Archive for the ‘பிதற்றல்’ Category

அன்று அலுவலகத்தில் மாதாந்திர சந்திப்பு. நகரத்தின் வெவ்வேறு இடங்களிலிருந்து வேலை செய்பவர்கள் சந்திப்புக்கு வர ஏற்றபடி, மாலை 6 மணிக்கு சந்திப்பு ஆரம்பித்தது.

“அட அனு …வர மாட்டேன்னு நினைச்சேன். பசங்கள யாரு பாத்துக்கறாங்க?”, என அணியில் இருந்த ஒரு பெண் என்னை வினவினாள்.

“ராஜ் சீக்கிரம் வந்ததுனால…”, என கூறி முடிப்பதற்குள்,

“ஓ…இன்னிக்கி ராஜ் தான் babysitting ஆ?”, என கூறியபடி சிரித்தாள் என் அணியில் இருந்த பெண். அருகில் இருந்த இன்னொரு அதிகாரியும் சிரித்தார்.

அந்த இடத்தில் ‘babysitting’ என்ற சொல்லின் பயன்படுத்தல் எனக்கு ஒரு கோபம் கலந்த வருத்தத்தை வரவழைத்தது.

வீட்டுக்கு வந்து என் கணவனிடம் கூறியபோது கூட, “சும்மா விளையாட்டுக்கு சொல்றதெல்லாம் சீரியசா எடுத்துக்காதே” என தட்டிக்கழித்தான்.

குழந்தைகளை அப்பாக்கள் பராமரிக்கும் போது, அதை ‘babysitting’ எனக்கூறுவது எனக்கு என்றுமே ஒரு நெருடலாகத்தான் இருந்துள்ளது.

சாதாரணமாக, அம்மா அப்பா இருவரும் ஒரு சில மணிநேரம் வெளியில் செல்ல வேண்டிய நிலை உண்டாகும் போது, குழந்தைகளை பார்த்துக்குக்கொள்பவர்களை ‘babysitter’ என அழைப்பது வழக்கம். பெரிதாக குழந்தைகளுடன் விளையாட வேண்டும், கதைகள் படிக்க வேண்டும் என்ற எதிர்ப்பார்ப்புகள் எதுவும்  இருக்காது. தாய் தந்தையர் திரும்பி வரும் வரையில், குழந்தைகளை பாதுகாப்பது மட்டுமே அங்கு எதிர்பார்ப்பாக இருக்கும்.

இதே தராசில் தந்தையின் பராமரிப்பையும் வைத்து பார்க்கிறார்களா என்ற குழப்பம் எனக்கு என்றுமே இருந்ததுண்டு

எழுத தலைப்பு கிடைத்தது நினைத்து மகிழ்ந்தேன். வேலைக்கு செல்லும் போது,  ரயிலில் எழுத ஆரம்பித்தேன்.

பெரும்பாலான வேலை இடங்கள் போல, என் அலுவலகத்திலும் ஆண்கள் எண்ணிக்கையே அதிகம். “பசங்கள யாரு பாத்துக்கறாங்க?”, என என்னிடம் கேட்கப்பட்ட கேள்வி, ஆண் ஊழியர்களிடம் கேட்கப்பட்டிருக்குமா என்பது சந்தேகம்தான்.

வீடுகளில் ஆண்கள் செய்ய வேண்டிய வேலை, பெண்கள் செய்ய வேண்டிய வேலை என்ற பாகுபாடு, எனக்கு ஒரு புதிராகவே இருந்துள்ளது. அதிலும் குழந்தை பராமரிப்பில் முக்கியமாக. தாய்ப்பால் குடிக்கும் குழந்தையெனில், தாயின் பிரத்யேக கவனிப்பு நிச்சயம் தேவை; ஆனால் புட்டிப்பால், பெரியவர்கள் உண்ணும் உணவுகள் போன்றவற்றை குழந்தை உட்கொள்ள ஆரம்பித்தப்பிறகு, ‘குழந்தைகளை தாயால் மட்டுமே பார்த்துக்கொள்ள முடியும்’ என்ற அறிவுரைகள் பிதற்றலாகவே எனக்குத் தோன்றுகிறது.

“பாத்துக்க 10 பேர் இருந்தாலும்…ஒரு தாயின் பாசத்துக்கும் அரவணைப்புக்கும் நிகராகுமா?”, என்றால், வெளி வேலைக்கு செல்லாமல் வீட்டில் இருக்கும் தாயிடம் இதை எதிர்ப்பார்க்கலாம் (அதுவும் அதை அவள் விரும்பி ஏற்றுக்கொண்டால்). ஆனால்  வெளி வேலைக்கும் சென்றுகொண்டு, வீட்டுக்கு வந்து, ‘தாயன்பு குறையாமல்’ குழந்தைகளை பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும் என எதிர்ப்பார்ப்பது…பகுத்தறிவற்ற செயலாகவே எனக்கு படுகிறது.

குழந்தைகள் இருக்கும் வீடுகளில், கணவன் மனைவி இருவரும் வேலைக்கு செல்லும் போது, தாய் செய்யும் வேலைகள், தந்தை செய்யும் வேலைகள் என்ற பாகுபாடே தேவையற்றது என்பது என் கருத்து. வீட்டின் பணத்தேவைக்கு, இருவரும் வேலைக்கு சென்று பங்களிக்கும் போது, குழந்தை பராமரிப்பிலும் இருவரின் பங்களிப்பும் இருக்க வேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்பில் தவறில்லை.

இப்படி குழந்தை பராமரிப்பில் சமத்துவம் அவசியம் என பேசும் அதே வேளையில், “குழந்தை எதுக்கு அழறான், எப்ப என்ன சாப்பிடுவானு எனக்கு தான் தெரியும்…நான் பாத்துக்கறேன்” என கூறும் வேலைக்குச் செல்லும் பெண்களும் இருக்கத்தான் செய்கிறார்கள். ‘சமூகம் ஏதாவது சொல்லிவிடுமோ’ என்ற குற்ற உணர்வா, ‘குழந்தை பராமரிப்பு’ என் மூளைக்கு மட்டும் தெரிந்த வித்தை என்ற எண்ணமா என்பதையெல்லாம் தாண்டி, இந்த பெண்கள், கணவர்களிடமிருந்து ‘குழந்தை பராமரிப்பில்’ கிடைக்கும் இன்பத்தை,  அபகரிக்கின்றனர் என்பது என் தனிப்பட்டக் கருத்து.

இங்கு எங்கள் ரயில்களில் கைக்குழந்தையுடன் தனியே பயணம் செய்யும் அப்பாக்களாகட்டும் அல்லது என் கணவனாகட்டும், இவர்களின் குழந்தை பராமரிப்பு தோரணை…அது மகிழ்ச்சி ததும்பும் ஒரு காட்சி! அவர்களுக்கே பிரத்யேகமானான கொஞ்சல்கள், வேடிக்கையான முகசுழிவுகள், என அவர்களின் குழந்தை கவனிப்பு வழிமுறைகள், நிச்சயம் பார்ப்பவர் முகத்தில் ஒரு புன்னைகையை புகுத்தும்.

வெளியில் அழைத்துப் போவதும், விலை உயர்ந்த விளையாட்டுப் பொருட்கள் வாங்கித் தருவதுடன் மட்டும் சில அப்பாக்களின் ‘குழந்தை பராமரிப்பு’ பட்டியல் முடிவடைவதை பார்க்கும் போது, பரிதாபமாக இருக்கும்.

குழந்தைகளுக்கு  சோறு ஊட்டும் போதும், குளித்துவிடும் போதும், சிறுநீர்/மலம் கழித்த  குழந்தையை  சுத்தம் செய்யும் போதும் ஏற்படும் அந்த பிணைப்பு…அவர்களுக்கு கிடைக்காமல் போகிறது.  அழுது கொண்டிருக்கும் குழந்தை, பெரியவர்களின் கோமாளித்தன செய்கைகளை பார்த்தோ, அல்லது அவர்கள் பாடும் இனிய/அபஸ்வர பாடல்களை கேட்டோ, அழுகையை நிறுத்தி, சிரிக்க ஆரம்பித்தால்…அந்த நாள் முழுக்க சந்தித்த கசப்பான விஷயங்கள்  அனைத்தும் தவிடுபொடியாய் போகும். இந்த அழகிய தருணத்தையும், அனுபவிக்க தவறுகின்றனர்.

ஆனால் இதையெல்லாம் அவர்கள் அனுபவிக்க, இரு மனமாற்றங்கள் தேவைப்படுகிறது.

“முதல செய்யும் போது,  தடுமாறுவாரு; பழகினதுக்கு அப்பறம் சரியாப் போய்டும்”, என உணர்ந்து, குழந்தை பராமரிக்கும் வேலைகளை கணவனுடன் பகிர்ந்துக் கொள்ள, மனைவியானவள் முன்வருவதும்,

“வேலைக்கும் போயிட்டு, குழந்தையையும் அவ மேனேஜ் பன்றானா, என்னாலயும் முடியனும்ல? என உணர்ந்து, “நான் ஏதாவது செய்யட்டுமா?”, என உதவ கணவன் முன்வருவதும் மிக அவசியம்.

அந்த மனமாற்றம் நிகழும் வரையில்,

“குழந்தைய பாத்துக்கறது எல்லாம் ஒரு தாயோட கடமை; என்னிக்கோ ஒரு நாள் வேணும்னா, அப்பா பாத்துக்கலாம்”, என்ற வழக்கமும், அதை ‘babysitting’ என கேலி செய்யும் செயலும் தொடர்ந்த வண்ணமே இருக்கும்.

பதிவின் ஒலிவடிவம்:

 

நான் பன்னிரெண்டாம் வகுப்பு வரைக்கும் தமிழ் தான் படிச்சேன். என் கணவன் கூட அப்பிடித்தான்.
எனக்கு பள்ளி படிக்கும் போது, தமிழ் பாடம் பிடிக்கும். அதுக்கு காரணம், வீட்ல பேசற மொழி தான, இதுக்குன்னு தனியா மெனக்கெட வேண்டாம்னு ஒரு காரணம் தானே தவிர, தமிழ் பற்றுனு பொய் சொல்ல மாட்டேன். அப்பறம் கல்லூரில பொறியியல் படிச்சதுனால தமிழ் பாடம் இல்ல. அதுக்கு அப்பறம் வேலை, வெளிநாட்டு வாழ்க்கைனு தமிழோட அந்த ஒரு பிணைப்பு பேச்சு வழக்குல மட்டும் இருந்தது.

இங்க நாங்க இருக்கற பகுதில முன்னெல்லாம், வட இந்தியர்கள் நடத்தற மளிகை கடைகள் தான் இருக்கும். அங்க பொருள் வாங்கப்போனா, நாங்க இந்தியர்கள்னு தெரிஞ்ச உடனே ஹிந்தில பேச ஆரம்பிப்பாங்க.
இந்தியால ஒரு நாலு மாநிலங்கள்ல மட்டும் பேசப்படற மொழிய, நாடு முழுக்க பேசுவாங்கனு நினைக்கற அந்த அறியாமை எப்பவுமே ஒரு நெருடலா இருந்திருக்கு. இதுல, “இல்ல, எங்களுக்கு இந்தி தெரியாது”னு சொன்னா, பெரும்பாலும் ஒரு அதிர்ச்சி/ஆச்சரியம் கலந்த, “அப்பிடியா….அப்ப வேற எப்பிடி பேசிப்பீங்க”னு ஒரு கேள்வி வரும் பாருங்க….”சைகைல தான் பேசிப்போம்”னு சொல்ல தோணும், அப்பறம், “நாங்க தமிழ் னு ஒரு மொழி பேசுவோம்”னு சொல்லுவோம்.

அது தான் பொறினு நினைக்கறேன். அப்பறம் தான், “என் மொழிக்கென்ன கொறைச்சல்”னு ஒரு உத்வேகத்துல, பிதற்றல் வலைப்பதிவ ஆரம்பிச்சு, எழுத தோணும்போதெல்லாம் என் கருத்துக்கள பதிவு செய்யறேன்.

அப்பறம் ‘இந்தி திணிப்பு’, ‘ஆங்கில மோகம் பத்தின பதிவுகள் படிச்சும், பேச்சாளர்கள் உரைகள கேட்டும், தமிழ் மேல இன்னும் கொஞ்சம் அதிகமா பற்று ஏற்பட்டதுனு சொல்லணும்.

அதோட ஒரு வெளிப்பாடுதான், பசங்களுக்கு தமிழ் பேர்தான் வைக்கணும்னு நாங்க எடுத்த முடிவு. ஒரு பேர தேர்ந்தெடுத்து, ரெண்டு பேருக்கும் பிடிச்சு போற அந்த சந்தோஷம் இருக்கு பாருங்க…! அப்பறம் அந்த பேர தினமும் பயன்படுத்தும் போதும், ‘தீரன்’ னு யாராவது தெரியாம சொல்லும்போது, “இல்லங்க அது திறன்”னு சரி செய்யும் போதும், அதே மகிழ்ச்சி ஒவ்வொரு முறையும்!!

தமிழ் பேர் வச்சுட்டோம் சரி. இப்ப வெளில முழுக்க முழுக்க ஆங்கிலத்துல பொழங்குவானே, வீட்ல தமிழ் பேசுவானானு ஒரு பயம் இருந்தது. தெரிஞ்சவங்க கூட, “இப்ப தமிழ் ல பேச ஆரம்பிச்சாலும், ஸ்கூலுக்கு போனதுக்கு அப்பறம் அதெல்லாம் மறந்துடுவாங்க அனு” னு சொல்லும் போது, அந்த பயத்தோட ஒரு வருத்தமும் தலைதூக்கும்.

ஆனா எல்லாப் பசங்களும் அப்படித்தான் இருப்பாங்கன்னு, முயற்சியே பண்ணாம, கை விட்டுட முடியாதுனு முடிவு செஞ்சோம்.
அந்த உத்வேகத்த முக்கியமா தூண்டினது ரெண்டு விஷயங்கள்.

1. மனித மூளையோட ஆற்றல் – சின்ன குழந்தையா இருக்கும் போது, மனித மூளை அவ்வளவு வேகமா எல்லாத்தையும் உள்வாங்கிக்குமாம். 5 வயசுக்கு முன்னமே, மூளைக்கு ரெண்டு மூணு மொழிகள் கத்துக்கற திறமை இருக்காம். அப்படி கத்துக்கிட்டு, அத மாத்தி மாத்தி பயன்படுத்தும் போது, மூளைல இருக்கற நரம்பு பின்னலமைப்பு (Neural connectivity) வலுவடையுமாம். ஒரே சமயத்துல நாலு மொழிகள் கூட, பிரச்சனையே இல்லாம குழந்தைங்க கத்துப்பாங்களாம்.

2. வீட்ல பொதுவான மொழி பயன்பாடு – என்னதான் வேலை இடத்துல நானும், என் கணவனும் ஆங்கிலம் பேசினாலும், வீட்ல பயன்படுத்தறது தமிழ் மட்டும் தான். சமூகப்பிரச்னைகள் பத்தி பேசும்போதோ இல்ல சாதாரணமா வீட்டு நடப்பு பத்தி பேசும்போதோ, முழுக்க முழுக்க ஆங்கிலப் பயன்பாடு ஏற்பட்டதே இல்ல. இப்பிடி இருக்கும் போது, வீட்ல ஒரு நபர் மட்டும் ஆங்கிலத்துல பேசிட்டு இருந்தா, நானும் என் கணவனும் எங்க இயல்பான மொழிய விட்டுட்டு, ஒரு அன்னிய மொழில பேச வேண்டியிருக்கும். வேலை இடத்துலயே சில சமயங்கள், கூட வேலை பாக்கறவங்களுக்கும் தமிழ் தெரிஞ்சிருந்தா எவ்வளவு நல்லா இருக்கும்னு நினைக்கற நான், என் மகன் கிட்ட பேசும் போது, எனக்கு பழக்கப்பட்ட, பிடிச்ச மொழில பேச நினைக்கறது நியாயம் தானே!!

அதுக்காக பையன் ஆங்கிலக் கலவையே இல்லாம தமிழ் பேசணும்னு எல்லாம் ஆசை இல்ல. ஏனா நாங்களே அப்படி எல்லாம் பேசறது இல்ல. எங்களோடயும், ஊர்ல இருக்கற தாத்தா பாட்டி கூடவும் பேசற அளவுக்கு தமிழ் தெரிஞ்சிருக்கணும். அப்பறம் அவனுக்கா இஷ்டம் இருந்தா, நாங்க விரும்பி கேக்கற தமிழ் பாடல்கள கேக்கட்டும், தமிழ் எழுத பழகட்டும்.

நாங்க எங்க முயற்சில கொஞ்சம் வெற்றி அடைஞ்சிட்டு வரோம்னு தான் நினைக்கறேன் 🙂 நானோ என் கணவனோ, பேசற வாக்கியங்கள அவனும் பேச எத்தனிக்கிறான். தமிழ் பாட்டுக்கள விரும்பி கேக்கறான் (தற்போதைய விருப்பப் பாடல்கள்…”லாலாக்கு டோல் டப்பி மா’ மற்றும் ‘விக்கலு விக்கலு விக்கலு வந்தா தண்ணிய குச்சிக்கமா’ 😉 ) இன்னும் பள்ளிக்கு போக ஆரம்பிச்சா, ஆங்கில புழக்கம் இன்னும் அதிகமாவே இருக்கும். அப்பவும் அவனுக்கு தமிழ் மேல இதே ஆவல் இருக்கணும்னு ஆசை. முயற்சிய மட்டும் கை விடறதா இல்ல!!!

“பரவாயில்ல மனோஜ் நான் பின்னாடியே உக்காந்துக்கறேன்”, என கூறியபடி, மகிழுந்தின் பின் இருக்கையில் அமர்ந்தான் சதிஷ்.
இருக்கைப் பட்டியை போட்டுக்கொள்ள நினைவு படுத்தியபடி, வண்டியை கிளப்பினான் வருண்.

“காதல் தாய்மை இரண்டு மட்டும் பாரம் என்பதை அறியாது;
உன் பளிங்கு முகத்தைப் பார்த்துக்கொண்டால்…”, என ரட்சகன் படப்பாடல் வானொலியில் ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது.
“போச்சுடா திரும்பவுமா…???”, என அலுத்துக்கொண்டான் சதீஷ்.
“என்ன ஆச்சு பாஸ்…நல்ல பாட்டு தான? infact ஸ்ரீனிவாஸ் பாடினதுல, என் favorite இதுதான்”, என கூறினான் மனோஜ்.

“காலைல டீ கடைல இருக்கும் போது, “அம்மான்னா சும்மா இல்லடா…அவ இல்லனா யாரும் இல்லடா” பாட்டு.
அப்பறம் பக்கத்து டெஸ்க் ல இந்த தினேஷ்…”நானாக நானில்லை தாயே…”, பாட்ட போட்டு மெய்மறந்து ரசிச்சிட்டு இருந்தான்.
அதுல நடுவுல ஒரு வரி…”கோயில் தொழும் தெய்வம்…நீ இன்றி நான் காண வேறில்லை”

போதும்டா சாமினு டெஸ்க் ல இருந்து எஸ்கேப் ஆனா…இப்ப கார்லயும்!!! பாட்டுக்கு situation எதுவும் சரியா அமையலனா, உடனே “தாய்ப்பாசம் தீம் தான்ப்பா”னு எழுத ஆரம்பிப்பாங்க போல”, என புலம்பி முடித்தான் சதிஷ்.
“நீங்க இப்பிடி பேசுவீங்கன்னு நான் எதிர்பாக்கல. ஒரு குழந்தைய பெத்து வளக்கறது எவ்வளவு பெரிய விஷயம் தெரியுமா…அத தனி ஆளா நம்ம அம்மாக்களும் மனைவிமார்களும் செய்யும் போது, அத புகழறதுல என்ன தப்பிருக்கு?”, என ஒரு வருத்தத்துடன் தன் கோபத்தை வெளிப்படுத்தினான் மனோஜ்.

“தனி ஆளா எல்லாத்தையும் செய்யறா”னு சொல்றீங்கல…அதுதான் பிரச்சனையே! ஒரு கொழந்தை உருவாக தேவையான உடல் அமைப்பு பொண்ணுக்குத்தான் இருக்கு; அந்த வேலைய அவ செய்யும் போது, நம்ம society அவளோட உடல் தளர்வ மட்டும் தான் பாக்குது. அவங்களால முடிஞ்ச ரெண்டு மூணு வீட்டு வேலைய பண்ணிட்டு, இது மாதிரி, “சூப்பர் மா நீ…”, “நான் கண்ட தெய்வம்”னு மெலடி பாடிட்டு, அவங்க அவங்க வேலைய பாக்க போய்டுறாங்க”, என சதீஷ் கூறி முடிப்பதற்குள்,

“வேற என்ன பண்ண முடியும் சொல்றீங்க…நாலு மாசம் பொண்ணு சொமக்கட்டும், அப்பறம் ஒரு 5 மாசம் அவ புருஷன் சொமந்தா சரியா இருக்குமா?”, என புத்திசாலித்தனமாய் பேசியதாய் நினைத்து, கொள்ளென சிரித்தான் மனோஜ்.

வேறு யாரும் காரில் சிரிக்கவில்லை எனக்கண்டு, சிரிப்பதை நிறுத்தினான்.
“seriously சதிஷ்…நீங்க சொல்ற வேலைகள தவற husbands என்ன ஹெல்ப் செய்யணும்னு சொல்றீங்க? என் wife pregnant ஆ இருந்த போது, பாத்திரம் தேய்க்கறது or வேற எந்த கஷ்டமான வேலையா இருந்தாலும் நான்தான் செய்வேன். அத தவற, அவ டாக்டர்/scan appointments க்கு கூட்டிகிட்டுப் போவேன். ஏதோ சொல்ல வரீங்கனு தெரியுது. ஹோட்டல் வந்தாச்சு. சாப்பிட்டுக்கிட்டே பேசுவோம்”, என அமைதியாய் பதிலளித்தான் வருண்.

உணவகத்தில், அவரவர் விருப்பத்துக்கேற்ப, மதிய உணவை உத்தரவிட்டனர்.
“சாரி பாஸ்…நீங்க ஏதோ சீரியசா பேச வரும் போது, நான் அப்பிடி சிரிச்சிருக்கக் கூடாது…நீங்க சொல்லுங்க”, என மீண்டும் உரையாடலை தொடங்கினான் மனோஜ்.

“ஒன்னும் பிரச்சனை இல்ல மனோஜ். ‘Post natal depression’ பத்தி நீங்க யாராவது கேள்வி பட்டிருக்கீங்களா?”, என்ற கேள்விக்கு, அமைதி மட்டுமே பதிலாய் வர, தொடர்ந்தான் சதிஷ்.
“கர்ப்பிணி பெண்களுக்கு usual ஆ டெலிவரிக்கு அப்பறம் வரும்னு கேள்விப்பட்டிருக்கேன். ஆனா அது என்ன, எதுனால வருதுன்னு தெரியாது…தெரிஞ்சிக்க ஆசைப்படவும் இல்ல. ஆனா போன வாரம், என் schoolmate ஓட மனைவிக்கு, அந்த கண்டிஷன் ரொம்ப மோசமாகி, ஹாஸ்பிடல் ல அட்மிட் பண்ணினாங்க.
அதுக்கு அப்பறம் internet ல அத பத்தி படிக்கும் போது தான், அது ஒரு சீரியசான கண்டிஷன்னு புரிஞ்சது”, என சதிஷ் ‘பிரசவத்திற்கு பிந்தைய மனஅழுத்தம் பற்றி பேச ஆரம்பித்தான்.

“இந்த மாதிரிதான் ஒரு கண்டிஷன் பத்தி மலரோட டெலிவரிக்கு அப்பறம் டாக்டர் பேசினாங்க. சாரி மனோஜ், மலர் என் மனைவி. அது postpartum depression னு நினைக்கறேன்”, என தனக்கு தெரிந்ததை கூறினான் வருண்.
“அட…ஆமாம். ஒரு form குடுத்து fill up பண்ண சொன்னாங்க. மலரோ நானோ அத பெருசா பொருட்படுத்தல”, என சட்டென நினைவுக்கு வந்ததையும் உரையாடலில் இணைத்தான்.

“ஆமாம் வருண்…அத postnatal இல்ல postpartum depression சொல்லுவாங்க. கர்ப்பமா இருக்கும் போது வர்ற மனத்தளர்ச்சிய antenatal depression னு சொல்லுவாங்க. இந்த கண்டிஷனுக்கான அறிகுறிகள் நெறையா இருக்கு…ஆனா எல்லா அறிகுறியும் எல்லா பெண்களுக்கும் ஏற்படறது இல்ல. உதாரணத்துக்கு ஒரு காரணமும் இல்லாம அழுவாங்க, தூக்கம் சரியா வராது; சில சமயங்கள்ல ரொம்ப அதிகமா தூங்குங்க, ரொம்ப சோர்ந்து போய் இருப்பாங்க, காரணமே இல்லாம சுத்தி இருக்கறவங்க கிட்ட எரிஞ்சு விழுவாங்க. இதெல்லாம் அந்த மனத்தளர்ச்சியோட வெளிப்பாடுனு டாக்டர்ஸ் சொல்றாங்க”, என PPD யின் அறிகுறிகளை எடுத்துரைத்தான் சதீஷ்.

“என்ன பாஸ் சொல்றீங்க?? காரணமே இல்லாம அழறதெல்லாம் இந்த depression ஓட symptoms ஆ??மாசமா இருந்த போது, என் wife அப்படி இருந்து பாத்திருக்கேன். “ரொம்ப பயமா இருக்குங்க”, னு சொல்லுவா. அப்பறம் திடீர்னு ‘ஓ ‘னு அழுவா. நான் ஒவ்வொரு தடவையும், “சும்மா மனச போட்டு வருத்திக்காத…எல்லாம் டெலிவரி ஆனா சரி ஆய்டும்”, னு அவ வாய அடைச்சிடுவேன்.
எங்க அம்மா கூட, “புள்ளத்தாச்சி பொண்ணு சும்மா சும்மா அழக்கூடாது. கண்ண தொடைச்சுக்கோ”, னு தான் சொல்லுவாங்க. அவ்வளவுதான்”, என சோகம் படர்ந்த முகத்துடன், தன் மனைவி கற்பித்திருந்த போது இருந்த நிலைமையை பற்றி விவரித்தான் மனோஜ்.

“அந்த நேரத்துல பயத்துக்கு நெறய காரணம் இருக்கும்…தாய்ப்பால் சரியா சுரக்குமான்னு இருக்கலாம், இல்ல இந்த குழந்தைய ஒழுங்கா பாத்துப்போமான்னு அவங்க மேலயே ஒரு சந்தேகம் ஏற்படலாம். கொழந்தை வர்றதுக்கு முன்னாடி நல்லா active ஆ இருந்திருப்பாங்க…திடீர்னு வீட்லியே அடைஞ்சு கெடக்கறதுனால ஏற்படற விரக்தி கூட பயமா உருவெடுக்கலாம்”, என தனக்கு தெரிந்த சில காரணங்களை முன்வைத்தான் சதிஷ்.

“கொஞ்சம் பயமா இருந்த விஷயம்னா, இந்த மனத்தளர்ச்சிய கண்டுபுடிச்சு சரியா சிகிச்சை செய்யலைனா , ரொம்ப severe நிலைமைக்கு போக வாய்ப்புகள் இருக்காம். அந்த மாதிரியான depression ல அம்மா தவிக்கும் போது, பொறந்த குழந்தையோட எடை, அறிவுத்திறன் கூட பாதிக்கப்படுமாம்”, என சதிஷ் கூறி முடிக்க,

“இதெல்லாம் எனக்கு புதுசா இருக்குங்க சதிஷ். இப்ப கொழந்தை பொறந்து ரெண்டு வருஷம் ஆனதுக்கு அப்பறமும் அவளுக்கு உடல் தளர்ச்சி, கோவம் எல்லாம் தலைத்தூக்கத்தான் செய்யுது. அதுவும் இந்த postnatal depression ஓட தொடர்ச்சியா இருக்குமோ?”, என ஆர்வத்துடன் வினவினான் மனோஜ்.

“நான் கூட அதப்பத்தி யோசிச்சேன். ஒரு குழந்தை வளர்ப்புல பெருசா யாரோட பங்கும் இல்லாத போது, உள்ளுக்குள்ளேயே போட்டு புழுங்கறதோட வெளிப்பாடுதான் இந்த கோவம், எரிஞ்சு விழறது எல்லாம் போலனு. அது உண்மையா மட்டும் இருந்தா, மனைவிய திட்டற மாதிரி சினிமா ல வர்ற பாட்டுகளும், கோவப்படற மனைவிய நக்கல் அடிக்கறா மாதிரி social media ல வர்ற forwards எல்லாம் ரொம்ப தப்புங்க”, என பதிலளித்தான் சதிஷ்.
ஒரு நிமிடத்திற்கு காரில் நிசப்தம்.
“ரட்சகன் பாட்டுல ஆரம்பிச்சு, இவ்வளவு serious ஆ போகும்னு நான் எதிர்பாக்கவே இல்ல. சாரி guys”, என உண்மையான வருத்ததுடன் அமைதியை உடைத்தான் சதிஷ்.
“இல்ல சதிஷ்…இந்த topic கொண்டு வந்ததுக்கு, நாங்க தான் உங்களுக்கு thanks சொல்லணும். Honestly ரொம்ப நல்ல கணவனா, மலரோட எல்லா தேவைகளையும் புரிஞ்சு நடக்கறதா ரொம்ப நாளா நினைச்சுகிட்டு இருந்தேன். வாங்கிக்கொடுக்கற நகை, துணில வர்ற அந்த புன்னைகைய பாத்துட்டு, எல்லாம் சுமூகமாத் தான் போயிட்டு இருக்குனு நினைச்சிருக்கேன். அவ இன்னிக்கி working from home. முடிக்க வேண்டிய ரெண்டு வேலைய finish பண்ணிட்டு, இன்னிக்கே போய் பேச ஆரம்பிக்கறேன். once again thanks சதிஷ்”, என ஒரு சிறு புன்னகையுடன் கூறினான் வருண்.
“ப்ளீஸ்…thanks எல்லாம் எதுக்கு வருண்எ; னக்கு தெரிஞ்சத ஷேர் பண்ணிக்கிட்டேன்”, என சதிஷ் விடையளிக்க,
“ஆமாம் சதிஷ்…thank you. but நான் வருண் மாதிரி திடுதிப்புனு பேச ஆரம்பிச்சா, என் wife, “என்னங்க உடம்பு ஏதாவது சரியில்லையா…டாக்டர் கிட்ட போகணுமா”, னு கேப்பா. நான் இதை பத்தின வீடியோ ஏதாவது play பண்ணி, அவ கருத்த கேக்கப்பாக்கறேன்”, என கூறிக்கொண்டே கைக்கடிகாரத்தைப் பார்த்த மனோஜ், “சரி…எனக்கு ஒரு மீட்டிங் இருக்கு…அப்படியே கிளம்பறேன்”, என கார்பார்க்கில் வண்டி நின்ற உடன் விடைப்பெற்றுக்கொண்டான்.
“ஆமாம் நானும் கிளம்பறேன் வருண்”, என விடைபெற சதிஷ் எத்தனிக்க,
“வந்துட்டேன்…ஒரு நிமிஷம்”, என கூறியபடி வண்டியை வருண் அணைக்கும் போது,
“ஆழம் எது அய்யா…அந்த பொம்பள மனசு தான்யா”, என்ற பாடல் வானொலியில் ஒலித்தது.
இரு நண்பர்களும், ஒரு புன்னைகையை பகிர்ந்தபடி, அலுவலகம் நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தனர்.

*************************************************************************************

சிறுகதை ஒலிப்பதிவு வடிவில்: 

பிரசவத்திற்கு பிந்தைய மன அழுத்தம் பற்றிய என் கருத்துக்கள், ஒலிவடிவில்: 

PPD பற்றிய ஆவணப்படம்:

PPD பற்றிய துண்டு வெளியீடுகள்: 

http://www.healthtranslations.vic.gov.au/bhcv2/bhcht.nsf/PresentDetail?Open&s=Sad_feelings_after_childbirth_-_a_hidden_problem_

 

 

 

 

 

 

 

 

 

இந்த பாரிசாலன் பத்தி தெரியாதவங்களுக்கு…இவரு ‘தன்னையே ரொம்ப சீரியசா எடுத்துக்கற’ கூட்டத்த சேர்ந்த தம்பி 😉

இவரோட வாயில இருந்து…வர்ற ஒவ்வொரு வார்த்தையும், சித்தன்னவாசல் சிற்பங்களுக்கு அடில, இடம் இருந்தா பொறிக்கப்பட வேண்டிய பொன்மொழிகள் (தம்பியையும் முடிஞ்சா கூடவே அமர்த்தலாம்) [ஆனா அப்பறம் சிற்பங்களும் கடுப்பாகி, தம்பி உயிருக்கு பங்கம் ஏற்பட்டா, நான் பொறுப்பில்ல!!!]

“பெண்ணியம் பேசறது யாரு பாருங்க…பெண்ணாக இருக்க விரும்பாத பெண்கள் தான். “ஒரு பொண்ணா பொறந்து தொலைச்சிட்டோமே”னு வருத்தத்துல தான், பசங்க மாதிரி இருக்க விரும்பறாங்க; பாப் கட் வச்சுக்கறாங்க, ஜீன்ஸ் போட்டுக்கறாங்க”

“பெண்ணுக்கு இலக்கணம் என்ன…தாய்மை! அந்த தாய்மையே வேணாம்னா, நீ பெண்னே கெடையாது”

“ஆண் -பெண் சேர்க்கை இனப்பெருக்கத்துக்கு மட்டும் தான்; மோகத்துக்காக sex னா அது ஆபத்து. அதுனால தான் prostitution வருது”

“லட்சுமி படத்துக்கு எதுக்கு விருதெல்லாம் கொடுக்கறாங்க நினைக்கறீங்க? அந்த படக்
கருத்த promote செய்யத்தான்; “இது தான் பெண் விடுதலை போல”னு பெண்கள நினைக்கத் தூண்டறங்க”
“ஒரு பொண்ணு எப்படி இருக்கணும்…குடும்ப உணர்வோட இருக்கணும். “இல்ல அது கஷ்டம், நாம அடிமை, நம்ம கீழ தான் போல” னு ஒரு உளவியலுக்குத் தள்ளி விடறாங்க***** அதுல இருந்து வெளில வர்றதுக்கு, அவ தவறு செய்யறத ஒரு புரட்சிகரமான செயலா பாக்கறா”

கடைசியா ஒரு ‘நச்’ கருத்து…..”ஒரு பெண் பெண்ணா இருந்தா தாங்க பெண் விடுதலை…ஆணா மாறினா என்னதிது? அது பெண் விடுதலை கெடையாது”

****இலுமினாட்டிக்கள் னு ஒரு குழு செய்யற சதியாமாம் இது; தமிழ் பண்பாட்ட சீர்கொலைக்கறது தான் இவங்க குறிக்கோளாம்.

“நாராயணா….இந்த கொசுத்தொல்லை தாங்க முடியலடா”!!!!

மகப்பேறு விடுப்பு முடிந்து வேலைக்குத் திரும்பியதிலிருந்து, ரயில் பயணம் போது, தவறாமல் கண்ணில் படும் ஒரு காட்சி, கோட் சூட் போட்டவர்கள் (பெரும்பாலும் இந்தியாவிலிருந்து குடிப்பெயர்ந்தவர்கள்/அல்லது இங்கு வேலை நிமித்தமாக வந்தவர்களாக இருக்கலாம்), ரயிலில் ஏறிய உடன், பையிலிருந்து மடிக்கணினியை எடுத்து வேலை செய்ய ஆரம்பிப்பர். நினைவில் இருக்கட்டும்…இது காலை 6:01 ரயில்!!

ஆஸ்திரேலியா வரும் முன்னர், இந்தியாவில் இந்த காட்சி கண்ணில் படும்போதெல்லாம், அவ்வாறு வேலை செய்யும் நபர்கள் மேல் ஒரு தனி மதிப்பும், “இது மாதிரி நாமளும் ஒரு நாள் வரணும்”, என்ற எண்ணமும் தோன்றும்.
“பெரிய வேலைல இருக்காரு போல; என்ன கடமை உணர்வு!!”, எனக் கூட நினைத்ததுண்டு.

வேலை உயர்வு கிடைத்து, மடிக்கணினி கொடுக்கப்பட்ட போதெல்லாம், மகிழ்ச்சியில் திளைத்தேன். பெருமையில், ‘சும்மா சும்மா’ வேலையே இல்லையெனினும், மடிக்கணினியை திறந்து வைத்துக் கொள்வேன். அய்யோ, என் அம்மாவோ அப்பாவோ நான் அமர்ந்திருக்கும் அறைக்கு வந்துவிட்டால், நான் போடும் சீன் ஒரு 10 மடங்காகப் பெருகும்!!
இந்தியாவில் மட்டும் நிறுத்திக்கொள்ளாமல், வேலை நிமித்தமாக அமெரிக்கா, லண்டன் சென்றிருந்த போதுகூட, அவர்கள் ஊர் ரயிலில் பயணம் செய்யும் போது, மடிக்கணினியில் வேலை செய்வேன். “எல்லாரும் என்ன பத்தி பெருசா நினைப்பாங்க”, என நானே யோசித்தபடி பெருமிதம் கொள்வேன்.

மடிக்கணினி ‘scene’ இல்லாத நேரத்தில், மிகவும் கடுமையாக வேலை செய்வேன். விப்ரோவில் வேலை செய்துக்கொண்டிருந்த போது, அலுவலக வளாகத்தில், ஒரு சத்திரம் (dormitory) இருக்கும். மெத்து மெத்தென படுக்கை, அபாரமான குளிர்சாதன வசதிகள் என நல்ல தூக்கத்துக்கு தேவையான அனைத்து வசதிகளும் இருக்கும்.

அதை பார்த்து நிறைய முறை, “ச என்னமா பாத்துக்கறாங்க ஊழியர்கள! பைஸாவே குடுக்காட்டிக் கூட வேலை செய்யலாம், இது மாதிரி முதலாளிக்கு”, என பெருமிதம் கொள்வேன்.

அணித்தலைவியாக வேலை செய்துக் கொண்டிருந்த போது, ‘six sigma’ எனப்படும் தரம் (Quality) சம்பந்தப்பட்ட பயிற்சி ஒன்று எடுத்தேன். அதை வெற்றிகரமாக முடித்தேன் என்ற சான்றிதழ் வாங்க ஒரு திட்டப்பணி (project) முடிக்க வேண்டும்.

யோசித்து பாருங்களேன்…என் அணிக்கு பெரும்பாலும் இரவு சுழற்சி (night shift) தான் அமையும். இரவு 9:00 மணி மாதிரி ஆரம்பிக்கும் சுழற்சி, அடுத்த நாள் 5:00 மணிக்கு முடியும். என் அணி உறுப்பினர்கள் மாதிரி, சுழற்சி முடிந்த உடன், வீட்டுக்குக் கிளம்ப முடியாது. அணித்தலைவியாக அத்தினத்துக்கு முடிக்க வேண்டிய வேலைகள் சிலவற்றை முடிக்க வேண்டும். அவற்றை முடிக்க ஒரு 7:00 மணி ஆகி விடும். அதன் பிறகு 1 மணி நேரம் பயணம் செய்து வீடு திரும்ப வேண்டும். பின்னர் காலை உணவு உண்டு, படுக்கச் சென்று, என் அணியின் அடுத்த நாள் சுழற்சி ஆரம்பிப்பதற்கு ஒரு 2 மணி நேரம் முன்னர் வந்தால் தான், என் தரத் திட்டப்பணிக்கு நேரம் செலவழிக்க முடியும்!!

இங்கு தான் என் முதலாளி அமைத்து வைத்திருந்த குளுகுளு சத்திரமும், ‘வசந்த பவன்’ உணவகமும் என் உதவிக்கு வருகிறது.

“சூப்பர்…’ஊழியர்கள் நல்லா சாப்பிட்டு, தூங்கி எழுந்து வேலை செய்யட்டு’ம்னு என்ன ஒரு நல்ல எண்ணம்”, என நிறைய முறை விப்ரோவின் கோ.ப.செ வாகவே மாறி இருக்கிறேன்!!
“சொக்காய் மாத்த வேண்டாமா மா??”, எனக் கேட்பவர்களுக்கு…

வீட்டிலிருந்து ‘pick up’ செய்து ‘drop’ செய்ய, அலுவலகத்தில் கார்கள் உண்டு. ஓட்டுனர்களுடன் நல்ல நட்பு இருந்ததால், என் வீடு வழியாக வரும் கார், என் வீட்டிலிருந்து மாற்று உடைகளை எடுத்து வந்து விடும்! சத்திரத்தில் குளித்துவிட்டு, அடுத்த நாளுக்கு தயார்!

இரண்டு மூன்று தடவை இவ்வாறு நான் மணிக்கணக்காக என் இருக்கையில் இருப்பதைப் பார்த்து, உயர் அதிகாரி ஒரு முறை என்னை அழைத்து, “என்ன அனு, வீட்ல ஏதாவது பிரச்சனையா? ஆஃபீசிலியே இருக்கே?”, என வினவினார்.
அப்பொழுதும் கூட எனக்கு மகிழ்ச்சிதான். “பரவாயில்ல நாம கஷ்டப்பட்டு உழைக்கறத ‘Center head’ பாத்துட்டாரு”, என!!

இப்பொழுது அதையெல்லாம் பற்றி எழுதும் போதும், யோசித்துப் பார்க்கும் போதும், “எவ்வளவு பெரிய முட்டாளாக இருந்திருக்கிறேன்”, எனத் தோன்றும்.

“நீ மாடு மாதிரி உழைக்க வேண்டும்; அதன் மூலம் உன் முதலாளிக்கு தாறுமாறாக பணம் $$ இல் குவியும். அதிலிருந்து சில 1000 ரூபாய்களை செலவு செய்து உனக்கு ‘ஆனந்தம்’ எனும் பிம்பத்தை உருவாக்குகிறான்”.

“நீ செய்யும் 8 மணி நேரத்துக்குத் தான் அவன் தரும் சம்பளம்; அதற்கு வெளியே நீ வேலை சம்பந்தமாக செலவு செய்யும் ஒவ்வொரு நொடியும், நீ இலவசமாக அவனுக்கு வேலை செய்கிறாய்”

திருமணத்திற்குப் பிறகு படிக்க ஆரம்பித்த வினவு தளத்தின் பதிவுகள், இவ்வூர் மக்கள் (பெரும்பாலானோர்) லாவகமாக கடைப்பிடிக்கும் ‘work-life balance’ அனைத்தும் என் பின்தங்கிய எண்ணங்களை, கண் முன்னே கொண்டு வந்து நிறுத்தியது.

இன்று இந்த கோட் சூட் போட்டுக் கொண்டு வேலை செய்யும் நபர்களை பார்க்கும் போது, “நான் அவர பத்தி பெருமையா நினைப்பேன்னு சீன் போடறாரா இல்ல நெஜமாவே குடுத்த காசுக்கு வேலை செய்யறாரா??”, எனது தோன்றுகிறது.

“எனக்கு வந்தது மூனே letters; I still remember my first letter…’, என்ற ‘கற்றது தமிழ்’ படத்தின் பாடல் என் அலைப்பேசியில் ஒலிக்க ஆரம்பிக்க, என் உளப்பகுப்பாய்வை (psycho analysis) கைவிட்டு, ரயில் ஜன்னல் வழி வேடிக்கை பார்க்க ஆரம்பித்தேன் 😉

வெகு நாட்கள் கழித்து பதிவு எழுத தருணம்/அவா வந்தது. அதற்கு ஒரு தலைப்பும் யோசித்திருந்திருந்தேன். ஆனால் எழுத ஆர்மபிக்க ஒரு 5 நிமிடம் முன்னர், “ரொம்ப நாள் கழிச்சு எழுதறோம். ரொம்ப serious ஆ எதுவும் வேண்டாம்”, என எண்ணம் தோன்ற, அந்த தலைப்பை ஓரம் கட்டி விட்டு, மகப்பேறு விடுப்பு முடித்து வேலைக்கு போகும் அனுபவத்தைப் பற்றி எழுதலாம் என முடிவு செ-ய்தேன்.

[ஒரு முழு நீள பதிவு எழுதி 7 மாதங்களுக்கு மேல் ஆனதனால், பேனாவை பேப்பரில் வைக்கும் போது, அது சரிந்து போகும் அழகே அழகு 😦 ரயிலில் என் அருகில் அமர்ந்திருந்த பெண்ணுக்கு தமிழே தெரிந்திருந்தாலும், என் கோழி கிறுக்கலை பார்த்துவிட்டு, ஏதோ ஒரு புதிய மொழி என நினைக்க வாய்ப்புகள் நிறைய உண்டு!!!]

kirukkal

திறனுக்கு (என் மகன்) ஒரு வயது ஆகிவிட்டது. நானும் மகப்பேறு விடுப்பு ஆரம்பித்து, 1 வருடம் ஆகிவிட்டது. சரி, வேலைக்கு கிளம்புவோம் என முடிவு செய்து, திறனை மழலையர் காப்பகத்தில் சேர்த்து விட்டோம். என் கணவன் திறனை காலையில் கொண்டு விட, நான் மாலையில் அவனை அழைத்து வருவதை எங்கள் புது வழக்கமாக்கிக் கொண்டோம்.

இந்த வழக்கம் தடம் புரளாமல் இருக்க, நான் காலையில் 6:01 ரயிலை எடுத்து, 7:00 மணிக்கு வேலையை ஆரம்பிக்கிறேன்.

“இதுல என்ன இருக்கு?”, என வினவுபவர்களுக்கு…எங்களின் ‘தி.மு’ (திறனுக்கு முன்) வழக்கம் பற்றி தெரிந்திருக்க வாய்ப்புகள் இல்லை! திறனின் வருகைக்கு முன்னர், வேலைக்கு போகும் நாட்களில் 7:30 மணிக்கு முன்னர் நாங்கள் எழுந்தது கிடையாது. 9:30 மணி ரயிலை எடுத்து, நான் 10:30 மணிக்கு வேலையை ஆரம்பிப்பேன்.
ஆனால் இப்போதெல்லாம், 10:30 மணிக்கு, வேலையில் நான் ஒரு 3 மணி நேரங்கள் ஏற்கனவே கழித்திருப்பேன்!!

நான் வேலைக்குப் போக ஆரம்பித்தது செப்டம்பர் மாத துவக்கத்தில். இங்கு மாதங்கள் கணக்கு படி, குளிர் காலம் முடிந்திருந்தாலும், குளிர் குறைய இன்னொரு 1 மாதத்தில் இருந்து 1.5 மாதங்கள் வரை ஆகும். அதிலும் காலையில் 5:00 மணிக்கெல்லாம் கேட்கவே வேண்டாம்! பல் தேய்க்க சுடுதண்ணீர் குழாயிலிருந்து வரும்வரை நடுங்கி கொண்டிருக்கும் அவல நிலை!

முதல் நாள் (செப் 7) இன்னும் தெளிவாக நினைவில் உள்ளது. அரைத்தூக்கத்தில் 5:00 மணிக்கு எழுந்து பல் தேய்த்துவிட்டு, வேலைக்கு கிளம்ப எத்தனிக்கிறேன். அருகில் உள்ள வீடுகள் ஏதோ ஒன்றிலிருந்து கார் கிளம்பும் சப்தம்!

“இந்த தெருவிலேயே முதலில் வேலைக்கு கிளம்புபவள் நானாகத் தான் இருப்பேன்”, என்ற என் ‘silly ‘நம்பிக்கை தூள் தூளாக உடைந்தது. ஒட்டிக்கொண்டிருந்த ஒரு சிறு தூண்டும், ரயில் நிலையம் போய் சேர்ந்த போது , காற்றோடு கலந்தது.
“6:00 மணிக்கெல்லாம் யார் ரயில் ஏறப்போகிறார்கள்? வண்டி நிறுத்த நிறைய இடம் இருக்கும், பிடித்த இடத்தில் நிறுத்த வேண்டியது தான்”, என கனவு கண்ட படி, போய் சேர்கிறேன்… அங்கு திரை அரங்குகளில் டிக்கெட் கிடைக்காமல் அல்லாடும் கூட்டம் போல், கார்கள் அங்கும் இங்குமாய் நிறுத்தக் காத்துக்கொண்டிருந்தன! ‘சப்’ என கனவு அப்பளமாய் நொறுங்க, மிஞ்சி இருந்த இடங்களில் ஒன்றை முடிவு செய்து வண்டியை நிறுத்தினேன்.

6:00 மணிக்கு இத்தனைபேர் வேலைக்கு செல்கிறீர்களா என அதிர்ச்சியில் ரயில் ஏறினேன். அங்கிருந்த அறிவிப்புப் பலகையைப் பார்த்து, 5:43 மணிக்கு இன்னொரு ரயில் ஏற்கனவே கிளம்பி விட்டது என அறிந்துக் கொண்டேன்!

பூனை கண்ணை மூடிக்கொண்டு, உலகமே இருந்துவிட்டது என நினைக்குமாம். அது மாதிரியான என் போலி பிம்பம், வேலைக்குப் போக ஆரம்பித்த முதல் நாளிலேயே தரைமட்டம் ஆனது!

“இது பொய்யாவதற்கு வாய்ப்பே இல்லை”, என நான் நினைத்த இன்னொரு விஷயம்…

“7:30 மணிக்கு முன்னர் எழுந்து பழக்கம் இல்லாத நான், இப்போது 5:00 மணிக்கு எழுந்திருக்கிறேன். ரயில் எரிய உடன், பொத்தென ஆழ்ந்த தூக்கத்திற்குள் செல்வேன்”, என்ற திடமான எண்ணம்.

பையை இறக்கி வைத்து, தேனீர் அருந்தியபடி ரயில் பெட்டியில் அமர்கிறேன். தூக்கம் மட்டும் கண் இமை அடியிலிருந்து எட்டிப் பார்க்கவே இல்லை. நாமே கண்ணை மூடி, கண்களுக்கு நினைவு படுத்துவோம் என நான் எடுத்த முயற்சி மீண்டும் தோல்வியை சந்தித்தது.
என் வேலை சம்பந்தமான ஒரு இணையவழி பரப்பலை (podcast) கேட்டு முடிக்கும் போது , என் நிறுத்தம் வந்தது.

இப்படியே 3 வாரங்கள் வெற்றிகரமாக கழித்து விட்டேன். என்னை பார்த்து, இந்த சூரியனும் சற்று சீக்கிரமாகவே எழுந்திருக்க ஆரம்பித்துவிட்டது 😉
இப்பொழுதெல்லாம் 5:45 மணிக்கே, சூரியனின் ‘தூங்குமூஞ்சி’ வெளிச்சம் எட்டிப் பார்க்க ஆரம்பிக்கிறது.

இத்தனை சீக்கிரம் வேலை ஆரம்பிப்பதன் பலன், மாலையில் 3:00 மணிக்கெல்லாம் வேலையை முடித்து, 4:30 மணிக்கு திறனையும் காப்பகத்திலிருந்து கூடி வந்து விடுகிறேன்!

நேற்று, இணையவழி பரப்பல்களுக்கு ஒரு இடைநிறுத்தம் போட்டு விட்டு, இந்த பதிவை எழுத ஆரம்பித்தேன். இன்று வீட்டில் எழுதி முடிக்கிறேன். இப்படி பல பதிவுகளுக்கு என் இந்த விடியற்காலை ரயில் பயணம் நிச்சயம் பயன்படும் என தீவிரமாய் நம்புகிறேன்!

இன்று….அதேதான் வெட்டியாய் இருந்த ஒரே காரணத்தினால் இந்த கர்ணகொடூரமான ப(ப்)டத்தை பார்க்க நேர்ந்தது.

நல்ல வேளையாக…30 நிமிடத்திற்கு மேல் பார்க்கவில்லை!

பணம் இருக்கும் ஒரே காரணத்தினால் ‘நடிக்கும்’ உதயநிதி ஸ்டாலின், வெள்ளை தோல் இருக்கும் ஒரே காரணத்தினால் ‘நடிக்கும்’ ஏமி ஜக்சன்..என நடிப்புக்கும் அவர்களுக்கும் சம்பந்தமே இல்லாத நாயகனும் நாயகியும்! படம் பார்த்த ஒவ்வொரு நிமிடமும்…இதற்கு 120 ரூபாய் கொடுத்து திரையரங்கில் பார்த்த மக்களை நினைத்து வருத்தம் படாமல் இருக்க முடியவில்லை.

இந்த நிறவெறி ததும்பும் காட்சியில், நூலகத்தில் இருந்து திருடிய புத்தகங்களை திருப்பிக் கொடுக்க குழையும் கதாநாயகி; 3 புத்தகங்களை தன் தோழியிடம் கொடுத்திருப்பதாகவும், அவள் ‘கும் ‘ என இருப்பாள் எனவும் சொல்லி, அவளை பார்க்கச் செல்கின்றனர்..கதாநாயகன், கதாநாயகி மற்றும் கதையில் ‘காமெடி’க்கென உலாவரும் கருணாகரன்.

அந்த தோழி வீட்டிலிருந்து வெளியில் வருகிறாள். தமிழ் திரைப்படங்களின் ‘காமெடி கலர்’ என பட்டம் வாங்கிய கருப்பு நிறத்தில் இருக்கிறாள்.

அவளை பார்த்த உடன் இடம்பெறும் வசனங்கள் பின் வருபவை…

“இதுதான் உன் கும்மா??? பாக்கறதுக்கு ட்ரம் மாதிரி இருக்கா”

அந்த தோழியிடம் இருந்த புத்தகங்களை வாங்கி, தலைப்பை நாயகன் படிக்க, counter அடிக்கிறார் நம் ஆணழகன் கருணாகரன்….

புத்தகப் பெயர்: ‘தலையணை மந்திரம்’
கருணாகரன் – “தலகாணி மாதிரி இருந்துட்டு தலையணை மந்திரம் கேக்குதா”

புத்தகப் பெயர்: ‘கணவனை கைக்குள் வைத்திருப்பது எப்படி’
கதாநாயகன் – “ஏன்மா உனக்கு கல்யாணம் ஆய்டுச்சா”
தோழி – “இன்னும் ஒரு தடவை கூட ஆகலங்க”
கருணாகரன்: “ஒருவாட்டியாவது ஆகுதான்னு பாப்போம்”

பார்த்துக்கொண்டிருந்த எனக்கு சட்டென தோன்றியவை….

“ஏன்டா டேய்…அந்த பொண்ணு உன் கலர் தான் தெரியும் ல; இது காமெடி னு பேசற உனக்கும் வெக்கம் இல்ல; அத பக்கத்துல இருந்து பாத்துகிட்டு நிக்கற ஆணழகனுக்கு(நம்ம கதாநாயகன்..யப்பா அதுவும் ஒரு பூனை கண்ணு மாதிரி ஏதோ வச்சுக்கிட்டு!!!) வெக்கம் இல்ல; உங்கள வச்சு படம் எடுக்கற இயக்குனருக்கும் வெக்கம் இல்ல; இந்த கோஷ்டிய வச்சு படம் எடுக்கற தயாரிப்பளார்….ஓ அதுவும் கதாநாயகன் தான்ல…”

“உங்கள எல்லாம், “நீ கருப்பா இருந்தா என்ன செவப்பா இருந்தா என்ன…நீ ஆண் சிங்கம் டா!”, “பொட்டச்சிங்க நீ கிண்டல் செய்யறதுக்கும் அடக்கி ஆளறதுக்கும் பொறந்தவங்க; கருப்பா இருந்தான்னுவை, இன்னும் சூப்பர்…காமெடி செஞ்சு கூத்து அடி டா”, னு வளத்து ரோட்ல திரிய விட்ட சமூகத்த சொல்லணும்”

இந்த படத்தின் இன்னொரு ‘சிறப்பம்சம்’….”கருப்பானவன் தான் வில்லனாய் இருக்க மிக தகுதி ஆனவன்” என்ற தமிழ் திரைப்படத்திற்கே உரிய உண்மையை நிலைநாட்டியது!!!

அதன் காரணமே, கால்பந்து வீரர் விசயனுக்கு அடித்த ஜாக்பாட்…படத்தின் கொடூரமான வில்லன் பதவி!!!!

இந்த இடத்தில் என் கணவன் கூறியது தான், பதிவுக்கு தகுந்த முடிவாக இருக்கும்…

இதையெல்லாம் பார்க்கும் எமி ஜாக்சன் கட்டாயம் நினைப்பாள், “நம்ம ஊருல நிறவெறினு பேசறதெல்லாம் ஒரு பெரிய விஷயமே இல்ல போலவே! இந்த ஊரு என்னடா இப்படி நிறவெறி ல ஊறி கெடக்கு???”

 

 

வருடத்தின் கடைசி வாரங்கள்… ஊர் சுற்றுவது, படங்கள் பார்ப்பது என செலவு செய்ய முடிவு செய்திருந்தேன். அவ்வாறே நகர்ந்தும் கொண்டிருந்தது. ஆனால் ஓரிரு வாரங்களாக பல தமிழ் திரைத்துறை சம்பந்தப் பட்ட விஷயங்கள், “எடுறீ பேனாவ….எழுதுறீ பதிவ” என எனக்குள் இருந்த வெறுப்பையும், கடுப்பையும் வெளிக்கொணரத் தூண்டியது.

பதிவை பிரசுரிப்பதற்குள் புது வருடம் பிறந்து விட்டது. புது வருடத்தை ஒரு புலம்பல் பதிவுடன் ஆரமிக்க வேண்டுமா என நினைத்தேன் …பின்னர், “பொலம்பனும்னு முடிவெடுத்தாச்சு….அப்பறம் புது வருஷம் என்ன பழசென்ன என்ன”, என பிரசுரிக்கிறேன்!

ஒவ்வொன்றாக இனி…

Beep சாங் + இளையராஜா

சமீபத்தில் தமிழகத்தை ஆட்கொண்ட மழை வெள்ளத்திற்கு நிவாரண நிதி வழங்கும் ஒரு விழாவில் பேசுகிறார் இளையராஜா…
“இயற்கை ஆண்டவனின் வேலை ஆள்; “அவங்க மனசெல்லாம் சரியில்ல..சரி செஞ்சுட்டு வா”ன்னு இயற்கைய அனுப்பிச்சு நமக்கு ஒரு தண்டனைய கொடுத்தான் இறைவன்”.

மழை வெள்ளத்தில் இறந்த 300 க்கும் மேற்பட்டப் பேரில், அவருக்கு வேண்டியவர்கள் இருந்திருந்தால், இப்படி ஒரு கேவலமான ‘தத்துவத்தை’ சபையில் பேசியிருப்பாரா?

மக்களுக்கு சரியான சாலைகளையும், வடிகால் வசதிகளையும் செய்து கொடுக்காத அரசாங்கத்தை தண்டிக்காமல், அவதிப்படும் மக்களை, மேலும் தண்டித்த அந்த வேலை ஆள் துப்புகெட்டவனென்றால், அவனை வேலை ஆளாக வைத்திருக்கும் அந்த ஆண்டவனை என்னவென்று சொல்லுவது???

“நான் அவதிப்படல….வேற யாரு எப்படி போனா எனக்கென்ன…ஏதோ எனக்கு கைத்தட்டல் கெடைச்சா சரி”, என்ற கீழ்த்தனமான எண்ணத்தின் வெளிப்பாடே இது.

‘Beep ‘ சாங் பற்றி கேள்வி எழுப்பிய பத்திரிக்கையாளரும் இளையராஜாவும்

‘Beep ‘ சாங் பற்றி கருத்து கூற விரும்பவில்லையெனில், ‘விருப்பமில்லை’, எனக்கூறி அடுத்த கேள்விக்கு நகர்ந்திருக்கலாம். அதை விட்டுவிட்டு, “உனக்கு அறிவு இருக்கா?”, “முதல…நீ வந்து என் கூட பேசறதுக்கு…”, போன்ற செருக்கு நிறைந்த விடை அளித்தார்.
“இந்த தெனாட்டு எல்லாம் எப்ப சார் உங்களுக்கு வருது?”, என கேட்கத் தோன்றுகிறது.


“கோபம் இருக்கற எடத்துல குணம் இருக்கும்”, “சரக்கு இருந்தா கொஞ்சம் செருக்கு இருக்கத் தான் செய்யும்”, போன்ற உப்புச் சப்பற்ற சப்பக்கட்டுகள் தேவையற்றவை.
ஒருவருக்கு பணிவோ தன்னடக்கமோ இல்லாத போது, அவர் மீது இருக்கும் மரியாதை குறைவதோடு, அவர் மீது ஒரு வெறுப்பும் தோன்றுகிறது.

இளையராஜாவின் ஆணவ பதிலுக்கு கங்கை அமரினின் விளக்கம்:

‘Beep ‘ சாங் – இளையராஜா சர்ச்சை பற்றி கங்கை அமரனிடம் கேட்ட போது,

“பிரேமானந்தா கிட்ட கேக்க வேண்டியத இளையராஜா கிட்ட கேட்டா என்ன நியாயம்?”
“அவர் பொது நிகழ்ச்சிகள்ல கலந்துக்க மாட்டாரு. இனிமே நீங்க இளையராஜாவ பாக்க முடியாது”
என சரமாரியாக உளறல்களை உமிழ்ந்தார்.

கட்டடம் ஒன்று இடிந்து விழுந்து, பல கோடி பண சேதம் நிகழ்கிறது என வைத்துக் கொள்வோம். அப்பொழுது, கட்டடக் கலை வல்லுனர்கிட்ட கருத்து கேக்காம, கணக்கு வாதியார் கிட்டயா கருத்து கேப்பாங்கப்பு???

“இனிமே அவர பாக்க முடியாது”….இதை கேட்டவுடன், என் மனதில் தோன்றியதை அப்படியே எழுதினால்…

“சார் சார் இதெல்லாம் கொஞ்சம் ஓவர்! ஒரு கலைஞரா இளையராஜா தன்னோட கலைய மக்கள் முன்னாடி கொண்டு வந்தாரு. என்னமோ அவர் கோவிச்சிக்கிட்டு வீட்ல அடைஞ்சு கெடந்தா, இசைக்கு வேற வழி இல்லாம மக்கள் தவிப்பாங்கனு நீங்களே தப்பு கணக்கு எல்லாம் போடாதீங்க. நீங்க இப்படி பேசினது அவருக்கு தெரியுமா?? அடுத்த வாரம் கூட ஒரு கச்சேரிக்கு கை நீட்டி காசு வாங்கி இருக்காரு போல”

‘Beep ‘ சாங்:

தாமரை எழுப்பிய அதே கேள்விகள் தான் என் மனத்திலும் தோன்றியது. வழி வழியாக பெண்ணை இழிவு செய்வதை ஒரு சாதரணமான விஷயமாக பார்த்து வரும் தமிழ் திரைத் துறையில், சிம்புவின் இன்னொரு இழிவான வெளிப்பாடுதான் இந்த ‘Beep ‘ சாங்.

அடக்கம், அச்சம், மடம், நாணம் என்ற பெயரில் பெண்ணை அடிமைப் படுத்தும் சமூகத்திற்கு இனிதே துணைப் போகும், தமிழ் திரைப்படங்களுக்கு….இது ஒன்றும் புதிதில்லையே!

சமூகப் பிரச்சனைகளில் இருந்து விலகியே இருக்கும் தமிழ்  சினிமா-1

சமூகப் பிரச்சனைகளில் இருந்து விலகியே இருக்கும் தமிழ்  சினிமா-2

சமூகப் பிரச்சனைகளிலிருந்து விலகியே இருக்கும் தமிழ் சினிமா – 3

இது மாதிரியான ‘கலைநயம் மிகுந்த’ வெளிப்பாடுகளில் மூழ்கிக் கிடக்கும் சமூகமும்….இதை ஒரு பெரிய விஷயமாகவே கருதவில்லை.

இப்படி இருக்க…இந்த அனைத்து சர்ச்சையும், போராட்டமும் ….செவிடன் காதில் ஊதிய சங்கு போலவே எனக்கு தோன்றுகிறது!

அப்படியே இந்த சர்ச்சைகளைப் பார்த்து, தமிழ் திரைத்துறை திருந்துமானால், ‘item’ பாடல்களும், பெண்களை இழிவு படுத்தும் இரட்டை அர்த்த ‘நகைச்சுவைகள்’, போன்ற ‘சுவாரசியமான’ விஷயங்களும்…சுவடின்றி அழிய வாய்ப்புண்டு.

அஜித் பற்றி…

“இதெல்லாம் எதுக்கு எழுதிகிட்டு..,ரொம்ப offensive comments எல்லாம் வரப்போகுது”, என ராஜ் கூறிய போதும், புலம்ப ஒரு பதிவு எழுத முடிவு செய்துவிட்டேன்…வெகு நாட்களாக புலம்ப நினைத்த இதைப் பற்றியும் எழுதுவோமே என…

சமீபத்தில் வேதாளம் திரைப்படம் பார்த்தேன் (அதே தான்…வெட்டியாய் இருந்த போது, காட்சிகளை ஓட்டி ஓட்டி பார்த்தது!!)

அவரின் முந்தையப் படங்களைப் போல், இதிலும் அஜித் நடிக்க எத்தனித்து, அபாரத் தோல்வி அடைந்திருந்தார்.

ஒவ்வொரு முறை அஜித் திரையில் வரும்போதும், “நம்ம ஊரு ஜார்ஜ் க்ளூனி (George Clooney)” என்ற ‘பாராட்டு’ தான் நினைவுக்கு வந்தது. ஜார்ஜ் க்ளூனி மாதிரி சால்ட் & பெப்பர் நிறத்தில் முடி இருந்த ஒரே காரணத்தினால், இந்த ஒப்பீட்டை செய்தவர், ஒன்று ஜார்ஜ் க்ளூனியை பார்த்திருக்க மாட்டார் அல்லது வயதான தோற்றத்தில் இருந்த அஜித்தின் புகைப்படத்தைக் காட்டி ஜார்ஜ் க்ளூனி என யாரோ அவரை ஏமாற்றி இருக்கிறார்.

சரமாரியாக அஜித்க்கு வழங்கப் படும் இன்னொரு ‘பாராட்டு’, “அவர் ரொம்ப நல்லவர்”

(இங்கு ‘நல்லவன்’ என்பதற்கான அளவுகோல் என்ன என்பது இன்னொரு புறம்)

அவர் சொந்த வாழ்க்கையில் நல்லவராகவே இருக்கட்டும்…ஆனால் அது எப்படி அவரின் தடுமாற்றம் நிறைந்த ‘நடிப்பை’ நியாயப்படுத்தும்?
இது எப்படி இருக்கிறதென்றால்…ஒருவர் வேலை செய்யும் அலுவலகத்தில், செய்யும் வேலை, பிழைகள் நிறைந்ததாக இருக்கிறது; இதனால் வேலையில் கணிசமான பண நஷ்டமும் ஏற்படுகிறது. அதற்கு விளக்கம் கேட்கப் படும் போது , ‘என்னங்க நான் எவ்வளவு சமூக சேவை செய்யறேன் தெரியுமா…எனக்கு ‘நல்லவன்’ ன்னு ஒரு பட்டப் பெயர் கூட இருக்கு தெரியுமா?”, எனக் கூறுவதுபோல் உள்ளது.

“இப்படி புலம்புவதால்…என்ன நடக்கப் போகிறது?”, என பின்னூட்டமிட விரும்புபவர்களுக்கு…
“இந்த பதிவுல விமர்சிக்கப் பட்டவங்க இத படிப்பாங்களா, படிச்சிட்டு ஏதாவது change ஆகணும்னு யோசிப்பாங்களா, சரியான பேத்தல்னு தூக்கி எறிவாங்களா, இங்க எழுதப் பட்ட பிரமுகர்களின் ரசிகர்கள் என்ன நினைப்பாங்க, என்னனு பின்னூட்டம் இடுவாங்கனு யோசிச்சு இந்த பதிவ எழுதல. ரொம்ப நாளா புழுங்கிகிட்டு இருந்த விஷயங்கள பதிவா தொகுக்க ஆசைப்பட்டேன். அவ்வளவுதான்!

அன்று என்றும் போல், விளையாடிவிட்டு தூங்க ஆரம்பித்தான் என் மகன், திறன். மகப்பேறு விடுப்பின் போது, நேரம் கிடைத்தால் ஏதாவது வேலை சம்பந்தமாக படிக்கலாம் என நினைத்திருந்தேன். திறனின் 2 மணி நேர தூக்க சமயம் என்பதனால், படிக்கவும் உட்கார்ந்தேன். சாதரணமாக படிக்கும் போது , முக்கியமானவற்றை ஒரு கையேட்டில் எழுதுவது வழக்கம். கட கடவென ஒரு பக்கம் எழுதி விட்டேன். யதார்த்தமாக, எழுதிய தாளை பார்கிறேன். ‘கோழி கிறுக்கல்’ என பிறர் கைய்யெழுத்துக்களை குறை கூறி கேட்டிருக்கிறேன். ஆனால் முதல் தடவையாக கோழி கிறுக்கலை கண்கூடாகக் கண்டேன். ஒரு நிமிடம் அப்படியே அதிர்ச்சி அடைந்தேன்.

handwriting now

பள்ளியில் தமிழ், ஆங்கில கைய்யெழுத்துக்கு பரிசாய் வாங்கிய பிளாஸ்டிக் டப்பாக்கள் கண் முன் வந்து சென்றன!!

handwriting prize

என் கைய்யெழுத்து இவ்வளவு கேவலமானதற்கான காரணங்களை யோசித்தேன். வேலைக்குப் போக ஆரம்பித்தக் காலத்தில் இருந்து, பேப்பர் பேனாவின் பயன்பாடு நன்றாகாவே குறைந்து விட்டது. இந்த வலைப்பதிவு ஆரம்பித்த போது , ரயில் பயணங்களில், கையேட்டில் எழுதும் பழக்கம் மீண்டும் ஆரம்பித்தது. ஆனால் கைக்கணினி (tablet ) வாங்கியப் பிற்பாடு, அந்த நல்ல பழக்கமும் ‘கடந்த கால’ விஷயமாகிவிட்டது. தமிழ் பதிவுகளைக் கூட, ‘தங்க்லீஷ்’இல் எழுதி, Google Transliterate பயன்படுத்தி தமிழில் மாற்றுவதனால், தமிழ் கையெழுத்தும் அதோகதி!!!

tanglish

“இப்பொழுது இந்த புலம்பலுக்கும் பதிவு தலைப்புக்கும் என்ன தொடர்பு?”….இதோ வந்துட்டேன்!

குழந்தை வளர்ப்பு பற்றி படிக்கும் அனைத்து இணையத்தளங்களும், ஒன்று போல் கூறும் ஒரு கருத்து, ”குழந்தைகளுக்கு முன்னுதாரணமாக விளங்குபவர்கள் முதலில் பெற்றோர்களே!”
இது ஒன்றும் நமக்கு புதிதில்லையே. அந்த கருத்தின் வெளிப்பாடே,

“தாய போல புள்ள…நூல போல சேல”

“எந்த குழந்தையும் நல்ல குழந்தைதான் மண்ணில் பிறக்கயிலே; அவர் நல்லவர் ஆவதும் தீயவர் ஆவதும் அன்னை வளர்ப்பதிலே”, போன்ற திரைப்பட பாடல் வரிகள்.
5 மாதங்களே ஆன நிலையில், திறன் என்னைப் போல் கொட்டாவி விடுவது (கொட்டாவியை ‘ஆ’ என்ற சத்ததுடன் முடிப்பது) சிறிது சிரிப்பையும், சிறிது அதிர்ச்சியையும் அளித்தது. நான் தன்னிச்சையாக செய்யும் ஒரு விஷயத்தை, அவன் உள்வாங்கியது பார்த்து, “அப்ப நாம தெரிஞ்சே செய்யற தப்ப கூட அவன் படிச்சுப்பான் ல” ,என ஒரு எண்ணம் தோன்றிற்று.

அவன் எழுத ஆரம்பிக்கும் போது , ஆரம்பத்தில் ஆர்வத்துடன் இருந்தாலும், போக போக சலிப்பு தட்ட ஆரம்பிக்கலாம். பின்னர் கடமைக்கென செய்யும் வேலையாக மாறவும் வாய்ப்புகள் உண்டு. ஆனால் நானும் சாதாரணமாக பேனாவினால் பேப்பரில் எழுதுவதை பார்க்கும் போது , “அட…எப்பவோ ஸ்கூல் முடிச்ச அம்மா இப்பவும் எழுதும் போது , நான் எழுதினா என்ன”, என்ற எண்ணம் தோன்றலாம். என் கையெழுத்து புரியும் படி இருப்பது பார்த்து, அவனும் தெளிவாக எழுத முயற்சிகள் எடுக்கலாம். நான் எழுத கற்றுத் தரும்போது, அவனுக்கு ஒரு நல்ல எடுத்துகாட்டாக இருக்கிறேன் என்ற பெருமிதத்துடன் கற்றுத் தருவேன்.

இந்த கனவுக் கோட்டையெல்லாம் நிஜக் கோட்டையாக மாற, நான் இப்பொழுதிலிருந்து திரும்ப பேனா பேப்பர் பயன்படுத்த ஆரம்பிக்க வேண்டும்.
இவ்வளவு பேசினாலும், இதுவரைக்கும் எழுதியது கூட கைக்கணிணியில் தான்!!! ஒரு குறிப்பேடு வாங்கும் வரை தள்ளிப்போட வேண்டாம் என முடிவு செய்து, 2008 கையேடு ஒன்றில் எழுத ஆரம்பித்து விட்டேன்.

tamil now
இரண்டு சொற்கள் எழுத ஆரம்பித்த உடன், சரியாகி விடும் என தப்புக் கணக்கு போட்டுவிட்டேன்.
எழுதுக்களின் வளைவுக்கு ஏற்ப கை நகர மறுத்தது. தங்க்லீஷ் எழுதி பழகியதால், adhuve அதுவே முன்வந்து நின்றது. ஆனால் எழுத எழுத சரியாகிவிடும் என்ற நம்பிக்கை மட்டும் மண்டைக்குள் ஓடிய வண்ணம் இருந்தது.
“எதுக்கு டீ….எழுதி ஏதாவது போட்டில பங்கெடுக்க போறியா?” ,என ராஜ் கேட்பது காதில் விழுகிறது.
“இதெல்லாம் தேவையா?”, என ஒரு பக்கம் தோன்றிடினும், தீய பழக்கம் எதையும் கற்றுக்கொள்ளவில்லையே! 15 வருடங்கள் உபயோகித்துக் கொண்டிருந்த ஒரு ஆயுதத்தை,மீண்டும் தூசுதட்டி பயன்படுத்த முயற்ச்சிக்கிறேன். அவ்வளவுதான்!
ஆனால் இது போன்றே இன்னும் சில விஷயங்கள்…உதாரணத்திற்கு ‘ஆங்கிலம் கலந்த தமிழ் பேச்சுவார்த்தைகள்’, ‘சோம்பேறித்தனம் காரணமாக ஓரிரண்டு இனிப்பு பண்டத்தையோ அல்லது சத்தற்ற உணவுப் பொருளையோ உண்டு பசியை அந்த தருணத்திற்கு தீர்த்துக் கொள்வது’ போன்றவை.
இவை தீயப் பழக்கங்களா என்றால்….அவ்வளவு தீயவை இல்லை, ஆனால் சரிசெய்துக் கொள்ள முடிந்தவை தானே! சரிசெய்துக் கொண்டால்… “அம்மா கிட்ட இருந்து வந்த பழக்கம் தான்”, என திறன் கூற வழி இல்லாமல் போகுமே 😉 இப்பழக்கங்களில் என்னுடை தற்போதைய நிலை, இதை மாற்ற நான் எடுக்க நினைக்கும் முயற்சிகள் பற்றி….அடுத்து வரும் பதிவுகளில்…

“போதும்மா…என்ன தான் சக்கரை இல்லனாலும், ஏற்கனவே ரெண்டு எறக்கியாச்சு”, என மேசை மேல் வீற்றிருந்த காலி காபி கோப்பை புலம்பியது.

தலை நிமிர்ந்து வகுப்பை கவனிக்க நினைத்தால்…ஆசிரியரின் குரல், தாலாட்டு தோரணையில், “காபி கோப்பையின் பேச்சை பொருட்படுத்தாதே”, என காதில் ஒலித்தது.

கிளம்பினேன்….அருகில் இருந்த காபி கடைக்கு. அங்கு சாதரணமாக $4 இருக்கும் Large காபி, ‘Happy hour’ காரணமாக, $2.50 ற்கு கிடைத்தது.
காபி குடிக்கும் அனைத்து மணிநேரமும் ‘Happy hour’ எனும் போது ….இந்த விலை குறைப்பு பெரிதாக தெரியவில்லை 😉

அன்றைக்கு குடிக்கும் மூன்றாம் கோப்பை என்ற போதும்…வாயில் வைத்த உடன், TR பாணியில் ஒரு கவிதை வெளிவந்தது.

“அந்த குவளையில் இருந்தது காபி
அதை குடிப்பது ஆகி விட்டது…என் Hobby
குடிக்கும் போதெல்லாம்…ஆகிறேன் ஹாப்பி
இதை கொண்டாட மீண்டும் குடிக்க வேண்டும் காபி”

coffee cup

ஏன்மா…இப்ப தான் புதுசா காபி குடிக்கறியா?”, என அலுத்துக்கொள்கிறீர்களோ? இதே கேள்வி தான் என்னையும் கடந்த ஓரிரண்டு வாரங்களாக உறுத்திக்கொண்டிருக்கிறது.

பள்ளி படிக்கும் காலத்திலிருந்தே…தூக்கம் வரும்போதெல்லாம் காபி குடித்து பழகிய நான், திருமண சாப்பாட்டில், பாயசத்தை மறந்தாலும்…பில்ட்டர் காபியை மறக்காத நான், வேலைக்கு செல்லும் போது, தெருவில் யார் கையிலாவது காபி குவளையை பார்த்துவிட்டால், அதை காப்பி அடிக்கும் நான்….இவ்வளவு நாள், அந்த காபி மீது கொண்ட விருப்பத்தை காதல் என விவரித்ததே இல்லை!
தமிழ் திரைப்படங்களில், வருடங்களுக்கும் நண்பர்களாகவே இருந்து….ஒரு நாள் காதலர்களாக மாறும் கதாநாயகன்-கதாநாயகி போல…அன்று வெட்கம் கலந்த சிரிப்புடன், காலி காபி கோப்பையை பார்த்தேன்.

அதன் பிறகு…திரும்ப திரும்ப ‘புன்னகை மன்னன்’ திரைப்படத்தின் ரேவதி கதாப்பாத்திரமாகவே மாறினேன். என்ன…கமலுக்கு பதில் இங்கு காபி எனும் அமிர்தம்.

கமலை கவர ரேவதி எடுக்கும் முயற்சிகளைப் போல்…எங்கு சென்றாலும், காபிக்கு ஒரு அரை மணி நேரம் ஒதுக்க அனைத்து முயற்சிகளும் எடுத்தேன்.
உதாரணத்திற்கு…

“அது சரி ராஜ்…ஆனா 2 மணி நேரம் கார் ஓட்டிட்டு…ஒரு குட்டி பிரேக் எடுத்தா நல்லா இருக்கும். வழில McDonalds ல நிறுத்தி, ஒரு காபி சாப்பிட்டா, உனக்கும் கொஞ்சம் relaxing ஆ இருக்கும்”

“காய்கறிய கார்ல வச்சுட்டு…பக்கத்துல ஒரு cafe ல காபி குடிப்போம்ப்பா. உனக்கும் இந்த ஊரோட காபி கடையெல்லாம் எப்படி இருக்குனு ஒரு ஐடியா கெடைக்கும்”

“இந்த பிஸ்கட்ட வெருமுனு சாப்பிட நல்லா இருக்கும்…அதுவே காபில முக்கி சாப்பிட்டா, இன்னும் தூள்; இங்க வழில ஒரு நல்ல cafe இருக்குல”

“பரவாயில்ல காதல் நல்லா மொட்டு விட்டு, பூ விட்டு, நல்லா கனிஞ்சாச்சு….இனி என்ன டும் டும் டும் தான?”, என கேட்பவர்களுக்கு..

மீண்டும் முடிவெடுப்பதில், தமிழ் திரைப்படங்களே உதவியது.

“காதல் என்பது இனிக்கும் விருந்து…கல்யாணம் என்பது வேப்பங் கொழுந்து”, என்ற வேதவாக்கை உள்வாங்கிக் கொண்டேன்….coffee maker வாங்கும் யோசனையை கைவிட்டேன்!

வீட்டிலேயே coffee maker இருந்தால்…அதிலிருந்து காபி குடிப்பது “சரி காபியா…குடிக்கலாம்” மாதிரியான ஒரு வழக்கம் ஆகி விடும். பின்னர் காபி குடிப்பதில் இருக்கும் அந்த உற்சாகம் குறைந்து விடுமோ என்ற பயம் தலை தூக்கியது. நம் ஊரில், தெருவிற்கு தெரு வீற்றிருக்கும் பிள்ளையார் கோயில் போல…இங்கு காபி கடைகள் உண்டு. அப்படி இருக்கும் போது, $3 இருந்து $4.50 வரை செலவு செய்து ஒரு ருசியான காபி குடிப்பதற்கு பதில்….நூற்றுகணக்கான டாலர்கள் செலவு செய்து வீட்டில் காபி maker வாங்குவது…ஒரு வீண் செலவாகவே பட்டது.

சில நாட்களாகவே இந்த பதிவை எழுத நினைத்து, இன்று எழுதி முடித்தேன். வெளியில் இடியுடன் கூடிய மழைக்கு வானம் தயாராகிக் கொண்டிருந்தது. உடற்பயிற்சி செய்யப் போகலாம் என ராஜ் கூறிக்கொண்டிருந்தான். “செம workoutல ராஜ்….exercise செஞ்ச களைப்புக்கும் இந்த weatherக்கும் ஒரு காபி குடிச்சா சூப்பரா இருக்கும். McDonalds ல நிறுத்துவோமா?”, என கேட்க மனதில் ஒத்திகைப் பார்த்துக் கொண்டேன்.
இப்படி அழகாக ‘பிளான் பண்ணி’ செயல் படும்போது…இந்த காபி காதலுக்கு அழிவே இல்லை!!!