Posts Tagged ‘அழுகை’

திறன் பிறந்து இன்றுடன் 15 மாதங்கள் ஆகிவிட்டது. அவன் குழந்தைகள் காப்பகம் செல்ல ஆரம்பித்து 1 மாதம் ஆகிறது. “ஒரு பிரச்சனையும் இல்லங்க; நல்லா சாப்பிடறான், நல்லா தூங்கறான், தாறுமாறா விளையாடறான்” என காப்பகத்தில் இருக்கும் பெண்கள் சொல்லும் போது, மகப்பேறு விடுப்பெடுத்து அவனுடன் கழித்த முதல் வருடமும், அந்த நேரத்தில் அவனுக்கு பழக்கிய நல்ல வழக்கங்களும் தான் நினைவுக்கு வந்தது. ஒரு பெருமிதம் கலந்த புன்னகை வடித்ததை மறுக்க முடியாது 😉

திறனின் வருகைக்கு முன்னர், குழந்தை வளர்ப்புப் பற்றி, வேலை இடத்தில் உரையாடல்கள் நிகழும். ‘குழந்தையை தனி அறையில் படுக்க வைப்பதனால் ஏற்படும் நன்மைகள்’, “அந்தந்த வேளைக்கு உணவு கொடுப்பது மட்டுமே பெற்றோரின் கடமை; எவ்வளவு உண்ண வேண்டும் என அந்த குழந்தை முடிவு செய்யட்டும்” போன்ற கருத்துக்கள், நம் ஊரின் குழந்தை வளர்ப்பு வழக்கத்திலிருந்து முற்றிலுமாய் மாறுபட்டு இருந்தது.
புதிதாக இருந்த போதிலும், அவை எனக்கு அதிர்ச்சியாக மட்டும் இருந்ததே இல்லை. நமக்கு எது சரிப்பட்டு வரும் என, நாம் வாழ்க்கையின் அந்த தருணத்துக்கு வரும் போது முடிவு செய்துகொள்ளலாம் என ஒதுக்கிவிட்டேன்.

திறனின் வருகைக்குப் பிறகு, புதிய அம்மக்களுக்கு மகப்பேறு செவிலி நடத்தும் வகுப்புகள் இங்கு உண்டு.
இப்பொழுதும் அந்த வகுப்பின் முதல் நாள் எனக்கு மிகத் தெளிவாக நினைவில் உள்ளது. ஒவ்வொரு தாயிடமும், செவிலி, எத்தனை மணிக்கு குழந்தையை தூங்கப் போடுவீர்கள் என வினவ, நான் பதிலளிக்க வாய்ப்பு வந்தது. மனதளவில், “என்ன கேள்வி இது…?”, என யோசித்தபடி, “நாங்க தூங்கும் போது தூங்கப் போடுவோம். ஒரு 11:00 – 12:00 மணி ஆகும்”, என யதார்த்தமாய் கூறினேன்.
அந்த பதிலை கேட்டு, எந்த வித உணர்ச்சியும் செவிலியின் முகத்தில் தென்படவில்லை. சில நொடிகள் கழித்து, பொறுமையாக, “குழந்தைகள் விழித்திருக்கும் நேரத்தில் கற்றுக்கொள்ளும் அனைத்தும், மூளையில் பதிய, நல்ல தூக்கமானது மிகவும் அவசியம். நல்ல தூக்க வழக்கங்களுக்கு குழந்தையை பழக்கும் போது , அது எதிர்காலத்திலும் அவர்களுக்கு ஒரு நல்ல வழக்கமாக அமையும்”, என்றார்.

எனக்கு பொதுவாகவே மூளை வளர்ச்சி சம்பந்தப்பட்ட விஷயங்கள் உடனடியாக ஒரு ஆர்வத்தை உண்டாக்கும். அதுவும் குழந்தையின் மூளை வளர்ச்சியில் பெற்றோராகிய நாங்களும் பங்கேற்கலாம் என தெரிந்த உடன், கேள்விக்கணைகளை தொடுக்க ஆரம்பித்தேன்.
“நான் கேள்விப்பட்ட வரையில், குழந்தைக்கு தூக்கம் வந்தால், அதுவே தானாய் தூங்கப்போகிறது; பெரியவர்கள் நாம் அதுதானே செய்வோம்”, என வினவினேன்.
“இங்கு பிரச்சனை என்னவெனில், அக்குழந்தை நம்மைப்போல் ஆவதற்கு வருடங்கள் பல கடக்க வேண்டும். குழந்தைகளுக்கு விளையாட சக்தி குறைந்து போனாலும், தூங்க வேண்டும் எனத் தோன்றாது. சில குழந்தைகள் கண்களை கசக்கும், சில குழந்தைகள் சோர்ந்து உட்காரும், இன்னும் சில குழந்தைகள் ‘வீர்’ என அழ ஆரம்பிக்கும். அங்கு தான் குழந்தையை பார்த்துக்கொள்பவர், அந்த அறிகுறிகளை புரிந்து கொண்டு, குழந்தைக்கு தூங்க வழி வகுக்க வேண்டும்”, என்றார் செவிலி.

“ஓ இது எனக்கு தெரியாது. அவன் அழும் போதெல்லாம், பசிக்கிறது போல என, பால் கொடுக்க உட்காருவேன். அவன் அதை மறுக்கும் போது, நிறைய சமயங்களில் என்ன செய்வதென தெரியாமல் தவித்துள்ளேன்”, என்றேன்.
சிறிய புன்னகையுடன், “நம்மைப்போல், குழந்தைகளால் தம் உணர்வுகளை வார்த்தைகளால் விளக்க முடியாது. பசித்தாலும், தூக்கம் வந்தாலும், சிறுநீர்/மலம் கழித்திருந்தாலும், அழுகையே அவர்கள் மொழி. ஒரு வழக்கத்துக்கு குழந்தையை பழக்கும் போது, பெரும்பாலான நேரம், எதற்கு அழுகிறார்கள் என உங்களால் புரிந்து கொள்ள முடியும். உதாரணத்திற்கு, பிறந்த 1-2 மாதத்தில், குழந்தைகள் சராசரியாக ஒரு 20 நிமிடங்கள் விழித்திருப்பர். தூங்கி எழுந்த உடன் வரும் அழுகை பெரும்பாலும் பசியின் அறிகுறியாகத் தான் இருக்கும். அது போல், 20-30 நிமிடங்கள் விளையாடிய பிறகு (அவ்வயதில், விழித்திருப்பதே விளையாட்டு தான்!) அழுகையுடன் சேர்ந்த கண் கசக்கும் செய்கைக்குப் பெரும்பாலான நேரம் பொருள், “நான் தூங்கத் தயார்”, எனவே இருக்கும். இப்படி ஒரு வழக்கத்தை கொண்டு வரும் போது, அழுகையை தப்புக்கணக்கு போட வாய்ப்புகள் மிகவும் குறைவு.
இவை இரண்டும் அழுகைக்கு காரணம் இல்லை என ஆகும் போது, உடல் உபாதை, அறையின் தட்பவெப்பம் என மற்ற விஷயங்களை ஆராய வேண்டும். முதல் 1-2 வாரங்கள் இந்த வழக்கத்தை புரிந்துக்கொள்வது கடினமாகத் தான் இருக்கும். ஆனால் முயற்சியை கைவிடாமல், எத்தனித்தால், குழந்தைக்கும் நல்லது, காக்கும் உங்களுக்கும்”, என புட்டுப்புட்டு வைத்தார்.
ஒவ்வொரு விஷயமும், “அட ஆமாம்ல”, என ஒரு எண்ணத்தையே கொடுத்தது. ராஜிடம் பகிர்ந்து கொண்டேன். அவனும் ஒப்புக்கொள்ள, அந்த வழக்கத்தை நடைமுறை படுத்த தேவையான நடவடிக்கைகளை எடுக்க ஆரம்பித்தோம்.

திறனின் முதல் 3 மாதங்கள், எங்கள் படுக்கை அறையில், ஒரு தொட்டிலில் (bassinet) கழிந்தது. நாங்கள் 12:00 மணி வரைக்கும் விழித்திருந்தாலும், அவனை 8:00 இலிருந்து 8:30 மணிக்குள் தூங்கப் போடுவோம் என முடிவு செய்தோம். முதல் 3-4 வாரங்கள் கொஞ்சம் கடினமாகவே இருந்தது. சில தினங்கள், கடுப்பில், “இதெல்லாம் சரிப்பட்டு வராதோ”, என ராஜ் அல்லது நான் சொல்லும் அளவுக்கு…’அல்லு கழுண்டுச்சு’!!! ஆனால் பல்லை கடித்துக்கொண்டு, முயற்சியை கைவிடாதாதின் பலன்…மெதுவாக நாங்கள் நினைத்தபடி, ஒரு அழகிய வழக்கம் உண்டானது.

இது போலவே உருவான இன்னொரு வழக்கம், காலை வேளையிலும், அவனுக்குத் தூக்கம் வருவது தெரிந்து, அவனை தூங்கப் போடுவது. அதனை தினசரி வழக்கமாக்க, அலைப்பேசியில் ‘FEEDBABY’ எனும் செயலியை (App) பதிவிறக்கம் செய்தேன்.

அதில் ஒவ்வொரு முறை அவன் தூங்க ஆரம்பிக்கும் போதும், நேரத்தை குறித்துக்கொள்வேன். பின்னர் அவ்வாறே அவன் தூங்கி எழுந்த உடன் செய்வேன். இப்படி 2-3 தினங்கள் செய்ய, அதுவும் ஒரு வழக்கம் ஆனது.

feedbaby

இதைப் பற்றி செவிலியிடம் பேசும் போது கூட, “காலைல எல்லாம் தூங்கினா நைட் ல எப்பிடி தூங்குவான்?”, என வினவ, ‘sleep induces sleep’ (அதாவது, சரியான தூக்கம் இன்னும் தூக்கத்தை தூண்டும்) காலை நேரத்தில், தூக்கம் வரும் போது , தூங்கப் போடுவதை வழக்கம் ஆக்கும் போது , அதுவே இரவு நேரத்திலும் தொடரும்”, என்றார்.

இப்பொழுதெல்லாம் காலை நேரங்களில் அவன் தூங்கும் நேரம் குறைந்து விட்டாலும், இப்பொழுதும் தினமும் 1 மணி நேரத்திலிருந்து 2 மணி நேரங்கள் வரை கண்டிப்பாக தூங்குவான்.

திறனுக்கு நல்ல ஒரு தூக்க வழக்கம் அமைந்தது…நாங்கள் எடுத்த முயற்சியின் முதல் வெற்றி என்றால், இரண்டாவது, இன்னும் அழகானது. முன்னர் கூறியது போல, திறனின் வருகைக்கு முன், நாங்கள் படுக்க 11:00-11:30 மணி ஆகிவிடும். இரவு உணவு சாப்பிட்டு முடித்து, ஏதாவது தமிழ் நிகழ்ச்சிகளோ, படங்களோ அல்லது பிற மொழி நிகழ்ச்சி/படங்களோ பார்த்து விட்டுத் தான் படுப்போம். இப்பொழுதும் அது மாறாமல் இருப்பது தான் ‘ultimate ஆனந்தம்’!!! திறன் ஒரு 7:00 மணிக்கெல்லாம் தூங்கி விட, சேர்ந்து டிவி பார்க்கவோ, அல்லது தனிப்பட்ட வேலைகளில் (உடற்பயிற்சி மையத்துக்கு போவது அல்லது இவ்வாறு பதிவுகள் எழுதுவது…) ஈடுபடவோ, ஒரு 3 இலிருந்து 4 மணி நேரம் வரை எங்களுக்கு தாராளமாக கிடைக்கிறது.

இப்பொழுது அவன் நடக்க ஆரம்பித்துவிட்டான். வீட்டில் இருக்கும் போதெல்லாம், அவன் பின்னால் ஓடுவது, அவன் கைக்கு எட்டாத படி பொருட்களை எடுத்து வைப்பது, அவனின் மழலை பேச்சுக்களுக்கு ஈடு கொடுப்பது, என அவன் விழித்திருக்கும் நேரம் முழுவதும் ஒரு break இல்லாமலே போய்க்கொண்டிருக்கிறது. அந்த மாதிரி தருணங்களில், அவனுக்கு பழக்கிய வழக்கத்தை நினைத்து மகிழ்ச்சி அடையாமல் இருக்க முடிவதில்லை.

இதே மாதிரி, இங்கு மேற்கில் கற்றுக்கொண்ட இன்னொரு குழந்தை வளர்ப்பு வழக்கம், திறனுக்கு உணவு உண்ண கற்றுக்கொடுப்பது. அதைப்பற்றி இன்னொரு பதிவு விரைவில் எழுதுவேன் 🙂

Advertisements

(தொடரின் முதல் பாகத்தை படிக்க, இங்கே சொடுக்கவும்)

>> “யப்பா…அவ அழ ஆரம்பிச்சா ஊர கூட்டிடுவா”
திரைப்படங்களில் கணவன் அல்லது காதலன் கதாப்பாத்திரங்களின் வசனங்களில் இதை கேட்டுள்ளேன் (சமீப காலத்தில்…கதாநாயகர்களின் வசனப் பட்டியலில் கட்டாயம் இது போன்ற வரிகள் கட்டாயம் இருக்க வேண்டும் என்பது ஒரு ‘நியதியாக ஆகி விட்டது போல் உள்ளது!!!). சமூக வலைத்தளங்களிலும் இந்த குற்றச்சாட்டை பறைசாற்றுபவை…
“put an end to his will power using your tear power”
(ஆணின் (தலைவனின்) திடமான மனதை உன் கண்ணீரால் தகர்த்தெறி)
ஒரு கணவன்-மனைவி உறவில், அழுகையே ஒரு தரப்பின் விடையாக இருக்கும் போது , ஒரு வலிமையான பேச்சுவார்த்தைக்கே இடமின்றிப் போகிறது.
“அவ்வளவுதாங்க…அவ அழ மட்டும் ஆரம்பிச்சா, அடுத்து பேச்சுவார்த்தையா…முடிவே எடுத்து முடிச்சா மாதிரி தான். அவ விருப்பம் தான் அங்க செல்லுபடி ஆகும்”, என அலுத்துக் கொள்ளும் ஆண் தோழர்களுக்கு….ஓரிரு கேள்விகள்…

“வீட்டிற்கு வேண்டிய முடிவுகள் எடுக்க இருக்கும் போது, அந்த பேச்சுவார்த்தையை எப்பொழுது ஆரம்பிப்பீர்கள்? அதற்கென நேரம் ஒதுக்கி, இருவரும் வேறெதிலும் ஈடுபடாமல் பார்த்துக் கொள்வீர்களா? அல்லது வேறு வேலைகள் தடபுடலாக நடக்கும் போது, இதையும் அவிழ்த்து விடுவீர்களா?”

“உங்களின் கருத்தை முன் வைக்கும் போது, எத்தனை முறை அதிலிருக்கும் நல்ல விஷயங்களையும், அந்த முடிவினால் வீட்டு வரவு-செலவில் ஏற்படவிருக்கும் முன்னேற்றத்தைப் பற்றி கூறி உள்ளீர்கள்?”

“எத்தனை முறை மனைவியின் முடிவு சரி இல்லை என விளக்க முயன்றிருக்கிறீர்கள்?”

“மனைவியின் முடிவு தான் என முடிவான பிறகு, எத்தனை முறை..அதனால் நிகழவிருக்கும் பணவிரயம் பற்றியோ அல்லது நேர விரயம் பற்றியோ, அவரிடம் விளக்க எத்தனித்திருக்கிரீர்கள்?”

இவை அணைத்திருக்கும் முன்னதாக, திருமணத்திற்கெல்லாம் முன்னதாக, உங்களுக்கு உம் பெற்றோர் ஒரு பெண் பார்த்திருந்தாலும், “இனி வரும் என் வாழ்கையை இவளுடன் கழிக்க இருக்கிறேன். அவளிடம் சில நாட்கள் பேசி, இருவருக்கும் சரிபட்டுவருமா என தெரிந்துக்கொள்ள ஆசைப்படுகிறேன்” என கூறியதுண்டா?”

வாய்ப்பு உருவான போது, “வீட்டுல முடிவுகள் எடுக்கும் போதெல்லாம், நாம ரெண்டு பேரும் கலந்து ஆலோசிச்சு முடிவு எடுக்கனும்னு தான் எனக்கு ஆசை” மாதிரியான கருத்து பரிமாற்றம் நிகழ்ந்துள்ளதா?

மேலே பட்டியலிடப்பட்ட கேள்விகள் எதற்கும் ஒரு கச்சிதமான பதில் இல்லாத போது , “கல்யாண வாழ்க்கையே தலவலிங்க”, என்ற உங்களின் புலம்பல் எவ்வாறு நியாயமாகிறது?

என் அலுவலகத்தில் சமீபத்தில் நடந்த ஆள் குறைப்பு, 5 வருடங்களுக்கு மேல் என்னுடன் வேலை செய்தவர்கள் வேலை விட்டு சென்றது, திடீரென வேலை இல்லாமையால் நண்பர்களின் ‘அடுத்தென்ன செய்வது’ என்ற பதட்ட நிலை, “அழுது கொண்டும் புலம்பி கொண்டும் இருப்பதனால் வேலை திரும்ப கிடைத்துவிட போவதில்லை” என்ற யதார்த்தமும் இந்த பதிவு எழுத தூண்டியது
.
தேம்பித் தேம்பி அழும் ‘நற்குணம்’ சிறுவயதில் என்னை தொற்றிக்கொண்ட நோய் எனலாம். குணப்படுத்தவே முடியாத நோய் இல்லை என்பதனால், கடந்த 2 வருடங்களாக குணமடைந்து வருகிறேன். ‘எந்த பொண்ணு தான் அழல’ என்பவர்களுக்கு, அந்நோயின் வீரியத்தை இங்கு நிச்சயம் விளக்க வேண்டும்.

‘அழுமூஞ்சி’ அனு என நிச்சயம் எனக்கு பட்டப்பெயர் இருந்திருக்கும் பள்ளி காலங்களில்.
கொஞ்சம் நன்றாக படிப்பேன். பள்ளியில் முதல் மதிப்பெண் வாங்குவது மட்டுமே குறிக்கோளாக கொண்டிருந்த, ‘ஆசிரியர்களுக்கு மிகவும் பிடித்த’ மாணவி (அந்த படிப்பை மட்டுமே கட்டி அழுததனால், சிறு வயதில் மட்டுமே அனுபவிக்கக் கூடிய கலாட்டாக்கள், செல்லச் சண்டைகள் அனைத்தையும் தவற விட்டேன் என்பது இன்னொரு பதிவுக்கு!!!)
எழுதும் போதே சிரிப்பும் சிறிது கோபமும் வந்தாலும், 25ற்கு 24.5 வாங்கினால் அழுவேன்; என்னை விட .5 அதிகமாக வேறொரு மாணவனோ மாணவியோ வாங்கி இருந்தால் அழுவேன்; எனக்கு பிடிக்காத செயலை யாரேனும் செய்தால் அழுவேன் (எனக்கு பிடிக்காத உணவில் இருந்து, எனக்கு பிடிக்காத வார்த்தைகள் பயன்பாட்டில் இருந்து…விதிவிலக்கின்றி); சரியாக படித்து எழுதாதனால் குறைவான மதிப்பெண் எடுத்தால் அழுவேன்; சில சமயங்களில் விபரீதமாக, ஒரு கவன ஈர்ப்பு நடவடிக்கையாக அழுவேன். ஒரு நொடி தெனாலி படத்தின் ‘எல்லாம் சிவ மயம் என்பர்; எனக்கு எல்லாம் பய மயம் ‘ வசனம் நினைவுக்கு வருவது சகஜமே!!

பள்ளிப்பருவத்தில் நிகழ்ந்த இந்த ‘அழுகை காண்டம்’ இந்தியாவில் வேலை பார்த்த சில மாதங்கள் வேறொரு உருவம் எடுத்தது. கைய்யறு நிலைகளின் ஆயுதமாக மாறியது கண்ணீர். அணி தலைவியாக இருந்த போது, என் அணி நன்றாக சேவை செய்தபோதும், நுகர்வோர் அதிருப்தி தெரிவித்தால் அழுவேன். வேலைக்கு தினம் இத்தனை பேர் வர வேண்டும் எனும் போது, அளவிற்கு அதிகமாக அணி நபர்கள் வராத போது அழுவேன்.

திருமணத்திற்குப் பிறகு இந்த அழுகை தொடர்ந்த போதிலும், ‘எதற்கு அழுகிறேன்’ என்ற கேள்வி முதல் முறையாக மனதில் பல முறை தோன்ற ஆரம்பித்தது.
“எப்படி திடீர் நியானோதயம்”என்றால், என் கணவன் அதை எழுப்பாத வரையில் எவரும் அந்த கேள்வியை கேட்டதில்லை. பள்ளி படிக்கையில் ஓரிரண்டு ஆசிரியர்கள், “அனு கம்மியான மார்க் வாங்கினா எப்படி feel பண்றானு பாருங்க…நீங்க யாரும் உங்க மார்க் பாத்து feel பண்றா மாதிரியே தெரியல” சிறுவயதில், இதை விட ஒரு பெரிய நம்பிக்கை தரும் வாக்கியம் தேவையா??
“தன் மேல தப்பு இருந்தா…அனு அழவே மாட்டா; அதுவே அவ மேல தப்பில்லனா அழுது தீத்துடுவா”, இது என் அம்மா. இப்படி அழுத பக்கமெல்லாம், அந்த அழுகைக்கு ஒரு அங்கீகாரம் கிடைத்ததன் பிறகு, பிரச்சனை வந்தால் அழுகை என்பது ஒரு அனிச்சை செயலாக மாறியது.
“ஏன் அழுகிறேன்” என்ற கேள்வியை தொடர்ந்து, “அப்படி நடக்காமல் இருக்க நான் என்ன செய்திருக்க வேண்டும்”, “நடந்து விட்டது…இனி திரும்ப நடக்காமல் இருக்க என்ன செய்வது”, “அவன்/அவள்/அவர் செய்வது எனக்கு பிடிக்கவில்லை…எப்படி அதை வெளிப்படுத்துவது”, “அழுததனால் இப்பொழுது பிரச்சனை தீர்ந்தததா”, “என் மீது கொண்ட பரிதாபம் தான் கண்ணீராய் கொட்டுகிறதோ”, “கண் மை அழிந்து கண்ணாடியில் பார்க்க முடியாத படி முகத்தை மாற்றிக் கொள்கிறேனே…இதற்கா அழுகிறேன்”, என சரமாரியாக கேள்விகள் வரிசைக்கட்ட ஆரம்பித்தன.

25 வருடங்களாக கட்டி காத்த ஒரு பாரம்பரியத்தை கைவிட வேண்டுமா? வெற்றிக்கு ‘உறுதுணையாய்’ இருந்த ஜலசக்தியை மலையேற்ற வேண்டுமா? போன்ற கேள்விகளை முன்னிறுத்தியதுடன், தோல்வியை ஏற்றுக்கொள்ள என் மனம் தயாராகவே இல்லை. அந்த நெருடலை கணவனிடம் கூறும் போதும் அழுதேன் எனது தெளிவாக நினைவில் உள்ளது!!
கண்ணீரை அடக்கி ஒரு சூழ்நிலையை சமாளிக்க வேண்டும் என நினைத்த போதெல்லாம்…ஒரு நிராயுதபாணியாக உணர்தேன். ஓரிரண்டு தடவை அழுகை இல்லாத வழிமுறைகளை கையாண்டு, சுமூக தீர்வு கண்ட போதும், “இதெல்லாம் சும்மா உப்புக்கு சப்பாணி; பெரிய பெரிய பிரச்சனை வரும் போது, அழுகை இல்லாம ஒரு அணுவும் அசையாது”, என என் அகந்தை மட்டும் எதிரொலித்துக் கொண்டே இருந்தது.

அந்த ‘நியானோதயம்’ பிறந்து 2 வருடங்கள் பக்கம் ஆகி விட்டது. முழுதாக குணமடைந்து விட்டேனா எனில், நோய் கிருமியின் சில துணுக்குகள் இன்னும் மிஞ்சி இருக்கிறது.
அடிக்கடி இல்லையெனினும் ஆடிக்கு ஒரு நாள் அமாவாசைக்கு ஒரு நாள் ஏதாவது ‘சப்பை’ காரணத்திற்க்காக அழுவது உண்டு.
பகுத்தறிவும் இந்த நோய் குறைப்புக்கு நிச்சயம் உதவியது எனலாம். “நல்லவங்களுக்கு எப்பவுமே நல்லது தான் நடக்கும்”, “உன்னால் முடிந்ததை செய்…மிச்சத்தை அவன் பார்த்துக் கொள்வான்”, “எல்லாம் விதி…நம்ம தலைல என்ன எழுதி இருக்கோ, அதுதான் நடக்கும்”, போன்ற ‘பொன்மொழிகளில்’ இருக்கும் போலித் தனம் புரிந்தது. அதனால் அப்பொன்மொழிகளை பொய்ப்பிக்கும் படி நிகழ்வுகள் இருக்கும் போது, கண்ணீர் தலை தூக்க மறுத்தது.

இனி நிகழ்காலத்திற்கு,
வேலைநீக்கம் செய்தி வழங்கப்பட்ட அடுத்த நாள், முந்தைய நாள் நிகழ்வுகளை பற்றிய பேச்சு மட்டுமே ஒவ்வொரு இருக்கையிலும்; ஆட்குறைப்பினால் பாதிக்கப் பட்டவர்களுடன் பேசும் போதெல்லாம், வருத்தம் தொண்டையை அடைத்த போதும், அழ தோன்றவில்லை. அனிச்சையாய் நிகழ்ந்ததா அல்லது, “நான் அழுது அவர்களின் வருத்தத்தை பெருக்கக்கூடாது”, என்ற எண்ணத்தின் பேரில் நிகழ்ந்ததா என தெரியவில்லை.
யதார்த்தம் மெதுவாக படர ஆரம்பித்த போது, எங்கள் அணியில் இருந்து வேலை இழந்தவர்களுக்கு, பிரியாவிடை கொடுப்பது பற்றிய பேச்சு துவங்கியது.
அவர்கள் வேலையில் இருக்கும் கடைசி நாளன்று மதிய உணவு, மதிய தேநீர், வேலை முடிந்த பின் மதுபானக் கடைக்கு செல்லலாம் என ஆலோசனைகள் வந்தவாறு இருக்க, தோழி ஒருத்தி, “அதன் பின் இந்த இடமே முற்றிலும் மாறி இருக்கும்” என யதார்த்தத்தை உரைத்தாள். அப்போது எனக்கு வேலை விட்டு செல்லும் ஒவ்வொருவிரடமும் நான் பகிர்ந்து கொண்ட நட்பு சட்டென நினைவுக்கு வந்தது. ஒரு தோழியிடம் ஆஸ்திரேலிய அரசியல் பற்றி சதா சர்வ காலமும் கேள்விகள் எழுப்பிய வண்ணம் இருப்பேன். வேலையில் எந்த பிரச்சனை வந்தாலும், புலம்பித் தள்ள வேண்டும் எனத் தோன்றும் போதெல்லாம் செவி மடுத்தவள் இன்னொரு தோழி.
அப்பொழுது, கசப்பான யதார்த்தை போட்டு உடைத்த தோழியின் கண்கள் கலங்கின. அதற்காகவே என் கண்கள் காத்திருந்தது போல், கண்ணீர் பொள பொளவென பொங்கியது. சமாதானம் செய்ய இன்னொரு அணியில் இருந்து வந்த பெண்ணின் கண்களும் கலங்கின.
என் இருக்கையில் நின்றபடி நாங்கள் விசும்பிக் கொண்டிருந்ததை மற்ற ஊழியர்கள் பார்ப்பதை கவனித்து, சந்திப்பு கூட்ட அறை (meeting room) தேடி நடந்தோம். ஒன்றுமே கிடைக்காததனால், மாற்று திறனாளிகளுக்கான கழிப்பறையில் நுழைந்தோம். வெக்கி வெக்கி அழுதேன்; புலம்பினேன்; அவர்கள் பங்குக்கு தோழிகளும் புலம்பினர். மாற்றி மாற்றி அழுவதும் சமாதானம் செய்வதுமாய், 10 நிமிடம் கழித்து அமைதி ஆனோம்.

அன்று அழுததில் ஒரு தன்னிரக்கமோ, சிறுபிள்ளைத்தனமோ இருந்ததாக தெரியவில்லை. அப்பொழுது அழுகை என்பது ‘பிறரின் கைய்யறு நிலையை பார்த்து ஒன்றும் செய்ய முடியாத நம் கைய்யறு நிலையை’ வெளிப்படுத்தவும் உதவும் என்பது புரிந்தது.

ஒரு அமைதி தோன்ற ஆரம்பித்த போது, அந்த கைய்யறு நிலைக்கு உடனடி தீர்வு காண இயலாததெனினும், அந்த தருணத்தை அனைவருக்கும் முடிந்தவரையில் இதமானதாக்க என்ன செய்யலாம் என யோசிக்க ஆரம்பித்தேன்.
அணியின் பண்பாட்டு ஒருங்கிணைப்பாளராக (cultural coordinator) இருந்தேன். அணியில் இருப்பவரின் பிறந்த நாட்களுக்கு, மதிய உணவிற்கோ, தேநீருக்கோ, அணியை ஒன்று சேர்ப்பது, உணவகங்களில் மேசை பதிவு செய்வது, பிறந்த நாள் கொண்டாடுபவர்க்கு வாழ்த்து அட்டை வாங்குவது மாதிரியான வேலைகளை செய்தேன். இது போன்று அணி நபர் திருமணம் அல்லது மகப்பேறுக்கு தயார் ஆகும் போது அதனை கொண்டாட அணியை திரட்டுவதும் என் பொறுப்பு. அன்று வருத்தப்பட பல காரணங்கள் இருந்த போது, பண்பாட்டு ஒருங்கியக்குனாராக எதாவது செய்ய ஆசைப்பட்டேன். ஒரே அணியாய் 3 வருடங்கள் நாங்கள் கழித்த தருணங்களுக்கு உருவாக்கப் பட்ட அழைப்பிதழ்களை சேகரித்தேன். ஒரு காட்சியளிப்பு அளிக்கை (power point presentation) தயாரித்தேன். அதை ஒரு அழைப்பிதழில் இணைத்து, சேர்ந்து இருக்கப் போகும் கடைசி நாளன்று மதிய உணவுக்கு, அணிக்கு அழைப்பு விடுத்தேன். அணி நபர்கள் முகத்தில் அந்த அழைப்பிதழ் கொண்டு வந்த சிறு புன்னகை ஒரு திருப்தியை அளித்தது.
அன்று அழுததை நினைத்து வருத்தப் படுகிறேனா என்றால் நிச்சயம் இல்லை.என்னால் முடிந்ததை செய்யாமல், நானும் அழுத படியே இருந்திருந்தால், கவலை பட்டிருப்பேன். அன்று அழுதது பலவீனத்தின் வெளிப்பாடே இல்லை. மாறாக, சக மனிதனின் வருத்ததில் பங்கேற்க சிந்தும் கண்ணீர் துளிகள் ஒரு பலமே!