Archive for the ‘விமர்சனம்’ Category

நிறைய நாட்கள் கழித்து…மீண்டும் பிதற்றல் பக்கம் தலை வைக்கிறேன்!! இம்முறையும் எதுவும் புதிதாக எழுத வாய்ப்பு கிடைக்கவில்லை. அதனால், சமீபத்தில் tamiltalkies தளத்தில், இறைவி பட விமர்சனத்திற்கு இட்ட பின்னூட்டத்தையே பதிவாக பதிக்க உள்ளேன்.

Tamiltalkies தளத்தில் இடம்பெற்ற இறைவி படத்தின் திரைவிமர்சனம் இது…

என் ஆதங்கம் கலந்த பின்னூட்டம் பின் வருமாறு…

வணக்கம் தமிழ் டாக்கீஸ்! நானும் என் கணவனும் நீங்க திரை விமர்சனம் செய்ய ஆரம்பிச்ச காலத்துல இருந்து விமர்சனங்கள பாத்துட்டுவரோம். முழுக்க முழுக்க உங்க விமர்சனங்கள்ல உடன்பாடு இல்லாட்டியும், பெரும்பாலான படங்கள்ல ஒத்துப்போவோம். சில படங்களுக்கு எல்லாம் பயங்கர ‘hype’ இருக்கும் போது …உங்க குழு என்ன சொல்றாங்கனு விரும்பிப் பாப்போம். அந்த மாதிரி பாத்து புடிச்ச விமர்சனங்கள் பட்டியல்ல…’கடல்’, ‘ஜில் ஜங் ஜக்’ சொல்லலாம்.

பெரும்பாலும் நீங்க வியாபார கோணத்துல தான் விமர்சனம் பண்ணுவீங்கனு தெரியும்…ஆனா இந்த படத்த நேத்து பாத்ததுக்கு அப்பறம் உங்க கருத்து என்னனு தெரிஞ்சிக்க…விமர்சனத்த பாத்தோம். கர்ணன் பட விநியோகஸ்த்தர் நினைக்கறேன்…அவரோட உரையாடல், தேர்தல் போது இடம்பெற்ற தொகுப்பு எல்லாம் பாத்துட்டு…ஏனோ, நீங்க ஒரு விரிவான சமூக சிந்தனை உள்ளவங்க, ஒரு நல்ல முயற்சில இருக்கற தப்புகள சுட்டிக்காட்டுவீங்க…ஆனா எடுத்த முயற்சிய பாராட்டுவீங்கனு நினைச்சுட்டேன்!

இந்த படத்துல இடம்பெற்ற பெண் கதாப்பாத்திரங்கள பத்தி நீங்க விமர்சிச்சது, உங்க குழு மேல வச்சிருந்த மரியாதைய ரொம்ப கீழ கொண்டுவந்துடுச்சு.

பூஜா கதாப்பாத்திரத்த பத்தி பேசும் போது…”ரொம்ப தவறான முறைல செயல் படுது” னு சொல்றீங்க. ஆனா அதே மாதிரியான ஒரு கதாப்பாத்திரதுல மாதவன் இறுதிச் சுற்றுல வரும் போது, அது பத்தின பேச்சே இல்ல. அது எப்படி, “ஆண்கள் செஞ்சா…ஒரு விஷயமே இல்ல…ஆனா அதே ஒரு பொண்ணு செஞ்சா…அது அராஜகமா?” அவ வாழ்க்கைய எப்படி நடத்தனும்னு சமூகத்து கிட்ட கேட்டு தான் அவ முடிவு எடுக்கனுமோ??

அப்பறம் பெண்கள பத்தி பேசும் போதெல்லாம்…”பண்ணுது”, “செய்யுது”…னு ஒரு வாயில்லா பொருள பத்தி பேசறா மாதிரி விமர்சிக்கிறீங்க….ஆனா S.J. சூரியா கதாப்பாத்திரம் பத்தி சொல்லும் போது…”அவரு”, “செஞ்சாரு” னு மரியாதை. இதுல அந்த கதாபாத்திதோட குடிப் பழக்கத்துக்கு ஒரு சப்பக்கட்டு கட்றீங்க பாருங்க….செமையா இருக்கு! அது எப்படி..”இவ்வளவு மாசங்கள், வருஷங்கள் குடிச்சா தான் அவன் ஒரு குடிகாரன்…அப்ப தான் அவன் பொண்டாட்டிக்கு சண்டை போடற உரிமை இருக்கு. பத்து நாள், ஒரு மாசம் எல்லாம் ஒரு matter ஏ இல்ல, அதுவும் எவ்வளவு மனசு ஒடிஞ்சு போய் இருக்காரு…அதுக்கெல்லாம் மேலையும் கீழையும் குதிச்சா அது தப்பு ல?”

அப்பறம் அஞ்சலி கதாப்பாத்திரம்…”புருஷன எதித்து கேட்டு…அவளே அவ மரியாதைய கெடுத்துகிட்டா”! அது எப்படிங்க…ஒரு கேவலமான ஆளு அவன் (விஜய் சேதுபதி கதாப்பாத்திரம்)…வீட்ல இருக்கற பொண்டாட்டிய பத்தி கவலை படாம….நண்பர்களுக்காக ஜெயிலுக்கு போறான். அவன மதிச்சு, அவன் எவ்வளவு கீழ்த்தனமான கேள்வி கேட்டாலும்…அதுக்கு அவ “ஆமாங்க…இல்லீங்க” னு பதில் அளிக்கனுமா? இதே மாதிரி தான் கல்யாணம் ஆன புதுசுல…அவன் அவகிட்ட..”நான் இப்படி தான்…புடிச்சா இரு”னு சொல்லுவான். அத நீங்க “அவனையே நம்பி வந்த பொண்ண இப்படி நடத்தறானே”னு விமர்சிக்கல…..அப்ப இங்க மட்டும் எதுக்கு?

பத்தோட பதினொன்னா இருக்கப் போகுது இந்த பின்னூட்டம்னு தெரிஞ்சும்….ஏன் எழுதறேன்னு தெரியல. ஏதோ இவ்வளவு நாளா பாத்துட்டு இருக்கோமே…நம்ம கருத்தையும் பதிப்போம்னு ஒரு ஆதங்கம் தான்.

இதுல என்ன காமெடினா…சில படங்கள் விமர்சிக்கும் போது, heroine எப்பவும் போல…லூசு மாதிரி வந்துட்டு ‘போகுது’னு விமர்சிக்கறீங்க….ஆனா அவளுக்கு சரின்னு படறத பேசும் போது , தப்பானவ, மரியாதை தெரியாதவ னு சொல்றீங்க!

உங்க விமர்சனக் குழுவுல…”அச்சம் மடம் நாணம்….இவை பெண்களுக்கு அவசியமானவை”, “புருஷன மதிக்க தெரியாதவ….நல்ல பொண்டாட்டியே இல்ல” மாதிரியான கருத்துக்கள முழுமையா நம்பும் ஆண்களும் அதுக்கு சப்பக்கட்டு கட்டும் பெண்களும் தான் இருக்காங்க போல. ‘முற்போக்கு சிந்தனை’னு சொன்னா…”ஓ அடுத்த வாரம் release ஆற படமா”னு கேப்பாங்க போல! எப்ப பாரு…”சமுதாயத்துல சரி னு சொல்றத மட்டும்…வேதவாக்கா எடுத்துகிட்டு, அது படி இருக்கற படம் தான் நல்ல படம்…இல்லனா தேறாது” மாதிரியான நிலைப்பாடு வேணாமே.

அரைச்சு மாவையே அரைக்காம புதுசா வர்ற படங்களே ரொம்ப கம்மி நம்ம கோலிவுட் ல. அதையும்…”எதுக்கு தம்பி…வேற வேலை இருந்தா பாரு” னு நீங்க தட்டி கழிச்சா…அப்பறம் உங்க விமர்சனத்த பாத்துட்டு, பாக்க போறவனும் வேணாம்னு முடிவு செய்வான், அப்பறம் என்ன ஆகும்னு உங்களுக்கே தெரியும்.

அதுக்காக இந்த படம். “ஒரு trendsetter ‘, ‘இத விமர்சிக்க ஒரு தனி அறிவு வேணும்”னு எல்லாம் நான் சொல்லல. இந்த படத்துல, கடசில திணிக்கப் பட்ட பெண்ணிய கருத்துக்களாகட்டும், படத்தோட நீளம் ஆகட்டும், ரொம்ப சுமாரான பாடல்களாகட்டும், நெறைய விஷயங்கள் எங்களுக்கும் கசப்பாத் தான் இருந்தது. அதுக்காக ரெண்டு மூணு கொறைய வச்சு, படத்தையே தள்ளுபடி செய்யறது சரி இல்ல.

நாலு லைன் எழுதுவேன்னு நினைச்சேன்…ஒரு கதையே எழுதிட்டேன். எனக்கு சொல்லனும்னு தோணினத சொல்லிட்டேன். நன்றி!

Advertisements

வெளிவந்து பல வாரங்கள் ஆன போதிலும், இதைப் பற்றி ஒரு பதிவு எழுதியே ஆக வேண்டும் என முடிவு செய்தேன்.
இந்த பீடிகை 36 வயதினிலே படத்தில் இடம் பெறும் ‘வாடி ராசாத்தி’ பாடலுக்குத்தான்.

படத்தின் பாடல்கள் வெளிவந்த போதே, என் மனத்தைக் கவர்ந்த பாடல் இது. சிறிய பாடல் என்ற போதிலும், பளிச்சென தென்பட்டு, கேட்பவரை ஒரு நிமிடம் நிறுத்தி யோசிக்க வைக்கும் வரிகள் இவை…

“தங்கமுனு ஊரு உன்ன மேல தூக்கி வைக்கும்
டிண்டுகல்லு பூட்டு மாட்டி பூட்டி வைக்கும்”

“பொட்ட புள்ள போக உலகம் பாத போட்டு வைக்கும்
முட்டு சந்து பாத்து அந்த ரோடு போய் நிக்கும்
படம் காட்டும் ஏமாத்தி; கலங்காத ராசாத்தி”

இந்த வரிகள் கேட்கும் போதெல்லாம், கண் முன் வந்து நிற்பவை என் கல்லூரி நாட்களும், வேலை செய்ய தொடங்கிய நாட்களும் தான்.
சிறிது நன்றாகவே படிப்பேன்; நல்ல மதிப்பெண்கள் எடுப்பேன். மதிப்பெண் பட்டியலை வீட்டில் காட்டிய போதெல்லாம், பாராட்டுகளை தொடர்ந்து, பெரும்பாலான நேரம் இடம் பெரும் ஒரு வசனம், “எவ்வளவு பெருமையா இருக்கு தெரியுமா அனு. கல்யாணம் கட்டி குடுக்கும் போது, பொண்ண நல்லா வளத்தோம்னு ஊரே மெச்சிக்கும். படிப்புல காட்டற இதே ஆர்வத்த, போற வீட்லயும் காட்டி, நல்ல பேர் வாங்கணும்”. இது என் அம்மா மட்டும் அல்லாது, அந்த தருணத்தில் உடன் இருக்கும் பெரியம்மாக்களும், மற்ற பெண் உறவினர்களும்.
“இது மாதிரியே மார்க் எடுத்து மேலும் மேலும் படிச்சு, உனக்கு பிடிச்ச வேலைல உக்காரணும்”, என்ற வசனத்தை அன்று எதிர்பார்த்தேனா தெரியவில்லை…அனால் இன்று யோசிக்கும் போது , ஏன் ஒருவர் கூட அதை சொல்லவில்லை என நினைக்கத் தோன்றுகிறது.
இப்படி பெண்ணடிமைத்தனத்தை தவறாமல் புகட்டிய, புகட்டிக் கொண்டிருக்கும் ‘அனுபவம்’ நிறைந்த பாட்டிகளும், அம்மாக்களும் நிறைந்திருக்கும் சமூகத்தில், மூதாட்டிகள் சேர்ந்து,
“ஊரே யாருன்னு கேட்டா, உன் பேர மைக்கு செட்டு போட்டு உறுமி காட்டு”, எனப் பாடுவது, ஒரு மருமலர்ச்சியாகவே எனக்கு தோணிற்று.
“ஆமாம்ல…ரொம்ப கேவலமான சிந்தனைகளோட நாங்க எங்க வாழ்க்கைய கழிச்சிட்டோம். இனியாவது யாரும் எங்கள மாதிரி கெணத்து தவளையா இருக்காதீங்க”, என இந்த தலைமுறை பெண்களுக்கு சென்ற தலைமுறையினர் கூறுவது போல் இப்பாடல் அமைந்ததில் எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சி. ஓரிரு முறை அவ்வரிகள் ஒலிக்கும் போது, என் கண்கள் கலங்கியது மறுக்க/மறைக்க முடியாத உண்மை.

36 vayathinile

என்னை பெரிதாக மகிழ்ச்சியில் ஆழ்த்திய அடுத்த விஷயம், இப்படத்தின் பாடலாசிரியர். விவேக் என்ற ஒரு புதிய கலைஞர். முதலில் கேட்ட போது, தாமரையின் கைவண்ணமாக இருக்கும் என நினைத்தேன். இப்பொழுதுதான், ஓரிரு வாரங்கள் முன்னர் விவேக்கின் வரிகள் என தெரிந்தது.
பெண்ணியம் பேச ஆரம்பித்த காலத்திலிருந்தே, “பெண்ணடிமைத்தனத்தை அகற்ற, ஆண்களின் பங்களிப்பு மிக அவசியம்”, என்ற எண்ணம் என் மனதில் பதிந்திருந்தது. “புத்திசாலி பொண்டாட்டியா…ஆள விடுப்பா“, “பெண்ணியம் எல்லாம் பொம்பளைங்க பிரச்சனை பாஸ்“, “புருஷலட்சணமா…Bullshit” போன்ற பதிவுகள் கூட அவ்வெண்ணத்தின் வெளிப்பாடே.
அதனாலேயே பெண்ணியம் அல்லது பெண் விடுதலை பற்றி பாடல் வரிகள் எழுதும் பாடலாசிரியர்கள் மீது எனக்கு ஒரு தனி மரியாதை உண்டு.
இந்த பாடலில், ‘பெண்ணே விழித்திடு’, ‘முன்னேறிச்செல்’ என்ற வரிகளை, சமூகத்தின் ஏமாற்று வேலையை முன்வைத்து அழுத்தமாக கூறியது…அழகுக்கு அழகு சேர்ப்பது போல் இருந்தது.

இந்த இரு அம்சங்களை பாராட்டும் அதே நேரத்தில், இந்த பாடல், பட்டி தொட்டிகளில் ஒலிக்க வைத்த சந்தோஷ் நாராயணனுக்கும், இப்பாடல் இடம் பெற 36 வயதினிலே என்ற ஒரு அழகிய படத்தை இயக்கிய ரோஷன் ஆண்ட்ரூஸையும் பாராட்டியே ஆக வேண்டும்.

இப்பாடலும், படமும் குறுஞ்சி மலர் போல் இல்லாது, இன்னும் பல பெண் எழுச்சி திரைப்படங்களுக்கு அடிக்கல் நட்டால், பெருமகிழ்ச்சி அடையும் கூட்டத்தில், நானும் நிச்சயமாய் இருப்பேன்.

ஞாயிற்றுக் கிழமை…இரவு உணவு முடித்து விட்டு, மிச்சம் இருந்த இரண்டு மணி நேரத்தை கழிக்க என்ன செய்யலாம் என தொலைக்காட்சிப் பெட்டியை புரட்டிக் கொண்டிருந்த தருணம். டெண்ட்கொட்டா (Tentkotta) என்ற ஒரு IPTV சேவையில் புதுத் தமிழ் படங்கள் பார்ப்பது வழக்கம். அப்படி ஏதாவது திரை அரங்கில் பார்க்காத, ஆனால் நல்ல படம் என விமர்சிக்கப் பட்ட படங்கள் வந்துள்ளதா என தேடினோம்.

சாதரணமாக திரை விமர்சனங்களுக்கு, தமிழ் டாக்கீஸ் (Tamil Talkies) வலைத்தளத்தை சற்று அதிகமாகவே நம்புவோம். அந்த தளமும் நல்ல படம் என விமர்சித்தது , ‘சென்னை உங்களை அன்புடன் வரவேற்கிறது”.

அன்று டெண்ட்கொட்டா தளத்தில் அப்படம் வந்திருந்ததால் அடுத்த இரண்டு மணி நேரத்தை அப்படத்தை பார்த்து செலவழிக்க முடிவு செய்தோம்.
இரண்டு மணி நேரப் படங்கள் பார்ப்பதே குதிரைக்கொம்பாய் உள்ள இந்த கால கட்டத்தில், 2 மணி நேரம் மற்றும் 3 வினாடிகள் தான் இப்படத்தின் நீளம் என பார்த்த உடன், நிம்மதி பெருமூச்சு விட்டோம்.

படமும் ஆரம்பித்தது…

Chennai Ungalai Anbudan Varaverkirathu

முதல் ஐந்து நிமிடத்திற்கும் அடுத்ததற்கும் எந்த வித சம்பந்தமும் இல்லாத படி முதல் 15-20 நிமிடங்கள் நகர்ந்தன.
கதைக்களத்துக்குதான் அடித்தளம் போடுகிறார் இயக்குனர் என நினைத்தோம். “தப்புக்கணக்கு போடவேண்டாம்…இப்படித் துண்டு துண்டான காட்சிகளின் கோர்வை தான் இந்த படம்”, என இயக்குனர் சிறிது உரக்க சொல்லி இருந்தால், படத்தை நிறுத்தி விட்டு, அமெரிக்கத் தொடர்கள் எதையாவது பார்த்திருப்போம்.

படத்தின் கதாப்பாத்திரம் எதுவும் மனதில் பதியாததனால், பெயர்களும் நினைவில் இல்லை. ஆனால் பாத்திரங்களின் கோமாளித்தனமும் முட்டாள்தனமும் சற்று தெளிவாகவே நினைவில் உள்ளதே, இப்பதிவு எழுத வழிவகுக்கிறது.
>> முதலில் பெரும் நெருடலாய் படம் முழுக்க நிற்பது…பாத்திரங்களின் குடிப்பழக்கமும், புகை பிடிக்கும் பழக்கமும்.
கதைக்களம் இதுதான்…சினிமாவில் வாய்ப்பு தேடி சென்னைக்கு வரும் 3 இளைஞர்கள். பெரிதாக பண வசதி எதுவும் இல்லாதவர்கள்; கிராமங்களில் இருந்து திரை உலகில் பிரபலமாக வந்தவர்கள். அவசர பண தேவைகளுக்குக் கூட, நண்பர்கள், தெரிந்தவர்களிடம் எதிர்பார்க்க வேண்டிய சூழ்நிலை. அவசிய தேவைகளுக்குப் பணமின்றி தவிக்கும் காட்சிகளை, பார்ப்பவர்களின் அனுதாபத்தை சம்பாதிக்க படத்தில் வைத்த இயக்குனர், மதுவிற்கும், புகைக்கும் மட்டும் கதாப்பாத்திரங்களுக்கு குறை எதுவும் இல்லாத படி பார்த்துக் கொள்கிறார். நண்பனின் தேவைக்கு அலைப்பேசியை கொடுக்கத் தயங்கும் கதாப்பாத்திரம், அமுத சுரபி போல் மது பாட்டில்களை இறக்குமதி செய்து, காகம் போல் தெரிந்தவரை எல்லாம் அழைத்து பகிர்ந்துக் கொள்வது…நெருடலின் உச்சக்கட்டம்!!!

>> இந்த குடிப்பழக்கமும், அதன் காரணமாய் நடக்கும் பிரச்சனைகளே இரண்டு மூன்று தடவை வீடு காலி செய்ய வேண்டிய நிலைமைக்கு கதாநாயகர்களை தள்ளுகிறது. ஆனால் ஒவ்வொரு முறை உறங்க வீடு தேடி அலையும் போதும், பின்னணி இசை கொடுக்கும் பிம்பமோ…”பசங்கபாட்டுக்கு கம்முனு தான் இருந்தாங்க…ஆனாலும் வீட்ட விட்டு தொரத்தி அடிக்கப் பட்டாங்க. இப்ப வேற வழி இல்லாம நடு ரோட்டுல நிக்கறாங்க”

>> திரைப்படத்தில் பெண்வாசம் தென்பட வேண்டுமே என முடிவு செய்து மூன்று கதாப்பாத்திரங்களை புகுத்தி உள்ளார் இயக்குனர். ‘முக்கியமான’ பாத்திரத்தில் வரும் ஒரு பெண், ஒரு ஆணிடம் தன் மனதை பரி கொடுத்து, கர்பமாகிறாள். வழி வழியாக வரும் தமிழ் படங்களைப் போலவே…இதிலும் அவன் அவளை பயன்படுத்திக் கொள்ள மட்டுமே காதல் வார்த்தைகள் பேசுகிறான் என தெரிந்த போதும் அந்த பெண் அவனிடம் தன் ‘கற்பை இழக்கிறாள்’. முதலில் சிறிது கெஞ்சுகிறாள், அவன் கலைத்துவிட சொல்கிறான்…
பின்னர் கலைக்க மனம் வராது, குழந்தையை பெற்றுக்கொள்ள முடிவு செய்கிறாள். ஆனால் காதலனுக்கு பிரச்சனை எதுவும் கொடுக்காமல், காவல் துறையிடமும் செல்லாமல், கதையிலிருந்தே கழண்டு கொள்கிறாள்.

>> நிறை மாத கர்பிணி ஆன உடன், மீண்டும் காட்சி அளிக்கிறாள். அவள் நிர்கதியாய் நிற்பது தெரிந்து, வேலையில்லாத கதையின் நாயகர்களில் இருவர், அவளுக்கு வீடு பார்த்துக் கொடுக்கின்றனர். “யாரு குடுக்கறாங்க துட்டு”?…பெரிய தொகை எதுவும் கிடைத்தது மாதிரி தெரியவில்லை. ஆனால் எங்கோ உருண்டு புரண்டு பிரச்னையை தீர்த்தார்கள் என யூகித்துக் கொள்ள வேண்டும்.
இந்த காட்சி முடிந்த கையுடன், மீண்டும் யாரோ ஒருவர் வீட்டு மொட்டை மாடியில் சரக்கு பார்ட்டி.

>> அடுத்த நெருடல்…பாபி சிம்ஹாவின் பாத்திரம். ஒரு 6-7 முறை விவேகானந்தரின் படத்தைப் பார்த்து, கையை தூக்கியபடி, ஏதோ படிக்க எத்தனிக்கிறார்.
அதற்குள் வீட்டிலிருக்கும் மற்ற நண்பர்கள் குறுக்கிட, அவரின் சூளுரைக்கும் தெம்பு தொங்கிப் போகிறது. இங்கு அனுதாபம் ஒரு துளி கூட தலை தூக்க மறுக்கிறது. ஒரு ஊக்குவிக்கும் சொற்றடர் என்பது…ஒரு முறை படித்த உடன் பளிச்சென மனதில் பதியவேண்டும்.
பத்து பதினைந்து முறை வாய் விட்டு படித்தும் மனதில் பதியாததெனில், அதில் ஊக்குவிக்கும் அம்சம் எதுவும் இருப்பதாய் தெரியவில்லை.
மேலும்…யோசிபபதற்கோ, சிந்தனை பிறப்பிற்கோ , ஒரு இடம் தகுந்ததாக இல்லாத போது, இடத்தை மாற்றுவது ஒரு எளிதான தீர்வாகப் படுகிறது. தடங்கல்கள் வரும் எந்த தருணத்திலும், பாபி அந்த எளிதான தீர்வை எடுப்பதில்லை.

>> ஒரு காட்சியில் கதையின் முக்கிய பெண் கதாப்பாத்திரத்தை ‘சீரழித்த’ ஆண், அவன் நண்பர்களிடம் வயாகரா பற்றி பேசுகிறான். அது எங்கு கிடைக்கும் என கேட்டபடி, காட்சி முடிகிறது. அடுத்த காட்சியில், அவன் குழந்தை படத்தை பார்த்துவிட்டு…அந்த பெண்ணை தேடி செல்கிறான். அவன் மனம் திருந்தி விட்டானா அல்லது வயகராவை பயன் படுத்த ஒரு வழியை கண்டுபிடித்தானா என புரியவில்லை.

இத்தனை நெருடல் மட்டுமே நிறைந்த படத்திற்கு…தமிழ் மக்கள் 120 ரூபாய் செலவு செய்து, திரை அரங்கிற்கு வந்து, கதாப்பாத்திரங்களைப் பார்த்து அனுதாபம் படுவர் என நினைத்து படத்தை இயக்கிய இயக்குனருக்கு மட்டுமே என் அனுதாபங்கள்.

‘வாகை சூட வா’

இந்த படப்பாடல்கள கேட்டதுல இருந்து…கட்டாயம் இசையமைப்பாளர் ஜிப்ரானுக்கு ஒரு சபாஷ் தெரிவிக்கிறா மாதிரி பதிவு எழுதனும்னு ஆசைப்பட்டேன்.
“என் பதிவுலக வரலாற்றில் இது புதிய முயற்சி”னு எல்லாம் தம்பட்டம் அடிக்கலீங்க!!
ஏதோ நல்ல விஷயங்கள் கேட்டா, படிச்சா, மத்தவங்களோட பகிர்ந்துகிட்டா என்ன தப்புன்னு…எழுத உக்காந்துட்டேன்.

எவ்வளவோ படங்கள் இருக்கும் போது இந்த படத்தோட பாடல்கள் மட்டும் ஏன்னு கேட்டீங்கன்னா, ரெண்டு மூணு காரணங்கள் சொல்லலாம்…

முதல்ல ஒரு புது திறமை வெளிச்சத்துக்கு வந்திருக்கறதுல ஒரு சந்தோஷம்.

அடுத்தது அந்த பாடல் வரிகள்; சாதரணமா தெரியாத மொழியா இருந்தா இசைய ரசிப்பேன்…நம்ம மொழில பாடல்கள கேக்கும் போது, நல்லிசையோட சேந்து நல்ல பாடல் வரிகளும் இருந்தா அவ்வளவு சந்தோஷப்படுவேன்.

சாதரணமா கிராமத்து பின்னணில எடுக்கற படங்கள்ல கதாநாயகிகள் (கதையின் நாயகிகள் இல்லீங்க….படத்துல வரும் மத்த பொண்ணுங்கள விட ரெண்டு மூணு சீன் ஜாஸ்தியா வரும் பெண்கள்) பாடற பாடல்கள்ல ‘தாலிய குடு’, ‘தூக்கு கயிற குடு’, ‘இன்னும் பத்து ஜென்மத்துக்கும் உன் கழுத்ததான் அறுக்கணும்’னு ஆம்பளைங்க முதுக சொறிஞ்சிட்டு இருப்பாங்க. அந்த மாதிரியான நெருடல்கள் இந்த பட பாடல்கள்ல தென்படவே இல்லன்னு தான் சொல்லணும்.

பிஞ்சு உள்ளங்களின் ஏக்கம், காதலியின் கிண்டல் கலந்த காதல், ஏழை மக்களின் கைய்யறு நிலை…மாதிரியான பல தருணங்கள, பாடல் வரிகளா வைரமுத்து சமைச்சிருகாருனா…இசைஅமைப்பாளர் ஜிப்ரான், அத பாடல்களா தங்கத்தட்டுல பரிமாறி இருக்காருன்னுதான் சொல்லணும்.

ஒவ்வொரு பாடல பத்தியும், அத கேக்கும் போது கெடைச்ச ஆனந்தத்த பத்தியும் எழுதறதுக்கு முன்னாடி நண்பர் கார்த்திக்கு (milliblog தளத்தில் பாடல் விமர்சனங்கள் எழுதுபவர்) நன்றி சொல்லணும்.

ஒரு புது ஹோட்டெல பாக்கறோம்….அங்க சாப்பாடு try பண்ணலாமா வேணாமானு ஒரு கொழப்பம் இருக்கும். நண்பர் ஒருவர் வந்து, “தாறுமாறா இருக்குங்க…அந்த கோழி பிரியாணி taste இன்னும் நாக்குல இருக்குனா பாருங்களேன்”,னு சொல்றாரு. அங்க சாப்பிட்டதுக்கு அப்பறம்…”நண்பர் சொன்னா மாதிரி ஒன்னும் பெருசா இல்ல”னு தோணும். ஆனா நண்பர் சுவைச்சு பாத்து சொன்னதுனாலதான…உங்களுக்கு “செரி try பண்ணி தான் பாப்போமே”னு தோணிச்சு??

அதே மாதிரிதான்….இங்க பாட்டு விஷயத்துல நண்பரா வந்து கைக்கொடுக்கராறு நம்ம milliblog கார்த்திக்.

சரி திரும்ப விஷயத்துக்கு வரேன்…
முதல்ல நம்ம சின்மயீ தேன கலந்து கொடுக்கற ‘சர சர சாரகாத்து’ பாட்டு…
இந்த பாட்ட கேட்ட மாத்திரத்துல, ‘கிளிமஞ்சாரோ’ பாடினவங்களா இவங்கன்னு ஆச்சரியம் கட்டாயம் தோணும்.
ரொம்ப ஆடம்பரம் எதுவும் இல்லாம, மெல்லிய காத்துபோல ஒரு பாட்டுனா….படத்துல இத சொல்லலாம்.

“சர சர சாரகாத்து வீசும்போது
சார பாத்து பேசும்போது
சார பாம்பு போல நெஞ்சு சத்தம் போடுதே”

அப்பறம் நடுவுல ஒரு எடத்துல,

“…மொடக்கத்தான் ரசம் வச்சு மடக்கத்தான் பாக்கறேன்
ரெட்டை தோசை சுட்டு வச்சு காவ காக்குறேன்”

என்னத்த சொல்ல…பாட்டு முடிவுல யாரு கிறங்கினாங்கன்னு தெரியல….ஆனா நான் கிறங்கி விழுந்துட்டேன்!!

அடுத்தது ‘செங்க சூளை காரா’…

இந்த பாட்ட அனிதானு ஒரு பாடகி பாடி இருக்காங்கன்னு நான் நம்பவே இல்ல. நான் புடிச்ச முயலுக்கு மூணு காலுன்னு அனுராதா ஸ்ரீராம புடிச்சு தொங்கிகிட்டு இருந்தேன். முக்கியமா நடுவுல வர்ற…

“…சுட்டும் சுட்டும் மண்ணு கல்லாச்சு; நட்ட நட்ட கல்லு வீடாச்சு” வரிகள கேக்கும் போது,
எனக்கு நம்ம ஆதி படத்துல வர்ற ‘ஒல்லி ஒல்லி இடுப்பே’ பாட்டும் அதுல அனுராதா ஸ்ரீராம் பாடற “…சிக்கி முக்கி நெருப்பே கிட்ட வர்றதேதுக்கு” வரிகளும் தான் நினைவுக்கு வந்தது.

இந்த பாட்டுல ரொம்ப பிடிச்ச இன்னொரு அம்சம்…

1.42 நிமிஷத்துல வரும் வரிகள்…

“அய்யனாரு சாமி.. அழுது தீத்து பாத்தோம்
சொரணை கெட்ட சாமி, சோத்ததான கேட்டோம்”

அப்பறம் 2.50 நிமிஷத்துல வரும் வரிகள்…

“அய்யனாரு சாமி கண்ண தொறந்து பாரு
எங்க சனம் வாழ உன்ன விட்டா யாரு”

“சாமின்னு ஏத்துக்கவும் முடியல…கல்லுன்னு ஒதுக்கவும் முடியல”னு அந்த மக்களோட கைய்யறு நிலைய, வரிகள்ல அழுத்தமா சொல்லி இருக்கற விதம்…கவிப்பேரசுக்கே உரிய ஒரு திறமை.
பாடல் வரிகளும், பாடிய குரலும், ஜிப்ரானின் இசையும்…சரியான கலவைல அமைஞ்சு, பாட்டுக்கு உயிர கொடுத்திருக்கு.

அடுத்தது கொழந்தைங்க பாடற ‘ஆனா ஆவன்னா’ பாட்டு…
A.R.ரெஹ்மான் இசையமைச்ச ‘அச்சம் அச்சம் இல்லை’….மாதிரியான ஒரு பாட்டு.
அந்த இந்திரா பட பாடல்ல, கொழந்தைங்க உலக அமைதிய பத்தி, நாளைய தினம் நல்லா அமையும்னு பாடறதெல்லாம், ஒரு நெருடலாவே பட்டது.

அதுக்கு மாறா இந்த ‘ஆனா ஆவன்னா’ பாட்டு, ரொம்ப யதார்த்தமா, கீழ்மட்ட நெலமைல இருக்கும் கொழந்தைங்க…அவங்க வாழ்க்கை முன்னேற என்ன வேணுமோ…அத பாடல் வடிவத்துல கேக்கறா மாதிரி அமைஞ்சிருக்கு.

“இளமையில் கல் என்று சொன்னால் அது செங்கல் சுமக்கும் வேலை அல்ல
எழுத்தை நாம் கற்று கொண்டால் இனிமேல் ஏழையல்ல”

அடுத்து ‘போறானே போறானே’ பாட்டு…கேக்க இனிமையான ஒன்னு. யதார்த்தமா அதே சமயத்துல ஒரு அழுத்தத்தோட இருந்த வரிகள்னா…

“பருவம் தொடங்கி ஆசை வச்சேன்
இல்லாத சாமிக்கும் பூசை வச்சேன்”

கிராமத்து கதைனா…முற்போக்கு சிந்தனை உள்ள வசனங்கள தேடி கண்டு புடிக்க வேண்டியிருக்கும். அப்படியே இருந்தா கூட அத ஊர் தலைவரோ, 70 -80 வயசுல ஒரு தாத்தாவோ இல்ல ஒரு படிச்ச இளைஞனோ தான் சொல்லுவாங்க.இங்க ஒரு change க்கு ஒரு பொண்ணு கடவுள் மறுப்பு பேசறது அழகு.

மத்த ரெண்டு பாடல்களும் குட்டி…அதே சமயத்துல கிண்ணுனு இருக்கும்!

இளையராஜாவால மட்டும்தான் பாடல்கள்ல கிராமத்து வாசனைய கொடுக்க முடியும்னு சொல்லிட்டு சுத்தறவங்க…’தஞ்சாவூர் மாடத்தி’ இன்னும் கேக்காதவங்களா இருப்பாங்க.

கடசியா ‘தைல தைல’….இது எப்படினா…பாட்டு ஆரம்பிக்கும், ‘அருமை’னு ரசிச்சு முடிக்கும் போது பாட்டும் முடிஞ்சிடும் 😦

இங்க வள்ளுவனின் ஒரு குறள் தான் நினைவுக்கு வருது
“உவப்பத் தலைக்கூடி உள்ளப் பிரிதல்
அனைத்தே புலவர் தொழில்”

மொத்ததுல ‘வாகை சூட வா’, மக்கள் மனசுல திரைப்பட வடிவத்துல வெற்றி வாகை சூடுமான்னு பொறுத்திருந்து பாக்கணும். ஆனா இப்போதைக்கு ‘பாடல்’ வடிவத்துல அபார வெற்றி மட்டும் நிச்சயம்!!