Archive for the ‘பிதற்றல்’ Category

மகப்பேறு விடுப்பு முடிந்து வேலைக்குத் திரும்பியதிலிருந்து, ரயில் பயணம் போது, தவறாமல் கண்ணில் படும் ஒரு காட்சி, கோட் சூட் போட்டவர்கள் (பெரும்பாலும் இந்தியாவிலிருந்து குடிப்பெயர்ந்தவர்கள்/அல்லது இங்கு வேலை நிமித்தமாக வந்தவர்களாக இருக்கலாம்), ரயிலில் ஏறிய உடன், பையிலிருந்து மடிக்கணினியை எடுத்து வேலை செய்ய ஆரம்பிப்பர். நினைவில் இருக்கட்டும்…இது காலை 6:01 ரயில்!!

ஆஸ்திரேலியா வரும் முன்னர், இந்தியாவில் இந்த காட்சி கண்ணில் படும்போதெல்லாம், அவ்வாறு வேலை செய்யும் நபர்கள் மேல் ஒரு தனி மதிப்பும், “இது மாதிரி நாமளும் ஒரு நாள் வரணும்”, என்ற எண்ணமும் தோன்றும்.
“பெரிய வேலைல இருக்காரு போல; என்ன கடமை உணர்வு!!”, எனக் கூட நினைத்ததுண்டு.

வேலை உயர்வு கிடைத்து, மடிக்கணினி கொடுக்கப்பட்ட போதெல்லாம், மகிழ்ச்சியில் திளைத்தேன். பெருமையில், ‘சும்மா சும்மா’ வேலையே இல்லையெனினும், மடிக்கணினியை திறந்து வைத்துக் கொள்வேன். அய்யோ, என் அம்மாவோ அப்பாவோ நான் அமர்ந்திருக்கும் அறைக்கு வந்துவிட்டால், நான் போடும் சீன் ஒரு 10 மடங்காகப் பெருகும்!!
இந்தியாவில் மட்டும் நிறுத்திக்கொள்ளாமல், வேலை நிமித்தமாக அமெரிக்கா, லண்டன் சென்றிருந்த போதுகூட, அவர்கள் ஊர் ரயிலில் பயணம் செய்யும் போது, மடிக்கணினியில் வேலை செய்வேன். “எல்லாரும் என்ன பத்தி பெருசா நினைப்பாங்க”, என நானே யோசித்தபடி பெருமிதம் கொள்வேன்.

மடிக்கணினி ‘scene’ இல்லாத நேரத்தில், மிகவும் கடுமையாக வேலை செய்வேன். விப்ரோவில் வேலை செய்துக்கொண்டிருந்த போது, அலுவலக வளாகத்தில், ஒரு சத்திரம் (dormitory) இருக்கும். மெத்து மெத்தென படுக்கை, அபாரமான குளிர்சாதன வசதிகள் என நல்ல தூக்கத்துக்கு தேவையான அனைத்து வசதிகளும் இருக்கும்.

அதை பார்த்து நிறைய முறை, “ச என்னமா பாத்துக்கறாங்க ஊழியர்கள! பைஸாவே குடுக்காட்டிக் கூட வேலை செய்யலாம், இது மாதிரி முதலாளிக்கு”, என பெருமிதம் கொள்வேன்.

அணித்தலைவியாக வேலை செய்துக் கொண்டிருந்த போது, ‘six sigma’ எனப்படும் தரம் (Quality) சம்பந்தப்பட்ட பயிற்சி ஒன்று எடுத்தேன். அதை வெற்றிகரமாக முடித்தேன் என்ற சான்றிதழ் வாங்க ஒரு திட்டப்பணி (project) முடிக்க வேண்டும்.

யோசித்து பாருங்களேன்…என் அணிக்கு பெரும்பாலும் இரவு சுழற்சி (night shift) தான் அமையும். இரவு 9:00 மணி மாதிரி ஆரம்பிக்கும் சுழற்சி, அடுத்த நாள் 5:00 மணிக்கு முடியும். என் அணி உறுப்பினர்கள் மாதிரி, சுழற்சி முடிந்த உடன், வீட்டுக்குக் கிளம்ப முடியாது. அணித்தலைவியாக அத்தினத்துக்கு முடிக்க வேண்டிய வேலைகள் சிலவற்றை முடிக்க வேண்டும். அவற்றை முடிக்க ஒரு 7:00 மணி ஆகி விடும். அதன் பிறகு 1 மணி நேரம் பயணம் செய்து வீடு திரும்ப வேண்டும். பின்னர் காலை உணவு உண்டு, படுக்கச் சென்று, என் அணியின் அடுத்த நாள் சுழற்சி ஆரம்பிப்பதற்கு ஒரு 2 மணி நேரம் முன்னர் வந்தால் தான், என் தரத் திட்டப்பணிக்கு நேரம் செலவழிக்க முடியும்!!

இங்கு தான் என் முதலாளி அமைத்து வைத்திருந்த குளுகுளு சத்திரமும், ‘வசந்த பவன்’ உணவகமும் என் உதவிக்கு வருகிறது.

“சூப்பர்…’ஊழியர்கள் நல்லா சாப்பிட்டு, தூங்கி எழுந்து வேலை செய்யட்டு’ம்னு என்ன ஒரு நல்ல எண்ணம்”, என நிறைய முறை விப்ரோவின் கோ.ப.செ வாகவே மாறி இருக்கிறேன்!!
“சொக்காய் மாத்த வேண்டாமா மா??”, எனக் கேட்பவர்களுக்கு…

வீட்டிலிருந்து ‘pick up’ செய்து ‘drop’ செய்ய, அலுவலகத்தில் கார்கள் உண்டு. ஓட்டுனர்களுடன் நல்ல நட்பு இருந்ததால், என் வீடு வழியாக வரும் கார், என் வீட்டிலிருந்து மாற்று உடைகளை எடுத்து வந்து விடும்! சத்திரத்தில் குளித்துவிட்டு, அடுத்த நாளுக்கு தயார்!

இரண்டு மூன்று தடவை இவ்வாறு நான் மணிக்கணக்காக என் இருக்கையில் இருப்பதைப் பார்த்து, உயர் அதிகாரி ஒரு முறை என்னை அழைத்து, “என்ன அனு, வீட்ல ஏதாவது பிரச்சனையா? ஆஃபீசிலியே இருக்கே?”, என வினவினார்.
அப்பொழுதும் கூட எனக்கு மகிழ்ச்சிதான். “பரவாயில்ல நாம கஷ்டப்பட்டு உழைக்கறத ‘Center head’ பாத்துட்டாரு”, என!!

இப்பொழுது அதையெல்லாம் பற்றி எழுதும் போதும், யோசித்துப் பார்க்கும் போதும், “எவ்வளவு பெரிய முட்டாளாக இருந்திருக்கிறேன்”, எனத் தோன்றும்.

“நீ மாடு மாதிரி உழைக்க வேண்டும்; அதன் மூலம் உன் முதலாளிக்கு தாறுமாறாக பணம் $$ இல் குவியும். அதிலிருந்து சில 1000 ரூபாய்களை செலவு செய்து உனக்கு ‘ஆனந்தம்’ எனும் பிம்பத்தை உருவாக்குகிறான்”.

“நீ செய்யும் 8 மணி நேரத்துக்குத் தான் அவன் தரும் சம்பளம்; அதற்கு வெளியே நீ வேலை சம்பந்தமாக செலவு செய்யும் ஒவ்வொரு நொடியும், நீ இலவசமாக அவனுக்கு வேலை செய்கிறாய்”

திருமணத்திற்குப் பிறகு படிக்க ஆரம்பித்த வினவு தளத்தின் பதிவுகள், இவ்வூர் மக்கள் (பெரும்பாலானோர்) லாவகமாக கடைப்பிடிக்கும் ‘work-life balance’ அனைத்தும் என் பின்தங்கிய எண்ணங்களை, கண் முன்னே கொண்டு வந்து நிறுத்தியது.

இன்று இந்த கோட் சூட் போட்டுக் கொண்டு வேலை செய்யும் நபர்களை பார்க்கும் போது, “நான் அவர பத்தி பெருமையா நினைப்பேன்னு சீன் போடறாரா இல்ல நெஜமாவே குடுத்த காசுக்கு வேலை செய்யறாரா??”, எனது தோன்றுகிறது.

“எனக்கு வந்தது மூனே letters; I still remember my first letter…’, என்ற ‘கற்றது தமிழ்’ படத்தின் பாடல் என் அலைப்பேசியில் ஒலிக்க ஆரம்பிக்க, என் உளப்பகுப்பாய்வை (psycho analysis) கைவிட்டு, ரயில் ஜன்னல் வழி வேடிக்கை பார்க்க ஆரம்பித்தேன் 😉

வெகு நாட்கள் கழித்து பதிவு எழுத தருணம்/அவா வந்தது. அதற்கு ஒரு தலைப்பும் யோசித்திருந்திருந்தேன். ஆனால் எழுத ஆர்மபிக்க ஒரு 5 நிமிடம் முன்னர், “ரொம்ப நாள் கழிச்சு எழுதறோம். ரொம்ப serious ஆ எதுவும் வேண்டாம்”, என எண்ணம் தோன்ற, அந்த தலைப்பை ஓரம் கட்டி விட்டு, மகப்பேறு விடுப்பு முடித்து வேலைக்கு போகும் அனுபவத்தைப் பற்றி எழுதலாம் என முடிவு செ-ய்தேன்.

[ஒரு முழு நீள பதிவு எழுதி 7 மாதங்களுக்கு மேல் ஆனதனால், பேனாவை பேப்பரில் வைக்கும் போது, அது சரிந்து போகும் அழகே அழகு 😦 ரயிலில் என் அருகில் அமர்ந்திருந்த பெண்ணுக்கு தமிழே தெரிந்திருந்தாலும், என் கோழி கிறுக்கலை பார்த்துவிட்டு, ஏதோ ஒரு புதிய மொழி என நினைக்க வாய்ப்புகள் நிறைய உண்டு!!!]

kirukkal

திறனுக்கு (என் மகன்) ஒரு வயது ஆகிவிட்டது. நானும் மகப்பேறு விடுப்பு ஆரம்பித்து, 1 வருடம் ஆகிவிட்டது. சரி, வேலைக்கு கிளம்புவோம் என முடிவு செய்து, திறனை மழலையர் காப்பகத்தில் சேர்த்து விட்டோம். என் கணவன் திறனை காலையில் கொண்டு விட, நான் மாலையில் அவனை அழைத்து வருவதை எங்கள் புது வழக்கமாக்கிக் கொண்டோம்.

இந்த வழக்கம் தடம் புரளாமல் இருக்க, நான் காலையில் 6:01 ரயிலை எடுத்து, 7:00 மணிக்கு வேலையை ஆரம்பிக்கிறேன்.

“இதுல என்ன இருக்கு?”, என வினவுபவர்களுக்கு…எங்களின் ‘தி.மு’ (திறனுக்கு முன்) வழக்கம் பற்றி தெரிந்திருக்க வாய்ப்புகள் இல்லை! திறனின் வருகைக்கு முன்னர், வேலைக்கு போகும் நாட்களில் 7:30 மணிக்கு முன்னர் நாங்கள் எழுந்தது கிடையாது. 9:30 மணி ரயிலை எடுத்து, நான் 10:30 மணிக்கு வேலையை ஆரம்பிப்பேன்.
ஆனால் இப்போதெல்லாம், 10:30 மணிக்கு, வேலையில் நான் ஒரு 3 மணி நேரங்கள் ஏற்கனவே கழித்திருப்பேன்!!

நான் வேலைக்குப் போக ஆரம்பித்தது செப்டம்பர் மாத துவக்கத்தில். இங்கு மாதங்கள் கணக்கு படி, குளிர் காலம் முடிந்திருந்தாலும், குளிர் குறைய இன்னொரு 1 மாதத்தில் இருந்து 1.5 மாதங்கள் வரை ஆகும். அதிலும் காலையில் 5:00 மணிக்கெல்லாம் கேட்கவே வேண்டாம்! பல் தேய்க்க சுடுதண்ணீர் குழாயிலிருந்து வரும்வரை நடுங்கி கொண்டிருக்கும் அவல நிலை!

முதல் நாள் (செப் 7) இன்னும் தெளிவாக நினைவில் உள்ளது. அரைத்தூக்கத்தில் 5:00 மணிக்கு எழுந்து பல் தேய்த்துவிட்டு, வேலைக்கு கிளம்ப எத்தனிக்கிறேன். அருகில் உள்ள வீடுகள் ஏதோ ஒன்றிலிருந்து கார் கிளம்பும் சப்தம்!

“இந்த தெருவிலேயே முதலில் வேலைக்கு கிளம்புபவள் நானாகத் தான் இருப்பேன்”, என்ற என் ‘silly ‘நம்பிக்கை தூள் தூளாக உடைந்தது. ஒட்டிக்கொண்டிருந்த ஒரு சிறு தூண்டும், ரயில் நிலையம் போய் சேர்ந்த போது , காற்றோடு கலந்தது.
“6:00 மணிக்கெல்லாம் யார் ரயில் ஏறப்போகிறார்கள்? வண்டி நிறுத்த நிறைய இடம் இருக்கும், பிடித்த இடத்தில் நிறுத்த வேண்டியது தான்”, என கனவு கண்ட படி, போய் சேர்கிறேன்… அங்கு திரை அரங்குகளில் டிக்கெட் கிடைக்காமல் அல்லாடும் கூட்டம் போல், கார்கள் அங்கும் இங்குமாய் நிறுத்தக் காத்துக்கொண்டிருந்தன! ‘சப்’ என கனவு அப்பளமாய் நொறுங்க, மிஞ்சி இருந்த இடங்களில் ஒன்றை முடிவு செய்து வண்டியை நிறுத்தினேன்.

6:00 மணிக்கு இத்தனைபேர் வேலைக்கு செல்கிறீர்களா என அதிர்ச்சியில் ரயில் ஏறினேன். அங்கிருந்த அறிவிப்புப் பலகையைப் பார்த்து, 5:43 மணிக்கு இன்னொரு ரயில் ஏற்கனவே கிளம்பி விட்டது என அறிந்துக் கொண்டேன்!

பூனை கண்ணை மூடிக்கொண்டு, உலகமே இருந்துவிட்டது என நினைக்குமாம். அது மாதிரியான என் போலி பிம்பம், வேலைக்குப் போக ஆரம்பித்த முதல் நாளிலேயே தரைமட்டம் ஆனது!

“இது பொய்யாவதற்கு வாய்ப்பே இல்லை”, என நான் நினைத்த இன்னொரு விஷயம்…

“7:30 மணிக்கு முன்னர் எழுந்து பழக்கம் இல்லாத நான், இப்போது 5:00 மணிக்கு எழுந்திருக்கிறேன். ரயில் எரிய உடன், பொத்தென ஆழ்ந்த தூக்கத்திற்குள் செல்வேன்”, என்ற திடமான எண்ணம்.

பையை இறக்கி வைத்து, தேனீர் அருந்தியபடி ரயில் பெட்டியில் அமர்கிறேன். தூக்கம் மட்டும் கண் இமை அடியிலிருந்து எட்டிப் பார்க்கவே இல்லை. நாமே கண்ணை மூடி, கண்களுக்கு நினைவு படுத்துவோம் என நான் எடுத்த முயற்சி மீண்டும் தோல்வியை சந்தித்தது.
என் வேலை சம்பந்தமான ஒரு இணையவழி பரப்பலை (podcast) கேட்டு முடிக்கும் போது , என் நிறுத்தம் வந்தது.

இப்படியே 3 வாரங்கள் வெற்றிகரமாக கழித்து விட்டேன். என்னை பார்த்து, இந்த சூரியனும் சற்று சீக்கிரமாகவே எழுந்திருக்க ஆரம்பித்துவிட்டது 😉
இப்பொழுதெல்லாம் 5:45 மணிக்கே, சூரியனின் ‘தூங்குமூஞ்சி’ வெளிச்சம் எட்டிப் பார்க்க ஆரம்பிக்கிறது.

இத்தனை சீக்கிரம் வேலை ஆரம்பிப்பதன் பலன், மாலையில் 3:00 மணிக்கெல்லாம் வேலையை முடித்து, 4:30 மணிக்கு திறனையும் காப்பகத்திலிருந்து கூடி வந்து விடுகிறேன்!

நேற்று, இணையவழி பரப்பல்களுக்கு ஒரு இடைநிறுத்தம் போட்டு விட்டு, இந்த பதிவை எழுத ஆரம்பித்தேன். இன்று வீட்டில் எழுதி முடிக்கிறேன். இப்படி பல பதிவுகளுக்கு என் இந்த விடியற்காலை ரயில் பயணம் நிச்சயம் பயன்படும் என தீவிரமாய் நம்புகிறேன்!

இன்று….அதேதான் வெட்டியாய் இருந்த ஒரே காரணத்தினால் இந்த கர்ணகொடூரமான ப(ப்)டத்தை பார்க்க நேர்ந்தது.

நல்ல வேளையாக…30 நிமிடத்திற்கு மேல் பார்க்கவில்லை!

பணம் இருக்கும் ஒரே காரணத்தினால் ‘நடிக்கும்’ உதயநிதி ஸ்டாலின், வெள்ளை தோல் இருக்கும் ஒரே காரணத்தினால் ‘நடிக்கும்’ ஏமி ஜக்சன்..என நடிப்புக்கும் அவர்களுக்கும் சம்பந்தமே இல்லாத நாயகனும் நாயகியும்! படம் பார்த்த ஒவ்வொரு நிமிடமும்…இதற்கு 120 ரூபாய் கொடுத்து திரையரங்கில் பார்த்த மக்களை நினைத்து வருத்தம் படாமல் இருக்க முடியவில்லை.

இந்த நிறவெறி ததும்பும் காட்சியில், நூலகத்தில் இருந்து திருடிய புத்தகங்களை திருப்பிக் கொடுக்க குழையும் கதாநாயகி; 3 புத்தகங்களை தன் தோழியிடம் கொடுத்திருப்பதாகவும், அவள் ‘கும் ‘ என இருப்பாள் எனவும் சொல்லி, அவளை பார்க்கச் செல்கின்றனர்..கதாநாயகன், கதாநாயகி மற்றும் கதையில் ‘காமெடி’க்கென உலாவரும் கருணாகரன்.

அந்த தோழி வீட்டிலிருந்து வெளியில் வருகிறாள். தமிழ் திரைப்படங்களின் ‘காமெடி கலர்’ என பட்டம் வாங்கிய கருப்பு நிறத்தில் இருக்கிறாள்.

அவளை பார்த்த உடன் இடம்பெறும் வசனங்கள் பின் வருபவை…

“இதுதான் உன் கும்மா??? பாக்கறதுக்கு ட்ரம் மாதிரி இருக்கா”

அந்த தோழியிடம் இருந்த புத்தகங்களை வாங்கி, தலைப்பை நாயகன் படிக்க, counter அடிக்கிறார் நம் ஆணழகன் கருணாகரன்….

புத்தகப் பெயர்: ‘தலையணை மந்திரம்’
கருணாகரன் – “தலகாணி மாதிரி இருந்துட்டு தலையணை மந்திரம் கேக்குதா”

புத்தகப் பெயர்: ‘கணவனை கைக்குள் வைத்திருப்பது எப்படி’
கதாநாயகன் – “ஏன்மா உனக்கு கல்யாணம் ஆய்டுச்சா”
தோழி – “இன்னும் ஒரு தடவை கூட ஆகலங்க”
கருணாகரன்: “ஒருவாட்டியாவது ஆகுதான்னு பாப்போம்”

பார்த்துக்கொண்டிருந்த எனக்கு சட்டென தோன்றியவை….

“ஏன்டா டேய்…அந்த பொண்ணு உன் கலர் தான் தெரியும் ல; இது காமெடி னு பேசற உனக்கும் வெக்கம் இல்ல; அத பக்கத்துல இருந்து பாத்துகிட்டு நிக்கற ஆணழகனுக்கு(நம்ம கதாநாயகன்..யப்பா அதுவும் ஒரு பூனை கண்ணு மாதிரி ஏதோ வச்சுக்கிட்டு!!!) வெக்கம் இல்ல; உங்கள வச்சு படம் எடுக்கற இயக்குனருக்கும் வெக்கம் இல்ல; இந்த கோஷ்டிய வச்சு படம் எடுக்கற தயாரிப்பளார்….ஓ அதுவும் கதாநாயகன் தான்ல…”

“உங்கள எல்லாம், “நீ கருப்பா இருந்தா என்ன செவப்பா இருந்தா என்ன…நீ ஆண் சிங்கம் டா!”, “பொட்டச்சிங்க நீ கிண்டல் செய்யறதுக்கும் அடக்கி ஆளறதுக்கும் பொறந்தவங்க; கருப்பா இருந்தான்னுவை, இன்னும் சூப்பர்…காமெடி செஞ்சு கூத்து அடி டா”, னு வளத்து ரோட்ல திரிய விட்ட சமூகத்த சொல்லணும்”

இந்த படத்தின் இன்னொரு ‘சிறப்பம்சம்’….”கருப்பானவன் தான் வில்லனாய் இருக்க மிக தகுதி ஆனவன்” என்ற தமிழ் திரைப்படத்திற்கே உரிய உண்மையை நிலைநாட்டியது!!!

அதன் காரணமே, கால்பந்து வீரர் விசயனுக்கு அடித்த ஜாக்பாட்…படத்தின் கொடூரமான வில்லன் பதவி!!!!

இந்த இடத்தில் என் கணவன் கூறியது தான், பதிவுக்கு தகுந்த முடிவாக இருக்கும்…

இதையெல்லாம் பார்க்கும் எமி ஜாக்சன் கட்டாயம் நினைப்பாள், “நம்ம ஊருல நிறவெறினு பேசறதெல்லாம் ஒரு பெரிய விஷயமே இல்ல போலவே! இந்த ஊரு என்னடா இப்படி நிறவெறி ல ஊறி கெடக்கு???”

 

 

வருடத்தின் கடைசி வாரங்கள்… ஊர் சுற்றுவது, படங்கள் பார்ப்பது என செலவு செய்ய முடிவு செய்திருந்தேன். அவ்வாறே நகர்ந்தும் கொண்டிருந்தது. ஆனால் ஓரிரு வாரங்களாக பல தமிழ் திரைத்துறை சம்பந்தப் பட்ட விஷயங்கள், “எடுறீ பேனாவ….எழுதுறீ பதிவ” என எனக்குள் இருந்த வெறுப்பையும், கடுப்பையும் வெளிக்கொணரத் தூண்டியது.

பதிவை பிரசுரிப்பதற்குள் புது வருடம் பிறந்து விட்டது. புது வருடத்தை ஒரு புலம்பல் பதிவுடன் ஆரமிக்க வேண்டுமா என நினைத்தேன் …பின்னர், “பொலம்பனும்னு முடிவெடுத்தாச்சு….அப்பறம் புது வருஷம் என்ன பழசென்ன என்ன”, என பிரசுரிக்கிறேன்!

ஒவ்வொன்றாக இனி…

Beep சாங் + இளையராஜா

சமீபத்தில் தமிழகத்தை ஆட்கொண்ட மழை வெள்ளத்திற்கு நிவாரண நிதி வழங்கும் ஒரு விழாவில் பேசுகிறார் இளையராஜா…
“இயற்கை ஆண்டவனின் வேலை ஆள்; “அவங்க மனசெல்லாம் சரியில்ல..சரி செஞ்சுட்டு வா”ன்னு இயற்கைய அனுப்பிச்சு நமக்கு ஒரு தண்டனைய கொடுத்தான் இறைவன்”.

மழை வெள்ளத்தில் இறந்த 300 க்கும் மேற்பட்டப் பேரில், அவருக்கு வேண்டியவர்கள் இருந்திருந்தால், இப்படி ஒரு கேவலமான ‘தத்துவத்தை’ சபையில் பேசியிருப்பாரா?

மக்களுக்கு சரியான சாலைகளையும், வடிகால் வசதிகளையும் செய்து கொடுக்காத அரசாங்கத்தை தண்டிக்காமல், அவதிப்படும் மக்களை, மேலும் தண்டித்த அந்த வேலை ஆள் துப்புகெட்டவனென்றால், அவனை வேலை ஆளாக வைத்திருக்கும் அந்த ஆண்டவனை என்னவென்று சொல்லுவது???

“நான் அவதிப்படல….வேற யாரு எப்படி போனா எனக்கென்ன…ஏதோ எனக்கு கைத்தட்டல் கெடைச்சா சரி”, என்ற கீழ்த்தனமான எண்ணத்தின் வெளிப்பாடே இது.

‘Beep ‘ சாங் பற்றி கேள்வி எழுப்பிய பத்திரிக்கையாளரும் இளையராஜாவும்

‘Beep ‘ சாங் பற்றி கருத்து கூற விரும்பவில்லையெனில், ‘விருப்பமில்லை’, எனக்கூறி அடுத்த கேள்விக்கு நகர்ந்திருக்கலாம். அதை விட்டுவிட்டு, “உனக்கு அறிவு இருக்கா?”, “முதல…நீ வந்து என் கூட பேசறதுக்கு…”, போன்ற செருக்கு நிறைந்த விடை அளித்தார்.
“இந்த தெனாட்டு எல்லாம் எப்ப சார் உங்களுக்கு வருது?”, என கேட்கத் தோன்றுகிறது.


“கோபம் இருக்கற எடத்துல குணம் இருக்கும்”, “சரக்கு இருந்தா கொஞ்சம் செருக்கு இருக்கத் தான் செய்யும்”, போன்ற உப்புச் சப்பற்ற சப்பக்கட்டுகள் தேவையற்றவை.
ஒருவருக்கு பணிவோ தன்னடக்கமோ இல்லாத போது, அவர் மீது இருக்கும் மரியாதை குறைவதோடு, அவர் மீது ஒரு வெறுப்பும் தோன்றுகிறது.

இளையராஜாவின் ஆணவ பதிலுக்கு கங்கை அமரினின் விளக்கம்:

‘Beep ‘ சாங் – இளையராஜா சர்ச்சை பற்றி கங்கை அமரனிடம் கேட்ட போது,

“பிரேமானந்தா கிட்ட கேக்க வேண்டியத இளையராஜா கிட்ட கேட்டா என்ன நியாயம்?”
“அவர் பொது நிகழ்ச்சிகள்ல கலந்துக்க மாட்டாரு. இனிமே நீங்க இளையராஜாவ பாக்க முடியாது”
என சரமாரியாக உளறல்களை உமிழ்ந்தார்.

கட்டடம் ஒன்று இடிந்து விழுந்து, பல கோடி பண சேதம் நிகழ்கிறது என வைத்துக் கொள்வோம். அப்பொழுது, கட்டடக் கலை வல்லுனர்கிட்ட கருத்து கேக்காம, கணக்கு வாதியார் கிட்டயா கருத்து கேப்பாங்கப்பு???

“இனிமே அவர பாக்க முடியாது”….இதை கேட்டவுடன், என் மனதில் தோன்றியதை அப்படியே எழுதினால்…

“சார் சார் இதெல்லாம் கொஞ்சம் ஓவர்! ஒரு கலைஞரா இளையராஜா தன்னோட கலைய மக்கள் முன்னாடி கொண்டு வந்தாரு. என்னமோ அவர் கோவிச்சிக்கிட்டு வீட்ல அடைஞ்சு கெடந்தா, இசைக்கு வேற வழி இல்லாம மக்கள் தவிப்பாங்கனு நீங்களே தப்பு கணக்கு எல்லாம் போடாதீங்க. நீங்க இப்படி பேசினது அவருக்கு தெரியுமா?? அடுத்த வாரம் கூட ஒரு கச்சேரிக்கு கை நீட்டி காசு வாங்கி இருக்காரு போல”

‘Beep ‘ சாங்:

தாமரை எழுப்பிய அதே கேள்விகள் தான் என் மனத்திலும் தோன்றியது. வழி வழியாக பெண்ணை இழிவு செய்வதை ஒரு சாதரணமான விஷயமாக பார்த்து வரும் தமிழ் திரைத் துறையில், சிம்புவின் இன்னொரு இழிவான வெளிப்பாடுதான் இந்த ‘Beep ‘ சாங்.

அடக்கம், அச்சம், மடம், நாணம் என்ற பெயரில் பெண்ணை அடிமைப் படுத்தும் சமூகத்திற்கு இனிதே துணைப் போகும், தமிழ் திரைப்படங்களுக்கு….இது ஒன்றும் புதிதில்லையே!

சமூகப் பிரச்சனைகளில் இருந்து விலகியே இருக்கும் தமிழ்  சினிமா-1

சமூகப் பிரச்சனைகளில் இருந்து விலகியே இருக்கும் தமிழ்  சினிமா-2

சமூகப் பிரச்சனைகளிலிருந்து விலகியே இருக்கும் தமிழ் சினிமா – 3

இது மாதிரியான ‘கலைநயம் மிகுந்த’ வெளிப்பாடுகளில் மூழ்கிக் கிடக்கும் சமூகமும்….இதை ஒரு பெரிய விஷயமாகவே கருதவில்லை.

இப்படி இருக்க…இந்த அனைத்து சர்ச்சையும், போராட்டமும் ….செவிடன் காதில் ஊதிய சங்கு போலவே எனக்கு தோன்றுகிறது!

அப்படியே இந்த சர்ச்சைகளைப் பார்த்து, தமிழ் திரைத்துறை திருந்துமானால், ‘item’ பாடல்களும், பெண்களை இழிவு படுத்தும் இரட்டை அர்த்த ‘நகைச்சுவைகள்’, போன்ற ‘சுவாரசியமான’ விஷயங்களும்…சுவடின்றி அழிய வாய்ப்புண்டு.

அஜித் பற்றி…

“இதெல்லாம் எதுக்கு எழுதிகிட்டு..,ரொம்ப offensive comments எல்லாம் வரப்போகுது”, என ராஜ் கூறிய போதும், புலம்ப ஒரு பதிவு எழுத முடிவு செய்துவிட்டேன்…வெகு நாட்களாக புலம்ப நினைத்த இதைப் பற்றியும் எழுதுவோமே என…

சமீபத்தில் வேதாளம் திரைப்படம் பார்த்தேன் (அதே தான்…வெட்டியாய் இருந்த போது, காட்சிகளை ஓட்டி ஓட்டி பார்த்தது!!)

அவரின் முந்தையப் படங்களைப் போல், இதிலும் அஜித் நடிக்க எத்தனித்து, அபாரத் தோல்வி அடைந்திருந்தார்.

ஒவ்வொரு முறை அஜித் திரையில் வரும்போதும், “நம்ம ஊரு ஜார்ஜ் க்ளூனி (George Clooney)” என்ற ‘பாராட்டு’ தான் நினைவுக்கு வந்தது. ஜார்ஜ் க்ளூனி மாதிரி சால்ட் & பெப்பர் நிறத்தில் முடி இருந்த ஒரே காரணத்தினால், இந்த ஒப்பீட்டை செய்தவர், ஒன்று ஜார்ஜ் க்ளூனியை பார்த்திருக்க மாட்டார் அல்லது வயதான தோற்றத்தில் இருந்த அஜித்தின் புகைப்படத்தைக் காட்டி ஜார்ஜ் க்ளூனி என யாரோ அவரை ஏமாற்றி இருக்கிறார்.

சரமாரியாக அஜித்க்கு வழங்கப் படும் இன்னொரு ‘பாராட்டு’, “அவர் ரொம்ப நல்லவர்”

(இங்கு ‘நல்லவன்’ என்பதற்கான அளவுகோல் என்ன என்பது இன்னொரு புறம்)

அவர் சொந்த வாழ்க்கையில் நல்லவராகவே இருக்கட்டும்…ஆனால் அது எப்படி அவரின் தடுமாற்றம் நிறைந்த ‘நடிப்பை’ நியாயப்படுத்தும்?
இது எப்படி இருக்கிறதென்றால்…ஒருவர் வேலை செய்யும் அலுவலகத்தில், செய்யும் வேலை, பிழைகள் நிறைந்ததாக இருக்கிறது; இதனால் வேலையில் கணிசமான பண நஷ்டமும் ஏற்படுகிறது. அதற்கு விளக்கம் கேட்கப் படும் போது , ‘என்னங்க நான் எவ்வளவு சமூக சேவை செய்யறேன் தெரியுமா…எனக்கு ‘நல்லவன்’ ன்னு ஒரு பட்டப் பெயர் கூட இருக்கு தெரியுமா?”, எனக் கூறுவதுபோல் உள்ளது.

“இப்படி புலம்புவதால்…என்ன நடக்கப் போகிறது?”, என பின்னூட்டமிட விரும்புபவர்களுக்கு…
“இந்த பதிவுல விமர்சிக்கப் பட்டவங்க இத படிப்பாங்களா, படிச்சிட்டு ஏதாவது change ஆகணும்னு யோசிப்பாங்களா, சரியான பேத்தல்னு தூக்கி எறிவாங்களா, இங்க எழுதப் பட்ட பிரமுகர்களின் ரசிகர்கள் என்ன நினைப்பாங்க, என்னனு பின்னூட்டம் இடுவாங்கனு யோசிச்சு இந்த பதிவ எழுதல. ரொம்ப நாளா புழுங்கிகிட்டு இருந்த விஷயங்கள பதிவா தொகுக்க ஆசைப்பட்டேன். அவ்வளவுதான்!

அன்று என்றும் போல், விளையாடிவிட்டு தூங்க ஆரம்பித்தான் என் மகன், திறன். மகப்பேறு விடுப்பின் போது, நேரம் கிடைத்தால் ஏதாவது வேலை சம்பந்தமாக படிக்கலாம் என நினைத்திருந்தேன். திறனின் 2 மணி நேர தூக்க சமயம் என்பதனால், படிக்கவும் உட்கார்ந்தேன். சாதரணமாக படிக்கும் போது , முக்கியமானவற்றை ஒரு கையேட்டில் எழுதுவது வழக்கம். கட கடவென ஒரு பக்கம் எழுதி விட்டேன். யதார்த்தமாக, எழுதிய தாளை பார்கிறேன். ‘கோழி கிறுக்கல்’ என பிறர் கைய்யெழுத்துக்களை குறை கூறி கேட்டிருக்கிறேன். ஆனால் முதல் தடவையாக கோழி கிறுக்கலை கண்கூடாகக் கண்டேன். ஒரு நிமிடம் அப்படியே அதிர்ச்சி அடைந்தேன்.

handwriting now

பள்ளியில் தமிழ், ஆங்கில கைய்யெழுத்துக்கு பரிசாய் வாங்கிய பிளாஸ்டிக் டப்பாக்கள் கண் முன் வந்து சென்றன!!

handwriting prize

என் கைய்யெழுத்து இவ்வளவு கேவலமானதற்கான காரணங்களை யோசித்தேன். வேலைக்குப் போக ஆரம்பித்தக் காலத்தில் இருந்து, பேப்பர் பேனாவின் பயன்பாடு நன்றாகாவே குறைந்து விட்டது. இந்த வலைப்பதிவு ஆரம்பித்த போது , ரயில் பயணங்களில், கையேட்டில் எழுதும் பழக்கம் மீண்டும் ஆரம்பித்தது. ஆனால் கைக்கணினி (tablet ) வாங்கியப் பிற்பாடு, அந்த நல்ல பழக்கமும் ‘கடந்த கால’ விஷயமாகிவிட்டது. தமிழ் பதிவுகளைக் கூட, ‘தங்க்லீஷ்’இல் எழுதி, Google Transliterate பயன்படுத்தி தமிழில் மாற்றுவதனால், தமிழ் கையெழுத்தும் அதோகதி!!!

tanglish

“இப்பொழுது இந்த புலம்பலுக்கும் பதிவு தலைப்புக்கும் என்ன தொடர்பு?”….இதோ வந்துட்டேன்!

குழந்தை வளர்ப்பு பற்றி படிக்கும் அனைத்து இணையத்தளங்களும், ஒன்று போல் கூறும் ஒரு கருத்து, ”குழந்தைகளுக்கு முன்னுதாரணமாக விளங்குபவர்கள் முதலில் பெற்றோர்களே!”
இது ஒன்றும் நமக்கு புதிதில்லையே. அந்த கருத்தின் வெளிப்பாடே,

“தாய போல புள்ள…நூல போல சேல”

“எந்த குழந்தையும் நல்ல குழந்தைதான் மண்ணில் பிறக்கயிலே; அவர் நல்லவர் ஆவதும் தீயவர் ஆவதும் அன்னை வளர்ப்பதிலே”, போன்ற திரைப்பட பாடல் வரிகள்.
5 மாதங்களே ஆன நிலையில், திறன் என்னைப் போல் கொட்டாவி விடுவது (கொட்டாவியை ‘ஆ’ என்ற சத்ததுடன் முடிப்பது) சிறிது சிரிப்பையும், சிறிது அதிர்ச்சியையும் அளித்தது. நான் தன்னிச்சையாக செய்யும் ஒரு விஷயத்தை, அவன் உள்வாங்கியது பார்த்து, “அப்ப நாம தெரிஞ்சே செய்யற தப்ப கூட அவன் படிச்சுப்பான் ல” ,என ஒரு எண்ணம் தோன்றிற்று.

அவன் எழுத ஆரம்பிக்கும் போது , ஆரம்பத்தில் ஆர்வத்துடன் இருந்தாலும், போக போக சலிப்பு தட்ட ஆரம்பிக்கலாம். பின்னர் கடமைக்கென செய்யும் வேலையாக மாறவும் வாய்ப்புகள் உண்டு. ஆனால் நானும் சாதாரணமாக பேனாவினால் பேப்பரில் எழுதுவதை பார்க்கும் போது , “அட…எப்பவோ ஸ்கூல் முடிச்ச அம்மா இப்பவும் எழுதும் போது , நான் எழுதினா என்ன”, என்ற எண்ணம் தோன்றலாம். என் கையெழுத்து புரியும் படி இருப்பது பார்த்து, அவனும் தெளிவாக எழுத முயற்சிகள் எடுக்கலாம். நான் எழுத கற்றுத் தரும்போது, அவனுக்கு ஒரு நல்ல எடுத்துகாட்டாக இருக்கிறேன் என்ற பெருமிதத்துடன் கற்றுத் தருவேன்.

இந்த கனவுக் கோட்டையெல்லாம் நிஜக் கோட்டையாக மாற, நான் இப்பொழுதிலிருந்து திரும்ப பேனா பேப்பர் பயன்படுத்த ஆரம்பிக்க வேண்டும்.
இவ்வளவு பேசினாலும், இதுவரைக்கும் எழுதியது கூட கைக்கணிணியில் தான்!!! ஒரு குறிப்பேடு வாங்கும் வரை தள்ளிப்போட வேண்டாம் என முடிவு செய்து, 2008 கையேடு ஒன்றில் எழுத ஆரம்பித்து விட்டேன்.

tamil now
இரண்டு சொற்கள் எழுத ஆரம்பித்த உடன், சரியாகி விடும் என தப்புக் கணக்கு போட்டுவிட்டேன்.
எழுதுக்களின் வளைவுக்கு ஏற்ப கை நகர மறுத்தது. தங்க்லீஷ் எழுதி பழகியதால், adhuve அதுவே முன்வந்து நின்றது. ஆனால் எழுத எழுத சரியாகிவிடும் என்ற நம்பிக்கை மட்டும் மண்டைக்குள் ஓடிய வண்ணம் இருந்தது.
“எதுக்கு டீ….எழுதி ஏதாவது போட்டில பங்கெடுக்க போறியா?” ,என ராஜ் கேட்பது காதில் விழுகிறது.
“இதெல்லாம் தேவையா?”, என ஒரு பக்கம் தோன்றிடினும், தீய பழக்கம் எதையும் கற்றுக்கொள்ளவில்லையே! 15 வருடங்கள் உபயோகித்துக் கொண்டிருந்த ஒரு ஆயுதத்தை,மீண்டும் தூசுதட்டி பயன்படுத்த முயற்ச்சிக்கிறேன். அவ்வளவுதான்!
ஆனால் இது போன்றே இன்னும் சில விஷயங்கள்…உதாரணத்திற்கு ‘ஆங்கிலம் கலந்த தமிழ் பேச்சுவார்த்தைகள்’, ‘சோம்பேறித்தனம் காரணமாக ஓரிரண்டு இனிப்பு பண்டத்தையோ அல்லது சத்தற்ற உணவுப் பொருளையோ உண்டு பசியை அந்த தருணத்திற்கு தீர்த்துக் கொள்வது’ போன்றவை.
இவை தீயப் பழக்கங்களா என்றால்….அவ்வளவு தீயவை இல்லை, ஆனால் சரிசெய்துக் கொள்ள முடிந்தவை தானே! சரிசெய்துக் கொண்டால்… “அம்மா கிட்ட இருந்து வந்த பழக்கம் தான்”, என திறன் கூற வழி இல்லாமல் போகுமே 😉 இப்பழக்கங்களில் என்னுடை தற்போதைய நிலை, இதை மாற்ற நான் எடுக்க நினைக்கும் முயற்சிகள் பற்றி….அடுத்து வரும் பதிவுகளில்…

“போதும்மா…என்ன தான் சக்கரை இல்லனாலும், ஏற்கனவே ரெண்டு எறக்கியாச்சு”, என மேசை மேல் வீற்றிருந்த காலி காபி கோப்பை புலம்பியது.

தலை நிமிர்ந்து வகுப்பை கவனிக்க நினைத்தால்…ஆசிரியரின் குரல், தாலாட்டு தோரணையில், “காபி கோப்பையின் பேச்சை பொருட்படுத்தாதே”, என காதில் ஒலித்தது.

கிளம்பினேன்….அருகில் இருந்த காபி கடைக்கு. அங்கு சாதரணமாக $4 இருக்கும் Large காபி, ‘Happy hour’ காரணமாக, $2.50 ற்கு கிடைத்தது.
காபி குடிக்கும் அனைத்து மணிநேரமும் ‘Happy hour’ எனும் போது ….இந்த விலை குறைப்பு பெரிதாக தெரியவில்லை 😉

அன்றைக்கு குடிக்கும் மூன்றாம் கோப்பை என்ற போதும்…வாயில் வைத்த உடன், TR பாணியில் ஒரு கவிதை வெளிவந்தது.

“அந்த குவளையில் இருந்தது காபி
அதை குடிப்பது ஆகி விட்டது…என் Hobby
குடிக்கும் போதெல்லாம்…ஆகிறேன் ஹாப்பி
இதை கொண்டாட மீண்டும் குடிக்க வேண்டும் காபி”

coffee cup

ஏன்மா…இப்ப தான் புதுசா காபி குடிக்கறியா?”, என அலுத்துக்கொள்கிறீர்களோ? இதே கேள்வி தான் என்னையும் கடந்த ஓரிரண்டு வாரங்களாக உறுத்திக்கொண்டிருக்கிறது.

பள்ளி படிக்கும் காலத்திலிருந்தே…தூக்கம் வரும்போதெல்லாம் காபி குடித்து பழகிய நான், திருமண சாப்பாட்டில், பாயசத்தை மறந்தாலும்…பில்ட்டர் காபியை மறக்காத நான், வேலைக்கு செல்லும் போது, தெருவில் யார் கையிலாவது காபி குவளையை பார்த்துவிட்டால், அதை காப்பி அடிக்கும் நான்….இவ்வளவு நாள், அந்த காபி மீது கொண்ட விருப்பத்தை காதல் என விவரித்ததே இல்லை!
தமிழ் திரைப்படங்களில், வருடங்களுக்கும் நண்பர்களாகவே இருந்து….ஒரு நாள் காதலர்களாக மாறும் கதாநாயகன்-கதாநாயகி போல…அன்று வெட்கம் கலந்த சிரிப்புடன், காலி காபி கோப்பையை பார்த்தேன்.

அதன் பிறகு…திரும்ப திரும்ப ‘புன்னகை மன்னன்’ திரைப்படத்தின் ரேவதி கதாப்பாத்திரமாகவே மாறினேன். என்ன…கமலுக்கு பதில் இங்கு காபி எனும் அமிர்தம்.

கமலை கவர ரேவதி எடுக்கும் முயற்சிகளைப் போல்…எங்கு சென்றாலும், காபிக்கு ஒரு அரை மணி நேரம் ஒதுக்க அனைத்து முயற்சிகளும் எடுத்தேன்.
உதாரணத்திற்கு…

“அது சரி ராஜ்…ஆனா 2 மணி நேரம் கார் ஓட்டிட்டு…ஒரு குட்டி பிரேக் எடுத்தா நல்லா இருக்கும். வழில McDonalds ல நிறுத்தி, ஒரு காபி சாப்பிட்டா, உனக்கும் கொஞ்சம் relaxing ஆ இருக்கும்”

“காய்கறிய கார்ல வச்சுட்டு…பக்கத்துல ஒரு cafe ல காபி குடிப்போம்ப்பா. உனக்கும் இந்த ஊரோட காபி கடையெல்லாம் எப்படி இருக்குனு ஒரு ஐடியா கெடைக்கும்”

“இந்த பிஸ்கட்ட வெருமுனு சாப்பிட நல்லா இருக்கும்…அதுவே காபில முக்கி சாப்பிட்டா, இன்னும் தூள்; இங்க வழில ஒரு நல்ல cafe இருக்குல”

“பரவாயில்ல காதல் நல்லா மொட்டு விட்டு, பூ விட்டு, நல்லா கனிஞ்சாச்சு….இனி என்ன டும் டும் டும் தான?”, என கேட்பவர்களுக்கு..

மீண்டும் முடிவெடுப்பதில், தமிழ் திரைப்படங்களே உதவியது.

“காதல் என்பது இனிக்கும் விருந்து…கல்யாணம் என்பது வேப்பங் கொழுந்து”, என்ற வேதவாக்கை உள்வாங்கிக் கொண்டேன்….coffee maker வாங்கும் யோசனையை கைவிட்டேன்!

வீட்டிலேயே coffee maker இருந்தால்…அதிலிருந்து காபி குடிப்பது “சரி காபியா…குடிக்கலாம்” மாதிரியான ஒரு வழக்கம் ஆகி விடும். பின்னர் காபி குடிப்பதில் இருக்கும் அந்த உற்சாகம் குறைந்து விடுமோ என்ற பயம் தலை தூக்கியது. நம் ஊரில், தெருவிற்கு தெரு வீற்றிருக்கும் பிள்ளையார் கோயில் போல…இங்கு காபி கடைகள் உண்டு. அப்படி இருக்கும் போது, $3 இருந்து $4.50 வரை செலவு செய்து ஒரு ருசியான காபி குடிப்பதற்கு பதில்….நூற்றுகணக்கான டாலர்கள் செலவு செய்து வீட்டில் காபி maker வாங்குவது…ஒரு வீண் செலவாகவே பட்டது.

சில நாட்களாகவே இந்த பதிவை எழுத நினைத்து, இன்று எழுதி முடித்தேன். வெளியில் இடியுடன் கூடிய மழைக்கு வானம் தயாராகிக் கொண்டிருந்தது. உடற்பயிற்சி செய்யப் போகலாம் என ராஜ் கூறிக்கொண்டிருந்தான். “செம workoutல ராஜ்….exercise செஞ்ச களைப்புக்கும் இந்த weatherக்கும் ஒரு காபி குடிச்சா சூப்பரா இருக்கும். McDonalds ல நிறுத்துவோமா?”, என கேட்க மனதில் ஒத்திகைப் பார்த்துக் கொண்டேன்.
இப்படி அழகாக ‘பிளான் பண்ணி’ செயல் படும்போது…இந்த காபி காதலுக்கு அழிவே இல்லை!!!

அந்த இனம் புரியாத பயம்:

“எங்க அனு …கொழந்தை எல்லாம் ஆனதுக்கு அப்பறம் பார்ட்டி எல்லாம் no chance. மனிஷனுக்கு குளிக்க டைம் கெடைச்சா…அதுவே பெரிய விஷயம்”
“இல்லப்பா நான் வரல…கொழந்தைக்கு பால் ரெடி பண்ணனும், நேரத்துக்கு தூங்க போடணும். இன்னொரு 5 வருஷம் கழிச்சு வேணும்னா பாக்கலாம்”
“தண்ணியா…காமெடி கீமடி பண்றியா அனு? கொழந்தை எப்ப வந்ததோ, அப்பவே என் ‘கொ.மு’…அதாவது கொழந்தைக்கு முந்தைய லூட்டி எல்லாம் மூட்டை கட்டியாச்சு”
இவை தாய் பதவி ஏற்ற என் தோழிகளின் புலம்பல்கள். பலவேறு காரணங்களுக்காக குழந்தையின் வரவை ஒத்தி வைத்திருந்தாலும், கூடுதலாக இந்த புலம்பல்கள் ஒரு இனம் புரியாத பயத்தை நிச்சயம் உண்டாக்கியது.
குழந்தையின் சிரிப்பு, அதன் மழலை போன்ற அழகு நிறைந்த விஷயங்களை பார்க்க, எனக்கு பிடித்தமான விஷயங்களில் நேரம் செலவழிப்பதை குறைத்துக் கொள்ள அல்லது முற்றிலுமாய் நிறுத்திக் கொள்ள வேண்டும் என யோசித்த போதே வயிற்றை பிரட்டியது.

பெண்ணியம் பற்றி எல்லாம் பேசுவதற்கு முன்னமே, பள்ளி படித்த காலத்தில், ஒரு பொருளற்ற நெருடலாய் இருந்த விஷயம்…நம் ஊரில் தாய்மார்கள் அழைக்கப்படும் விதம். எங்கள் காலனியில் பரணியின் தாய் பரணி அம்மா, என் தாய் அனு அம்மா, ஜவஹரின் தாய் ஜவஹர் அம்மா என்றும் அழைக்கப் பட்டனர். மேலோட்டமாக பார்த்தால், “இதுல என்ன இருக்கு” என தோன்றிடினும், ஒரு பெண்ணின் அடையாளம் இன்னொரு முறை அவளிடம் இருந்து பறிக்கப்பட்டு விட்டதோ என தோன்றுகிறது. திருமணம் முடிந்த பின் ‘திருமதி.பழனிச்சாமி’, திருமதி.முருகன் என அழைக்கப்படும் பெண், குழந்தை பிறப்பின் பின், ‘இன்னாரின் அம்மா’, ‘இன்னாரின் தாய்’ என அழைக்கப்படுவது, அந்த பெண்ணை, கூட இருப்பவர்களை சார்ந்த ஒரு பொருளாய் மட்டுமே பார்ப்பது போல் தோன்றுகிறது.
என் திருமணத்திற்குப் பிறகு, பெயருக்குப் பின் கணவன் பெயரை இணைக்கவோ, பெயருக்கு முன் ‘திருமதி’ பட்டத்தை இணைத்துக் கொள்ளவோ நிர்பந்தம் ஏற்படவில்லை.
அப்படி இருக்க, தாய் என்ற பொறுப்பு வந்த உடன், என் அடையாளம் தொலைந்துவிடுமோ என்ற பயம் மட்டும் பின் மண்டையில் ஓடிய வண்ணமே இருந்தது.

திறனின் வருகை:

மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன், திறனின் வருகை நடந்தது. குடும்பத்தில் புது வரவாக இருந்த போதிலும், வந்த இரண்டு மூன்று நாட்களிலேயே, பசக்கென எங்களில் ஒருவனான். அவன் வருகைக்கு காத்துக் கொண்டிருந்த போது, வேலையில் இருந்தவர்கள், குழந்தை வளர்ப்பு டிப்ஸ் கொடுத்ததோடு, ‘காரணம் எதவும் இன்றி கூட குழந்தைகள் அழும்’ என ‘heads up’ வழங்கினர். இருந்த போதிலும், சில சமயங்களில் அவனின் அழுகையை பார்த்து, “இல்லங்க…நல்லா பாருங்க, பையன் பொறக்கும் போது , கூடவே ஏதாவது குறிப்பு புத்தகம் வந்திருக்கும். எடுக்க மறந்துட்டீங்களா?”, என மருத்துவமனையை தொடர்பு கொண்டு கேட்கலாமா என தோன்றியதுண்டு.
ஆனால்….அழுகை என்னும் புரியாத புதிருக்கு, திறனின் அம்மா அப்பாவாக விடை கண்டுப்பிடிப்பது, அழகிய பொழுதுபோக்காக மாறியது ஒரு இன்ப அதிர்ச்சி!
முதல் 3-4 வாரங்கள், குழந்தையின் தேவைகளை புரிந்துக் கொள்வது, தாய்ப்பால் கொடுத்து பழகுவது என நகர்ந்தது.

திறனின் வரவுக்குப் பின் நான்…

வேலை, நண்பர்களுடன் வெளியில் சுற்றுவது, கணவனுடன் திரையரங்கில் படங்கள் பார்ப்பது என வாய்ப்பு கிடைக்கும் போதெல்லாம், வெளியில் சுற்றித் திரிந்த நான், 3 வாரங்கள் வீட்டிலியே அடைந்து கிடந்தது…சற்று நெருடலாகவே இருந்தது. அந்த நெருடல் ஓரிரண்டு முறை….கண்ணீராகவும் வெளி வந்தது (ஆனால் எதற்கு அழுகிறோம் என்று புரியாமலே!)
இந்த மனப் புழுக்கத்தை சரியாய் உணர்ந்த ராஜ் (என் கணவன்), திறனை என் பெற்றோரிடம் விட்டுவிட்டு, மகிழுந்தில் ஒரு சுற்று அழைத்துச் சென்றான். வெளியில் வந்த அந்த தருணம்….4 வாரங்கள் எதை தவற விட்டேன் என்பதை உணர்த்தியது. அந்த நேரம் என் அம்மா கூறிய நம் ஊரின் ஒரு வினோத பழக்கம் நினைவுக்கு வந்தது. குழந்தை பெற்றெடுத்த உடன், அந்த தாயானவள், குழந்தையுடன் 6 மாதங்களுக்கு வீட்டினுள் அடைந்திருக்க வேண்டுமாம். அவளுக்கு வீட்டில் உள்ளவர்கள், வேளைக்கு உணவு அளிப்பார்களாம். அவளும் அதை உண்டுவிட்டு ,குழந்தைக்கு தாய்ப்பால் குடுத்துக் கொண்டு, காலத்தை கழிக்க வேண்டுமாம். 6 மாதங்கள் முடிந்து வரும் போது , அந்த பெண் ஒரு 3 மூன்று சுற்று பெருத்திருப்பாளாம். நம் ஊரில் இருந்த வரை ‘Post natal depression ‘என்பது ஒரு புரியாத ஒன்றாகவே இருந்தது. இங்கு மகப்பேறு வகுப்புகள் போனதின் விளைவாகவும், குழந்தை பெற்றெடுத்த காரணத்தினாலும், இதன் பொருள் நன்றாகவே புரிந்தது.
குழந்தைப் பிறப்பிற்கு பின், இப்படி ஒரு மனரீதியான பிரச்சனை பெண்ணுக்கு நிகழும், சரியான குடும்பச் சூழல் அமைந்து, அந்த பெண்ணின் தேவைகள் பூர்த்தி செய்யப்படும் போது , அந்த பிரச்சனை விலகி ஓடும், என்ற பல விஷயங்கள் எனக்கு விளங்கியது. அவைப் பற்றிய ஒரு பதிவு நிச்சயம் எழுதுவேன்.
அதுவரை…

அன்று மகிழுந்தில் சென்று வந்த உத்வேகமா தெரியவில்லை, சில பெற்றோர் கூறுவது போல், “ஒரு குழந்தை வந்த உடன், வாழ்க்கை அதைச் சுற்றித்தான்”, என்ற கருத்து எனக்கு ஏற்றதில்லை என முடிவு செய்தேன். midwifes எனப்படும் மகப்பேறு செவிலியர்கள் உதவியுடன், குழந்தை வளர்ப்பை சீர் படுத்த எடுக்க வேண்டிய முயற்சிகளைப் பற்றித் தெரிந்துகொண்டேன். ‘குழந்தையை நிதமும் அதே சமயத்தில் தூங்கப் போடவேண்டும்’, ‘எல்லா அழுகையும் பசிக்கான அழுகை இல்லை’, ‘உணவு-விளையாட்டு-தூக்கம்’ என்ற வழக்கத்தை கடைப் பிடிக்கவேண்டும்’ போன்ற குறிப்புகள் கேட்கும் போது எளிமையாக இருந்த போதும், செயல் படுத்தும் போது, “என்னடா இது”, என கடுப்பாய் இருந்தது. ஆனால் பல்லைக் கடித்துக்கொண்டு அதை செயல் படுத்திய உடன், எனக்கென செலவழிக்க நேரம் மெதுவாய் கிடைக்க ஆரம்பித்தது. குழந்தை பிறப்பிற்கு முன்னிருந்த அளவிற்கு இல்லை எனினும், இதோ இப்பொழுது இந்த பதிவு எழுத நேரம் கிடைத்தது. ராஜ் வீட்டில் இருந்த ஒரு நாள், முடியை குட்டையாய் வெட்டிக்கொள்ள செல்ல முடிந்தது. 3 வாரங்களுக்கு முன், திறனையும் அழைத்துக் கொண்டு, திரையரங்கில் ‘தனி ஒருவன்’ பார்த்தோம்.

அன்று மீண்டும் அந்த சின்ன வயதின் நெருடல் நினைவிற்கு வந்தது. என்னையும் மற்றவர், ‘திறன் அம்மா’ என அழைத்தால் கோபித்துக் கொள்வேனா என நினைத்தேன். இல்லையே…குழந்தை வரவின் பின், என் வேலையானது குழந்தை பரமாரிப்பு மட்டுமே என மாறி இருந்தால்….இந்த ‘பட்டம்’, நான் பயந்ததில் தவறே இல்லை என நிரூபித்திருக்கும். ஆனால், குழந்தை பிறப்பிற்கு முன் இருந்த வேலைப் பட்டியலில், இன்னொன்றாய் குழந்தை பராமரிப்பு சேர்ந்திருப்பதால், ‘திறன் அம்மா’…என்ற பட்டம், ஒரு பெண்ணாய் நான் ஏற்றுக்கொண்டிருக்கும் பலவேறு பணிகளில், ஒன்றிற்கு கிடைத்த முகவரியாக எடுத்துக்கொள்கிறேன். மிகுந்த பெருமையுடன்!

(தொடரின் முதல் பாகத்தை படிக்க, இங்கே சொடுக்கவும்)

>> “யப்பா…அவ அழ ஆரம்பிச்சா ஊர கூட்டிடுவா”
திரைப்படங்களில் கணவன் அல்லது காதலன் கதாப்பாத்திரங்களின் வசனங்களில் இதை கேட்டுள்ளேன் (சமீப காலத்தில்…கதாநாயகர்களின் வசனப் பட்டியலில் கட்டாயம் இது போன்ற வரிகள் கட்டாயம் இருக்க வேண்டும் என்பது ஒரு ‘நியதியாக ஆகி விட்டது போல் உள்ளது!!!). சமூக வலைத்தளங்களிலும் இந்த குற்றச்சாட்டை பறைசாற்றுபவை…
“put an end to his will power using your tear power”
(ஆணின் (தலைவனின்) திடமான மனதை உன் கண்ணீரால் தகர்த்தெறி)
ஒரு கணவன்-மனைவி உறவில், அழுகையே ஒரு தரப்பின் விடையாக இருக்கும் போது , ஒரு வலிமையான பேச்சுவார்த்தைக்கே இடமின்றிப் போகிறது.
“அவ்வளவுதாங்க…அவ அழ மட்டும் ஆரம்பிச்சா, அடுத்து பேச்சுவார்த்தையா…முடிவே எடுத்து முடிச்சா மாதிரி தான். அவ விருப்பம் தான் அங்க செல்லுபடி ஆகும்”, என அலுத்துக் கொள்ளும் ஆண் தோழர்களுக்கு….ஓரிரு கேள்விகள்…

“வீட்டிற்கு வேண்டிய முடிவுகள் எடுக்க இருக்கும் போது, அந்த பேச்சுவார்த்தையை எப்பொழுது ஆரம்பிப்பீர்கள்? அதற்கென நேரம் ஒதுக்கி, இருவரும் வேறெதிலும் ஈடுபடாமல் பார்த்துக் கொள்வீர்களா? அல்லது வேறு வேலைகள் தடபுடலாக நடக்கும் போது, இதையும் அவிழ்த்து விடுவீர்களா?”

“உங்களின் கருத்தை முன் வைக்கும் போது, எத்தனை முறை அதிலிருக்கும் நல்ல விஷயங்களையும், அந்த முடிவினால் வீட்டு வரவு-செலவில் ஏற்படவிருக்கும் முன்னேற்றத்தைப் பற்றி கூறி உள்ளீர்கள்?”

“எத்தனை முறை மனைவியின் முடிவு சரி இல்லை என விளக்க முயன்றிருக்கிறீர்கள்?”

“மனைவியின் முடிவு தான் என முடிவான பிறகு, எத்தனை முறை..அதனால் நிகழவிருக்கும் பணவிரயம் பற்றியோ அல்லது நேர விரயம் பற்றியோ, அவரிடம் விளக்க எத்தனித்திருக்கிரீர்கள்?”

இவை அணைத்திருக்கும் முன்னதாக, திருமணத்திற்கெல்லாம் முன்னதாக, உங்களுக்கு உம் பெற்றோர் ஒரு பெண் பார்த்திருந்தாலும், “இனி வரும் என் வாழ்கையை இவளுடன் கழிக்க இருக்கிறேன். அவளிடம் சில நாட்கள் பேசி, இருவருக்கும் சரிபட்டுவருமா என தெரிந்துக்கொள்ள ஆசைப்படுகிறேன்” என கூறியதுண்டா?”

வாய்ப்பு உருவான போது, “வீட்டுல முடிவுகள் எடுக்கும் போதெல்லாம், நாம ரெண்டு பேரும் கலந்து ஆலோசிச்சு முடிவு எடுக்கனும்னு தான் எனக்கு ஆசை” மாதிரியான கருத்து பரிமாற்றம் நிகழ்ந்துள்ளதா?

மேலே பட்டியலிடப்பட்ட கேள்விகள் எதற்கும் ஒரு கச்சிதமான பதில் இல்லாத போது , “கல்யாண வாழ்க்கையே தலவலிங்க”, என்ற உங்களின் புலம்பல் எவ்வாறு நியாயமாகிறது?

சமீபத்தில் பார்க்க ஆரம்பித்த தொலைக்காட்சித் தொடர்களில், என் மனதை வெகுவாகக் கவர்ந்தது ‘Orange is the Black’. பெண் கைதிகளால் நிரம்பிய ஒரு அமெரிக்க சிறைச்சாலையே இத்தொடரின் கதைக்களம்.

ORANGE

பெண்ணியத்திற்கும் தமிழ் ஊடகங்களுக்கும் இடையில் இருக்கும் இடைவெளி அனைவரும் அறிந்த ஒன்றே. கணவன்(அ) காதலன் அன்பிற்கும் காதலுக்கும் ஏங்கித் தவிக்கும் அல்லது குடும்பங்களின் அடுத்த வாரிசை சுமக்கும் கருவியாகவும் மட்டும் உலா வரும் பெண்கள் சரமாரியாகக் கொட்டிகிடக்கும் ஊடகம் தமிழ் சினிமா. தொலைக்காட்சி தொடர்கள் ஒரு படி மேலே சென்று, சமயம் கிடைக்கும் போதெல்லாம் மாமியார் மருமகள் சண்டைகளை புகுத்தி விட மறப்பதில்லை. இது கூட பரவாயில்லை என நினைக்க வைப்பவை, இவூடகங்களின் பெண்ணியம் சம்பந்தமான கருத்துக்களும் கதாபாத்திரங்களும்.

இந்த புளித்துப்போன சுற்றத்திலிருந்து ஒரு விடுதலையாய், தொலைக்காட்சியில் ஒரு வெளிச்சமாய் என் கண்ணில்பட்டது இந்த ‘Orange is the Black’ தொடர்.
பெண்கள் நிறைந்த கதைக்களத்தை உருவாக்கியது ஒரு பாராட்டுக்குரிய விஷயமெனில், தத்ரூபமாக நடிக்கும் நடிகர் நடிகையரை தேர்ந்தெடுத்து நடிக்க வைத்தது, படைப்பாளியின் படைப்பாற்றலுக்கு கிடைத்த வெற்றியே!

முதன்முறையாக பெண்விழை பெண்களின் உறவினை, ஒரு யதார்த்த சூழலில் பார்க்க வழிவகுத்தது இந்த தொடர். சமூகத்தின் கேவலமான பார்வைகளை பொருட்படுத்தாமல், தன் அடையாளத்தை வெளிப்படுத்தும் ஒரு திருநங்கையின் கதை விவரிக்கப் படும் விதம், அந்த கதாபாத்திரத்தின் மேல் ஒரு மரியாதையை வரவழைக்கிறது.
நான் பார்த்த சிறந்த அமெரிக்கத் தொலைகாட்சித் தொடர்கள் போலவே இதிலும் ஒரு பிழையற்ற திரைக்கதை.
கதையின் நாயகி, திருமணம் நிச்சயமான தருணத்தில், சிறையடைக்கப் படும் ஒரு நிலை. அவளுக்கும் அவளின் காதலனுக்கும் இடையிலான சிக்கல்களும் உணர்வு போராட்டங்களும் மிக அழகாக வடிவமைக்கப் பட்டிருந்தன.
இந்த கதாப்பாத்திரங்கள் அனைத்தின் உருவாக்கத்திலும், தெளிவாய் ஒரு விஷயம் மட்டும் ஓங்கி நிற்கிறது. ‘இவ நல்லவ’, ‘இவ கெட்டவ’ என யாரையும் குறிப்பிட்டு சொல்ல முடியாது. ஒருவரிடம் நற்குணங்களை வெளிப்படுத்தும் பாத்திரம் இன்னொருவருடன் வெறுப்பை உமிழும்.
மனிதர்களின் யதார்த்த போக்கும் இதுதான் என்பேன்.

பெரும்பாலான தமிழ் திரைப்படங்களிலும், தொலைகாட்சி தொடர்களிலும், ஏதாவது ஒரு பாத்திரம்…ஊருக்கு நல்லது மட்டுமே செய்வது போல் அமையும் அல்லது பார்ப்பவரிடமெல்லாம் கடிந்து கொள்ளும் பாத்திரமாக இருக்கும். இதனாலேயே வில்லன்களாய் தொடர் படங்களில் உலா வந்தவர்கள், திடீரென ஒரு படத்தில் நல்லவானாய் நடந்துகொள்ளும் போது , கடைசியில் இவன் தான் கேட்டவன் என்பது ரசிகர்களுக்கு தெரிந்துவிடும்.
அந்த விதத்தில் இத்தொடரில் ஒரு அத்தியாயத்தில் ‘கெட்டவளாய்’ நடந்துக்கொள்ளும் பெண்ணை கடிந்துக் கொள்ள ஆரம்பிக்கும் போது, அடுத்த அத்தியாயம் அவளின் நல்குணம் ஒன்றை வெளிக்கொணரும்.

இத்தனை புகழ் பாடும் போது, நிச்சயம் பதிவு தலைப்பின் காரணத்தையும் முன்வைக்க வேண்டும்.
இந்த தொடரை என் கணவனுடன் பார்க்க ஆரம்பித்தேன். அவனுக்கும் வெகுவாக ஆரம்பத்தில் பிடித்திருந்தாலும், அத்தியாயங்கள் நகர நகர கொஞ்சம் கதையே இன்றி நகர்வது போல் உள்ளது என விமர்சித்தான். எனக்கும் அதே கருத்து தோன்றிடினும், முடிந்த வரையில் தொடருக்கு வக்காளத்து வாங்கியபடி இருந்தேன். “பாத்தியா…பொண்ணுங்க base பண்ணின கதைனால biased ஆ இருக்க பாரு; பெருசா twists எதுவும் இல்லாம கதை நகருது. உனக்கும் அது தெரியும்”, என யதார்த்தமாய் விமர்சித்தான். அந்த பதிலே பதிவின் தலைப்புக்கு வழி வகுத்தது. எனது அந்த பாரபட்சத்தில் தவறொன்றும் இல்லை என்பதே என் கருத்து.

சமீபத்தில், பெண்கள் மட்டும் கதையை நகர்த்துவது போன்ற ஒரு திரைப்படத்தையோ, தொலைக்காட்சித் தொடரையோ பார்த்ததாய் நினைவில்லை. ‘கல்யாண அகதிகள்’ என்ற பாலச்சந்தரின் திரைப்படம் ஒன்று சமீபத்தில் பார்த்திருந்தாலும், அதில் வரும் ஒவ்வொரு பெண் கதாப்பாத்திரமும், சமூகத்திற்கோ, காதலனுக்கோ, கணவனுக்கோ…அடங்கி இருப்பதைத்தான் தலையாய கடமையாக பார்த்தனர்.

அனால் ஒரு ஆண் நண்பர் கூட்டம் சமூக அநீதிகளால் அவதிப் படுவதையும், அதற்கு எதிராக குரல் எழுப்புவதையும், பல படங்களில் பார்த்துள்ளோம். அப்படங்களில் எல்லாம், பெண் கதாப்பாத்திரங்கள், வெறும் காட்சியை நிரப்ப மட்டும் உலா வருவர். ‘சத்யா’, ‘கோலிசோடா’, ‘வறுமையின் நிறம் சிவப்பு’, ‘பாய்ஸ்’ என அடுக்கிக் கொண்டே செல்லலாம்.
அதனாலேயே ‘Orange is the Black’ ஒரு பரிச்சயமற்ற களத்தை அறிமுகம் செய்த போது, என் மனதை கவரத் தவறவில்லை.
இன்னும் ரெண்டு மூன்று அத்தியாயங்கள் நத்தை வேகத்தில் நகர்ந்தால், இது நான் பார்க்கும் ஒரே தொடர் என்பது மாறி, பார்க்கும் 5 தொடர்களில் இதுவும் ஒன்றாய் இருக்கும். ஆனால் ஏதாவது கடுப்பேற்றும் தமிழ் படத்தையோ, தொலைக்காட்சித் தொடரையோ பார்த்துவிட்டு….அந்த சித்திரவதையில் இருந்து, தப்பிக்கத் தவிக்கும் போது , ‘Orange is the Black’ இன் சமீபத்திய அதியாயமோ அல்லது பழைய அதியாயன்களோ துணை இருக்கும் என்பதில் ஐயமில்லை.

என் பாரபட்சத்தில் தவறே இல்லை என திரும்பத் திரும்ப உணர்த்துபவை…இது போன்ற காட்சிகள்…

திருமணம், திருமணத்தில் அமையும் கணவன் மனைவி உறவு…இவைகள் என்றோ ஒரு முறை நகைச்சுவையாய் கிண்டல் அடிக்கப்படும் போது , உதட்டில் ஒரு மெல்லிய புன்னகையை வரவழைக்கும். அதுவே, நகைச்சுவை என்றாலே திருமணங்களை கிண்டல் செய்வது தான், என்றாகும் போது, சற்று அதிகமாகவே சலிப்பு தட்டுகிறது.

திரைப்படங்களில் மட்டும் அல்லாது, whatsapp, facebook என அனைத்து சமூகத்தளங்களிலும்…அவை உலா வரும் போது , “திருமணம் என்ற ஒரு உறவு, நையாண்டி செய்யப் படக் காராணம் யார்”, எனக் கேட்கத் தோன்றுகிறது.
யோசித்து பார்த்தால், அந்த மாதிரியான ‘காமெடி’ காட்சிகளுக்கு சிரிப்பவர்கள் பெரும்பாலும், தம் தரப்பிலிருந்து, அவர்களின் திருமணம் வெற்றி அடைய முயற்சிகள் எதுவும் எடுக்காதவர்களே.
இந்த பதிவு, நம் ஊரில் நடக்கும் திருமணம் என்ற சடங்கில் இருக்கும் கேவலங்கள் என்ன, மேற்கில் அதற்கு ஒரு மாற்றுச் சடங்கு உள்ளதா, என வாதிக்காது. தான் விரும்பிய படிப்பைப் படித்து, தனக்கு விருப்பமான வேலையில் இருந்தும் கூட, நம்மூரின் சிலரால், தம் மண வாழ்க்கையை தம் விருப்பத்திற்கு ஏற்ப ஏன் மாற்றிக்கொள்ள முடிவதில்லை என்பது பற்றிய ஒரு சிறிய ஆராய்ச்சி. பதிவு சற்று நீளமாகிவிடும் என்பதனால், ஒவ்வொரு காரணமாக எடுத்துக்கொண்டு, பதிவுத் தொடர் ஒன்றை கொடுக்க விரும்புகிறேன்.

>> “பெரியவங்க பேச்சுக்கு மரியாதை குடுக்கணுமா வேண்டாமா ..?”

21 வயது கடந்தவர்களுக்கு நாட்டை யார் ஆள வேண்டும் என முடிவெடுக்கும் உரிமை அளிக்கப் படுகிறது. ஆபாசமோ, வன்முறையோ…திரைப்படங்களில் இடம்பெறும் போது, அதை ஆராய்ந்து உட்கொள்ளும் சுதந்திரமும் ‘adults’ என அழைக்கப் படும் 21 வயதுக்கு மேற்பட்டவர்களுக்கு வழங்கப் படுகிறது.
அதுவே ஒரு குடும்பச் சூழலில் வரும் போது , பெண்ணுக்கோ ஆணுக்கோ அந்த ‘adult’ பதவி வழங்கப் படுவதில்லை.

பள்ளிப் பருவத்திற்குப் பிறகு படிக்க வேண்டுமா வேண்டாமா, ஆசைப் பட்டால் என்ன படிக்க வேண்டும், திருமணம் வேண்டுமா வேண்டாமா, வேண்டுமெனில் எந்த வயதில் செய்துக் கொள்ள வேண்டும், யாரை திருமணம் செய்துக் கொள்ள வேண்டும், குழந்தை பெற்றுக் கொள்ளுதல் அவசியமா, பெற்றுக்கொள்ள ஆசைப்பட்டால், எந்த வயதில் பெற்றுக் கொள்ள வேண்டும், எத்தனை பெற்றுக்கொள்ள வேண்டும் மாதிரியான ஒரு ஆணோ பெண்ணோ அவர்கள் விருப்பத்திற்கு மட்டும் ஏற்ப எடுக்க வேண்டிய முடிவுகள், பெரும்பாலும் பெற்றோர்களால் மட்டுமே முடிவு செய்யப் படுகிறது.
அதற்கு கொடுக்கப் படும் ‘விளக்கங்கள்’ பல…

“புடிச்ச பொம்மையும், புடிச்ச சைக்கிளும் வாங்கிக்கொடுத்த அப்பாக்கு உனக்கு புடிச்ச மாப்பிள்ளைய பாக்க தெரியாதா”?

“பெத்தெடுத்து, படிக்க வச்சிருக்கோம்…இது வரைக்கும் ஒன்னும் கொறை வைக்கலியே. இப்ப என்ன புதுசா, “நான் பாத்துக்கறேன்”னு சொல்ற?”

“ஒவ்வொரு வரனையும் வேண்டாம் வேண்டாம்னு சொல்லிட்டு இருந்தா…நீ ஆசைபடும் போது , ஒரு நல்ல வரன் கெடைக்காது”

“என்ன செட்டில் ஆகணும்…செட்டில் ஆகணும்னு பொலம்பிகிட்டு இருக்க? நானும் உன் அப்பாவும் அப்படி நெனைச்சிருந்தா, நீங்க பொறந்திருக்கவே மாட்டீங்க. ஏனா இன்னிக்கி வரைக்கும் ஒரு சொந்த வீடு கெடையாது. சம்பாதிச்சத எல்லாம் உங்க படிப்புக்கே செலவழிச்சாச்சு”

“உன் கூட படிச்சவங்க எல்லாம் கல்யாணம் ஆகி, ரெண்டு கொழந்தைங்க வச்சிருக்காங்க…நீ என்னனா, பாத்துக்கலாம், பாத்துக்கலாம்னு தள்ளிப் போட்டுக்கிட்டு இருக்க”

“உங்க ஆசை இருக்கட்டும்…எங்களுக்கு பேரன் பேத்திய கொஞ்சனும்னு ஆசை இருக்காது? நம்ம வம்சம் தழைக்க வேண்டாமா?”

இப்படியான ’emotional blackmail’ வசனங்களை கேட்கும் போது, “நெஜமாவே உங்க புள்ள பாசத்துக்கு அர்த்தம் தான் என்ன”, என கேட்கத் தோன்றுகிறது.

“அவங்க விருப்பப் படி dress போடட்டும், friends கூட நல்லா கும்மாளம் அடிக்கட்டும்…இதுக்கு மேல என்ன சுதந்திரம் வேணும்? அந்த புள்ள மேல பாசம் இருக்கறதுனால தான, என்ன வேணும்னாலும் வாங்க காசு குடுக்கறேன்”, என்ற ‘புள்ள பாசம்’ பொருள் விளக்கம் சற்று நெருடலாகவே உள்ளது.
“அவங்களுக்கு புடிச்சதெல்லாம் வாங்கித் தரோம். அப்ப எங்க விருப்பப்படி கல்யாணம் பண்ணிக்கணும், கொழந்தை பெத்துக்கனும்னு ஆசை படறதுல தப்பென்ன”, என நீங்கள் கூறுவது,
“புல்லு கட்டும், தீவனமும் போட்டு வளக்கறேன்…பலி குடுக்கறது என் உரிமை”, போன்றுள்ளது.

emotional blackmailக்கு ஆயுதமாய் பயன்படுத்தப்படும் இன்னொரு பயங்கரமான ஆயுதம், பெற்றோரின் அழுகை.
அதன் கூட,

“ஒரு வேளை சோறு கூட வீட்டுல இருக்காது…ஆனா பையன் பசி தாங்க மாட்டான்னு, கடன ஒடன வாங்கி வடிச்சு போடுவேன்”

“அப்பா ஒரு ஓட்டை சைக்கிள் வச்சிருந்தாரு. ஒரு ஸ்கூட்டர் கூட வாங்கினது கெடையாது. ஆனா பொண்ணு கூட்ட நெரிசல்ல காலேஜ் போறாளேனு வண்டி வாங்கிக்கொடுத்தோம்”

“கல்யாணம் காட்சிக்கு போனா…அவ அவ பாட்டி ஆயிட்டேன், பொண்ணு பிரவசத்துக்கு வந்திருக்கான்னு அளக்கறா. நான் அவங்க முன்னாடி வாய மூடிட்டு இருக்க வேண்டியிருக்கு.”

சமூகத்தின் ‘கெட்டப் பெயரை’ சம்பாதித்துவிடக் கூடாது என்ற குறுகிய நோக்கத்தில் செயல்படும் பெற்றோரிடம், வாய் திறந்து பேசவோ, விளக்கவோ முயற்சிக்காத போது, பதிவின் துவக்கத்தில் கூறப்படும் ‘சண்டை சச்சரவு நிறைந்த திருமணங்கள்’, ‘உற்றார் உறவினருக்காக குழந்தைகள்’ போன்ற கசப்பான நிகழ்வுகள் நிதர்சனம் ஆகும்.

இவ்வாறு சமூகத்தின் தேவைகேற்ப வாழ்க்கையை அமைத்துக் கொள்ளும் கணவன் மனைவியரே, திரைப்படங்களில் வரும் சிவகார்த்திகேயன்கள், சூரிகளின் ‘காமெடி’களுக்கு விழுந்து விழுந்து சிரிக்கின்றனர்.
“ஏதோ…நாம மட்டும் அவதி படல. கல்யாணம் பண்ணிட்டவன் எவனுமே இந்த நெலமைல தான் இருக்கான்”, என தங்களை திருப்திப்படுத்திக் கொள்கின்றனர். இவர்களின் இந்த நிலைமைக்கு யார் காரணம்?