Posts Tagged ‘ஆள்குறைப்பு’

என் அலுவலகத்தில் சமீபத்தில் நடந்த ஆள் குறைப்பு, 5 வருடங்களுக்கு மேல் என்னுடன் வேலை செய்தவர்கள் வேலை விட்டு சென்றது, திடீரென வேலை இல்லாமையால் நண்பர்களின் ‘அடுத்தென்ன செய்வது’ என்ற பதட்ட நிலை, “அழுது கொண்டும் புலம்பி கொண்டும் இருப்பதனால் வேலை திரும்ப கிடைத்துவிட போவதில்லை” என்ற யதார்த்தமும் இந்த பதிவு எழுத தூண்டியது
.
தேம்பித் தேம்பி அழும் ‘நற்குணம்’ சிறுவயதில் என்னை தொற்றிக்கொண்ட நோய் எனலாம். குணப்படுத்தவே முடியாத நோய் இல்லை என்பதனால், கடந்த 2 வருடங்களாக குணமடைந்து வருகிறேன். ‘எந்த பொண்ணு தான் அழல’ என்பவர்களுக்கு, அந்நோயின் வீரியத்தை இங்கு நிச்சயம் விளக்க வேண்டும்.

‘அழுமூஞ்சி’ அனு என நிச்சயம் எனக்கு பட்டப்பெயர் இருந்திருக்கும் பள்ளி காலங்களில்.
கொஞ்சம் நன்றாக படிப்பேன். பள்ளியில் முதல் மதிப்பெண் வாங்குவது மட்டுமே குறிக்கோளாக கொண்டிருந்த, ‘ஆசிரியர்களுக்கு மிகவும் பிடித்த’ மாணவி (அந்த படிப்பை மட்டுமே கட்டி அழுததனால், சிறு வயதில் மட்டுமே அனுபவிக்கக் கூடிய கலாட்டாக்கள், செல்லச் சண்டைகள் அனைத்தையும் தவற விட்டேன் என்பது இன்னொரு பதிவுக்கு!!!)
எழுதும் போதே சிரிப்பும் சிறிது கோபமும் வந்தாலும், 25ற்கு 24.5 வாங்கினால் அழுவேன்; என்னை விட .5 அதிகமாக வேறொரு மாணவனோ மாணவியோ வாங்கி இருந்தால் அழுவேன்; எனக்கு பிடிக்காத செயலை யாரேனும் செய்தால் அழுவேன் (எனக்கு பிடிக்காத உணவில் இருந்து, எனக்கு பிடிக்காத வார்த்தைகள் பயன்பாட்டில் இருந்து…விதிவிலக்கின்றி); சரியாக படித்து எழுதாதனால் குறைவான மதிப்பெண் எடுத்தால் அழுவேன்; சில சமயங்களில் விபரீதமாக, ஒரு கவன ஈர்ப்பு நடவடிக்கையாக அழுவேன். ஒரு நொடி தெனாலி படத்தின் ‘எல்லாம் சிவ மயம் என்பர்; எனக்கு எல்லாம் பய மயம் ‘ வசனம் நினைவுக்கு வருவது சகஜமே!!

பள்ளிப்பருவத்தில் நிகழ்ந்த இந்த ‘அழுகை காண்டம்’ இந்தியாவில் வேலை பார்த்த சில மாதங்கள் வேறொரு உருவம் எடுத்தது. கைய்யறு நிலைகளின் ஆயுதமாக மாறியது கண்ணீர். அணி தலைவியாக இருந்த போது, என் அணி நன்றாக சேவை செய்தபோதும், நுகர்வோர் அதிருப்தி தெரிவித்தால் அழுவேன். வேலைக்கு தினம் இத்தனை பேர் வர வேண்டும் எனும் போது, அளவிற்கு அதிகமாக அணி நபர்கள் வராத போது அழுவேன்.

திருமணத்திற்குப் பிறகு இந்த அழுகை தொடர்ந்த போதிலும், ‘எதற்கு அழுகிறேன்’ என்ற கேள்வி முதல் முறையாக மனதில் பல முறை தோன்ற ஆரம்பித்தது.
“எப்படி திடீர் நியானோதயம்”என்றால், என் கணவன் அதை எழுப்பாத வரையில் எவரும் அந்த கேள்வியை கேட்டதில்லை. பள்ளி படிக்கையில் ஓரிரண்டு ஆசிரியர்கள், “அனு கம்மியான மார்க் வாங்கினா எப்படி feel பண்றானு பாருங்க…நீங்க யாரும் உங்க மார்க் பாத்து feel பண்றா மாதிரியே தெரியல” சிறுவயதில், இதை விட ஒரு பெரிய நம்பிக்கை தரும் வாக்கியம் தேவையா??
“தன் மேல தப்பு இருந்தா…அனு அழவே மாட்டா; அதுவே அவ மேல தப்பில்லனா அழுது தீத்துடுவா”, இது என் அம்மா. இப்படி அழுத பக்கமெல்லாம், அந்த அழுகைக்கு ஒரு அங்கீகாரம் கிடைத்ததன் பிறகு, பிரச்சனை வந்தால் அழுகை என்பது ஒரு அனிச்சை செயலாக மாறியது.
“ஏன் அழுகிறேன்” என்ற கேள்வியை தொடர்ந்து, “அப்படி நடக்காமல் இருக்க நான் என்ன செய்திருக்க வேண்டும்”, “நடந்து விட்டது…இனி திரும்ப நடக்காமல் இருக்க என்ன செய்வது”, “அவன்/அவள்/அவர் செய்வது எனக்கு பிடிக்கவில்லை…எப்படி அதை வெளிப்படுத்துவது”, “அழுததனால் இப்பொழுது பிரச்சனை தீர்ந்தததா”, “என் மீது கொண்ட பரிதாபம் தான் கண்ணீராய் கொட்டுகிறதோ”, “கண் மை அழிந்து கண்ணாடியில் பார்க்க முடியாத படி முகத்தை மாற்றிக் கொள்கிறேனே…இதற்கா அழுகிறேன்”, என சரமாரியாக கேள்விகள் வரிசைக்கட்ட ஆரம்பித்தன.

25 வருடங்களாக கட்டி காத்த ஒரு பாரம்பரியத்தை கைவிட வேண்டுமா? வெற்றிக்கு ‘உறுதுணையாய்’ இருந்த ஜலசக்தியை மலையேற்ற வேண்டுமா? போன்ற கேள்விகளை முன்னிறுத்தியதுடன், தோல்வியை ஏற்றுக்கொள்ள என் மனம் தயாராகவே இல்லை. அந்த நெருடலை கணவனிடம் கூறும் போதும் அழுதேன் எனது தெளிவாக நினைவில் உள்ளது!!
கண்ணீரை அடக்கி ஒரு சூழ்நிலையை சமாளிக்க வேண்டும் என நினைத்த போதெல்லாம்…ஒரு நிராயுதபாணியாக உணர்தேன். ஓரிரண்டு தடவை அழுகை இல்லாத வழிமுறைகளை கையாண்டு, சுமூக தீர்வு கண்ட போதும், “இதெல்லாம் சும்மா உப்புக்கு சப்பாணி; பெரிய பெரிய பிரச்சனை வரும் போது, அழுகை இல்லாம ஒரு அணுவும் அசையாது”, என என் அகந்தை மட்டும் எதிரொலித்துக் கொண்டே இருந்தது.

அந்த ‘நியானோதயம்’ பிறந்து 2 வருடங்கள் பக்கம் ஆகி விட்டது. முழுதாக குணமடைந்து விட்டேனா எனில், நோய் கிருமியின் சில துணுக்குகள் இன்னும் மிஞ்சி இருக்கிறது.
அடிக்கடி இல்லையெனினும் ஆடிக்கு ஒரு நாள் அமாவாசைக்கு ஒரு நாள் ஏதாவது ‘சப்பை’ காரணத்திற்க்காக அழுவது உண்டு.
பகுத்தறிவும் இந்த நோய் குறைப்புக்கு நிச்சயம் உதவியது எனலாம். “நல்லவங்களுக்கு எப்பவுமே நல்லது தான் நடக்கும்”, “உன்னால் முடிந்ததை செய்…மிச்சத்தை அவன் பார்த்துக் கொள்வான்”, “எல்லாம் விதி…நம்ம தலைல என்ன எழுதி இருக்கோ, அதுதான் நடக்கும்”, போன்ற ‘பொன்மொழிகளில்’ இருக்கும் போலித் தனம் புரிந்தது. அதனால் அப்பொன்மொழிகளை பொய்ப்பிக்கும் படி நிகழ்வுகள் இருக்கும் போது, கண்ணீர் தலை தூக்க மறுத்தது.

இனி நிகழ்காலத்திற்கு,
வேலைநீக்கம் செய்தி வழங்கப்பட்ட அடுத்த நாள், முந்தைய நாள் நிகழ்வுகளை பற்றிய பேச்சு மட்டுமே ஒவ்வொரு இருக்கையிலும்; ஆட்குறைப்பினால் பாதிக்கப் பட்டவர்களுடன் பேசும் போதெல்லாம், வருத்தம் தொண்டையை அடைத்த போதும், அழ தோன்றவில்லை. அனிச்சையாய் நிகழ்ந்ததா அல்லது, “நான் அழுது அவர்களின் வருத்தத்தை பெருக்கக்கூடாது”, என்ற எண்ணத்தின் பேரில் நிகழ்ந்ததா என தெரியவில்லை.
யதார்த்தம் மெதுவாக படர ஆரம்பித்த போது, எங்கள் அணியில் இருந்து வேலை இழந்தவர்களுக்கு, பிரியாவிடை கொடுப்பது பற்றிய பேச்சு துவங்கியது.
அவர்கள் வேலையில் இருக்கும் கடைசி நாளன்று மதிய உணவு, மதிய தேநீர், வேலை முடிந்த பின் மதுபானக் கடைக்கு செல்லலாம் என ஆலோசனைகள் வந்தவாறு இருக்க, தோழி ஒருத்தி, “அதன் பின் இந்த இடமே முற்றிலும் மாறி இருக்கும்” என யதார்த்தத்தை உரைத்தாள். அப்போது எனக்கு வேலை விட்டு செல்லும் ஒவ்வொருவிரடமும் நான் பகிர்ந்து கொண்ட நட்பு சட்டென நினைவுக்கு வந்தது. ஒரு தோழியிடம் ஆஸ்திரேலிய அரசியல் பற்றி சதா சர்வ காலமும் கேள்விகள் எழுப்பிய வண்ணம் இருப்பேன். வேலையில் எந்த பிரச்சனை வந்தாலும், புலம்பித் தள்ள வேண்டும் எனத் தோன்றும் போதெல்லாம் செவி மடுத்தவள் இன்னொரு தோழி.
அப்பொழுது, கசப்பான யதார்த்தை போட்டு உடைத்த தோழியின் கண்கள் கலங்கின. அதற்காகவே என் கண்கள் காத்திருந்தது போல், கண்ணீர் பொள பொளவென பொங்கியது. சமாதானம் செய்ய இன்னொரு அணியில் இருந்து வந்த பெண்ணின் கண்களும் கலங்கின.
என் இருக்கையில் நின்றபடி நாங்கள் விசும்பிக் கொண்டிருந்ததை மற்ற ஊழியர்கள் பார்ப்பதை கவனித்து, சந்திப்பு கூட்ட அறை (meeting room) தேடி நடந்தோம். ஒன்றுமே கிடைக்காததனால், மாற்று திறனாளிகளுக்கான கழிப்பறையில் நுழைந்தோம். வெக்கி வெக்கி அழுதேன்; புலம்பினேன்; அவர்கள் பங்குக்கு தோழிகளும் புலம்பினர். மாற்றி மாற்றி அழுவதும் சமாதானம் செய்வதுமாய், 10 நிமிடம் கழித்து அமைதி ஆனோம்.

அன்று அழுததில் ஒரு தன்னிரக்கமோ, சிறுபிள்ளைத்தனமோ இருந்ததாக தெரியவில்லை. அப்பொழுது அழுகை என்பது ‘பிறரின் கைய்யறு நிலையை பார்த்து ஒன்றும் செய்ய முடியாத நம் கைய்யறு நிலையை’ வெளிப்படுத்தவும் உதவும் என்பது புரிந்தது.

ஒரு அமைதி தோன்ற ஆரம்பித்த போது, அந்த கைய்யறு நிலைக்கு உடனடி தீர்வு காண இயலாததெனினும், அந்த தருணத்தை அனைவருக்கும் முடிந்தவரையில் இதமானதாக்க என்ன செய்யலாம் என யோசிக்க ஆரம்பித்தேன்.
அணியின் பண்பாட்டு ஒருங்கிணைப்பாளராக (cultural coordinator) இருந்தேன். அணியில் இருப்பவரின் பிறந்த நாட்களுக்கு, மதிய உணவிற்கோ, தேநீருக்கோ, அணியை ஒன்று சேர்ப்பது, உணவகங்களில் மேசை பதிவு செய்வது, பிறந்த நாள் கொண்டாடுபவர்க்கு வாழ்த்து அட்டை வாங்குவது மாதிரியான வேலைகளை செய்தேன். இது போன்று அணி நபர் திருமணம் அல்லது மகப்பேறுக்கு தயார் ஆகும் போது அதனை கொண்டாட அணியை திரட்டுவதும் என் பொறுப்பு. அன்று வருத்தப்பட பல காரணங்கள் இருந்த போது, பண்பாட்டு ஒருங்கியக்குனாராக எதாவது செய்ய ஆசைப்பட்டேன். ஒரே அணியாய் 3 வருடங்கள் நாங்கள் கழித்த தருணங்களுக்கு உருவாக்கப் பட்ட அழைப்பிதழ்களை சேகரித்தேன். ஒரு காட்சியளிப்பு அளிக்கை (power point presentation) தயாரித்தேன். அதை ஒரு அழைப்பிதழில் இணைத்து, சேர்ந்து இருக்கப் போகும் கடைசி நாளன்று மதிய உணவுக்கு, அணிக்கு அழைப்பு விடுத்தேன். அணி நபர்கள் முகத்தில் அந்த அழைப்பிதழ் கொண்டு வந்த சிறு புன்னகை ஒரு திருப்தியை அளித்தது.
அன்று அழுததை நினைத்து வருத்தப் படுகிறேனா என்றால் நிச்சயம் இல்லை.என்னால் முடிந்ததை செய்யாமல், நானும் அழுத படியே இருந்திருந்தால், கவலை பட்டிருப்பேன். அன்று அழுதது பலவீனத்தின் வெளிப்பாடே இல்லை. மாறாக, சக மனிதனின் வருத்ததில் பங்கேற்க சிந்தும் கண்ணீர் துளிகள் ஒரு பலமே!