Posts Tagged ‘ஆணாதிக்கம்’

நிறைய நாட்கள் கழித்து…மீண்டும் பிதற்றல் பக்கம் தலை வைக்கிறேன்!! இம்முறையும் எதுவும் புதிதாக எழுத வாய்ப்பு கிடைக்கவில்லை. அதனால், சமீபத்தில் tamiltalkies தளத்தில், இறைவி பட விமர்சனத்திற்கு இட்ட பின்னூட்டத்தையே பதிவாக பதிக்க உள்ளேன்.

Tamiltalkies தளத்தில் இடம்பெற்ற இறைவி படத்தின் திரைவிமர்சனம் இது…

என் ஆதங்கம் கலந்த பின்னூட்டம் பின் வருமாறு…

வணக்கம் தமிழ் டாக்கீஸ்! நானும் என் கணவனும் நீங்க திரை விமர்சனம் செய்ய ஆரம்பிச்ச காலத்துல இருந்து விமர்சனங்கள பாத்துட்டுவரோம். முழுக்க முழுக்க உங்க விமர்சனங்கள்ல உடன்பாடு இல்லாட்டியும், பெரும்பாலான படங்கள்ல ஒத்துப்போவோம். சில படங்களுக்கு எல்லாம் பயங்கர ‘hype’ இருக்கும் போது …உங்க குழு என்ன சொல்றாங்கனு விரும்பிப் பாப்போம். அந்த மாதிரி பாத்து புடிச்ச விமர்சனங்கள் பட்டியல்ல…’கடல்’, ‘ஜில் ஜங் ஜக்’ சொல்லலாம்.

பெரும்பாலும் நீங்க வியாபார கோணத்துல தான் விமர்சனம் பண்ணுவீங்கனு தெரியும்…ஆனா இந்த படத்த நேத்து பாத்ததுக்கு அப்பறம் உங்க கருத்து என்னனு தெரிஞ்சிக்க…விமர்சனத்த பாத்தோம். கர்ணன் பட விநியோகஸ்த்தர் நினைக்கறேன்…அவரோட உரையாடல், தேர்தல் போது இடம்பெற்ற தொகுப்பு எல்லாம் பாத்துட்டு…ஏனோ, நீங்க ஒரு விரிவான சமூக சிந்தனை உள்ளவங்க, ஒரு நல்ல முயற்சில இருக்கற தப்புகள சுட்டிக்காட்டுவீங்க…ஆனா எடுத்த முயற்சிய பாராட்டுவீங்கனு நினைச்சுட்டேன்!

இந்த படத்துல இடம்பெற்ற பெண் கதாப்பாத்திரங்கள பத்தி நீங்க விமர்சிச்சது, உங்க குழு மேல வச்சிருந்த மரியாதைய ரொம்ப கீழ கொண்டுவந்துடுச்சு.

பூஜா கதாப்பாத்திரத்த பத்தி பேசும் போது…”ரொம்ப தவறான முறைல செயல் படுது” னு சொல்றீங்க. ஆனா அதே மாதிரியான ஒரு கதாப்பாத்திரதுல மாதவன் இறுதிச் சுற்றுல வரும் போது, அது பத்தின பேச்சே இல்ல. அது எப்படி, “ஆண்கள் செஞ்சா…ஒரு விஷயமே இல்ல…ஆனா அதே ஒரு பொண்ணு செஞ்சா…அது அராஜகமா?” அவ வாழ்க்கைய எப்படி நடத்தனும்னு சமூகத்து கிட்ட கேட்டு தான் அவ முடிவு எடுக்கனுமோ??

அப்பறம் பெண்கள பத்தி பேசும் போதெல்லாம்…”பண்ணுது”, “செய்யுது”…னு ஒரு வாயில்லா பொருள பத்தி பேசறா மாதிரி விமர்சிக்கிறீங்க….ஆனா S.J. சூரியா கதாப்பாத்திரம் பத்தி சொல்லும் போது…”அவரு”, “செஞ்சாரு” னு மரியாதை. இதுல அந்த கதாபாத்திதோட குடிப் பழக்கத்துக்கு ஒரு சப்பக்கட்டு கட்றீங்க பாருங்க….செமையா இருக்கு! அது எப்படி..”இவ்வளவு மாசங்கள், வருஷங்கள் குடிச்சா தான் அவன் ஒரு குடிகாரன்…அப்ப தான் அவன் பொண்டாட்டிக்கு சண்டை போடற உரிமை இருக்கு. பத்து நாள், ஒரு மாசம் எல்லாம் ஒரு matter ஏ இல்ல, அதுவும் எவ்வளவு மனசு ஒடிஞ்சு போய் இருக்காரு…அதுக்கெல்லாம் மேலையும் கீழையும் குதிச்சா அது தப்பு ல?”

அப்பறம் அஞ்சலி கதாப்பாத்திரம்…”புருஷன எதித்து கேட்டு…அவளே அவ மரியாதைய கெடுத்துகிட்டா”! அது எப்படிங்க…ஒரு கேவலமான ஆளு அவன் (விஜய் சேதுபதி கதாப்பாத்திரம்)…வீட்ல இருக்கற பொண்டாட்டிய பத்தி கவலை படாம….நண்பர்களுக்காக ஜெயிலுக்கு போறான். அவன மதிச்சு, அவன் எவ்வளவு கீழ்த்தனமான கேள்வி கேட்டாலும்…அதுக்கு அவ “ஆமாங்க…இல்லீங்க” னு பதில் அளிக்கனுமா? இதே மாதிரி தான் கல்யாணம் ஆன புதுசுல…அவன் அவகிட்ட..”நான் இப்படி தான்…புடிச்சா இரு”னு சொல்லுவான். அத நீங்க “அவனையே நம்பி வந்த பொண்ண இப்படி நடத்தறானே”னு விமர்சிக்கல…..அப்ப இங்க மட்டும் எதுக்கு?

பத்தோட பதினொன்னா இருக்கப் போகுது இந்த பின்னூட்டம்னு தெரிஞ்சும்….ஏன் எழுதறேன்னு தெரியல. ஏதோ இவ்வளவு நாளா பாத்துட்டு இருக்கோமே…நம்ம கருத்தையும் பதிப்போம்னு ஒரு ஆதங்கம் தான்.

இதுல என்ன காமெடினா…சில படங்கள் விமர்சிக்கும் போது, heroine எப்பவும் போல…லூசு மாதிரி வந்துட்டு ‘போகுது’னு விமர்சிக்கறீங்க….ஆனா அவளுக்கு சரின்னு படறத பேசும் போது , தப்பானவ, மரியாதை தெரியாதவ னு சொல்றீங்க!

உங்க விமர்சனக் குழுவுல…”அச்சம் மடம் நாணம்….இவை பெண்களுக்கு அவசியமானவை”, “புருஷன மதிக்க தெரியாதவ….நல்ல பொண்டாட்டியே இல்ல” மாதிரியான கருத்துக்கள முழுமையா நம்பும் ஆண்களும் அதுக்கு சப்பக்கட்டு கட்டும் பெண்களும் தான் இருக்காங்க போல. ‘முற்போக்கு சிந்தனை’னு சொன்னா…”ஓ அடுத்த வாரம் release ஆற படமா”னு கேப்பாங்க போல! எப்ப பாரு…”சமுதாயத்துல சரி னு சொல்றத மட்டும்…வேதவாக்கா எடுத்துகிட்டு, அது படி இருக்கற படம் தான் நல்ல படம்…இல்லனா தேறாது” மாதிரியான நிலைப்பாடு வேணாமே.

அரைச்சு மாவையே அரைக்காம புதுசா வர்ற படங்களே ரொம்ப கம்மி நம்ம கோலிவுட் ல. அதையும்…”எதுக்கு தம்பி…வேற வேலை இருந்தா பாரு” னு நீங்க தட்டி கழிச்சா…அப்பறம் உங்க விமர்சனத்த பாத்துட்டு, பாக்க போறவனும் வேணாம்னு முடிவு செய்வான், அப்பறம் என்ன ஆகும்னு உங்களுக்கே தெரியும்.

அதுக்காக இந்த படம். “ஒரு trendsetter ‘, ‘இத விமர்சிக்க ஒரு தனி அறிவு வேணும்”னு எல்லாம் நான் சொல்லல. இந்த படத்துல, கடசில திணிக்கப் பட்ட பெண்ணிய கருத்துக்களாகட்டும், படத்தோட நீளம் ஆகட்டும், ரொம்ப சுமாரான பாடல்களாகட்டும், நெறைய விஷயங்கள் எங்களுக்கும் கசப்பாத் தான் இருந்தது. அதுக்காக ரெண்டு மூணு கொறைய வச்சு, படத்தையே தள்ளுபடி செய்யறது சரி இல்ல.

நாலு லைன் எழுதுவேன்னு நினைச்சேன்…ஒரு கதையே எழுதிட்டேன். எனக்கு சொல்லனும்னு தோணினத சொல்லிட்டேன். நன்றி!

Advertisements

இந்த ஒளிப்பதிவில் கேள்விகளுக்கு பதில் அளிப்பவர் ஆஸ்திரேலியாவின் பிரதமர் டோனி ஆபட்ட் (Tony Abbott). தொலைப்பேசியின் அந்த பக்கம் இருப்பது, டோனி பதவிக்கு வர வோட்டு போட்ட ‘common man’. புலம்பல் மிகக் காரசாரமாக இருந்தாலும், சாராம்சம் இதுதான்….”டோனி நீ சரியான வெத்து வேட்டு . நீ போற போக்க பாத்தா, கட்டாயம் லாட்ஜ் சாவிய பில் ஷார்டென் கிட்ட குடுக்க போற…அதுவும் ரொம்ப சீக்கிரமே”. இங்கு ‘லாட்ஜ்’ என்பது, பிரதமருக்கு, அரசு வழங்கும் இல்லம்/இருப்பிடம். நம் ஊரின் ஆளுநர் மாளிகை, லண்டனில் உள்ள ’10 டௌனிங் ஸ்ட்ரீட்’ மாதிரி. பில் ஷார்டென் என்பவர் ஆஸ்திரேலிய  அரசியலில் எதிர் கட்சித் தலைவர்.

இங்குள்ள பேச்சுரிமையையும், கருத்து சுதந்திரத்தையும் மகிழ்ந்து பார்க்கும் அதே சமயத்தில், இந்தியாவில் பெருமையாய் பேசப்படும் ஜனநாயகம், பேச்சுரிமைக்கெல்லாம்  என்ன பொருள் என கேட்கத் தோன்றுகிறது.

ஒரு மதத்திற்கு எதிராகவோ, ஒரு அரசியல் தலைவருக்கு எதிராகவோ, ஒரு சராசரி மனிதன் குரல் எழுப்பும் போது, அவன் எதிர்கொள்ள வேண்டிய இன்னல்கள், “என்னடா இது, சர்வாதிகாரம் நிலவுதா இந்த நாட்டுல”, எனக் கேட்கத் தூண்டுகிறது.

வட கொரியாவிலாவது ஒரு சர்வாதிகாரியெனில், இந்தியாவில் ‘தடியெடுத்தவன் எல்லாம் தண்டல்காரன்’ போல், சர்வாதிகாரி ஆகும் உரிமை மட்டும் எவன் வேண்டுமெனினும்…தாரளமாக எடுத்துக்கொள்ள முடியும்.

“உன்னைவிட ஜாதியில் தாழ்ந்தவன், பணத்திலோ, பதவியிலோ உன்னை விட உயர்ந்து விட்டால், அவனை தீர்த்துக் கட்டக் கூட உனக்கு உரிமை உண்டு”

“உன் மனைவி உன்னை எதிர்த்து பேச வாய்த்திறந்தால், பளாரென அறையவோ, தாறுமாறாக அவளை அடிக்கவோ உனக்கு உரிமை உண்டு”

“உனக்கு பிரியமான நடிகனை, கிண்டல் செய்யும் எவனையும்….வார்த்தைகளால் சாவடிக்கும் உரிமை உனக்கு உண்டு”

“ஒரு உறுப்படியான காரணம் இல்லாத போதும், சிறுபான்மை இனத்தை சேர்ந்தவனா அவன்…அவன் இனப் பெயரைக் காரணம் காட்டியே, ஊரைத் திரட்டி, அவன் இனத்தை அழிக்க உனக்கு உரிமை உண்டு”

“இந்த காட்டுமிராண்டி செயல்கள் அனைத்தையும், உன் பணபலம், செல்வாக்கைப் பயன்படுத்தி நியாப்படுத்தவும் உனக்கு உரிமை உண்டு”

இத்தனை ‘உரிமைகள்’ கொட்டிக் கிடக்கும் இந்த நாட்டில், இவை எதையும் தட்டிக் கேட்கும் பேச்சுரிமை மட்டும், சாதரணமாக கிடைப்பதில்லை.

“அநீதிய தட்டிகேப்பேன்…உன்னால முடிஞ்சத செய்”, என அருந்ததி ராய் மாதிரியோ வினவு பத்திரிகை போலவோ, ஒரு திடமான கொள்கைக் கொண்டிருந்தால், சாத்தியமாக வாய்ப்புகள்  உண்டு.

“எல்லாம் நம்ம தலையெழுத்து”, நல்ல வேளை நாம பொழைச்சோம்”, என இருக்கும் வரையில், தங்கள் ‘உரிமைகளை’ கொண்டாடும் மத வெறியர்களும், ஆணாதிக்க ஓநாய்களும் கொண்டாடிய வண்ணமே இருப்பர் .

அப்படி  வீணர்களின் உரிமை கொண்டாடும் செயல் உங்களுக்கு தீங்கு விளைவித்தால், “அய்யோ இதுக்கு கொரல்  குடுக்க யாரும் வர மாட்டாங்களா”, என புலம்புவது பயனற்றது.

இன்னொருவர் பிரச்னைக்கு நீங்கள் குரல் கொடுக்காத போது, உங்கள் பிரச்சனைக்கு மற்றவரின் வரவை எதிர்பார்ப்பது கொஞ்சம் ‘இடிக்குதே’!!

“புது ஆளுக்கு வோட்டு போட்டிருக்கோம்…அவன் பாத்துப்பான்”, என மீண்டும் இன்னொருவரிடம் தீர்வை நிர்ணயிக்கும் உரிமையை கொடுப்பது….எந்த வித சுமூக முடிவிற்கும் வழி வகுக்காது.

உரிமைகளை இனிதே கொண்டாட, அது மறுக்கப் படும் போது , குரல் எழுப்பி எதிர்ப்பு பதிவு செய்வது ஜனநாயகத்தில் ஒவ்வொரு குடிமகனின் கடமை. ஆனால் நம் ஊரில் மட்டும் அது ஒரு தேவையற்ற செயலாகவே பார்க்கப் படுகிறது.

அவ்வாறு குரல் எழுப்புவர்களும், “வேலை வெட்டி இல்லாம திரிஞ்சுகிட்டு இருக்குதுங்க”, என்ற ஏசல்களுக்கு ஆளாக வேண்டி இருக்கிறது.

“என்ன மா பேசற…அதுக்காக மோடி இல்ல வேற மினிஸ்டர் interview  நடக்கும் போது , மல்லுகட்ட சொல்லறியா?”, எனக்கேட்பவர்கள், மீண்டும் பதிவின் துவக்கத்தில் உள்ள ஒளிப்பதிவை பார்த்தால் நன்று. அதில் கேள்வி எழுப்புவர்..உங்களைப் போன்றே ஒரு சாதாரண குடிமகன் தான்.

“பாக்கறதுக்கு நல்லாத் தான் இருக்கு…அதுக்காக மோடி கிட்ட எல்லாம்…”, என குழைபவர்களுக்கு,

modi's suit

நீங்கள் போட்ட வோட்டினால் ஒரு பதவிக்கு வந்து, உங்கள் வரிப்பணத்தில், முழுக்க முழுக்க தன் பெயர் பதித்த ஒரு சட்டையை போட்டு மினிக்கிக் கொள்ளும் ஒரு ‘அரசாங்க வேலைக்காரன்’, உங்கள் கேள்விகளுக்கு பதில் கூற எதிர்ப்பு தெரிவிப்பது ஜனநாயகத்தை அவமதிக்கும் செயல் இல்லை என்பீர்களா?

குடியரசு தினங்கள், சுதந்திர தினங்கள் போது  மட்டும், “உலகிலேயே மிகப் பெரிய ஜனநாயகம்”, என மார்தட்டிக் கொள்வதில் பயனில்லை, அதை நாட்டில் நடக்கும் ஒவ்வொரு செயலிலும் நிலைநாட்ட வேண்டும்”, என்பதை தன்னல பேர்வழிகளுக்கு உங்களின் செயலால் புரிய வைய்யுங்கள் .

உங்களுக்கு கொஞ்சம் பதட்டமாக உள்ளதா…புரிகிறது. ‘மக்களின் குரல்’ என பெருமையாய் விளம்பரம் செய்யும் ஊடங்கங்களை உங்களின் குரலை மதித்து, அதற்கு தேவையான வேளைகளில் ஈடுபடச் சொல்லுங்கள்.

“இல்லமா….யோசிச்சு பாத்தோம்; இதெல்லாம் வேலைக்கு ஆகாது. எதித்து கேள்வி கேட்டா தேவை இல்லாத பிரச்சனை வரும்”, என தலைவிதியை துணைக்கு அழைக்கப் போகிறவர்களுக்கு, “ஒன்னும் பிரச்சனை இல்லங்க….நீங்க எதுவும் எத்தனிக்காத வரைக்கும், பதிவோட ஆரம்பத்துல இருக்கற ஒளிப்பதிவுல என்னிக்கும் ஒரு மோடியோ, விஜயகாந்த்தோ, ஜெயலலிதாவோ இருக்க மாட்டாங்க. அதெல்லாம் மேற்குல மட்டுமே நடக்கற ஒரு விஷயமா இருக்கும்”.

நகைச்சுவை காட்சிகள் போன்றே, தமிழ் படங்களுக்கு ‘மெருகேற்றும்’ இன்னொரு அம்சம்…படங்களில் இடம்பெறும் பாடல்கள். தமிழ் திரைப்பட பாடல்களின் பெரிய விசிறி ஆன போதிலும், சில பல பாடல்கள் கேட்கும்போது, தமிழ் மொழி தெரியாமல் இருந்திருக்கலாம் என்ற எண்ணம் தோன்றும். அப்படி இருக்குமெனில் பாடல் வரிகளிலுள்ள நெருடல்கள் புரிந்திருக்காது; பாடல் இசையை மட்டும் ரசித்திருப்பேன்.

அது சாத்தியமில்லாத காரணத்தினால், இந்த பதிவு எழுத தூண்டப்பட்டேன்.
ஆணாதிக்கத்திற்கு சற்றும் பங்கம் விளைவிக்காத வண்ணம், திரைப்படங்கள் உருவாக்கப்படும்போது , திரைப்பாடல்கள் விதிவிலக்காக இருப்பது மட்டும் நியாயமில்லையே.

ஒரு ஆண்மகனின் ‘பெருமையை’யும், அவன் பூமியில் பிறந்து நிகழ்த்திய ‘சாதனையை’யும் போற்றும் பாடல்கள் எண்ணிலடங்காதவை. மிச்சம் மீதி உள்ளவையும், அவனுக்கு துணையாய் (மட்டும்) இருக்கும் பெண்ணானவள், கட்டிக்காக்க வேண்டிய கலாச்சாரத்தை சுட்டிக்காட்டுபவை.

பெண்ணாகப் பிறந்தவள், சமூகம் விதித்துள்ள நியதிகளுக்கு ஏற்பவே உடை அணிவதும், பொது இடங்களில் நடமாடுவதும் அமைய வேண்டும். மீறும் தருணங்களில், ‘சமூக சீரழிவினை’ தடுத்து நிறுத்த எழுவான் ஒரு ஆண்மகன்!

இந்நியதியினை பறைசாற்றுபவை, ‘வண்டிசோலை சின்னராசு’ படப் பாடல்கள்,

//கற்பு என்பது பிற்போக்கு இல்ல…கவசம் என்றே தெரிஞ்சிக்கணும்
காற்றில் மிதக்கும் கார்குழல் பின்னி, கனக பூக்கள் அணிஞ்சிக்கணும்
பழமை வேறு பழசு வேறு வேறுபாட்ட அறிஞ்சிக்கணும்
புரட்சி எங்கே, மலர்ச்சி எங்கே, புரிஞ்சி நீயும் நடந்துக்கணும்”

இதே கருத்தை கொண்டாடும் வரிகள், ‘சீதனம்’ படத்திலிருந்து…

//வந்தாளப்பா வந்தாளப்பா வந்து ஜன்னலுல நின்னாளப்பா
சொன்னாளப்பா சொன்னாளப்பா சொக்குபொடி போட்ட கண்ணாலப்பா
ஊருமெச்சுற குணம் மட்டும்தான் சொத்து சுகமுனு சொன்னாளப்பா//

‘ஒரு குடும்ப விளக்கின்’ கடமைகளை புட்டு புட்டு வைக்கும் வரிகள், எல்லாமே என் ராசாதான் படத்திலிருந்து…

//வீட்டை நல்ல ஒரு கோவிலென
வஞ்சி மகள் ஆக்கி வைத்தாள்
கோவில் மணி தீபம் என்று
பிள்ளை ஒன்று ஈன்றெடுத்தாள்//

அனால் இங்கு ஒரு சின்ன சிக்கல். இப்படித்தான் என் வீட்டுக்கு வரும் குடும்ப விளக்கு இருக்க வேண்டும் என ஆண்மகன் முடிவெடுத்தாலும், பெண்ணானவள் வெகு விரைவில் வளைந்து கொடுக்க மாட்டாளல்லவா …அவளின் கட்டளை விதிகள் பின்வருமாறு

//கழுத்துல ஏறனும் தாலி
அடுத்தது அணைக்கிற ஜோலி
அத நெனக்கையில் நாக்குல தேன் ஊறுதே//

//give me my தாலி …my life ஏ jolly jolly //

//காத்திருப்பேன் காத்திருப்பேன்
உன் கையால மூணு முடிச்சு
கட்டிக்கொள்ள காத்திருப்பேன்//

“நான் உனக்கு தான் சொந்தம்..ஆனா என்ன அடைய ஒரு மூக்கணாங்கயிறு…sorry ஒரு தாலி கயிறு போடணும்”, என கதையின் நாயகிகள் பாடுவது பெண்ணடிமைத்தனத்தை திரும்ப திரும்ப பறைசாற்றும் மனப்பாங்கு

இவ்வரிகளை நினைவு கூறும் போது, ‘மௌன ராகம்’ திரைப்படத்தில், ரேவதி கூறும் ஒரு வசனம் தான் நினைவுக்கு வருகிறது (22:30-23:30)

திருமணம் முடிந்தவுடன் அடுத்தென்ன, அந்த பெண்ணானவள் ‘முழுமையடைய’ ஒரு தாயாக வேண்டும்
கதையின் நாயகன், எனக்கொரு சிங்கக்குட்டி வேண்டும் என முன்மொழிய, ஒன்றென்ன… பத்து குழந்தை பெற்றுப் போடுவேன் என அவனின் நாயகி வழி மொழிகிறாள்.

அவன் – “கட்டிலிடும் சூட்டோடு தொட்டில் கட்டு அன்னமே
முல்லைக்கொடி தரும் அந்த பிள்ளைக்கனி வேண்டுமே”
அவள் – “ஆரீராரோ நீ பாட ஆசை உண்டு மானே
ஆறு ஏழு கேட்டாலும் பெற்றெடுப்பேன் நானே”

‘பத்தெல்லாம் போறாதுப்பா …சும்மா தான இருக்கேன், நூறு புள்ள பெத்துக்கலாம்’, என தாராளமய கொள்கையை வெளிப்படுத்தும் வரிகள்…

அவள் – “வாஸ்த்து பாத்து கட்டில் போடு முறையா
ரெட்ட புள்ள பொறக்கும் அப்போ சரியா?
அதிகம் இல்ல ஆச கொஞ்சம்தான்
நூறு புள்ள மட்டும் போதும் ஐயா
அவன் – அத்தனையும் ஒண்ணா படிக்கத்தான்
பள்ளிக்கூடம் தனியா வேணுமடி”

“கல்யாணம் தான் பண்ணிகிட்டல…சீக்கிரம் என்ன புள்ளதாச்சி ஆக்கு…அவ அவ ரெண்டு மூணுன்னு பெத்துபோட்டிருக்கா பாரு”, என புலம்பும் கதாநாயகியின், அழுகுரல்…

“மொளச்சு இங்க மூணு எல விட்டவளும் நானே
என்ன கருக வச்சு பாக்குறியே காஞ்ச நெலம் போலே
நேத்து இங்கே சமஞ்சதெல்லாம் புள்ள குட்டியோட
அந்த நெனப்பு என்ன வாட்டுதைய்யா சுட்ட சட்டி போல”

‘sensible’ போர்வையில், பெண்கள் தேடிக்கொண்ட’சுதந்திரத்தை’, பெருமையுடன் பறைசாற்றும் சில பாடல் வரிகள் இவை…

“லவ் ல விழுந்து லைப் ல எழுந்து
ஆண்கள் தாடி வச்சோம் போதும் போதும்
பொண்ணுங்க படிப்பில் அதிகம் ஜெயிக்க
நாங்க கோட்ட விட்டோம் கோட்ட விட்டோம்”
“லவ் ல லயிச்சா லவ் ல லயிச்சா
வாழ்க்கை ஓடி விடும் ஓடி விடும்
லைப் ல ஜெயிச்சா லைப் ல ஜெயிச்சா
பொண்ணுங்க தேடி வரும் ஓடி வரும்”

இன்றும், பொதுத் தேர்வுகளில் அதிக மதிப்பெண்கள் எடுப்பவர்கள் பெண்களாக இருந்தாலும், பெரும்பாலான சமயங்களில், கதை தலைகீழாக மாறி, அப்பெண், வீட்டில் ஒரு ஆண்மகனுக்கு அடிபணிந்து இருப்பதும், ‘அவள் கணவன்; அவள் குழந்தைகள்’ என்ற குறுகிய வட்டத்திற்குள் இருப்பதே நிதர்சனம்.

“தும்பிக்கை கூந்தலை சுருட்டிட வரவா
ஆண்களின் வீரத்தை துவைத்திட வரவா”
“விடுகதை தான் ஆண்கள்…
விடை அறிந்து பழகு”
“ஒரு பெண் ஏமாற்றினால்…
பெண்களை பிழை என்பதா”

சமூக கட்டுபாடுகளை மீறி, தன் விருப்பம் போல் வாழும் பெண்களை போற்றும் வரிகள் போல் காட்சி அளிப்பினும், அவளின் செயல்கள் அனைத்தும் ஒரு ஆணை ஈர்க்க எடுக்கும் முயற்சியாகவே வெளிப்படுகிறது. இதிலும் கொடுமையானவை…’ஒரு ஆண்மகனிடம், பெண்கள் என்ன விரும்புவார்கள்’ என அலசி ஆராயும் பாடல் வரிகள்…

“டைம் கேட்டதும் குழைபவன் வேண்டாம்
நான் சொல்வதை செய்பவன் வேண்டாம்
சொல்லாததை செய்பவன் வேண்டாம்”
“செல்போன் களை மறந்தவன் வேண்டும்
தொலைக்காட்சியை துறந்தவன் வேண்டும்
சுய புத்தியில் வாழ்பவன் வேண்டும்
பய பக்தியில் கொஞ்சோண்டு வேண்டும்”

“கட்டம் கட்டமா தானே
ஒரு சட்டை போட்டவன் வேணாம்
கட்டமொன்னு நான் போட்டா
அத தாண்டி போறவன் வேணாம்
ஷாப்பிங் பண்ண நான் போனா
பில் பாத்து மொறப்பவன் வேணாம்”

“சந்தேகப் பார்வை அவன் பாக்கக் கூடாது
நான் சந்தேகமா பாத்தா அவன் மிரளக் கூடாது”

ஒரு பெண்ணின் ஆசைகளாய் முன்வைக்கப் பட்டுள்ள பல விஷயங்கள்…பக்குவப்படாத (immature) ஆசைகளாய் தென்படினும், அவற்றை
சம்பந்தப் பட்ட ஆணுடன் கலந்துரையாடாத வரையில், நிறைவேறா ஆசையாக மட்டுமே இருக்கும்.

தமிழ் திரைப்படங்களுக்கே உரிய ஒரு அம்சம்…”நம்மால எத செய்ய முடியாதோ…அத வெள்ளித்திரைல யாராவது செஞ்சா…விசில் அடிச்சு கைத்தட்டனும்”
அதை முழுதாய் புரிந்து கொண்ட இயக்குனர்களும் பாடலாசிரியர்களும், பெண்களை ஈர்க்கப் பாடல்களில் திணிக்கும் வரிகளே மேல்கண்டவை.
இவற்றைத் தவிர்த்தால் எஞ்சி இருக்கும் பாடல்கள், காதல் என்னும் ஒரு ‘தெய்வீக’ விடயத்தை போற்றிப் பாடுகின்றன

“காதல் கவிதைகள் படித்திடும் நேரம்”

“காதல் வானிலே காதல் வானிலே…பாடும் தேன்நிலா பாடும் தேன்நிலா”

“காதல் வைத்து காதல் வைத்து காத்திருந்தேன்”

“காதலிக்கும் பெண்ணின் கைகள் தொட்டு நீட்டினால்”

என சரமாரியாக..’காதல்’ ரசம்/சாம்பார்/மோரினை பிழிந்து தள்ளுகிறது தமிழ் சினிமா.

இப்படி கடைந்த தயிரையே கடையும் போது, இந்திய திரைப்படங்களுக்கே உரிய ‘சிறப்பம்சம்’ எனக்கருதப் படும் திரைப்பாடல்கள், ..’இன்னொரு அம்சம்’ஆக மட்டுமே நிலைக்கிறது(மக்கள் மனதில் இல்லாவிடினும்..படச்சுருள்களில்!)

“போதுமப்பா..நெசமாவே வேற ஒன்னுமே இல்லையா”, என அலுத்துக் கொள்பவர்களுக்கு,
இதைப்பற்றி யோசிக்கும் வேளையில்…திறன்பேசியில் அடுத்தப் பாடலாக ஒலித்தது…’சொர்க்கமே என்றாலும்’

மேற்கின் குடும்ப மற்றும் சமூக அமைப்பில் இருக்கும் நல்ல விஷயங்களை அறிந்ததனால் என்னவோ, இப்பாடலின் சில வரிகள் ஒரு நெருடலாக இருந்தது
//இது ஊரு என்ன ஊரு நம் ஊரு ரொம்ப மேலு
அட ஓடும் பல காரு வீண் ஆடம்பரம் பாரு//
//ஒரு எந்திரத்த போல அட இங்கே உள்ள வாழ்க்க
இது எங்கே போயு சொல்ல..மனம் இஷ்டப் படவில்ல
நம் ஊரு போல ஊரு இல்ல”

10 நிமிட தூரத்தில் இருக்கும் கடைகளுக்கு, போக்குவரத்து நெரிசலில் மாட்டினாலும் பரவாயில்லை… காரில் தான் பயணம்.. என நினைக்கும் நம் ஊரின் ‘வீண் ஆடம்பரம்’…பாடலாசிரியருக்கு ஒரு ‘அவசியத் தேவையாக’ தோணிற்று போலும்
இந்த பாடல் வரிகளை எழுதியவர்…எத்தனை வருடங்கள் வெளி நாடுகளில் கடத்தினார் எனத் தெரியவில்லை. ஆனால் ஒரு நாட்டின், நல்ல விஷயங்களை ஆராய்ந்து புரிந்து கொள்ளும் தன்மை மட்டும் அற்றவர் என்பது தெளிவாக விளங்குகிறது.

இதே போன்ற பின்தங்கிய கருத்துக்களை…அன்று தீபாவளி சிறப்பு பட்டிமன்றத்தில், திரு.ஞானசம்பந்தம் சொல்லிக் கேட்டேன். அவர் கூறுவது…
//வெளிநாடுகள பாத்து வியந்து போனேன்..அந்த ஊரு ரோட பாத்து வியந்து போனேன். அங்க இருக்கற கார பாத்து பயந்து போனேன். இது நம்ம ஊர்ல இல்லியேன்னு நினைச்சேன். 15 நாள் தான் இருந்தேன் அப்பறம் யோசிச்சு பாத்தேன். அந்த ரோடு நம்ம ஊர்ல இல்ல. அப்படி வீடு நம்ம ஊர்ல இல்ல. நம்ம குடும்பம் மாதிரி அமைப்பு எங்கயுமே கெடையாது//

ஆக திரைப்பாடல்கள் எவ்வளவு பழையனவாக இருந்தாலும்…பின்தங்கி இருக்கும் தமிழ் சமூகத்திற்கு, என்றும் ஏற்றவையாகவே உள்ளது.

படத்தின் 5 பாடல்களும்…புரட்சித் ததும்ப இல்லையெனினும், ஒன்றிரண்டாவது சமூக விழிப்புணர்ச்சி சார்ந்ததாய் இருந்தால் நன்றாக இருக்குமே?
உதாரணத்திற்கு, ‘எங்கள் தங்கம்’ படத்தின், ‘தங்கப் பதக்கத்தின் மேலே’…பாடல் பிரபலம். இதே படத்தில் இடம் பெற்ற பாடல் தான்…இது

“இன்னாமா சொல்ற…அப்ப ஒரு பாட்டு கூட தேராதுனா..எல்லா பாட்டுலையும், உபதேசம் செஞ்சா சரியா இருக்குமா?”, என சற்றே வெறுப்பு அடைபவர்களுக்கு….

ஒரு படம் எவ்வளவு பிடித்த போதிலும், எவரும் அதன் வசனங்களை, முணுமுணுத்த வண்ணம் இருப்பதில்லை. அந்த பெருமை திரைப்பாடல்களுக்கே உரியது. அத்தனை தாக்கம் ஏற்படுத்தும் சக்தி வாய்ந்த ஒரு ஊடகத்தை, போதனை சுரபியாய் மாற்ற பரிந்துரைக்கவில்லை; பிற்போக்குக் கருத்துக்கள், உண்மைக்கு புறம்பான கருத்துக்கள்…போன்றவையை பரப்பும் ஆயுதமாக பயன்படுத்த வேண்டாம் என்பதே என் வேண்டுகோள்.

வெகு நாட்களாக தமிழ் சினிமாவின் நகைச்சுவைக்காட்சிகள் பற்றி எழுத நினைத்த போதும், ‘போடா போடி’ படத்தின் ‘நகைச்சுவை’ காட்சிகளும், விஜய் தொலைக்காட்சியின் ‘அது இது எது’ நிகழ்ச்சியும் , இன்று மடிக்கணினியில் பதிவெழுதத் தூண்டியது எனலாம்

இந்த காட்சி சார்லி சாப்ளினின் ‘Modern Times’ திரைப்படத்தில் இடம் பெற்ற ஒன்று. இந்த காட்சியினை பார்த்து சிரிக்காதவர்கள் இருப்பார்களா என்பது சந்தேகமே. மேலோட்டமாக பார்த்தால் ஒரு வேலைக்கூடம், சார்லி சாப்ளின் அங்கு வேலை செய்யும் ஒரு பணி ஆள் , வேலை நேரத்தில் கலாட்டா செய்துகொண்டு இருப்பதாகத் தெரியும்

1936 இல் வெளிவந்த இத்திரைப்படத்தில், சார்லி சாப்ளின் அழுத்தப்படுத்தி காட்ட விரும்புவது தொழில்மயமாக்கலின் (industrialization) தீங்குகளையும், அதனால் சூறையாடப்படும் தொழிலாளர் வளத்தையும்.
இப்படத்தில் சார்லி சாப்ளின், சமுதாயத்தில் நிலவும் தீங்கினால் அடிபட்ட ஒரு இரையாக வலம் வந்து, நகைச்சுவை பாணியில், அந்த பிரச்சனையின் தீவிரத்தை சுட்டிக்காட்டுகிறார்

அதே தளத்தில் நம் தமிழ் திரைப்படங்களை வைக்கும் போது , ஆறுதல் பரிசு பெறுபவை வெகு சில படங்களே. சட்டென நினைவுக்கு வருவது…சர்வர் சுந்தரம் திரைப்படத்தில், நாகேஷ் பசியில் அவதிப்படும் காட்சியும் மேஜர் சுந்தராஜனிடம் காசின்றி தள்ளாடும் காட்சியும் தான்

பெரும்பாலான நகைச்சுவை நடிகர்கள்… சமூகப் பிரச்சனைகளுக்கு இரையாகும் மனிதர்களை கேலி செய்வதன் மூலம், தம் ‘நகைச்சுவை’ திறனை வெளிப்படுத்துகின்றனர். உடல் பருமனையோ அல்லது ஒருவரின் நிறத்தையோ, அவர் பாலினத்தையோ, பால் நாட்டத்தையோ, ‘நகைச்சுவை’விருந்தளிக்க பயன்படுத்தும் கேவலமான கலாச்சாரம்…நம் திரைத்துரைக்கே சொந்தமானது

அமெரிக்காவில் கறுப்பினத்தவரை, அவர்களின் நிறம் அல்லது இனம் சார்ந்த பெயர் வைத்து அழைப்பது இனவெறியாக கருதப்படுகிறது. நேற்று YouTube நிகழ்படம் ஒன்றை பார்த்தேன்

இந்நிகழ்படத்தில், ஒரு கறுப்பின ஆணை, இன்னொரு சிறுபான்மை இனத்தை சேர்ந்த நபர், “எனக்கு அவனை பிடிக்காது..ஏனெனில் அவன் கறுப்பினத்தவன்”, என்று விமர்சிக்கிறார்.

“என்ன அராஜகம்டா இது..இப்பிடியும் இருப்பாங்களா?”, என அதிர்ச்சியில் வியந்த எனக்கு, ‘பளார்’ என விழுந்த அறை…’உலகம் பிறந்தது எனக்காக’ திரைப்படத்தின் இந்த காட்சி…

ஒரு பெண்ணின் நிறமானது, திருமணத்தில் விலை போக எத்தனை அவசியம், அவள் கருப்பென உணர்ந்தபின் கணவன் அடையும் வெறுப்பு, தன்னை மன்னித்து ஏற்றுக்கொள்ளுமாறு மனைவி மன்றாடுவது …என சமூகத்தின் ‘நியதியாய் ‘ வேரூன்றி இருக்கும் நிறவெறியை…’நகைச்சுவையாய்’ மேடை ஏற்றி இருப்பது…படைப்பாளி மற்றும் அவன் அங்கம் வகிக்கும் சமூகத்தின் பிற்போக்குத்தனத்தையே பறைசாற்றுகிறது

கேலிப்பொருட்கள் வரிசையில், நிறத்திற்கு அடுத்தபடி, நம் நகைச்சுவை நடிகர்கள் கைவசம் இருப்பது, சக நடிகர்களின் உடல் அமைப்பு.
சக நடிகர்களின் உடல் பருமன், அல்லது அவர்கள் உணவு உட்கொள்ளும் அளவு, போன்ற விஷயங்கள் தலைமுறை தலைமுறையாய் ‘நகைச்சுவை’ விருந்தாக பரிமாறப் படுகிறது.

திரைப்படங்களில் நகைச்சுவை காட்சிகளாய் அரங்கேறுபவை…நிஜ வாழ்க்கையிலும் செவ்வனே பயன்படுத்தப்படுகிறது. பாதிக்கப்பட்டவர் துக்கப்பட்டாலோ வருத்தப்பட்டாலோ, “மச்சி …எல்லாம் ஒரு காமெடிக்கு தான்”, என்ற சப்பகட்டுகளும் கேட்டவண்ணமே உள்ளது

சமீப காலத்தில், பெண்களின் உணவு பழக்கங்களை கேலி செய்யும், அல்லது அவர்களின் ‘காதலனிடம் இருந்து பணம் ‘பிடுங்கும்’ குணாதிசயத்தை’…நகைச்சுவைக்கு பயன்படுத்தும் ‘கலாச்சாரம்’ சற்று அதிகமாகவே வலம் வர ஆரம்பித்துள்ளது. காதலில் சொதப்புவது எப்படி திரைப்படத்தில் ஆரம்பித்து, மெரினா, இஷ்டம், போடா போடி என…பட்டியல் நீள்கிறது

இப்படங்களின் வசனங்கள் பெரும்பாலும்..”இந்த பொம்பளைங்க இருக்காங்களே…”, “இந்த எடத்துல ஒரு பொண்ணு என்ன நினைப்பானா…”, என தொடங்கும். இது ஒரு விதமான சலிப்பையும், வெறுப்பையுமே விட்டுச் செல்கிறது.
இது ஒரு குறுகிய வட்டத்திற்குள் இருக்கும் ஆண் சிங்கங்களை சந்தோஷப்படுத்த இயக்குனர்கள் பயன்படுத்தும் யுத்தி எனில், இது, திருநங்கைகளை ‘கைகள் தட்டி கும்மாளம் அடிக்கும்’ கதாப்பாத்திரங்களாக பொதுமைப்படுத்துவதற்கு நிகராகும்.

சமீபத்தில் பார்த்த ‘போடா போடி’ படத்தின் ‘நகைச்சுவை’ காட்சிகள், நம் சமூகத்தில் செவ்வனே பரவி இருக்கும் பெண்ணடிமை மற்றும் ஆணாதிக்கத்தை வெளிச்சம் போட்டு காட்டுகிறது.
ஒரு காட்சியில், கதாநாயகியின் ‘நடனம் ஆடி வெற்றி பெற வேண்டும்’ என்ற ஆசையை முறியடிக்க VTV கணேஷ், சிம்புவிற்கு கொடுக்கும் அறிவுரை, “தம்பி…ஒரு கொழந்தைய குடு.வேற எதுலயுமே அவங்க கவனம் திரும்பாது”; அய்யனின் சொல் கேட்டு சீடனும் அதையே செய்வான்

சமீபத்தில் பார்த்த வடிவேலு மற்றும் சந்தானம் நடித்த நகைச்சுவை காட்சிகளில், ‘சண்டாளன்’ என்ற சொல், மிக அதிகமாக பயன்படுத்தப் படுவதை கவனித்தேன்

முதலில் ‘சண்டாளன்’ என்ற சொல், ஒரு சாதிப்பிரிவினை குறிக்கும் என்பது நம்மில் எத்தனை பேருக்கு தெரியும் என்பது சந்தேகமே. ஒரு சாதியினரை குறிக்கும் சொல்லைத் தாண்டி, ஒரு இழிச்சொல்லாக (swear word ) மட்டுமே கருதப்படுவது, சமூகத்தின் அறியாமையையே காட்டுகிறது.

வேறு சாதிப் பெயர்களை இத்தனை சாதரணமாக பேச்சுவழக்கில் பயன்படுத்துவது…சாத்தியமா?
“சண்டாளா இப்படி செஞ்சிட்டியே” விற்கு பதில்,
“டேய்…தேவனே…இப்படி செஞ்சிட்டியேடா “, “அய்யர் பைய்யனே …இப்படி செஞ்சு தொலைச்சியேடா”, என்ற வாக்கியங்கள் உபயோகிக்கப் படுமெனில், ஊரில் ஏற்படும் சாதிப்பூசல்கள் கைமீறிப்போகும்.

சாதிவெறி தலைவிரித்தாடும் தமிழ் சமூகத்தில், அதன் சுவடுகளையே வேரோடு அழிக்க வேண்டுமெனில், அந்த சாதிப் பிரிவுகளின் பெயர்களை, நம் பேச்சு வழக்கிலிருந்து வெட்டி எறிவதே எடுக்கும் முதல்படியாகும்
அந்நிலை நோக்கி போக சமூகம் எத்தனிக்கையில் (எத்தனிக்கிறதா என்பது வேறு கேள்வி), அதனை சரளமாக நகைச்சுவை காட்சிகளில் பயன்படுத்துவது ஒரு நெருடலாகவே உள்ளது.

சமூக விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்தா விடினும், இச்சொற்களின் தீவிரம் அறிந்து, நகைச்சுவை காட்சிகள் மற்றும் பாடல்களிலிருந்து இச்சொற்களை களையும் போது,

“சண்டாளி..உன் பாசத்தால…”, என பருத்திவீரன் படத்தில், ‘ஐய்யயோ’ பாடலின் வரிகள்

“சண்டாளி…உன்கிட்ட சருகாகி நின்னேனே..”, என தாண்டவம் படத்தில் வரும் ‘அனிச்சம் பூவழகி’ பாடல் வரிகள் இருக்க இடமின்றி விலகி ஓடும்

“தணிக்கை குழுவிற்கே பெரிதாக இதைப் பற்றி கவலை இல்லை எனும்போது…ஒரு பாட்டாக அல்லது ஒரு ‘காமெடி’ காட்சியாக பார்த்து விட்டு போவதில்…தவறொன்றும் இல்லையே”, என சப்பக்கட்டு கட்டுபவர்களுக்கு,

“fact fact”, “வடை போச்சே”, “வேணாம்…அழுதுடுவேன்”…மாதிரியான வசனங்கள் இன்று நம் பேச்சு வழக்கில் இடம் பெற காரணமாய் இருந்தது…lexicon என அழைக்கப்படும் பேரகரமுதலியோ அல்லது லிப்கோ சொல் களஞ்சியமோ இல்லை…அவை நம் நகைச்சுவை செம்மல்களின் கைவண்ணமே!

இவற்றின் வரிசையில், சாதிப்பெயர்களும் சரளமாக இணைகையில், ‘சாதிகள் இல்லையடி பாப்பா”, “சாதி இரண்டொழிய வேறில்லை”, போன்ற வாக்கியங்கள்…புத்தகங்களில் வாக்கியங்களாக மட்டுமே இருக்கும்.

விஜய் தொலைக்காட்சியில் ‘அது இது எது’ நிகழ்ச்சி பார்த்த மாத்திரத்தில்
“போதும்டா சாமி காமெடினு இன்னும் எவ்வளவு கேவலமா போவீங்க”, என கேட்கத் தோணிற்று

‘சிரிச்சா போச்சு’ என்ற ஒரு பகுதி…அதில் நாட்டாமையாக வரும் ஒரு நபர், ஒரு பெண் மானபங்கம் செய்யப்பட்ட சம்பவத்தை விசாரிக்கிறார். அந்த நாட்டாமையும், அந்த காட்சியில் இடம் பெற்ற மற்றவரும் அந்த பலாத்காரத்தை பற்றி பேசும் கொச்சை பேச்சுக்களும், அதனை நகைச்சுவையாய் அளந்துவிடும் வசனங்களும்…இழிவின் உச்சம்.

‘நீயா நானா’ போன்ற சமூக அக்கறை உள்ள நிகழ்ச்சிகளை ஒளிபரப்பும் விஜய் தொலைக்காட்சி, இப்படி ஒன்றை அரங்கேற்றியது வருத்தத்திற்குரியதே

அனைத்திற்கும் மேல், அந்நிகழ்ச்சியானது, அப்படி ஒரு களத்தினை, ‘நகைச்சுவை ததும்ப’ அளிக்க முடியும் என நினைத்த படைப்பாளி மற்றும் அவன் அணியின் ஆணாதிக்க திமிரையே வெளிச்சம் போட்டு காட்டுகிறது.
இரக்கமற்ற கேலி கிண்டல்களும், பாலியல் வன்கொடுமைகளும், மனிதநேயமற்ற நகைச்சுவையாகவே பார்க்கப்படும் போது , அந்த காட்சிகள் வினவின் இந்தப் பதிவு சுட்டிக்காட்டும் காமவெறியர்களை கொண்டாடுவது போன்றே காட்சி அளிக்கிறது.

“அப்ப என்ன சொல்ல வர…தமிழ் படங்கள்ல ஒரு காமெடி சீன் கூட வேலைக்கு ஆகாதுனா…?”, என புருவத்தை உயர்த்துபவர்களுக்கு..

தமிழ் படங்களின் நகைச்சுவை காட்சிகளை தொடர்ந்து பார்ப்பதனால் மட்டுமே…இந்த பதிவில் என் வருத்தங்களையும் ஆதங்கத்தையும் வெளிப்படுத்த முடிகிறது

‘சூப்பர் காமெடி’ என கூறிய உடன், என் நினைவிற்கு வருபவை, காதலிக்க நேரமில்லை படத்தில், நாகேஷ் பாலய்யாவிற்கு சொல்லும் திகில் கதை, வாலி படத்தில் விவேக் passport புகைப்படம் எடுக்கும் சாக்குடன், ஒளிப்பட நிலையத்தின் வரவு செலவு கணக்குகளை கேட்கும் காட்சி, போக்கிரி படத்தில் வடிவேலு தன் கொண்டையினால் ஒவ்வொரு முறையும் மாட்டிக்கொள்ளும் தருணங்கள் …என நீண்ட பட்டியல் உண்டு.

திரைப்படம் என்பது ‘3 மணி நேர பொருளற்ற பொழுதுபோக்கே’, என்ற குறுகிய வட்டத்தில் இருந்து வெளியே வரும் போது, தரமான, நினைத்த மாத்திரத்தில் முகத்தில் ஒரு சிரிப்பை கொண்டு வரும் நகைச்சுவைக் காட்சிகள் உருவெடுக்கும்.

“இது எப்ப வாங்கினது? ஒரு நாலு பவுன் இருக்குமா…?”, என அனிதாவின் கழுத்துச் சங்கிலியை தொட்டு பார்த்தபடி கேள்விக்கணைகளை தொடுத்தாள் லக்ஷ்மி.
“ஒ அதுவா…மாமியாருக்கு chain வாங்க போயிருந்தோம். நீயும் ஏதாவது வாங்கிக்கன்னு அவர் சொன்னாரு (ஒரு வெட்கத்தில் சற்றே அனிதாவின் தலை குனிந்தது) அதான். இது ஏதோ புது designனு சொன்னாங்க. சரி வாங்குவோமுனு…”, என ‘வாங்கிய பலனை அடைந்துவிட்டோம்’ என்ற பெருமிதம் சிறிதும் வெளியே தெரியாதபடி அலுத்துக்கொண்டாள் அனிதா.

“ஓகே லேடீஸ்….என்னுடைய அடுத்த படைப்பு ரெடி. Blogல update பண்ணீட்டேன். படிச்சிட்டு comments விடுங்க”, என தன் பெருமையை சபையில் சமர்ப்பித்தாள் லீலா.
“இந்த முறை என்னம்மா…திரும்பவும் ஏதாவது வாயில நுழையாத பேர்ல ஸ்வீட்டா?”, என வார்த்தைகளை நெய் போல் ஊற்றி பெருமை தீயை கொழுந்து விட்டு எரியச்செய்தாள் கல்பனா.
“பேர் வாயில நுழையலனா என்ன…அன்னிக்கி kaaju kathliய கட்டு கட்டுன்னு கட்டினது நெனவிருக்குல…? அதுக்கும் இப்படி தான் சொன்ன”, என முழங்கைய்யால் கல்பனாவை லேசாக இடித்தாள் லீலா.

“சரி அதெல்லாம் விடுங்கடி…நம்ம வினோதினி கிசுகிசு ஏதாவது?”, என நிகழ்ச்சி நிரலில் புதியதாய் ஒன்றை நுழைத்தாள் அனிதா.
“அட நான் கூட phone பண்ணி விஷயத்த சொல்லனும்னு நெனச்சேன். அன்னிக்கி அவள பஸ்ல பாத்தேன். அவ புருஷனும் இருந்தான். பஸ் கூட்டமா இருந்ததுனால பேசல. என்னமா கொழையறா புருஷன் கிட்ட. பஸ்ல எல்லாரும் அவங்களத்தான் பாத்துகிட்டு இருந்தாங்க. என்னவோ காதல் ஜோடிங்க மாதிரி…அவன் ஏதோ காதுல சொல்றான்; அவ கெக்கபெக்கன்னு சிரிக்கிறா…சகிக்கல”, என பஸ்ஸின் நிகழ்வுகளை நேரடி ஒலிபரப்பு செய்தாள் லக்ஷ்மி.

“கொஞ்சம் ஓவராவே ஆடராடி அவ…என்னோட அந்த ‘motichoor laddu ‘ recipe ..அதுக்கு comment கூட 150 தாண்டிச்சே!! அதுக்கு ஒரு comment விட்டிருக்கா பாரு…அதுவும் private கமெண்ட்; இரு iphoneல காட்டறேன்”, என தன் அலைபேசியில் அந்த பதிவையும், அதற்கு வந்த பின்னூட்டங்களையும் தேடி எடுத்தாள்.
“படிக்கிறேன் கேளு…”லீலா ஒரு ‘சமையல் queen’ஆ மாறிட்டு வர. வாழ்த்துக்கள்!! நெறையா பேர் உன் பதிவுகள follow பண்றாங்கன்னு பாத்தாலே தெரியுது. நீ சமையல் மட்டும் இல்லாம பொது விஷயங்கள் பத்தின உன் கருத்துக்களயும் எழுதலாமே…படிக்க வர்றவங்க அவங்க நினைக்கறத தெரிவிப்பாங்க…அப்படியே ஆரோக்கியமான விவாதங்களுக்கு உன் blog நல்ல தளமா அமையும்னு நான் நினைக்கறேன். சமையல் குறிப்பு அல்லாத விஷயங்களில் உன் கருத்துக்களை தெரிந்து கொள்ள ஆர்வத்துடன் காத்திருக்கும் உன் ரசிகை வினோதினி :)”…அம்மா சொல்லிட்டாங்களாம்…நாம கேட்டு நடக்கனுமாம். நான் சொல்லட்டுமா…அவளுக்கு கடுப்பு…வேற ஒன்னும் இல்ல”, என சரமாரியாக வினோதினியை திட்டி முடித்தாள் லீலா.

“தனக்கு எல்லாம் தெரிஞ்சா மாதிரி நடப்பான்னு தான் நமக்கு தெரியுமேடி. நீ எதுக்கு தேவையில்லாம tension ஆகற. ஏதோ நம்ம husbands’ friend அவ புருஷன். அந்த ஒரு காரணத்துனால தான் அவள சேத்துக்க வேண்டிய கட்டாயம். if given an option…அவளுக்கு ‘good bye’ சொல்ல நான் எப்பவுமே ரெடி”, என தன் ‘கைய்யறு’ நிலையை நொந்துக்கொண்டாள் கல்பனா.
“இவள பத்தி பேச ஆரம்பிச்சாலே ஒரு bitter endதான் எப்பவும்; சரி எனக்கு டைம் ஆகுது. பையன் ஏதோ video game வேணும்னு கேட்டான். நான் அப்படியே நடைய கட்டறேன்”, என லக்ஷ்மி விடைப்பெற, கோயில் மணி சத்தம் கேட்டு, அனைவரும் கற்பகிரகம் நோக்கித் திரும்பினர்.

“ஆனா கோயில் வந்தா நிம்மதி கெடைக்கும்னு சொல்றது…இதுதான் போல. every week இப்படி உங்களோட பேச chance கெடைக்கறதே கோயில்லதான். ஒரு வாரம் முழுக்க மனசுல புழுங்கிட்டு கெடக்கற விஷயங்கள போட்டு உடைக்கறதுல ஒரு அலாதி சந்தோஷம். எனக்கும் நேரமாச்சு… அவர் வந்துடுவாரு…இன்னிக்கி evening snackக்கு சமோசா செய்யலாமுன்னு இருக்கேன்”, என விடைப்பெற்றாள் கல்பனா.

அலுவலக உண் மேசையில்…

“என்னப்பா இது உங்க பொண்டாட்டிங்க சொல்லி வச்சு பொங்கல் செஞ்சாங்களா? ரெண்டு பெரும் அதையே கொண்டுவந்திருக்கீங்க?”, என உரையாடலுக்கு பிள்ளையார் சுழி போட்டான் கணேசன்.
“இது உனக்கு புரியாது தம்பி. இன்னிக்கி கணவர்களுக்காக மனைவிகள் கடவுளிடம் பிராத்தனை செய்யும் தினம். கட்டின புருஷன் நல்லா இருக்கணும்னு பூஜை செய்வாங்க. வீட்ல வடை, அப்பளம், பொங்கல்…சூப்பர் விருந்து. அதுதான் tiffin box க்கு பதில் இன்னிக்கி 5 அடுக்கு கேரியர்”, என விளக்கம் அளித்தான் சரவணன்.

“இன்னும் என்ன ரெண்டு மாசம் தான…அப்பறம் டும்டும்டும். அதெல்லாம் இப்பவே சொல்லி வச்சுடு கணேசு…அதுவேற இதுல எல்லாம் எனக்கு நம்பிக்கை இல்ல…அது இதுனு பேச போறாங்க. நமக்கு க.மு, க.பி ரெண்டும் ஒரே மாதிரி இருக்கணும்னா…நம்ம பொண்டாட்டி நம்ம பேச்ச கேட்டு நடக்கறவளா இருக்கணும். friendsஆ இருக்கலாம், அது இதுனு சொன்னாங்கனு வைய்யு….முதலுக்கே மோசமா போயிடும்”, என ஒரு மனைவியிடம் இருக்க வேண்டிய ‘இன்றியமையாத’ குணாதிசயத்தை முன் வைத்தான் குணசேகரன்.

“சொல்ல மறந்துட்டேனே…’நீயா நானா’ ல அடுத்து ‘கணவன் மனைவி…நண்பர்களாய் இருப்பது சரியா தவறா’னு ஒரு தலைப்பு போல. பங்கேத்துக்க interest இருந்தா தொடர்பு கொள்ள சொல்லி எங்கயோ படிச்சிருக்கா. நானும் போறேங்கன்னு கேட்டா.எனக்கு அப்படியே தூக்கிவாரி போட்டுச்சு. இவ ‘அவர் தான் ஒசத்தி’னு பேசினாலும், அந்த பக்கத்துல இருக்கறவங்க, இல்ல guest பேசறத கேட்டுட்டு வீட்டுக்கு வந்து “நீங்க இன்னிக்கி கொஞ்சம் சமையல பாத்துக்கோங்களேன்”, “கொஞ்சம் தலை வலிக்குது…காபி போட்டு குடுக்க முடியுமா”னு கேட்டாங்க….கதை அதோகதிதான். அதெல்லாம் ஷூட்டிங் அது இதுனு நாள் முழுக்க போயிடும். அப்பறம் tired ஆயிடுவ”னு ஒரு வழியா அவ வாய அடைச்சேன்”, என கரையை தாக்க வந்த புயல் பற்றியும், அது சுமூகமாக கரை கடந்த அழகையும் விவரித்தான் சரவணன்.

“நீங்க ரெண்டு பேரும் சொல்றத பாத்தா…கொஞ்சம் ஜாக்கிரதையா தான் இருக்கணும் போலவே”, என தலையை சொரிந்தான் கணேசன்.
“மனைவி அமைவதெல்லாம் இறைவன் கொடுத்த வரம்னு எந்த கோமாளியோ சொல்லிவச்சுட்டான். அதெல்லாம் ஒன்னும் இல்ல. நாம நடந்துக்கறதுல தான் இருக்கு. அவங்க கேக்கறதெல்லாம் வாங்கி கொடுக்கணும். ரொம்ப அன்பா நடந்துக்கணும்…சுமாரா இருந்தாலும் அவங்கள “நீ தான் சூப்பர்…நீ போட்டில இல்லாத ஒரே காரணத்துனால தான் ஐஸ்வர்யா பட்டத்த வாங்கினா”, அது இதுனு அளக்கனும். அவ்வளவுதான்…அப்படியே விழுந்து விழுந்து கவனிப்பாங்க பாரு…”, என உபதேசங்களை சரமாரியாக அவிழ்த்து விட்டான் சரவணன்.

பேசிக்கொண்டே இருக்கையில், கணேசனின் அலைபேசி ‘காதல் வைத்து காதல் வைத்து காத்திருந்தேன்’ என பாட, “நம்பினா நம்பு…உன்ன பத்தி தான் நினைச்சிட்டு இருந்தேன்…நீயே கால் பண்ணிட்ட”, என கூறிக்கொண்டே நழுவினான் கணேசன்.

மாலை…சரவணன் வீட்டில்

“கல்புமா…சமோசா தான…வாசனை மூக்கத்தொளைக்குதே”, என கூறியபடி வீட்டினுள் நுழைந்தான் சரவணன்.

“என்னங்க இன்னிக்கி சீக்கிரம் போல…சமொசாவா…ஆமாங்க…ஏதாவது differentஆ பண்ணலாமுன்னு…”, என குழைந்தாள் கல்பனா.
“சரி…கைக்கால் அலம்பிட்டு freshen up ஆகிட்டு வரேன்”, என குளியலறையில் நுழைந்தான் சரவணன்.

சமயலறை நோக்கி நடந்த கல்பனாவின் கண்கள் உண் மேசை பக்கம் திரும்பியது. ஏதோ வண்ண அட்டை தென்பட்டது; கையில் எடுத்தாள். எடுத்து படித்த மாத்திரத்தில்….முகத்தில் ஒரு 1000 watts புன்னகை. “For the sweetest woman in the world” என வாழ்த்து அட்டையின் வரிகளை படித்த படி, “என்னங்க…எனக்கா இது? எதுக்குங்க இதெல்லாம்”…என குளியறையிலிருந்து வந்த சரவணன் நோக்கி ஓடினாள்.

“உனக்கு தான் என் தங்கமே. கணேசன் அவன் would-beக்கு card வாங்கனும்னு சொன்னான். நானும் கூட போனேன். இது அங்க கண்ணுல பட்டது. உன் ஞாபகம் வந்தது. அதுதான்”, என சாதாரணமாய் விடை அளித்தான் சரவணன்.

“போங்க…எனக்கு வெக்கமா இருக்கு”, என தலை குனிந்த படி, கால் விரல்களால் கோலம் போட்ட வண்ணம், வாழ்த்து அட்டையை முத்தமிட்டாள் கல்பனா.

************************************************************************************************

“நீயா நானா”வில் சென்ற வாரம் பார்த்த ஒரு விவாதத்தின் தாக்கம் இச்சிறுகதை. ‘கணவரே கண் கண்ட தெய்வம்’ என வாதாடிய அணியில் இருந்த சில பெண்களின் விவாதங்கள்…சிரிப்பை விட கோபத்தையே வரவழைத்தது. அந்த கோபமானது அப்பெண்களின் மீதானதல்ல என்று மட்டும் தெளிவாக புரிந்தது. ஆரம்பத்தில் ‘கணவனே உன் பாதுகாவலன்’, ‘அவர்களின் விருப்பத்திருக்கு இணங்கி நடப்பது…திருமணத்திற்கு பின் உன் தலையாய கடமை’ என சமூகத்தினால் சாவிக்கொடுத்து பழக்கப்பட்ட பெண்கள்…இன்று எவர் துணையுமின்றி தமக்குத்தாமே விலங்கணிந்துக் கொள்வது….சமூகத்தின் வெற்றியே!!

“நான் சிந்திக்கிறேங்க…அதுனால தான் பாத்திரம் கழுவறது என் வேலை…அவர் செய்யக்கூடாதுன்னு தெரிஞ்சிருக்கு”
“நான் M .B .A படிச்சா தான் என்ன…அவர் ஆம்பளை..கட்டாயமா என்னவிட உலகறிவு ஜாஸ்த்தியா இருக்கும்”
“அவர்கிட்ட சரணாகதி அடையறது எனக்கு பிடிச்சிருக்குங்க”, போன்ற வாக்கியங்கள் கேட்டமாத்திரத்தில் ஒரு ஏமாற்றமும் வருத்தமுமே தோன்றியது.

“இப்படி செயல்படுவதே ஒரு ‘குடும்பத்தலைவி’க்கு பெருமை சேர்க்கும்” என மறைமுகமாக போதிக்கும் சமூகமும், அவள் விரும்பி அடிமையாய் இருக்கும் நிலையை சுட்டிக்காட்டாத ஆண்மகனும்…அவளின் கிணற்றுத்தவளை கோலம் கலையாமல் இருக்கவே விரும்புகின்றனர்.

இச்சூழ்நிலையில்…அந்த பெண், “தனிமனிஷியாய் எனக்கு என்ன பிடிக்கும்”, “பிறர் திருப்தி அடைய பற்பல வேலைகளை செய்த நான்…எனக்கென என்ன செய்துகொண்டேன்”, போன்ற கேள்விகளை கேட்பதின் மூலமும், அதற்கான விடைகளை அடைய செயல்படுவதின் மூலமுமே அப்பாழ்கிணற்றிலிருந்து விடுபடுகிறாள்.