி அனைத்துக் கொண்டாள்; “நீ யாரு மாதிரியும் இருக்கணும்னு அவசியம் இல்ல பரிதி; உனக்கு ஒன்னு பிடிச்சிருக்கு and அது உனக்கு danger எதுவும் கொடுக்கலெனா, அத தயங்காம பண்ணு. அஸ்வினோட அம்மா அவன தான beef சாப்பிடக் கூடாதுனு சொன்னாங்க. உனக்கு beef புடிக்கும்னு எனக்கு நல்லா தெரியுமே. அதுனால தான் நாளைக்கி உனக்கு meatballs பண்ணப்போறேனே”, என குதூகலத்துடன் உரைத்தாள் மீரா.

“சூப்பர் மா”, என கூறியபடியே, கண்களை கசக்கினான் பரிதி.

“சரி கன்னுக்குட்டிக்கு தூக்கம் வந்தாச்சு. நல்லா தூங்கு; goodnight”, என பரிதியை படுக்கையில் படுக்க வைத்து முத்தமிட்டாள் மீரா.

விளக்கை அணைத்தபடி, அறையை விட்டு வெளியே வந்தாள், மீண்டும் அதே நிம்மதியும் பெருமிதமும் கலந்த புன்னகையுடன்.

கதையின் ஒலி வடிவம்:

Advertisements

“எனக்கு நினைவில்ல…தினேஷ் அவன் கல்யாணத்துக்கு பார்ட்டி குடுத்த போது வந்த நியாபகம். அது 201ல தான?”, என வினவியபடி மதுபானக் கடையில் வீற்றிருந்த நண்பர் கூட்டத்தில் சேர்ந்தான் இளங்கோ.
“5 வருஷத்துக்கு ஒரு மொறை ஆஜர் ஆற உனக்கு…இந்த ‘மலரும் நினைவுகள்’ எல்லாம் ரொம்ப அவசியமா??”, என ஒரு கடுப்பில் வரவேற்றான் பிரபாகர்.
“என்ன பிரபா…இவ்வளவு நாள் கழிச்சு வந்திருக்கான்…இதெல்லாம் தேவையா? சொல்லு இளங்கோ Facebookல பாக்கற updates தான். வேலை எல்லாம் எப்படி போகுது”, என சூழ்நிலையின் சூட்டை தனித்தான் சுகுமார்.
“வேலை கொஞ்சம் மந்தமாத்தான் இருக்குப்பா. இன்னொரு 6 மாசத்துல contract renew செஞ்சா…இந்த கம்பெனி; இல்ல திரும்ப கோட் சூட் எல்லாம் தூசு தட்டி போடா ஆரம்பிக்கணும். ஆமாம் பிரபா ஏன் இன்னிக்கி இவ்வளவு கடுப்புல இருக்கான்?”, என பதிலளித்து கேள்வி எழுப்பினான் இளங்கோ.
“யாராவது அந்த பேச்ச ஆரம்பிக்க மாட்டாங்களான்னு வெயிட் பண்ணிட்டு இருக்கான்…இன்னிக்கி நீ மாட்டிகிட்ட; நம்ப நண்பன் ‘இல்லற வாழ்க்கையில’ நொழைய போறான். அதுதான் எல்லாருகிட்டயும் எரிஞ்சு விழறான்”, என பிரபாவின் வெறுப்பிற்கு ‘செயல் விளக்கம்’ அளித்தான் சுகுமார்.
“வாழ்த்துக்கள் மச்சி! பொண்ணு பாத்தாச்சா…இல்ல இனிமே தானா?”, என மகிழ்ச்சியில் பிரபா கையை குலுக்கினான் இளங்கோ.

“இல்லப்பா…இன்னும் பொண்ணு பாக்கல; சினிமால வர்றா மாறி தான் பொண்டாட்டி அமைய போறா…திரும்பவும் தண்ணியும் கையுமாத்தான் நிக்க போறேன்னு ஒரு வாரமா பொலம்பிகிட்டு இருக்கான்”, இது ஜோதிபிரகாஷ்.
“இதெல்லாம் கொஞ்சம் ஓவர்…இன்னும் பொண்ணையே பாக்கல, அதுக்குள்ள இப்படித்தான் இருப்பான்னு முடிவு செஞ்சிட்டியா? உங்க அம்மா-அப்பாவ எனக்கு தெரிஞ்ச வரைக்கும், “நாங்க பாக்கற பொண்ணத் தான் கல்யாணம் பண்ணிக்கணும்”னு சொல்ற மாதிரி தெரியலியே”, என இளங்கோ கூற,
“அதையே தான் நாங்களும் சொல்லிக்கிட்டு இருக்கோம். “பேசி பழகு பொண்ண புடிச்சிருந்தா கல்யாணம் பண்ணிக்கோ”னு சொல்றோம். “நல்ல பொண்ணு மாதிரி நடிச்சு, கல்யாணம் ஆனதுக்கு அப்பறம் பஜாரியா மாறிடுவா”னு புதுசு புதுசா கவலை படறான்”, என ஜோதி அலுத்துக்கொண்டான்.
“என்ன பிரபா ரொம்ப விவரமானவன்னு நினைச்சேன்…இப்படி ஒன்னும் நடக்கறதுக்கு முன்னாடியே பயப்படற; என்ன மாதிரி பொண்ணு எதிர்ப்பாக்கறனு கிளியரா இரு. compromise பண்ணாத…அப்பறம் compromise ஆப்போறது உன் life தான்”, என கூறி முடிக்கும் போது சுடசுட சிக்கன் 65யும், வறுத்த மசாலா கடலையும் மேசைக்கு வந்தது.
“சாரி மச்சி, இவ்வளவு நாள் கழிச்சு வர…ரொம்ப கேவலமா பேசிட்டேன். என் expectation என்னனு எனக்கே தெரியல. Homelyயா வந்துட்டு அப்பறம், எங்கயாவது வெளில போலாம்னா….”இல்லங்க வீட்லியே இருக்கேன்”னு சொன்னா எனக்கும் BP ஏறும். வேலைக்கு போகணும்னு சொன்னா அப்பறம் “பையன் என்னடா கல்யாணத்துக்கு முன்னாடியே இவ்வளவு கறாரா இருக்கான்”னு சொல்லுவாங்க”, என அடுத்த குறையை கூற முயன்றபோது, இளங்கோ பிரபாவிடம் “கொஞ்சம் மூச்சு விடப்பா”, என செய்கை செய்தான்.
“தமிழர் வாய்ல மாட்டிகிட்டு முழிக்கிற பல இங்கிலீஷ் வார்த்தைல இந்த ‘homely’யும் ஒன்னு. வீட்டுக்கு ஏத்த பொண்ணுன்னு நினைச்சிகிட்டு எல்லாரும் அந்த வார்த்தைய use பண்றாங்க. அன்னிக்கி வெட்டியா dictionary ய பொரட்டிகிட்டு இருந்தேன். Homelyனா ‘unattractive’ அதாவது அழகற்ற, ‘lacking in physical attractiveness’ அதாவது பார்க்க கொஞ்சம் ரொம்பவே சுமார், ‘not having elegance or refinement’ அதாவது நாகரீகமற்ற. சத்தியமா இது நம்ம ஊர் பசங்களோட விருப்பமா இருக்காது. சரி matterக்கு வரேன்…இந்த matrimonial columnsல பொண்ணு வீட்டுக்காரங்க கேக்காததையா நீ கேட்டுட…ரெண்டு பேர் சேந்து குடும்பம் நடத்தும் போது , ரெண்டு பேரும் சம்பாதிச்சா வசதியா இருக்கும்னு நீ நினைக்கற. அதுல என்ன தப்பு இருக்க போகுது. அப்பறம் யாரு தப்பா நினைச்சா என்ன…அந்த பொண்ணுக்கு ஓகே வா …perfect. இல்லையா…நீங்க ரெண்டு பேரு சேர்றது சரி பட்டு வராது.

இன்னொன்னு ரொம்ப முக்கியம்னு நான் நினைக்கறது…
என்ன தான் அம்மா அப்பா சொல்றத கேட்டு நடக்கற பொண்ணா இருந்தாலும், தான் சம்பந்தப்பட்ட விஷயங்கள்ல சுயமா சிந்திக்கிற பொண்ணு தான் உனக்கு சரிப்பட்டு வரும். அட்லீஸ்ட் காலேஜ்ல இருந்து எனக்கு தெரிஞ்ச பிரபாக்கு”, என விளக்கி முடித்தான் இளங்கோ.
“புத்திசாலி பொண்ணா?? சரி பட்டு வரும்னு எனக்கு தோணலப்பா; எதித்து பேசுவானு பயம் எல்லாம் இல்ல….ரெண்டு பேர் சேந்து முடிவு எடுக்க வேண்டிய விஷயதிலயும்…எனக்கெல்லாம் தெரியும்னு சொன்னா ஒரு healthy conversation இல்லாம போய்டும்”, என ஒரு சோகம் கலந்த குரலில் விடையளித்தான் பிரபா.
“அதுவும் கரெக்ட் தான் மச்சி….வீட்டு finance பாத்துக்க நாம வேலைக்கு போறோம், வீட்டு வேலைய பாத்துக்கறதுக்கும், கொழந்தைன்னு ஒன்னு வந்தா, அத பாத்துக்கறக்கும் புதிசாலித்தனம் எல்லாம் எதுக்குப்பா”, என வழி மொழிந்தான் ஜோதி.
“புத்திசாலித்தனம்னா நல்லா படிச்சிருக்கணும், வேலைக்கு போகணும்…அதெல்லாம் சொல்லலப்பா .அது ஒவ்வொருத்தரோட தனிப்பட்ட விருப்பம். street smart சொல்லுவாங்கல …அதத்தான் சொல்றேன். வீட்லியே இருந்தா கூட விவரம் தெரிஞ்சு நடக்கற பொண்ணுங்களும் இருக்காங்க….நல்லா படிச்சு வேலைக்கு போனா கூட…எந்த விஷயத்துக்கும் புருஷன் தான் முடிவு எடுக்கனும்னு இருக்கற பொண்ணுங்களும் இருக்காங்க. வீட்டு வரவு செலவ தெரிஞ்சிக்க ஆர்வம் காட்டனும், ஏதாவது பிரச்சனைனா, காது குடுத்து கேக்கணும், தன் கருத்தையும் சொல்லணும்; நம்ம பாத்து செலவு பண்றா மாதிரி அவங்களும் வீட்டு வரவுக்கு ஏத்தா மாதிரி செலவு செய்யனும். என்ன பொருத்தமட்டும், இது தான் street smartness. இதுக்கு ஒரு டிகிரி படிச்சிருக்கனும்னு அவசியம் இல்ல”, என நீண்ட நெடும் பதிலை முன் வைத்தான் இளங்கோ.
“கேக்க சூப்பரா தான் இருக்கு….ஆனா அப்பறம் வீட்ல நமக்கு அந்த குடும்ப தலைவன் கெத்து கொறைஞ்சிசிடும்ல”, என ஜோதி மற்றும் பிரபா ஆமோதிக்க, குரலை உயர்த்தினான் சுகுமார்.
“அப்ப நீங்க தான் முடிவு பண்ணனும்…ஆபீஸ் டென்ஷன் கூட வீட்டு பிரச்சனையும் சேத்து , ஸ்ட்ரெஸ், BP எல்லாம் ஜாஸ்த்தி ஆறது betterஆ…இல்ல life partnerஅ எல்லாத்திலயும் partner ஆக்கி டென்ஷன பகிர்ந்துக்கறது பெட்டரா?”, என இளங்கோ சட்டென விடையளிக்க, பட்டென அமைதி ஆனது நண்பர் கூட்டம்.

“முன்னாடி எல்லாம் ஒரு பொறந்த நாள், anniversary மாதிரியான விசேஷங்கள celebrate பண்ண குடிப்போம். இப்ப என்னனா…டென்ஷனா இருக்கு, கடுப்பா இருக்குனு குடிக்கறீங்க. இந்த டென்ஷன wife கிட்ட ஷேர் பண்ணிக்கும் போது , உங்க மூளை கொஞ்சம் clear up ஆகும்.
ஆனா இதெல்லாம் கேக்கறதுக்கு wife நல்ல listenerஆ இருக்கணும். “அம்மா சொன்னங்க இதெல்லாம் தப்புன்னு…நீங்க பண்ணக் கூடாது”, “பக்கத்து வீட்ல வாங்கும் போது , நம்மளால முடியாதா”னு ஊர் சொல்றத வேத வாக்கா நினைக்கற பொண்ணு ஆட்டத்துக்கு ஒத்து வர மாட்டா”, என கூறியபடி பிரபாவை பார்த்தான் இளங்கோ. ஒரு ஆழ்ந்த சிந்தனையில் இருக்கிறான் என்பது மட்டும் புரிந்தது.
“சாரி மச்சி…உன்ன confuse பண்ணனும்னு இந்த lecture குடுக்கல. நெஜமாவே கல்யாணம் ஒரு பெரிய பொறுப்பு தான். ஆனா வர்ற wife உம் அந்த பொறுப்ப உணரும் போது, ரெண்டு பேருக்கும் சுமூகமான உறவா இருக்கும். பட் இது எல்லாம் நடக்கணும்னா, அதுக்கு மொதல் படி ரெண்டு பேரும் ஓப்பனா பேசறது”, என சொற்பொழிவை முடித்துக்கொண்டான் இளங்கோ.
“அடிச்சதெல்லாம் தெளிஞ்சே போச்சு…நக்கலா சொல்லலப்பா. partner எப்படி இருக்கணும், எப்படி இருக்கக்கூடாது, பொண்ணு கிட்ட என்ன பேசப் போறேன் ஒன்னும் idea வே இல்ல. ஆனா இது சும்மா பொண்ணு பாக்க போய் , பஜ்ஜி சொஜ்ஜி சாப்பிட்டு பொருத்தம் பாத்து முடிக்கிற விஷயம் இல்லன்னு மட்டும் தெளிவா புரிஞ்சு போச்சு. எனக்கு ஒரு தெளிவு கெடைச்சத கொண்டாடறோம்….அடுத்த ரவுண்டு என் treat “, என 32 பல்லும் தெரியும் படி, சிரித்தான் பிரபா.
“மச்சி இங்க முடிச்சிட்டு, அந்த பஸ் ஸ்டாப் பக்கத்துல ஒரு மெஸ் இருக்கமே….இன்னும் இருக்கா? ஒரு பிரியாணியோட நாள முடிக்கலாம்னு நினைச்சேன்”, இது இளங்கோ.
“ஆனா இந்த டைம் account வைக்கக் கூடாது…நம்ம பழைய பாக்கியையும் செட்டில் பண்ணனும்”, என ஜோதி கண்ணடித்தபடி கூற, கூட்டத்தில் குபீர் சிரிப்பு சத்தம் வெடித்தது.
அருகில் இருந்த மேசைகளில் இருந்து கோபக்கணைகள் வருவதைப் பார்த்து, சிரிப்பொலி அடங்கியது; பில் செட்டில் செய்யும் வேலையில் இறங்கினர் நால்வரும்.

“இதெல்லாம் சுத்த பேத்தல்…போன வாரம் கூட, 5 பவுணுக்கு ஒரு சங்கிலி வாங்கிக்கொடுத்தேன். இன்னும் ரெண்டு வாரத்துல எங்க கல்யாண நாள். அதுக்கு சாமூத்ரிகா பட்டு பொடவை கேட்டிருக்கா. எனக்கு இந்த பெண்ணியவாதிகள் பேச்சுல அர்த்தம் இருக்கறா மாதிரி தெரியல”, என புலம்பித்தள்ளினான் அருண்.
“தாறுமாறான விவாதம் போல…அருண் உங்க முகம் அப்படி செவந்து போயிருக்கு”, என கண்ணடித்தபடி, விவாத ஜோதியில் ஐக்கியமானான் சதீஷ்.
“இல்லப்பா…நம்ம ஜேம்ஸ் இன்னிக்கி 2 hour permission …ஏதோ பெண்ணியவாதிகள் கூட்டத்துக்கு போயிட்டு வருவாராம்”, என அருணின் கோபத்திற்கு காரணத்தை உரைத்தான் ஆறுமுகம்.
“யப்பா…பெண் விடுதலையா…’ஆண்கள் தான் அவங்கள அடக்கி ஆளறாங்க’னு இந்த பெண்ணியவாதிகள் அடிக்கற கூத்து, தாங்க முடியலடா சாமி. நம்ம வீட்டுக்கு எல்லாம் வந்து பாக்கணும், அப்ப தெரியும். நாம வாங்கற ஒரு 500 ரூவா சட்டைக்கு, அவங்க ஒரு 5000 ரூவாய்க்கு பொடவை வாங்கறாங்க; எந்த ஊர்ல இது அடிமைத்தனம்னு தெரியலியே”, என தன் பங்குக்கு அலுத்துக்கொண்டான் சதீஷ்.
“நேத்து ஏதோ பேசிட்டு இருக்கும் போது, கொஞ்சம் கோவத்துல அடிச்சிட்டேன்…லைட்டா தான்ப்பா. அதுக்கு வீட்ல போட்ட கூச்சல பாக்கனுமே….எங்க அம்மா அப்பா கூட என்ன அடிச்சது இல்ல…அது இதுனு. சமாதானம் செஞ்சு படுக்க போகும் போது, மணி 12”, இது மீண்டும் அருண்.
ஜேம்ஸ் வருவதை பார்த்து அனைவரும் அமைதி ஆகினர்.
“என்ன பாஸ்…இதெல்லாம் உங்களுக்கே கொஞ்சம் ஓவரா தெரியல. நீங்க இது மாதிரி மீட்டிங் எல்லாம் போறது, எங்கள எல்லாம் கெட்டப் பசங்களா காட்டுதுல”, என மெதுவாய் தாக்குதலை துவங்கினான் அருண்.
“பார்றா…போன weekend நீங்க எல்லாரும் ‘நவீன சரஸ்வதி சபதம்’பாக்க போனீங்க..நான் வரல. நீங்க அந்த படத்த பாத்து என்ன கெட்டப் பையனா காட்டறீங்கனு சொன்னா…அது எவ்வளவு அபத்தமா இருக்கும். உங்களுக்கு பிடிச்சிருக்கு நீங்க பாக்கறீங்க. என்னதான் பேசறாங்கன்னு பாக்க ஆசையா இருந்துச்சு …நான் போனேன்”, என தன் தரப்பு வாதத்தை முன் வைத்தான் ஜேம்ஸ் .
“பாயிண்ட் சரி மாதிரி தான் இருக்கு…இருந்தாலும்”, என தலையை சொரிந்தான் அருண்.
“பெண் விடுதலை பத்தி பெண்ணியவாதிகள் ‘நீயா நானா’ல பேசி கேட்டிருக்கேன்…இப்போ அவங்க மீட்டிங் ஒன்னுத்துக்கு போக வாய்ப்பு கெடைச்சது…எதுக்கு விடனும்னு…ஆனா நெஜமாவே ரொம்ப புதுசா இருந்தது அருண். இதெல்லாம் தெரியாமலே இருந்துட்டோமேனு கூட தோணிச்சு”, என தனக்கு கிடைத்த அனுபவத்தை பகிர்ந்துக்கொண்டான் ஜேம்ஸ்.

“ஏதோ சொல்ல வரீங்கன்னு புரியுது…ஆனா வெளங்கலியே. பெண்ணியம் எல்லாம் பொம்பளைங்க சம்பந்தப்பட்ட விஷயம்ல. அதுக்கும் நமக்கும் என்ன சம்பந்தம்”, என அருண் கேள்வி எழுப்ப, கூட்டத்தில் இருந்த அனைவரும் கேள்வியை ஆமோதித்தனர்.
“இதே கேள்விய அந்த மீட்டிங்லயும் ஒருத்தர் எழுப்பினாரு. அதுக்கு மேடைல இருந்தவங்க ரொம்ப பொறுமையா ஒரு example வச்சு வெளக்கினாங்க. நம்ம கூட வேலை பாக்கறாரு ஒருத்தர். அவர எப்பவும் சுத்தி இருக்கறவங்க நக்கல் செய்யறதும், அவங்க வேலை எல்லாத்தையும் அவர் தலைல கட்றதுமா இருக்காங்க. கொஞ்சம் பயந்த சொபாவம் அவருக்கு…தன் பக்கம் நியாயம் இருந்தா கூட, குரல உயர்த்தி பேசமாட்டாரு. நாம சத்தமா பேசிட்டா நம்மள பத்தி ஆபீஸ்ல தப்பா நினைப்பாங்கன்னு அவரும் தட்டிக்கழிச்சுகிட்டே இருக்காரு. உங்களுக்கு அவர பத்தி நல்லா தெரியும்..அவர் மேனேஜர் உங்க friend. உங்களுக்கு ஒரு சான்ஸ் கெடைச்சா, உங்க friendகிட்ட அந்த விஷயத்த பத்தி பேசுவீங்களா மாட்டீங்களா? அவர் நாசமா போகணும்னு எண்ணம் இருந்தா, அது வேற விஷயம். so matter என்னனா…அந்த பயந்து பயந்து வாழற ஊழியர மாதிரி தான் பெண்களும், எல்லா பெண்களுமே அப்படி இல்லாட்டியும், பெரும்பாலும் அப்படிதான் இருக்காங்க. ஒரு பொண்ணுக்கு சின்ன வயசுல இருந்தே, ‘அடங்கி தான் போகணும்’, ‘புருஷன் மனசு நோகாம நடந்துக்கணும்’, ‘அடிக்கறாரா…டென்ஷன்ல அடிச்சிட்டாரு, பொறுத்துக்கணும்’, ‘அவர் இல்லனா உனக்கு வாழ்க்கை பூஜியம்தான்’னு வீட்ல இருக்கற பெரியவங்க அறிவுரை குடுத்தே வளக்கறாங்க. அவ அவ்வளவு மழுங்கடிக்கப்படும் போது , எந்த படிப்பும் அந்த மழுங்கடிப்ப சரிப்பண்ண முடியாது”, என ஒரு நீண்ட பதிலை வழங்கிய ஜேம்ஸ், சதீஷ் கொட்டாவி விடுவதை பார்த்து,
“செமையா மொக்கை போடறேன்ல..’இதெல்லாம் ஏன்டா நமக்கு தெரியாம போச்சு’னு தோணின பல விஷயங்கள்..அதுதான் பகிர்ந்துக்கனும்னு தோணிச்சு”, என தன் இருக்கை நோக்கி நடக்க எத்தனித்தான்.
“அதெல்லாம் ஒன்னும் இல்லீங்க, எனக்கும் இதெல்லாம் புதுசா இருக்கு. முன்னமே தெரிஞ்சிருந்தா நானும் வந்திருப்பேன்; நீங்க மேல சொல்லுங்க”, என ஜேம்சின் பையை வாங்கி மேசை மீது வைத்தான் அருண்.

ஒரு மெல்லிய சிரிப்புடன், “அம்மா அப்பா சொல்றது கேட்டுகிட்டு, அப்பறம் புருஷன் நிழல்ல இருக்கறதுதான் பெருமைன்னு சொல்லியே பொண்ண வளக்கறாங்க. என் wife கல்யாணத்துக்கு முன்னாடி sterlite corporationல chemical engineer; ஒரிசால வேலை பாத்தா. ரெண்டு வருஷம் ‘Employee of the year’ விருது வாங்கினா.
கல்யாணத்துக்கு முன்னால…அவள போன்ல புடிக்கறதே கஷ்டம்…வேலை மேல அவ்வளவு ஈர்ப்பு அவளுக்கு. ஆனா கல்யாணத்துக்கு அப்பறம், ‘ராமன் இருக்கும் இடம் தான் சீதைக்கு அயோத்தி’னு பெருசுங்க சொல்கேட்டு, வேலைய resign செஞ்சா. இங்க சென்னைல வீட்டு வேலைய பாத்துக்கிட்டு கொழந்தைகள கவனிச்சுக்கறா. நான் படிச்சவன் தான, ஆனா ஒன்னுமே பேசாம “அம்மா மனசு நோகாம நடந்துக்கோ”ன்னு, என் வேலைய பாத்துகிட்டு இருக்கேன். இங்க தான் ஆம்பளைங்களுக்கு பெண்ணியம் தேவை படுது”, என ஜேம்ஸ் முடிக்கும் முன்,
“இல்ல பாஸ்…வேலை பாக்கறதுல எல்லாம் விருப்பம் இருந்தா அவங்க ஏன் வீட்ல இருக்காங்க. அவங்களுக்கு சமைக்கறது, கொழந்தைங்கள பாத்துக்கறது, டிவில ரெண்டு சீரியல் பாத்து அழறது, beauty parlor போய் அழகு செஞ்சுக்கறது…இதெல்லாம் தான் பிடிச்சிருக்கு”, என ஆறுமுகம் முந்தி அடித்தான்.
“நீங்களே உங்க wife சொல்லி கேட்டீங்களா…?? சுத்தி இருக்கற பெண்கள பாத்துட்டு, இது தான் அவங்களுக்கு பிடிச்சிருக்கு போலன்னு நாம நினைக்கறோம். அவங்களும் நண்பர்கள், உறவினர் கூட்டத்துல இருக்கற லேடீஸ் எல்லாம் ‘இல்லத்தரசி’யா கொழந்தை வளர்ப்பு, கணவனுக்கு புடிச்ச சாப்பாடு சமைக்கறதுன்னு இருக்கறத பாத்துட்டு இதெல்லாம் முடிக்கவே ஒரு நாள் முழுக்க தேவை போலவே…இதுக்கு மேல வேலையா…நோ நோ னு அவங்களையே நம்ப வச்சுக்கறாங்க”, என ஜேம்ஸ் விடையளிக்க,
“ஆனா பாஸ்…சில லேடீஸ் வேலைக்கு முன்னபின்ன போயிருக்கவே மாட்டாங்க. அவங்கள force பண்ணி வேலைக்கு போன்னு எப்படி சொல்றது”, என யதார்த்தமாய் வினவினான் சதீஷ்.
“நீங்களே யோசிங்க…அவங்களுக்கு மட்டும் அது என்னங்க தனி சலுகை? அவங்க இன்ஜினியரிங் படிக்கறாங்க, நாமளும் படிக்கறோம், ஆனா கல்யாணத்துக்கு அப்பறம் நாம கட்டாயம் வேலைக்கு போகணும். அவங்க வீட்ல இருக்கணும்னு முடிவு செஞ்சா பரவாயில்லையா?
இன்னொன்னு…வெளில போய் வேலை செய்யும் போது, ஊர் நடப்பு பத்தி தெரிஞ்சுப்பாங்க. ஈஸியா முடிக்க வேண்டிய விஷயத்துக்கு எல்லாம் உங்கள நம்பி இருக்க மாட்டங்க. எல்லாத்துக்கும் மேல…வீட்ல ரெண்டு சம்பளம். ஒரு வீடோ, பசங்களுக்கு நல்ல ஸ்கூல்ல admissionஓ ஆசை பட்டீங்கனா, finance கொஞ்சம் இடிக்காது. அவங்க ஒவ்வொரு விஷயத்துக்கும் உங்களையே நம்பி இருக்கும் போது, வீட்ல எந்த பெரிய முடிவுலயும் அவங்க பங்கு இருக்காது. ஆரம்பத்துல இருந்து நீங்க தான் மண்டைய போட்டு பிச்சுக்கணும். நம்ம ஆபீஸ்லியே பாக்கறோம்….நாம வெளிப்படையா பாராட்டலனாலும், சாரதா, கீதா…அவங்க சாதுரியம் எவ்வளவு தடவை நமக்கு ஹெல்ப் பண்ணி இருக்கு. ஆம்பளைங்க தான் புத்திசாலிங்க…பொண்ணுங்க எல்லாம் குருட்டாம்போக்குல மனப்பாடம் செஞ்சு பரிட்ச்சைல வாந்தி எடுப்பாங்கனு ஒரு கேவலமான கருத்துனால, அவங்கள ஒரு பொருட்டா நாம மதிச்சு எதுவும் கேக்கறதில்ல.
அவங்களும் ‘கேட்டா பாத்துக்கலாம்’னு சும்மா இருக்கறாங்க”, என கூறியபடியே அருண் பக்கம் பார்வையை திருப்பிய ஜேம்ஸ்,
“அருண் என்ன ஆச்சு…ஏன் திடீர்னு upset ஆய்ட்டீங்க”, என கேட்டான்.
“கொஞ்சம் guiltyயாத்தான் இருக்கு பாஸ்…ஏதாவது பிரச்சனைல கொழம்பிட்டு இருப்பேன்…அவ கிட்ட ஷேர் பண்ணி அவ கருத்த கேக்கனும்னு தோணினா கூட, “அது எப்படி ஒரு பொட்டச்சிகிட்ட அட்வைஸ் கேக்கறதா”னு தட்டி கழிச்சிருக்கேன்”, என அருண் முடிப்பதற்குள்,
“நான் இன்னும் மோசம் பாஸ்…அவ கொழந்தைங்க ஸ்கூல் projectsல ஹெல்ப் பண்ணும் போதெல்லாம், அவ ideas செம அசத்தலா இருக்கும்..’நமக்கு அது தோணவே இல்லியே’னு நினைப்பேன்…பாராட்டனும்னு தோணும்; ஆனா ரொம்ப கஷ்டப்பட்டு உள்ளையே வச்சுப்பேன்”, என ஆறுமுகம்.
“இதுல எல்லாம் ஒரு ஆறுதல் என்னனா…நம்ம யாரும் பொண்ணுங்க மேல ஒரு வெறுப்புல இத பண்ணல. வழி வழியா இப்படி தான் வளக்கப் படறோம். ஒரு வேளை நம்ம அப்பாக்கோ தாத்தாக்கோ இந்த மாதிரி ஒரு புரிதல் கெடைச்சிருந்தா…நாம இப்ப இந்த விஷயத்த பத்தி பேசிட்டு இருக்கவே மாட்டோம். இப்ப இந்த விவரம் புரிஞ்சதுக்கு அப்பறம், நம்ம கொழந்தைங்கள இப்படி வளக்க மாட்டோம்; ‘படுக்கையறைல போகப் பொருள், சமையலறைல சமையல்காரி தான பொண்ணு”னு ஒரு கீழ்த்தனமான எண்ணம் அவங்களுக்கு இருக்காது”, என ஒரு நிம்மதி பெருமூச்சுடன் முடித்தான் ஜேம்ஸ்.

ஒன்றுமே பேசாமல் உரையாடலை மட்டும் கேட்டுக்கொண்டிருந்த தினகர், “எல்லாம் சரிதான் பாஸ்..ஆனா கொஞ்சம் முக்கியத்துவம் குடுக்கறத வச்சு, ஆட்டம் போட ஆரம்பிச்சுட்டாங்கனா என்ன பண்றது…அதுவேற, “சரி தீனா, இன்னிக்கி நீ கொஞ்சம் சமையல கவனி”னு சொல்லிட்டா…”, என வினவ,
“அட ஆமாம்ல..”, என சதீஷும், ஆறுமுகமும்.
“நீங்க இருங்க ஜேம்ஸ் …இதுக்கு நான் பதில் தரேன். கிட்டத்தட்ட 25 வருஷமா யாருக்காவது அடங்கியே இருந்திருக்காங்க…அந்த புதுசா கெடைச்ச விடுதலைய கொஞ்சம் அனுபவிச்சாத்தான் என்ன. அப்பறம்…சமையல் செய்யறதுல என்ன பாஸ் கேவலம்..இந்த கிச்சன் சூப்பர் ஸ்டார் நிகழ்ச்சி பாக்க ஆரம்பிச்சதுல இருந்து, எனக்கும் கிச்சன்ல அசத்தனும்னு ஆசை வந்திருக்கு. வீட்ல சொன்னதில்ல…ஆனா இப்ப ‘எனக்குள் இருக்கும் நளனை வெளிக்கொணரும் சமயம் வந்துவிட்டது”, என நிமிர்ந்த தலையுடன் பெருமையாய் விடையளித்தான் அருண்.
“இன்னொன்னு…நீங்க இவ்வளவு மாறும் போது, அவங்களும் அத நிச்சயம் பாராட்டுவாங்க. உங்க ரெண்டு பேர் நடுவுல இருக்கற சமூகம் விதித்த தடை ஒடைஞ்சதுக்கு அப்பறம்…கலந்துரையாடல்ஸ் ஈஸியா நடக்கும்”, மீண்டும் அருண்.
‘salute’ அடிக்கும் தோரணையில் அருணை பார்த்த ஜேம்ஸ், “பொண்ணுங்க மாதிரியே நாமளும் ஒரு 25 வருஷம் இந்த ஈகோவ கட்டிகிட்டே வளந்துட்டதுனால…ஆரம்பத்துல கொஞ்சம் கடியாத்தான் இருக்கும். சொல்லும் போதே எனக்கு வயித்த பொறட்டுது”, என சற்றே பயந்த கண்களுடன் செல்ல எச்சரிக்கை விடுத்தான் ஜேம்ஸ்.
“நான் கெளம்பறேன் பாஸ்”, என நழுவ எத்தனித்தான் ஆறுமுகம்.
“போன் தான நோண்டிகிட்டு இருந்தீங்க…யாருக்கு இவ்வளவு அவசரமா…”, என ‘கலாய்க்க’ ஆரம்பித்தான் சதீஷ்.
“என்ன தப்பு பாஸ்…wifeக்கு call பண்ணனும்னு உங்க எல்லாருக்கும் தோணிச்சு. நான் செயல்ல எறங்கிட்டேன்”, என ஒரு கோபம் கலந்த குரலில் விடையளித்தான் ஆறுமுகம்.
“யப்பா…பையனுக்கு மூக்கு மேல கோவம் வருது. சாரி பாஸ்..நானும் ஏதாவது surprise குடுக்கனும்னு முடிவு பண்ணிட்டேன். ஆனா என்னனு தான் தெரியல. நகை, சினிமா டிக்கெட் இல்லாம வேற ஏதாவது புதுசா யோசிக்கணும்”, என யோசிக்கும் முகபாவனையுடன், குழுவில் இருந்து விலகினான் சதீஷ்.
“ரொம்ப நன்றிங்க ஜேம்ஸ். எதெல்லாம் மாத்திக்க போறேன், எத மொதல மாத்திக்க போறேன்…எதுவும் தெரியல; ஆனா ஏதோ ஒரு புத்துணர்ச்சி! உங்களுக்கு குடுத்திருக்கற அந்த code testing …இனி என் பொறுப்பு”, என ஜேம்சை தட்டிக்கொடுத்தான் அருண்.
“உங்க திறந்த மனசு தான் முக்கியமான காரணம் அருண். ’25 வருஷமா நமக்கு தெரியாததையா சொல்லிட போறான்’னு நீங்க இந்த பேச்சு வார்த்தைய நிறுத்தி இருந்தா, எப்பவோ இந்த கூட்டம் கலைஞ்சிருக்கும். அப்பறம் coding எல்லாம் வேணாம்…இன்னிக்கி வேலை செய்யற mood இல்ல. நாயர் கடைல ஒரு டி, மசால் வடை சாப்பிட்டா சூப்பரா இருக்கும்; ஒரு 10 நிமிஷத்துல lift பக்கம் மீட் பண்றேன்”, என ‘thumbs up’ செய்கை செய்தபடி, தன் இருக்கைக்கு நடந்தான் ஜேம்ஸ், முகத்தில் ஒரு காதல் கலந்த சிரிப்புடன், மனைவிக்கு அலைபேசியில் ஒரு குறுந்தகவல் type செய்தபடி.

sofa அருகே தரையில் அமர்ந்தபடி, சிவந்த கண்களுடன் அழுது கொண்டிருந்தாள் லலிதா. அம்மா எதற்கு அழுகிறாள் புரியாது, மௌனமாய் லலிதா மடியில், பொம்மையை அழுத்தி பிடித்தபடி படுத்திருந்தாள் கமலி, வீட்டின் செல்ல மகள்.

“Drama queen டீ .நீ.light ஆ அடிச்சதுக்கு, என்ன சீன் போடறாடா சாமி. அழுது முடிச்சதுக்கு அப்பறம்…பூரி கெழங்கு செய்ய மறக்காத… familyயோட முரளி evening வரான். கமலி செல்லம்… அப்பா போயிட்டு வரேன்…see you டா”, என கார் சாவிகளை எடுத்தபடி நுழைவாயில் நோக்கி நடந்தான் கருணாகரன்.

“வலிக்குதா மா…”, என பயந்த கண்களுடன், அம்மாவிடம் வினவினாள் கமலி.
” இல்ல டி செல்லம்…நீ horlicks குடிச்சியா”, என கண்களை துடைத்த படி, கமலியை கட்டி அணைத்துக் கொண்டாள் லலிதா.

“அம்மா…பாட்டி”, என லலிதாவிடமிருந்து தன்னை விடுவித்துக்கொண்டு, வாசலில் வந்திருந்த லலிதாவின் தாயை நோக்கி ஓடினாள் கமலி.
“இங்க ப்ளௌஸ் தைக்க குடுக்க வந்தேன்…அதுதான்”, என சொல்லிக்கொண்டே லலிதாவின் கண்களைப் பார்த்த மகேஸ்வரி,
“என்னடி…கண்ணெல்லாம் செவந்திருக்கு…அழுதியா”, என வாழறைக்கு விரைந்தாள் மகேஸ்வரி.

அம்மா கேட்ட உடன், கண்ணீர் அருவி போல ததும்ப, மகேஸ்வரியை கட்டிப்பிடித்துக்கொண்டு,
“இன்னிக்கி திரும்பவும் அடிச்சாரு மா…ரொம்ப சின்ன விஷயம். அவர் friends வராங்களாம்…தடபுடலா சமைக்கனுமாம். இன்னிக்கி சினிமாக்கு போகலாமுன்னு ரெண்டு நாள் முன்னாடியே பேசிட்டோம், அத கேட்டேன். அதுக்கு அப்படி கோவப் படறாரு மா…”எனக்கு friendsஅ விட படம் ஒன்னும் முக்கியமில்ல”, னு சொன்னாரு. “இன்னிக்கி சினிமாக்கு போகலாம்…அவங்க weekend வரலாம்ல”,னு கேட்டதுக்கு, சுளீர்னு அடிச்சுட்டாரு மா. “ஒன்ன யாரோ ஐடியா கேட்டா மாதிரி ஆஜராகர…மூடிகிட்டு இரு. அட நேத்து நீயா நானா பாத்ததோட effect…பெண்ணியம், வெங்காயம் எல்லாம் பேசறதுக்கு சூப்பர் ஆ இருக்கும். ரியல் life க்கு எல்லாம் சரிபட்டு வராது”னு ஒரே காட்டு கத்தல்”, என முழு கதையையும் அச்சு பிசகாமல் அம்மாவிற்கு எடுத்துரைத்தாள் லலிதா.

“வேணாம் டி…அழாத டி. புருஷன் தான அடிச்சாரு. அவருக்கு ஆபீஸ்ல என்ன tension ஒ..சாயங்காலமே வந்து sorry கேப்பாரு பாரு. evening dinner க்கு ஏதாவது ஹெல்ப் வேணுமா..?”, என லலிதாவிற்கு ஆறுதல் கூறிவிட்டு,
“கமலி குட்டி…பாட்டி என்ன வாங்கிட்டு வந்திருக்கேன் பாரு”, என பையில் இருந்த பிஸ்கெட்டை வெளியில் எடுத்தாள். கமலி அதனை கையில் வாங்கிக்கொள்ள, சமையலறைக்குள் நுழைந்தாள் மகேஸ்வரி.

ஏதோ யோசித்தபடி, கையில் இருந்ததை மேசை மீது வைத்து விட்டு, லலிதாவை நோக்கி ஓடினாள் கமலி.
“பாட்டி என்னமா சொல்லறாங்க..யாராவது அடிச்சா ஏன் அடிக்கறாங்கன்னு கேக்க சொன்னல…பாட்டி பரவாயில்லைன்னு சொல்றாங்க. எனக்கு marriage அப்பறம்…husband அடிச்சா நீ கேக்க மாட்டியா?”, என மழலை கலந்த குரலில் ஒரு பதட்டத்துடன் வினவினாள்.

என்ன விடையளிப்பது என அறியாது, கமலியின் கன்னத்தை கிள்ளியபடி, “அந்த உருளை வெந்துடுச்சுனா …அடுப்ப அனைச்சுடுமா”, என கூறிக்கொண்டே சமையலறை நோக்கி விரைந்தாள் லலிதா, கமலியின் வார்த்தை கனத்தை தாங்க இயலாது.

“friends தான மா நீங்க…கொஞ்சம் எடுத்து சொல்ல கூடாதா? நேத்து இப்படி தான்…ஆட்டோல போகும் போது…”, என காமாட்சி பேசி முடிப்பதற்குள்,
“Thanks மா…remind செஞ்சதுக்கு. மச்சி..ரொம்ப நாளுக்கு அப்பறம், நேத்துதான் ஆட்டோல நம்ம gang பாட்டு “எங்க area உள்ள வராதே” கேட்டேன். டக்குனு காலேஜ்ல அடிச்ச கூத்தெல்லாம் நெனவுக்கு வந்தது. அடுத்த பாட்டு ‘coca cola brown கலரு டா”…எனக்கா அவ்வளவு சந்தோஷம். அதுதான் அந்த ஆட்டோகாரர்கிட்ட,..”என்னங்க…குத்துபாட்டு பிரியர் போல நீங்க”னு கேட்டேன். அங்க ஆரம்பிச்சதுதான்; ‘ பொதுவாக என் மனசு தங்க’த்துல தொடங்கி ‘555 எழவு’ல வந்து நின்னது; சித்தி வீடும் வந்தது”, என குத்துபாட்டு குடுத்த குஷியில் ஆட்டோ பயணத்தை விளக்கி முடித்தாள் இந்திரா.
“பாத்தீங்களா மா…நான் என்ன சொல்ல வரேன்…அவ என்ன பேசறா…45 நிமிஷம் இவளும் அந்த ஆட்டோகாரரும் அடிச்ச கூத்து…நெஜமாவே இவ என் பொண்ணுதான்னு சந்தேகமே வந்ததுனா பாத்துக்கோங்க”, என புலம்பித் தள்ளினாள் காமாட்சி.

படபட வென மகளும் அம்மாவும் பேசியது தீபா மற்றும் கீதாவை சிறிது அதிரவைத்தாலும் நிதானத்தை நிதானமாய் வரவழைத்து, “things are not the same anymoreடீ…பல் இளிச்சாலே கிராக்கி மாட்டிருச்சுனு பேசுவாங்க. வீணா வம்ப எதுக்கு வாய் குடுத்து வாங்கணும் சொல்லு”, என பொறுப்பாய் புரியவைக்க எத்தனித்தாள் கீதா.
“சொல்லுங்கம்மா ரெண்டு மூணு தடவ அவ சித்தி, பெரியம்மா கூட சொல்லிட்டாங்க. அவங்க அப்படி சொல்லும்போது…நான் வாய மூடிகிட்டு தான் நிக்கவேண்டியிருக்கு”, என பரிதாபமாய் முகத்தை வைத்தபடி அலுத்துக் கொண்டாள் காமாட்சி.
“Ok…my turn. எல்லாரும் முடிச்சாச்சா. அது ஒரு சாதாரண conversation …ரெண்டு பேருக்கும் பிடிச்ச விஷயத்த பத்தி ஒரு உரையாடல். அவர் drivingக்கு அந்த பேச்சு disturbanceஆ இருந்தா சொல்லிருப்பாரு. அவருக்கும் அது பிடிச்சதுனால தான பேசினாரு??”, என யதார்த்தை விளக்கினாள் இந்திரா
“அம்மா இருந்தாங்க…ஒன்னும் பிரச்சனை இல்லாம போச்சு…இதுவே நீ தனியா இருந்திருந்தா…காலம் கெட்டு கெடக்குடீ. டெல்லி incident நெனவிருக்குல”, என தன் பக்கம் இருக்கும் நியாயத்தை முன்வைத்தாள் தீபா.
“இரு இரு..என்ன சொல்ல வர நேத்து நடந்ததுக்கும் டெல்லி incidentக்கும் என்னடீ சம்பந்தம்?”, என தீபாவை பார்த்து வினவி,
“Very good காமாட்சி…மகுடி ஊதி இவங்க ரெண்டு பேருக்கும் உன் நோய பரப்பிட்ட”, என அவள் அம்மாவை பார்த்து சலாம் போடும் சைகை செய்தபடி, கடிந்துக் கொண்டாள் இந்திரா

“Coming back to the topic…நான் வேலைல இருந்து வரும்போது, கடைசி ஸ்டாப் னால, கார்ல நானும் டிரைவரும் தான் இருப்போம். சும்மா நாட்டு நடப்பு பத்தி, சினிமா பத்தி பேசிகிட்டு இருப்போம். இங்க பிரச்சனை என்ன தெரியுமா.ஏதோ பொண்ணுங்க எல்லாம் வானத்துல இருந்து குதிச்சா மாதிரி சீன் போடறாங்க…பசங்களும் for some reason அத பாத்து பம்மறாங்க. இந்த தேவையில்லாத friction இருக்கும் போதுதான்…தேவையில்லாத பிரச்சனை எல்லாம் ஆரம்பிக்குது”, என புட்டு புட்டு வைத்தாள் இந்திரா.
“எல்லாம் சரிதான் டீ ..every tom, dick and Harry கிட்டயும் பேசறது தான் வேண்டாம்னு சொல்றோம்..எந்த புத்துல எந்த பாம்பு இருக்கும்னு நமக்கு தெரியாதுபாரு”, என அறிவுரை வழங்கினாள் கீதா
“அடிப்பாவி.ஒரு நிமிஷம், எங்க அம்மாவோட சின்ன வயசு version பாத்தா மாதிரி இருந்தது. இதெல்லாம் அப்படியே ஒரு flowல வருதுல. To your question, நாளைக்கே பஸ்ல வரும்போது, என் பக்கத்துல ஒருத்தன் full tightஆ வந்து உக்காராறன் .அவன் கிட்ட போய் , “அண்ணாத்தே…எப்படி கீற”னுபேச ஆரம்பிச்சா அது முட்டாள்தனம். அந்த புத்தி கூட இல்லனா..இத்தன வருஷம் நான் படிச்சதெல்லாம் வேஸ்ட்; உன் analogy படியே பாத்தா…எந்த புத்துல எந்த பாம்பிருக்குனு தெரியாது…அதுக்காக புத்து மாதிரி இருக்கற எதப்பாத்தாலும் பயந்து சாகறது அனாவசியம் “, என பதிலளித்தாள் இந்திரா.
“அதே தான் நாங்களும் சொல்றோம்…இடம் பொருள் ஏவல் அறிஞ்சு பேசனும்ல..தேவை இருக்கும்போது மட்டும் பேசு…வெட்டிப் பேச்சு எல்லாம் எதுக்குன்னு தான் நாங்க கேக்கறோம். ஒரு தப்பான impression create பண்ற பாரு”, என விட்டுக்கொடுக்காமல் வாதாடினாள் கீதா.
“அடக் கன்றாவியே…உன் workplace ல இப்படிதானா…பொண்ணுங்க யாரும் male workmates கிட்ட பேசமாட்டாங்களா …ஏதாவது தேவை வரும்போது மட்டும் பல்லிளிச்சுகிட்டு போய் நிப்பாங்களா?? ரொம்ப கேவலமா இருக்கு டீ நீ சொல்றது. ஸ்கூல்ல காலேஜ்ல எல்லாம் ஏதாவது தேவைனாதான் மத்தவங்ககிட்ட பேசுவோமா?? நாம படிப்ப தவற அடிச்ச அரட்டைங்கதான் இன்னிக்கும் பளிச்சுன்னு மனசுல தங்குது. வேலைக்கு வந்த ஒடனே அது ஏன் change ஆகணும்னு தெரியலியே”, என இந்திரா விளக்க, கீதாவும், தீபாவும், எதுவும் பேசாமல் யோசனையில் மூழ்கினர்.

“onsite assignment போன போதுதான் நானும் realise பண்ணினேனு சொல்லலாம். ரோட்ல நடந்து போகும்போது, எதிருல யாராவது வராங்கனு வை, கண்ணும் கண்ணும் meet பண்ணினா, ஒரு குட்டி ஸ்மைல். எனக்கு முதல பாக்கும் போது கொஞ்சம் weirdஆ தான் இருந்தது. ஆனா ஒரு ரெண்டு மூணு தடவை ட்ரை பண்ணினபோது, it felt good. சிலர் சிரிப்போட மட்டும் நிறுத்தாம, ‘எப்படி இருக்கீங்க’, ‘good morning’ கூட சொல்லுவாங்க. நெனைச்சு பாரேன்…காலைல வேலைக்கு போறது செம கடியா இருக்கும்போது, train லயோ பஸ்லயோ..யாராவது நம்ம பாத்து நலன் விசாரிக்கறாங்க வை…ஒரு குட்டி சந்தோஷம்”, என மேற்கில் தன் மனம் கவர்ந்த விஷயத்தை விளக்கினாள் இந்திரா.
“அங்கெல்லாம் சரிபட்டு வரும்டீ …நம்ம ஊர்ல ஒவ்வொருத்தர் மூஞ்சிய வச்சிருக்கற லட்சணத்த பாக்கும் போது , ஏன்டா சிரிச்சோமுனு தோணும்”, என சமூகத்தின் இறுக்கத்தை வேதனையுடன் முன்வைத்தாள் தீபா
ஒரு சிறு புன்னகையுடன் “ஆமாம் டீ ..நான் கூட beginningல அப்படி feel பண்ணிருக்கேன். ரெண்டு தடவ ‘அவங்களும் திரும்ப good morning சொல்லணும்’னு எதிர்ப்பாக்காம சொல்லிப்பாரு. நம்ம மாறிட்டோமுனு, மத்தவங்களும் அதே speedல மாறனும்னு எதிர்ப்பாக்கறது தப்பு தான”, தீபாவின் குழப்பத்திற்கு விடையளித்தாள் இந்திரா.
வெகு நேரமாக அமைதியாய் இருந்துவிட்டு திடீரென பேச ஆரம்பித்த கீதா,
“ஆமாம்டீ …சின்ன வயசுல நல்லா கலகலன்னு இருந்துட்டு, வயசாக வயசாக ஒரு இறுக்கத்த develop பண்ணிக்கறோம்ல; அறிவு விரிவடையும் போது மனசு இறுக்கம் ஆகுதுனா…something is not right”, என 15 நிமிட உரையாடலை ஒரு வரியில் சுருக்கினாள்.
“பார்றா…தத்துவ மேதை சாக்பீஸ்!! Jokes aside…I agreeடீ…பணம், career எல்லாம் சரிதான். அத அடைய சீரியஸா இருக்கேன்டா பேர்வழினு, ‘சிரிக்க மாட்டேன்’, ‘தேவை இல்லனா…சக மனிஷன்களோட பேச மாட்டேன்’னு இருந்தா நஷ்டம் யாருக்கு? என்னம்மா…do you agree?”, என காமாட்சியை பார்த்து கண்ணடித்தாள் இந்திரா.

“என்னவோ போங்கம்மா …ஜாக்கிரதையா இருக்கணும்னு சொல்லத்தான் முடியும்…எந்த புத்துல எந்த பாம்பு இருக்குமோ…பெருமாளுக்குத் தான் வெளிச்சம்”, என தேய்ந்த Tape recorderஐ மீண்டும் ஓட்ட முயன்றாள் காமாட்சி..
“இல்ல aunty …”, என பொறுமையாய் கீதா ஆரம்பிக்க,
“ஏய் ஏய் …பொறுமை ஸ்வரூபி! என் அம்மாதான் அரைச்ச மாவையே அறைக்கறாங்கனா ..”, என கீதாவிடம் கூறிவிட்டு, “யம்மா…நீ சித்திக்கு phone பண்ணனும்னு சொல்லிட்டு இருந்தல…அத போய் கவனி”, என அம்மாவை கழட்டிவிட எத்தனித்தாள் இந்திரா.
கீதாவிடம், “மச்சி…அந்த குத்து பாட்டு collection CD மறக்காம”, என இந்திரா சொல்ல ஆரம்பிக்க,
தலையில் அடித்துக்கொண்ட படி, சமையலறையினுள் நுழைந்தாள் காமாட்சி.

“Thanks முரளி…நான் பஸ்ல வந்துடறேன். நீ கெளம்பு”,என கூறியபடி, மளிகைப் பொருட்களை, காரின் பின்பகுதியில் ஏற்றினாள் ராஜி
“அட தமிழ் பேசறாங்க”, என நினைத்தபடி, இடதுபக்கம் நிறுத்தப்பட்டிருந்த கார் நோக்கி பார்வையை திருப்பினாள் லட்சுமி.
“ஓய் ராஜி…Sorry…you looked like one of my school friends”, என ‘அவசரப்பட்டு விட்டோமே’ என்ற வருத்தத்துடன் மன்னிப்பு கேட்டாள் லட்சுமி.
“பார்ரா …madam இங்கிலீஷ் எல்லாம் பேசறாங்க. ஏய் லட்சமி…நான் ராஜி தான் டி”, என கையிலிருந்த பையை காரில் வைத்துவிட்டு, லட்சுமியை கட்டி அணைத்துக்கொண்டாள் ராஜி
“என்னடி…நீ இங்க…எப்ப Melbourne வந்த? ஸ்கூல் முடிச்சிட்டு பெங்களூர் ல செட்டில் ஆயிட்டேன்னு கேள்வி பட்டேன்”, என லட்சுமி வினவ,
“1999 ல 12th முடிச்சிட்டு, பெங்களூர் போனோம். அங்கயே மேல் படிப்பு, வேலைன்னு செட்டில் ஆயிட்டோம். இப்ப கூட ஒரு onsite assignmentக்காக தான் Melbourne வந்தேன். நீ எப்படி படிக்கவா…வேலையா??”, என வினவினாள் ராஜி.
“நான் கல்யாணமாகி இங்க வந்தேன் 2007ல. இப்ப இங்க வேலை பாத்துகிட்டு இருக்கேன். கழுதை கெட்டா குட்டிச்சுவறு மாதிரி நானும் 12th முடிச்சிட்டு engineering படிச்சேன். அப்பறம் ஒரு 5 வருஷம் அங்க சென்னைல வேலை பாத்தேன். அப்பறம் கல்யாணம், Melbourne life “, என மூன்றே வரிகளில் தன் 10 வருட வாழ்க்கைச் சுருக்கத்தை சொல்லி முடித்தாள் லட்சுமி.
“நான் இன்னும் கல்யாணம் செஞ்சுக்கல. வேலை வேலைன்னு workaholic ஆவே இருந்துட்டேன் .ஞானோதயமா என்னனு தெரியல…அம்மா அப்பா சொல்றது கொஞ்சம் கரெக்டா இருக்கறா மாதிரி இருந்துச்சு…அதுதான் ‘I am ready’னு பச்சை கொடி காட்டிட்டேன் “, என்றாள் ராஜி.
“வாழ்த்துக்கள் டீ …மாப்பிள்ளை எங்க ஆஸ்திரேலியாவா இல்ல நம்ம ஊரா?”, என ஆவலுடன் வினவினாள் லட்சுமி.
“Thanks டீ …இங்க Melbourne தான். பையன் நல்ல வேலைல இருக்கானாம். இந்த onsite assignment ஒரு விதத்துல ஹெல்ப் பண்ணுது…இந்த weekend மீட் பண்ணலாமுன்னு பிளான் பண்ணியிருக்கோம்”, சொன்னாள் ராஜி.
“ஓய் சூப்பர் …பையனுக்கு எங்க வேலை…எங்க வீடு “, என 32 பல்லும் தெரியும்படி குதூகலத்தில் சிரித்தாள் லட்சுமி.
“Telstraல network engineerஆ இருக்காராம். வீடு eppingல “, என ராஜி கூற,
“இரு இரு…Telstra, eppingஆ …பையன் பேரு தினேஷ் னு மட்டும் சொல்லிடாத…அப்பறம் நான் மயக்கம் போட்டு விழுந்துடுவேன்”, என ஒரு பதபதப்புடன் வினவினாள் லட்சுமி.
“நீ மயக்கம் போட்டு விழு…நான் புடிச்சிக்கறேன் “, என கண்ணடித்தாள் ராஜி.
“ஏய் என்னடீ சொல்ற…நானும் தினேஷும் காலேஜ்ல classmates. போன வாரம் get together போது கூட ஒன்னும் சொல்லல அவன்”, என மகிழ்ச்சியும் அதிர்ச்சியும் கலந்த ஒரு முக பாவனையுடன் விடைக்கு காத்திருந்தாள் லட்சுமி.
“அவர் சொல்லலனா.அவரத்தான் நீ கேக்கணும். நாங்களும் பெருசா ரொம்ப பேசினதில்ல. ரெண்டு பேரும் வேலைல பிஸியா இருந்துட்டோம்.
புது ஊரு…கொஞ்சம் jittery யாத்தான் இருந்தது. I am so relieved டீ”, என நிம்மதி பெருமூச்சு விட்டாள் ராஜி.
“அய்யோ…கன்னாபின்னான்னு இன்ப அதிர்ச்சி குடுக்கறியே ராஜி…இங்க பக்கத்துல Lindt இருக்கு. Hot chocolate & macaron சாப்பிடறோம். My shout “, என அன்புக்கட்டளையிட்டாள் லட்சுமி.
“Happy news கேட்ட நீயே இவ்வளவு happyனா …happy news குடுத்த நான் எவ்வளவு happyஆ இருப்பேன்?? So it is my shout”, என தீர்மானமாய் பதிலளித்தாள் ராஜி.
“சரிம்மா…you win! மிச்சத்த அங்க உக்காந்து பேசுவோம்”,என கிளம்ப எத்தனித்தாள் லட்சுமி.
Lindtஇல்
“அப்பறம் சொல்லு….அம்மா அப்பாலாம் எப்படி இருக்காங்க? ஒரே குஷியா பொண்ணு கல்யாணத்துக்கு ஓகே சொல்லிட்டான்னு ?”, என கேட்டாள் லட்சுமி.
“அத ஏன் கேக்கற …தல கால் புரியாம ஆடறாங்க”, என அலுத்துக்கொண்டாள் ராஜி.
“இவ்வளவு வருஷம் வளத்த பொண்ணுக்கு கல்யாணம்னா…சந்தோஷம் தான படுவாங்க. அப்பறம் நீ சொல்லு…இங்க அப்படியே onsite project லியே continue செய்ய போறியா ?, என லட்சுமி வினவ,
“கிண்டலா…இத்தனை வருஷம் வேலைய கட்டிக்கிட்டு அழுதாச்சு …வேலையெல்லாம் மூட்டைகட்டிட்டு வீட்லியே ஒரு homemaker ஆ இருக்க முடிவு செஞ்சுட்டேன்”, என ராஜி பதிலளித்தாள்
“சும்மாத்தான சொல்ற….அந்த வேலை கொஞ்சம் hecticஆ இருந்துச்சுனா வேற employer. workforceல இருந்தே விலக போறியா என்னடீ ராஜி”, என ஒரு வருத்தம் கலந்த குரலில் தன் ஆதங்கத்தை தெரிவித்தாள் லட்சுமி.
“இல்லடீ career womanஆ இருந்தா…வீட சரியா பாத்துக்க முடியாது. கொழந்தைங்க எல்லாம் ஆனதுக்கு அப்பறம், ரொம்ப கஷ்டமா போயிடும் . போதும்டீ அம்மா அப்பாக்கு நல்லா சம்பாதிச்சு குடுத்தாச்சு. பையனும் நல்ல வேலைல இருந்தா பிரச்சனை இல்ல பாரு”, என ஒரு தெளிவுடன் பதிலளித்தாள் ராஜி
“interesting டீ …கல்யாணத்துக்கு அப்பறம் ரெண்டு பேர் சேர்ந்து எடுக்க வேண்டிய ஒரு முடிவ…நீ என்னடானா…
சரி இத சொல்லு வீடு, வேலை, கொழந்தைங்க எல்லாத்தையும் ஒரே சமயத்துல சமாளிக்கறது கஷ்டம்னு யாரு சொன்னது”, என லட்சுமி பேசிக்கொண்டே இருக்கும் போது,
“ஓய் …counterல தான் order place பண்ணனும் போல…உனக்கு என்ன”, என வினவினாள் ராஜி.
“ஒரு hazelnut hot chocolate, அப்பறம் ஒரு pistachio macaron”, என தன் விருப்பத்தை கூறினாள் லட்சுமி.
ராஜிக்கு காத்திருந்த நேரத்தில் …லட்சுமியின் நினைவலைகள் get together களத்திற்கு பயணித்தன.
“என் life partner ஒரு working lady ஆத்தான் இருக்கணும். ஒவ்வொன்னுத்துக்கும் என்ன நம்பி இருக்க மாட்டாங்க பாரு”, என்றான் தினேஷ்.
“அது அவங்க இஷ்டம்பா…நீ எப்படி dictate பண்ணலாம்?”, என ஒரு கேலி சிரிப்புடன் கேள்வி எழுப்பினாள் லட்சுமி.
“மணல் கயிறு S.V.சேகர் மாரி list of conditions போடுவான் போல பையன்”, என குழுவிலிருந்த கண்ணன் தன் பங்கிற்கு ‘கலாய்த்தான்’.
“ஹலோ ஹலோ…ஒன்னு புரிஞ்சுக்குங்க . அவங்களுக்கு வீட்லதான் இருக்கணும்னு ஆசைனா…I cannot be her partner..அவ்வளவுதான் சொல்றேன். என் life partner …அவங்க அம்மா பேச்சையும், என் அம்மா பேச்சையும் கேட்டுகிட்டு, அதுதான் வேதவாக்குன்னு சொல்லிக்கிட்டு இருக்க வேண்டாம். சுயமா சிந்திக்கனும், ஊர்ல உலகத்துல என்ன நடக்குதுனு தெரிஞ்சிக்க ஆசை இருக்கணும். வேலைக்கு போகும்போது…இதெல்லாம் possible ஆகும்ல”, என தன் கருத்துக்களை புட்டு புட்டு வைத்தான் தினேஷ்.
“உன் ஆசை நிறைவேற எங்கள் வாழ்த்துக்கள் தம்பி”, என கூறியபடி…

“ஓய் …என்ன ஒரே ஆழ்ந்த சிந்தனை போல”, என கூறிக்கொண்டே நாற்காலியில் அமர்ந்தாள் ராஜி.
“ஒன்னும் இல்லடீ…order place பண்ணிட்டியா ” ,என வினவினாள் லட்சுமி.
“All done …நீ சொல்லு. எப்படி manage பண்றடீ ..வேலை, வீடு…செம exhausting ஆ இல்ல?”, என ராஜி வினவ,
“exhaustingனு சொல்ல மாட்டேன்.weekdays நல்லா பிஸியா இருக்கு. பையன நான் office போகும் போது, childcareல drop பண்ணுவேன்…பரணி வேலைல இருந்து வரும் போது , பையன pick up பண்ணிடுவான். By the way, பரணி என் அன்பான கணவர்”, என ஒரு புன்னகையுடன் முடித்தாள் .
“நீ எப்பவாவது உடம்பு சரியில்லாம ரெண்டு மூணு நாள் வீட்ல இருந்திருக்கியா…அதுவே கடினா, day in day out வீட்லயா…யப்பா நினைச்சாலே மண்டை காயுது ”
“ம்”, என யோசித்தபடி, தேநீரை மெல்ல மெல்ல பருகினாள் ராஜி.
“ஓய் …simple thing. சும்மா நடந்து போகும் போது …ஒரு dress பாக்கற…வாங்கனும்னு ஆசை இருக்குனு வை. உனக்கு எப்படி தெரியல…கல்யாணத்துக்கு முன்னாடி கூட…எனக்கு புடிச்ச பொருள என் salary ல வாங்கறதுல ஒரு குட்டி சந்தோஷம். நாளைக்கே ஒரு வீடு வாங்கப்போறீங்கனு வைங்க..அப்ப உன் contribution உம் இருந்தா நல்லா இருக்கும்ல”
“ம்”, மீண்டும் ராஜி.
“என்னடீ கண்ணா தொறந்துகிட்டே தூங்கறியா….lecture குடுக்கறா மாதிரி இருக்கா”, என உயர்த்திய புருவங்களுடன் கடிந்துக் கொண்டாள் லட்சுமி.
“யோசிக்கிறேன் டீ ..நீ ஒன்னு நோட்டீஸ் பண்ணினியா தெரியல…இன்னும் நான் ஸ்கூல் ல இருந்த மாதிரியேத்தான். நான் புடிச்ச முயலுக்கு மூனு கால்தான். நீ சொல்ற perspectiveல நான் யோசிக்கவே இல்ல”, என யதார்த்தமாய் பேசினாள் ராஜி.
“என்ன வச்சு காமெடி கீமடி எதுவும் பண்ணலியே…யோசிக்கறனு நினைச்சா சந்தோஷமா இருக்குடீ …சொல்ல வேண்டாம்னு நெனைச்சேன் …but தினேஷ் also prefers a more independent life partner”, என்றாள் லட்சுமி.
“ஏ லட்சுமி…thanks டீ”, என ஒரு பெருமிதத்துடன் புன்னகைத்தாள் ராஜி.
“ஹே …c’mon டீ. சரி வீட்டுக்கு கெளம்பனும். பரணி தான் இன்னிக்கி சமையல். waxing முடிச்சிட்டு 1 hour ல வந்துடறேன்னு சொன்னேன். 3 hours பக்கம் ஆகபோகுது. நான் அப்படியே எஸ் ஆறேன் “, என கைகடிகாரத்தை பார்த்தாள் லட்சுமி.
“இன்னும் கொஞ்ச நேரம் இருடீ…பரணி சார் கிட்ட நான் சொல்றேன். So what do you think …உன் friendக்கு என்ன பிடிக்குமா”, என ஒரு சிறு ஏக்கத்துடன் கேட்டாள் ராஜி.
“sorry மா …என்ன ஆள விடு. weekend பேசப்போறீங்கல. ஒன்னே ஒன்னுதான் சொல்லுவேன். openஆ பேசு…அவன impress பண்றதா நெனைச்சு உன் opinion அ hide பண்ணாத…Good luck”, என அருள் வழங்கும் பாணியில் கையை உயர்த்தினாள் லட்சுமி.
“மிக்க நன்றி குருவே …சரி எனக்கும் ஒரு குட்டி வேலை இருக்கு. அத முடிச்சிட்டு நடைய கட்டறேன். தினேஷ் கிட்ட பேசிட்டு, உனக்கு call பண்றேன்”, என car நோக்கி நோக்கி நடந்தாள் ராஜி.

“கயல் postbox பாக்கலியா உனக்கு ஏதோ letter வந்திருக்கு பாரு”, என கூறியபடி வீட்டினுள் நுழைந்தான் தியாகு.
“என்னது பா…”, என தியாகு குரல் கேட்டு வாழறைக்கு வந்தாள் கயல்விழி.

“Project Management instituteல இருந்து. நீ கல்யாணத்துக்கு முன்னாடி ஒரு certification பாஸ் பண்ணினல”, என கடிதத்தை பிரித்தவாறு வினவினான் தியாகு.

“அட ஆமாம்…ஒரு basic certification பண்ணினேன்ல…அது expire ஆக போகுது..renew பண்ண சொல்லி mail வந்திருக்கும். email கூட வந்திருந்தது.”, என காபி குவளைகளை காபி மேசை மீது வைத்தபடி விடையளித்தாள் கயல்.
“So…exams திரும்ப எடுக்கணுமா இல்ல upgrade option ஏதாவது இருக்கா”, என வினவியபடி கடிதத்தையும் படித்தான் தியாகு.
“ஆமாம்பா…you can resit the exam இல்ல அதோட advanced certificationக்கு upgrade பண்ணலாம்”, என டிவி remoteஐ நோண்டியப்படி பதிலளித்தாள் கயல்.
“ஒய் seriousஆ கேக்கறேன். என்ன செய்ய போற …கல்யாணத்துக்கு முன்னாடி project managementல அவ்வளவு passionateஆ இருப்ப”, என டிவி remoteஐ பிடுங்கி, கயலின் கவனத்தை தன் பால் ஈர்த்தான் தியாகு.

“காமெடி கீமடி பண்ணறியா…என்ன சொல்ற தியாகு….2 yearsஆ workforceல இருந்து தள்ளியே இருக்கேன். இளங்கோவ அப்பறம் யாரு பாத்துப்பாங்க. நீ காபி குடி நொறுக்குத் தீணி ஏதாவது கொண்டுவரேன்”, என நழுவ எத்தனித்த கயலை நிறுத்தி,
“c’mon கயல்…காமெடி இல்ல. இன்னிக்கி ஒரு Project Manager (P.M) கூட காபிக்கு போயிருந்தேன். அவங்களும் ஒரு career oriented lady. கல்யாணமாகி கொழந்தை இருக்கு. but அவங்க வீட்லியே கொழந்தைய பாத்துகிட்டு இருக்க விரும்பல…Here she is…எங்க கம்பெனில P.M for the past 5 years “, என விளக்கினான் தியாகு.
“பொண்ணா …அதுதான பாத்தேன். நான் phone பண்ணும் போதெல்லாம் பிஸியா இருக்கேன்னு சொல்லுவ…காபிக்கெல்லாம் டைம் இருக்கா”, என உயர்த்திய புருவங்களுடன் வினவினாள் கயல்.

“இப்ப நீதான் காமெடி பண்ற. அவங்க work experience பத்தி பேசும்போது , நம்ம marriage முன்னாடி இருந்த கயல் தான் நினைவுக்கு வந்தா. Remember those days, நான் call பண்ணினாலும், ஒரு குட்டி ‘hi kiss bye’ஓட நிறுத்தீடுவ. நெறைய தடவை சொல்லி இருக்கேன்…I fell head over heels for that lady. எப்பவுமே ஒரு துடுக்கான பேச்சு, quick decision making skills, smart and witty …”, மலரும் நினைவுகளை நினைத்த மாத்திரத்தில் புன்னகைத்தான் தியாகு.

“So இந்த homemaker கயல் உனக்கு பிடிக்கல…அதுதான சொல்ல வர”, என கடிந்து கொண்டாள் கயல்.
“you know what …நீ பேசற மூட்ல இல்ல. எனக்கு தோணினத சொன்னேன். We will talk about it some other time”, என குரலில் ஒரு சிறிய விரக்தியுடன், காபி குவளையை கையில் எடுத்தான் தியாகு.

“இல்லப்பா suddenஆ இந்த topic எடுத்த உடனே…I was taken aback. It is not as easy as you think. என் resume’ is 5 years old. வேலைக்கு apply பண்ணனும், கெடைக்கணும்..இளங்கோவ என்ன பண்ண போறோம்…எவ்வளவு இருக்கு”, என தியாகு அருகில் அமர்ந்தபடி தோள் மீது கைப்போட்டாள் கயல்.

“என்னவோ நாளைக்கே நீ வேலைக்கு போகணும்னு சொன்னா மாதிரி அலுத்துக்கிறியே. நான் ரொம்ப நாளா இத பத்தி பேச நெனைச்சேன்.அதுக்குள்ள relocation, இளங்கோ..Time just flew away. இன்னிக்கி சந்தியா கிட்ட பேசும் போதுதான் I got reminded… நம்ம வீட்லயும் ஒரு able PM இருக்காங்களேன்னு”, என பதிலளித்தான் தியாகு.

“But I need time to think over”, என கயல் சற்றே யோசித்தபடி பதிலளித்தாள் கயல்.

“ஒன்னும் பிரச்சனை இல்ல….நீ யோசிக்கறேன்னு சொன்னதே good to hear. Actually நீ வேலைக்கு போக ஆரம்பிச்சதுக்கு அப்பறம், நான் ரொம்ப நாளா பண்ணனும்னு நினைச்ச certification ஒன்னுல focus பண்ண ஆரம்பிக்க முடியும்”, என விடையளித்தான் தியாகு.

“But அந்த course க்கு நெறைய டைம் spend பண்ணனும்னு சொன்ன…work & studies உன்னால manage பண்ண முடியுமா”, என கேள்வி எழுப்பினாள் கயல்.

“சீரியஸா தெரியாமத்தான் கேக்கறியா. I was expecting you to be the bread winner”, என யதார்த்தமாக விடை அளித்தான் தியாகு.

“Breadwinnerஆ…யாரு நானா? உத்தியோகம் புருஷ லட்சணம் தியாகு. நீ வேலைக்கு போகாம…நான் மட்டும்னா…ஊர் என்ன பேசும்”, என ஆச்சரியத்தில் கேள்வி எழுப்பினாள் கயல்.

“புருஷலட்சணமா …Bullshit! நீ சொல்ற இந்த ஊர்…கொறை கண்டுபுடிக்கனும்னா, நக்கல் அடிக்கனும்னா, மொதல வந்து ஆஜராகும். நீ ஏதாவது ‘out of the box’ step எடு, அதுல success பாரு….உன் பக்கம் கூட திரும்பி பாக்காது.

நாளைக்கே ஏதோ ஒரு வேலை செய்யற….நம்ம காலனில C-16 மாமி might be happy with the outcome but D-17 ஆன்ட்டி might strongly oppose. அப்படியே successfulஆ எல்லாரையும் திருப்தி படுதீட்டனு வை…you might not like the outcome. So finalஆ …The very purpose is being defeated”, என விளக்கினான் தியாகு.

ஒரு நிமிடத்திற்கு மேல் அமைதியாய் தரையை பார்த்தப்படி நின்றாள் கயல்

“ஒய் …என்ன..Whatz happening”, என தியாகு வினவ,

“ம்ம் …It has been a bit too much for this குட்டி brain! நான் யோசிச்சு சொல்றேன். சப்பாதி மாவு பெசைஞ்சு வச்சிருக்கேன். நீ உருட்டி roll பண்ணு …நான் தவா ல போட்டு எடுக்கறேன்”, என கூறியபடி சமையலறை நோக்கி நகர்ந்தாள் கயல்.

“ஒய் கயல்….I love you”, என கொஞ்சலாய் கூறியபடி sofaவிலிருந்து எழுந்தான் தியாகு.

“நெசமாத்தான் சொல்றியா தியாக்ஸ்”, என வெட்கப்படும் தோரணையில் கூறிக்கொண்டே சுவர் கடிகாரத்தை பார்த்த கயல், “கொஞ்சல்ஸ் க்கு கொஞ்சம் break விடு; நான் இளங்கோவ pick up பண்ணிட்டு வரேன் நீ freshen up ஆகு”, என வாசலில் நிறுத்தியிருந்த கார் நோக்கி நடந்தாள்.

“குங்குமம் எடுத்துக்கோ…அம்மனுக்கு இன்னிக்கி பட்டு பொடவ கட்டி இருந்தாங்க”, என கையை நீட்டினாள் அனு

“எங்க…குங்குமம் மட்டும் குடுக்கற…விபூதி எங்க”, என குங்குமத்தை விரலில் எடுத்தபடி வினவினாள் அனு.

“சிவன் கோயில்ல இருந்து என்னிக்கி விபூதி கொண்டு வந்திருக்கோம்…’சிவன் சொத்து குல நாசம்’னு தெரியும்ல”, என அனுவின் தலையில் கொட்டினாள் அனு.

“ஏய்…அப்பனா யாருக்கும் தெரியாம சொத்துல ஒரு 0.1 % சுட்டியா? நெத்தில வச்சிருக்கறதுக்கு கணக்கு காட்டினியா?”, என கண்ணடித்தாள் அனு.
“ஜோக்கா…எனக்கு சிரிப்பே வரல”, என முகத்தை திருப்பிக்கொண்டாள் அனு.

“கோவிச்சுக்காதடீ…இன்னிக்கி என்ன விசேஷம்…கோயில் பக்கம்?”, என அனு கேட்க,
“தம்பிக்கு exam …first rank எடுக்க prepare பண்ணீட்டானாம் …ஆனா ஒரு பொண்ண நினைச்சாத்தான் பயமா இருக்காம். “போயும் போயும் ஒரு பொண்ணுக்கு போய் பயப்படற”னு சொன்னேன். சரி சாமி கிட்டயும் ஒரு கோரிக்கை வச்சிடலாமுனு…”, என கோயில் விஜயத்திற்கான காரணத்தை விளக்கினாள் அனு.

“ஏன்டீ இதெல்லாம் கொஞ்சம் ஓவரா தெரியல ஒனக்கு. நீ first rank வாங்கின போதெல்லாம், “பையன்னா…ரெண்டு கொம்பு மொளைச்சிருக்கா என்ன…நல்லா படிச்சா யாரு வேணும்னாலும் first rank வாங்கலாம்”னு வாய் கிழிய பேசுவ..உன் தம்பிக்குனா…கதை அப்படியே about turn …பாவம்டீ உன் சாமி…confuse ஆக மாட்டாரு?”, என ‘சீரியஸ்’ஆக முகத்தை வைத்தபடி கேள்வி எழுப்பினாள் அனு.
“அய்யியே…இந்த பொண்ணு நடவடிக்கையே சரி இல்லியே. இத்தனை வருஷம் கழிச்சு மீட் பண்றோம், ஏதாவது sensational விஷயங்கள பேசுவான்னு பாத்தா…சாமி சானி போடுமா, சாமி சாயம் பூசுமான்னு கேட்டுகிட்டு இருக்கே”, என சிறிது அதிகமாகவே குரலை உயர்த்தினாள் அனு.

“சரிடீ நீ சொல்லு…சூடான நியூஸ் ஏதாவது படிச்சியா”, என அமைதியாய் அனு கேள்வி எழுப்ப, சாலையில் மிகுந்த சத்தத்துடன் கடந்து சென்ற மோட்டார் வாகனத்தை பார்த்து முகம் சுழித்தாள் அனு.
“இதோ இத பத்தி ஒன்னு படிச்சேன். பைக்குக்கு ஆசைப்பட்டு ஒரு சின்ன கொழந்தைய கழுத்த நெறிச்சு கொன்னிருக்கானுங்க ரெண்டு பாழாப்போன பசங்க…teenage அதுவும்”, என தலையில் அடித்துக்கொண்டாள் அனு.

“என்ன சொல்ல வர…அப்ப ஒரு 30-40 வயசு இருந்திருந்தா பரவாயில்லையா…அந்த கொழந்தைய கொலை பண்ணினது கொடூரம் தான்…ஆனா அந்த பசங்கள அப்படி செய்ய தூண்டறது…சமுதாயம் அவங்க மேல செலுத்தற pressure தான? ஏற்றத்தாழ்வு நம்ம சமூகத்துல இருந்திருக்கு தான்….ஆனா globalization வந்ததுக்கு அப்பறம் அது பன்மடங்கா பெருகிருச்சே”, என கவலையுடன் பதிலளித்தாள் அனு.
“என்னடி சொல்ற…பிஞ்சு கொழந்தைய ஒருத்தன் கொலை செய்யறான்னா…எவ்வளவு ஒரு காட்டுமிராண்டியா இருக்கணும் அவன். நீ என்னடான்னா…சமுதாயம் அது இதுனு சப்பகட்டு கட்டற”, என சிறிது கோபத்துடன் சீறினாள் அனு.

“சரி விடு…இத பத்தி எல்லாம் இன்னொரு நாள் நிதானமா பேசலாம். எங்க வீட்டுக்கு தான”, என பேச்சுத்தலைப்பை மாற்றினாள் அனு.
“இல்லடீ…மனசே காலைல இருந்து சரி இல்ல. எல்லாமே அபசகுனமா நடந்துகிட்டு இருக்கு. காலைல என்னனா உடைச்ச தேங்காய் அழுகி இருந்துச்சு. தூசி தட்டிகிட்டு இருக்கும் போது, டிவி மேல வச்சிருந்த flower vase கீழ விழுந்து ஓடைஞ்சிடுச்சு. அதுதான் ஜோசியர பாத்துட்டு போலாமுன்னு..”, என முகத்தில் கவலை ததும்ப விடையளித்தாள் அனு.
“அடி பாவி…ஏதோ சின்ன வயசுலதான் யாரு சொன்னாலும் நம்பிகிட்டு இருந்தனா…இன்னும் அதத்தான் கட்டிகாத்துகிட்டு இருக்கியா? தேங்காய் அழுகினதுக்கும், flower vase ஒடைஞ்சதுக்கும் என்ன சம்பந்தம் டீ…இந்த ரெண்டுத்துக்கும் உன் life க்கும் என்ன சம்பந்தம்??? கோயில்ல இருந்து தான வர…நிம்மதி கெடைக்கற ஒரே இடம் அது இதுனு கதை விடுவ…ஒன்னை பாத்தா எதுவும் கெடைச்சா மாதிரி தெரியலியே”, என அக்கறையுடன் வினவினாள் அனு.

“யம்மா தாயே ஆள விடு…நீயும் வேணும்னா என்னோட வா…பக்கத்துல இருக்கற முருகன் கோயில்ல தான் அந்த ஜோசியர் இருக்காரு. மந்திரிச்சு விட்டா எல்லாம் சரியா போயிடும்” , என கிளம்ப எத்தனித்தாள் அனு.
“ஏய்…இரு டீ…எதுக்கெடு சுருக்கு சுருக்குனு கோவம். நான் வீட்டுக்கு போகணும்…போற வழிலதான் கோயில். நான் drop பண்றேன். மயில் வாகனன பாக்க இந்த மயிலோட வாகனத்துல வரலாம்ல”, என கிண்டலான புன்னகையுடன் தன மோட்டார் வண்டியில் ஏற செல்லக் கட்டளையிட்டாள் அனு.

பின்குறிப்பு : சென்ற வாரம் ‘Looper’ என்ற ஆங்கில படம் பார்த்தேன். அப்படத்தில், கதையின் நாயகன் (Joseph Gordon), 30 வருடத்திற்கு பிறகான தன்னையே (Bruce Willis) சந்திக்கும் நிலை ஏற்படும். அப்பொழுது அவர்கள் இருவர் (Joseph மற்றும் Bruce) நடுவிலான உரையாடல் அமைப்பு, படம் பார்த்து இரண்டு நாட்களுக்குப் பிறகும், என்னை தொற்றிக்கொண்டிருந்தது. அதே போன்ற ஒரு அமைப்பில் நான் இருந்து, 5 வருடத்திற்கு முன்னதான என்னையே சந்திக்க நேர்ந்தால்….உரையாடல் என்னவாக இருக்கும் என நினைத்தேன்….பதிவாய் இங்கே.

“வாடீ..எங்க இந்த பக்கம்…மார்கெட்டுக்கா?”, என வினவியபடி அனிதாவை வீட்டினுள் வரவேற்றாள் சுகந்தி.
“ஆமாம் சுகி…ரொம்ப நாளா கோவக்காய் வாங்கனும்னு நினைச்சுகிட்டு இருந்தேன். பையன டென்னிஸ் கிளாஸ்ல விட வந்தேன்…மார்கெட்ட பாத்த உடனே சட்டுன்னு நினைவுக்கு வந்தது”, என விளக்கினாள் அனிதா
“அப்பறம் என்ன விஷயம்…ஏதாவது கிசுகிசு, சூடான செய்தி…உன்கிட்ட நிச்சயம் ஏதாவது இருக்குமே”, என கண்ணடித்தாள் சுகந்தி.
“நான் என்ன நடமாடும் குமுதம், ஆனந்த விகடனா..ஒன்னும் பெருசா இல்ல. அட ஆமாம்….நரோடா பாடியா சம்பவத்தோட தீர்ப்பு பத்தின நியூஸ் படிச்சியா?”, என கேள்வி எழுப்பினாள் அனிதா.

“படிச்சேன் படிச்சேன்…அந்த பிஜேபி MLA க்கு 28 வருஷம் ஜெயில்…அதுதான? ரொம்ப details எல்லாம் படிக்கலனாலும், ஒரு பத்திரிக்கைல கேட்டிருந்தா மாதிரி…இந்த விஷயத்துக்கு அதீத முக்கியத்துவம் குடுக்கறது…கோத்ரா ரயில் எரிப்ப சப்ப மேட்டரா சித்தரிக்கற மாதிரி இருக்கு. 58 பேர் செத்திருக்காங்க…அதா அப்படியே மூடி மறைக்கறா மாதிரி இருக்கு”, என அலுத்துக்கொண்டாள் சுகந்தி.
“அது சரி தான் சுகி…58 பேர் செத்ததையோ, அதுக்கு பதிலா 1500 பேர் செத்ததையோ கொறைச்சு எடை போடல. கோத்ரா ரயில் எரிப்புக்கு பழிக்கு பழி மாதிரி குஜராத் கலவரம் நடந்ததுனே வச்சாலும், இவ்வளவு பெருசா அந்த கலவரம் உருவெடுக்கும் போது, அரசு என்ன பண்ணிக்கிட்டு இருந்துச்சு? கலவரம் நடக்கும் போது, இந்த MLA தெரு தெருவா போய், எல்லாம் சுமூகமா நடக்குதானு பார்வையிட்டாளாம்”, என வருத்தத்துடன் பதிலளித்தாள் அனிதா.
“படிக்காத கூட்டமா இருந்திருக்கும்…அது தான் எவன் சொன்னாலும் நம்பிகிட்டு, ஒருத்தன ஒருத்தன் வெட்டிகிட்டு செத்தானுங்க”, என ஒரு வெறுப்பு கலந்த குரலில் கடிந்தாள் சுகந்தி.

சற்றே வியப்புடன் சுகந்தியை பார்த்தவாறு, “காமெடி கீமடி பண்ணலியே…என்ன சுகி…படிப்பு இல்லாததுனால தான் இப்படி யோசிக்காம செயல் படறாங்களா…ஜோசியம், வாஸ்த்து, ராசி கல்ல எல்லாம் நம்பறவன்…அத ஆராய்ஞ்சு பீராயஞ்சு தான் follow பண்றானா…என்ன பேசற? இந்த MLA கூட ஒரு gynaecologist..படிச்சியா ? “, என விடையளித்தாள் அனிதா.

“அது வந்து…”, என சற்றே இழுத்தாள் சுகந்தி.
“நம்ம ஊரோட education systemக்கும் நாட்டு நடப்புக்கும் சம்பந்தமே கெடையாது. அப்படி இருக்கும் போது படிச்சவன் புத்திசாலித்தனமா முடிவெடுப்பான்…படிக்காதவன் திணறுவான்னு சொல்றதெல்லாம் humbug. இதுல ஆபத்தான விஷயம் என்னன்னா…அந்த கண்மூடித்தனமான நம்பிக்கைய, ‘பாரம்பரியம்’, ‘கலாச்சாரம்’னு நம்ம அடுத்த தலைமொறைக்கும் பரப்பறதுதான்”, என சற்றே கவலையுடன் தன் கருத்தை முன்வைத்தாள் அனிதா.

“நீ சொல்றது சரிதான் அனி…ஆனா நம்ம பாரம்பரியத்த நாம தான கொழந்தைங்களுக்கு சொல்லி குடுக்கணும்…இல்லேனா நம்மளோடவே செத்து போய்டாது?”, என குழப்பத்தில் வினவினாள் சுகந்தி.

ஒரு சிறு புன்னகையுடன், “பாரம்பரியம், கலாச்சாரம் எல்லாமே காலத்துக்கு தகுந்தா மாதிரி evolve ஆகணும் சுகி. electricity இல்லாத காலத்துல, விளக்கேத்தினாங்கனா ஒரு அர்த்தம் இருக்கு. இப்பவும் அந்த சடங்க கட்டிக்காக்கணும்னு சொல்றது முட்டாள்தனமா இருக்கு. எதுக்கு ஒரு காரியத்த செய்யறோம்னு தெரியாமலே அம்மா சொல்றாங்கன்னு செய்யற கொழந்தைய நினைச்சு பாரு.
உனக்கு நினைவிருக்கா தெரியல…நாம் 4th standardல இருந்தோம் நினைக்கறேன் ஸ்கூல்ல lunar eclipse பத்தி சொல்லி குடுத்தாங்க ஜெயந்தி மிஸ். வீட்டுக்கு வந்த உடனே, என் அம்மா, அன்னிக்கி சந்திர கிரகணம்னு சொன்னாங்க. “ஆமாம் ஆண்ட்டி”னு நீ வாய தொறந்த…அதுக்கு என் அம்மா, “உங்க அம்மா தேடிகிட்டு இருந்தாங்க சுகி…வீட்டுக்கு போய் குளிக்கனும்மா…தீட்டு போகணும்ல”னு சொன்னாங்க. கொடுக்கு மாதிரி என் பாட்டியும், பாம்பு நிலாவ முழுங்கிடுச்சு அது இதுனு அவங்க பங்குக்கு கதை விட்டாங்க.
அடுத்த நாள் நம்ம ரெண்டு பெரும் கொழப்பத்துல மண்டைய சொறிஞ்சது எனக்கு இன்னும் நினைவிருக்கு”, என குழந்தைப்பருவ நினைவுகளை மீட்டாள் அனிதா.

“அட…நீயும் இதெல்லாம் நினைவுல வச்சுறிக்கியா…அய்யோ…அன்னிக்கி வீட்ல அம்மா கிட்ட வாங்கின dose …இன்னிக்கி நினைச்சாலும்…”, என பயந்த மாதிரியான சைகையுடன் வியப்பொலி எழுப்பினாள் சுகந்தி.
“நேத்துகூட ‘Root of all evil?’னு ஒரு documentary பாத்தேன். ரெண்டாவது பார்ட்ல அந்த படம், பெற்றோரோட மத நம்பிக்கையானது ஒரு கொழந்தையோட அறிவு வளர்ச்சிக்கு எப்படி தடையா இருக்குனு பேசுது. அத பாக்கும் போது, நீ நம்ம ஸ்லோக கிளாஸ்ல ஒரு தடவை raise பண்ணின கேள்வி தான் நினைவுக்கு வந்தது. உனக்கு நினைவிருக்கா?”, என வினவினாள் அனிதா.

“கடவுள்னு ஒருத்தர் இருக்காருன்னு மனிஷனுக்கு எப்படி தெரிஞ்சுது?…அதுதான…கேள்வி மட்டும் இல்ல…அத கேட்ட உடனே ஸ்லோக மிஸ்க்கு வந்த கோவம், இப்படி எல்லாம் சாமிய பத்தி தப்பு தப்பா கேள்வி கேக்ககூடாதுன்னு மண்டைல கொட்டி உக்கார வச்சது….எல்லாமே நினைவிருக்கு”, என உட்கூரையை பார்த்தபடி தெளிவாக நினைவிலிருந்த நிகழ்வை வாரி இறைத்தாள் சுகந்தி.

ஒரு சிறிய புன்முறுவலுடன், “ஏன் அப்ப சொன்னத கேட்டுகிட்டு சும்மா இருந்தோம், ஏன் எதித்து எதுவும் கேள்வி கேக்கல”னு எல்லாம் ஆராயறதுல பயனில்ல. ஆனா அந்த documentary பாத்துட்டு…அப்படி ஒரு கொழப்ப நிலைக்கு நம்ம கொழந்தைங்கள தள்ளகூடாதுன்னு மட்டும் புரிஞ்சது.

“அம்மா…அம்மா…பாட்டி வீட்ல ஒரு astrology chart இருந்ததுல…அதுல earth தான் solar சிஸ்டத்தோட சென்டர்ல இருந்தது. ஆனா இன்னிக்கி science கிளாஸ்ல solar சிஸ்டம் பத்தி படிச்சோம். ‘Sun is at the centre’னு போட்டிருக்குமா புக்ல”, என தலையை சொரிந்தபடி வாழரைக்கு ஓடி வந்தான் ரமேஷ், சுகந்தியின் மகன். அனிதாவை சுகந்தி பார்க்க, காபி மேசை மேல் இருந்த வாரப்பத்திரிக்கையை புரட்ட ஆரம்பித்தாள் அனிதா.

———————————————————————————————————————————————————–
Richard Dawkins அவர்களின் ‘Root of all Evil? ஆவணப்படம் பார்க்கும் போது, ராஜ் தன் குழந்தைப்பருவத்தில் எழுப்பிய ‘How did man come to know of God’s existence ‘கேள்வி பற்றி பேசினான்.அன்று அவனுக்கு விடை கிடைக்கவில்லை. அதுவே இந்த சிறுகதைக்கு வித்திட்டது.

ஆவணப்படமும் அதன் எழுத்துப்படியும் இவை

படத்தில் மிகவும் மனம் கவர்ந்த வரிகள்..

//A child is genetically pre-programmed to accumulate knowledge from figures of authority//

//No wonder the Jesuit said, “Give me the child for his first seven years and I’ll give you the man”//

//The child brain will automatically believe what it’s told, even if what it’s told is nonsense. And then, when the child grows up, it will tend to pass on the same nonsense to its children. And so religion goes on, from generation to generation.//

//For many people, part of growing up is killing off the virus of Faith with a strong dose of rational thinking. But if an individual doesn’t succeed in shaking it off, his mind is stuck in a permanent state of infancy and there is a real danger that he will infect the next generation//

“எங்கப்பா ஞானவேல காணோம்…10 மணிக்கு மீட்டிங் வச்சுக்கலாமுன்னு நேத்தே மெயில் அனுப்பினேனே”, என காலில் சுடுநீர் கொட்டியது போல் அவசர அவசரமாய் ஞானவேல் இருக்கை நோக்கி வந்தான் ஜகன் என்கிற ஜகன்நாதன்
“மீட்டிங் இருந்தா வந்திருப்பாரே…நேத்து அவரோட நண்பர் ஒருத்தருக்கு உடம்பு சரி இல்லை…hospital போகணும்னு சொல்லிட்டு இருந்தாரு; நீங்க மெயில் எப்ப அனுப்பினீங்க?”, என கணினியை பார்த்தபடியே குரல் எழுப்பினான் முருகன்.
“நாள் முழுக்க meetings; computer முன்னாடி எல்லாம் வேலை நேரத்துல உக்கார எங்க டைம் பாஸ்; வீட்டுல இருந்து ராத்திரி 10 மணிக்கு அனுப்பினேன். அவருக்கு முடியாதுனா ஒரு மெயில் அனுப்பி இருக்கலாம்”, என அலுத்துக்கொண்டான் ஜகன்.
“அதுதான…நெனச்சேன். சார் நீங்க தான் நாள்பூரா வேலைய கட்டிக்கிட்டு அழறீங்க. எல்லாருமே அப்பிடி இருக்கணும்னு நெனைச்சா நியாயமா? ஆமாம்…நான் கூட ரொம்ப நாளா கேக்கனும்னு நெனைச்சேன்…இப்படி வேலை நேரத்துக்கு வெளில வேலை செஞ்சா O.T பணம் எப்படி வாங்கறது?”, என முருகன் வினவ,
“கிண்டல் தான பாஸ்…O.T எல்லாம் எதுவும் கெடையாது. ஏதோ இது மாதிரி தீயா உழைக்கறத காரணம் காட்டி corporate ladderல முன்னேறலாம்னு பாத்தா..”, என புத்திசாலி போல் பேசுவதாய் நினைத்து பல்லிளித்தான் ஜகன்.
“எனக்கு குடுத்த வேலைய…ஒழுங்கா செய்யறேன். அடுத்த முறை ஏதாவது பெரிய போஸ்ட் காலி ஆனதுனா…என் திறமையயும், என் வேலைல நான் சாதிச்சதையும் எடுத்து சொல்ல போறேன். அத புரிஞ்சுகிட்டு முடிவெடுக்கற மேனேஜரா இருந்தா…தானா வேலை உயர்வு கெடைக்க போகுது. அத விட்டுட்டு, கூஜா தூக்கறது, வேலை நேரத்துலியே முடிச்சிருக்க வேண்டியத இழுத்து அடிச்சு நடுராத்திரி வேலை செய்யறா மாதிரி ‘act’ போடறதுல எனக்கு உடன்பாடில்ல. எவனோ ஒரு முதலாளி கோடிகோடியா சம்பாதிக்க, கரும்பு போல தூக்கத்த விட்டுட்டு கொரங்கு போல கொட்டகொட்ட முழிச்சுகிட்டு இருக்கவும் விரும்பல”, என சிறிது கோபத்துடன் சீறினான் முருகன்.
“அப்ப…என்ன சொல்ல வரீங்க பாஸ்…நாங்கெல்லாம்…”, என தன் தரப்பு வாதத்தை முன் வைக்க ஜகன் துவங்கும் வேளையில், ஞானவேல் தன் ‘cubicle’இனுள் நுழைந்தான்.
ஞானவேல் பைய்யினை மேசை மேல் வைத்துவிட்டு இருக்கையில் அமர்வதற்குள், “என்ன பாஸ்…நான் 10 மணிக்கு மீட்டிங் வச்சுக்கலாம்னு மெயில் அனுப்பினா…ஒரு பதிலையும் காணோம். அந்த கோடிங் இந்த வாரத்துக்குள்ள முடிச்சாகணும் பாஸ்”, என மீண்டும் புலம்ப ஆரம்பித்தான் ஜகன்.
“சார்…மனிஷன் இப்ப தான வந்திருக்காரு…அதுக்குள்ள…”, என ஜகனை வாயை மூட சொல்லியபடி, “உங்க friend எப்படி இருக்காரு வேலு..என்ன சொல்றாரு டாக்டர்?”, என ஞானவேலிடம் விசாரித்தான் முருகன்.
“சேகருக்கு நேத்து ராத்திரியே brain dead ஆயிடிச்சு; ஆனா அவங்க அம்மாதான் இன்னும் பையனுக்கு உயிர் துடிப்பு இருக்கு…எந்த நிமிஷமும் கண் முழிச்சிடுவான்னு அழுதுட்டு இருந்தாங்க; சேகர் தன்னோட உடல் உருப்புகள தானம் செய்யனும்னு சொல்லி இருந்தான். அதுதான் இன்னிக்கி காலைல அவங்க அம்மாவ சமாதானம் செஞ்சு, life சப்போர்ட நிறுத்தி, தேவையான உடல் உறுப்புகள் வெளில எடுத்துட்டு, உடம்ப அமரர் ஊர்தில ஏத்திட்டு வரேன். evening அடக்கம் பண்ண போறாங்க”, என அமைதியாய் பதிலளித்தான் ஞானவேல்.
“உடல் தானமா…எல்லாத்தையும் வெளிய எடுத்ததுக்கு அப்பறம், கர்ண கொடூரமா இருந்திருக்குமே…அவங்க வீட்ல எப்பிடி ஒத்துகிட்டாங்க?”, என சற்றும் கவலையின்றி கேள்வி எழுப்பினான் ஜகன்.
மீண்டும் கோபத்துடன் பதிலளிக்க வாய்திறந்த முருகனின் தோளில் தட்டியபடி, “அப்படின்னு யார் உங்களுக்கு சொன்னாங்கனு தெரியல…உறவினரோட உணர்ச்சிகள மதிச்சு, தேவையான உடல் உருப்புகள வெளில எடுத்துட்டு, கட்டெல்லாம் போட்டு, அவங்க தம்பி கிட்ட ஒப்படைச்சாங்க. மூளைச்சாவுனால உயிர் பிரிஞ்ச கொடையளிப்பவர் அதாவது donor, அதிகபட்சம் 50 பேருக்கு உடல் உறுப்பு தந்து உதவ முடியும்னு டாக்டர் சொன்ன போது, அவங்க அம்மா கண்ணுல ஒரு பெருமிதம் தெரிஞ்சுது; சுத்தி இருந்தவங்க எல்லாருக்குமே ஆச்சரியம்”, என பதிலளித்தான் ஞானவேல்.
“50 பேரா சொன்னீங்க வேலு…நான் கூட படிச்சிருக்கேன்…ஆனா பெருசா அத பத்தி தெரிஞ்சிக்கணும், என்னையும் பதிவு செஞ்சுக்கணும்னு தோணினதே இல்ல”, என கவலையும், தன் மீதே சிறிது கோபமும் கலந்த குரலில் நொந்துகொண்டான் முருகன்.
“எனக்கு கூட அப்படித்தான் முருகா; பதிவு பண்ணனும்னு ஆசை இருக்கு ஆனா அதுக்கான முயற்சி எதுவும் எடுத்ததே இல்ல. ரயில்ல வரும்போது தான் இணையத்துல பாத்திட்டு இருந்தேன். இந்தியால 1991ல இருந்து 2001 வரைக்கும், பிணங்கள்ல இருந்து செய்யற உறுப்பு மாற்றுதல் (organ transplant) மொத்தமே 426 தான் நடந்திருக்காம்…அதாவது ‘on an average’ 50 உறுப்பு மாற்றுதல்கள் தான் நடக்குது. கடந்த 5 வருஷத்துல, இந்தியால 20ல இருந்து 30 லட்சம் இறப்புகள் உடல் உறுப்பு மாற்றுதல் வசதி இல்லாததுனால மட்டுமே நடந்திருக்க வாய்ப்புகள் இருக்காம். இன்னிக்கி வீட்டுக்கு போன உடனே அத பத்தி இன்னும் கொஞ்சம் படிச்சிட்டு, பதிவு செய்யனும்; எரிக்கவோ, பொதைக்கவோ போற இந்த ஒடம்பு ஒரு 10 பேருக்கு உதவியா இருக்கும்னு தெரிஞ்சதுக்கு அப்பறம், நம்ம விருப்பத்த பதிவு செய்யறதுக்கான முயற்சி எடுக்கலனா…எனக்கென்னவோ அது சரியா படல”, என தனக்கு தெரிந்த உடல் தானம் பற்றிய செய்திகளை பகிர்ந்து கொண்டான் ஞானவேல்.
“அட போங்க சார்…உடல் தானம் செய்ய பதிவு செஞ்சிருக்கோம்னு தெரிஞ்சு, வைத்தியம் செய்யற டாக்டரே ஏதாவது மருந்து குடுத்து நம்மள close பண்ணிட்டாருனா…இதெல்லாம் வம்ப விலைகுடுத்து வாங்கற வேலை”, மீண்டும் ஜகன்.
“ரொம்ப பெருசா இத பத்தி எனக்கு தெரியாட்டியும், உடல் தானம்….இயற்கையான இறப்பு இல்ல மூளைச்சாவு மாதிரியான சமயங்கள்ல தான் செய்ய முடியும். அதுவும், உடல் உறுப்புகள் திரும்பவும் பயன் படும் நிலைமைல இருக்கான்னு பரிசோதனை எல்லாம் செஞ்சதுக்கு அப்பறம் தான் உடல் பாகங்கள வெளில எடுப்பாங்க. internetல இத பத்தின மேலும் பல தகவல்கள், பதிவு செய்ய வேண்டிய இடங்கள்னு எல்லாமே இருக்கு. நேரம் கெடைச்சா படிச்சு பாருங்க”, என விளக்கினான் ஞானவேல்.
“நேரம் கெடைச்சா…அப்ப பாத்துக்கலாம். சொல்லுங்க..உங்களுக்கு அந்த மீட்டிங் எப்ப சரிபட்டு வரும்..இன்னிக்கி afternoon முடியுமா?”, என அலைப்பேசியை பார்த்தபடி கேள்வி எழுப்பினான் ஜகன்.
சங்கூதுவது போல் முருகன் சைகை காட்ட, பக்கத்தில் இருந்த இன்னொருவர், “காது கேக்கலப்பா”, என பதிலளித்தான். “அட ஏன்பா…அவர நக்கல் பண்ணிக்கிட்டு”, என மெல்லமாய் இருவரிடமும் கூறிவிட்டு, “ரெண்டு மணிக்கு உங்க deskல மீட்டிங் வச்சுக்கலாம் சார்”, என ஜெகனுக்கு பதிலளித்தான் ஞானவேல்.