Posts Tagged ‘இந்திய குடும்பங்கள்’

தாலியின் பெருமைகளை தமிழ் மெகா சீரியல்கள் அக்கு அக்காய் பிரித்து வைக்கும் போதெல்லாம் அது பற்றிய என கருத்துக்களை எழுத தோன்றிய போதும், சமீபத்தில் மேற்கொண்ட இந்திய பயணம் அந்த நோக்கத்தை இன்னும் திறன் பட செய்தது.

பெரிதாய் ஆர்வம் இல்லாத காரணமா இல்லை என் சோம்பேரித்தனமா தெரியாது, ஆடம்பரமாக அலங்கரித்துக் கொள்வதிலோ, தங்க நகைகள் அணிவதிலோ பெரிதாக விருப்பம் இருந்ததில்லை. அப்படியே ஒரு திருமணத்திற்கு அல்லது உறவினர் வீட்டிற்கோ செல்லும் போது தங்க நகை அணிவது கட்டாயம் ஆனதெனில், இருப்பதிலேயே மெலிசான ஒரு சங்கிலி அணியவே விரும்பியதுண்டு.

திருமண பேச்சு அடிபட ஆரம்பித்த போதெல்லாம், அந்த படபடப்பு, மகிழ்ச்சி அனைத்தும் இருந்த போதிலும், அந்த தடியான தாலி கொடி கழுத்தில் எப்பொழுதும் இருக்க வேண்டுமா என்ற ஒரு கடுப்பு நிச்சயம் இருந்தது; ஏதாவது பேசி ஒரு மெலிசான தாலிக்கு சீக்கிரம் மாறி விட வேண்டும் என முடிவு செய்தேன்.

அனால் மூட நம்பிக்கைகளில் மூழ்கி இருந்த காலத்தில் கூட அந்த தாலியில் என் கணவனின் உயிர் ஊசல் ஆடுகிறது என நினைத்ததில்லை. என்னை ‘தொட்டு தாலி கட்டியவருக்கும்’ தாலி போன்ற சடங்குகளில் நம்பிக்கை இல்லாத காரணத்தினால், திருமணம் முடிந்த ஒரு வாரத்தில் அந்த தாலிக் கொடியை கழற்றினேன்.
திருமணத்திற்குப் பிறகு, பகுத்தறிவு சிந்தனைகள் மெல்ல தலை தூக்க ஆரம்பித்த போது, பெரியாரின் பெண் விடுதலை பற்றிய கருத்துக்களை விரும்பி படிக்க ஆரம்பித்தேன். பண்பாடு, கலாச்சாரம் என்ற பேரில் ஒரு பெண்ணுக்கு 1008 அடக்குமுறைகளை இந்த சமூகம் செவ்வனே அமைத்திருந்தது புரிந்தது.

பல முறை இந்த ஆணாதிக்க சமூகம் அடைந்துள்ள மாபெரும் வெற்றியை நினைத்து வியந்தது உண்டு.
அந்நேரங்களில் எல்லாம் நினைவுக்கு வருவது இந்த கதை (யாரும் சொல்லிகேட்டதா இல்லை படித்ததா அல்லது மூக்கணாங்கயிறு என யாரோ போட்ட கோட்டில் நான் போட்ட ரோடா என நினைவில்லை!!!)
மாட்டு வண்டி தன் கட்டுப்பாட்டில் இருக்க, வண்டி ஓட்டுபவர் மாட்டிற்கு மூக்காணங்கயிறு அணிவிக்கிறார்; தினந்தோறும் காலையில் இவ்வேலை நிகழ்கிறது. அவர் அதை ஒரு நாள் அணிவிக்க மறக்கும் போது, மாடு அதனை எடுத்து வந்து கொடுக்கிறது; இப்படி அவர் தொடர்ந்து மறப்பதால், அந்த மாடும் இனி இதை கழற்ற வேண்டாம் என தன் மூக்கிலேயே மாட்டிக்கொள்கிறது. சிறிது நாட்களில் தன் வேகத்தின் மீது உள்ள நம்பிக்கை மறைகிறது; அந்த மூக்கணாங்கயிறும் அதை லாவகமாக அசைக்கும் வண்டி ஓட்டுனரும் தான் தன்னை நல் வழி நடத்துகின்றனர் என நம்ப ஆரம்பிக்கிறது.
சில சமயங்களில், வேகமாக செல்லவோ அல்லது வேறு விஷயங்கள் மேல் இருக்கும் கோவத்தை வெளிப்படுத்தவோ, ஓட்டுனர், சாட்டையினால் அடித்தால், அதையும் பொறுத்துக்கொள்ள தன்னை தயார் செய்து கொள்கிறது. ஜல்லிக்கட்டு போட்டிகள், மாட்டு பொங்கல், சில சமயங்களில் சும்மாவேனும் ஓட்டுனர் ஜொலிக்கும் ரிப்பன்களையும் மணிகளையும் மாட்டும் போது, “பரவாயில்லையே என்னமா கவனிச்சுக்கறாரு”, என பெருமிதம் கொள்ள ஆரம்பிக்கிறது.

மூக்கணாங்கயிறுக்கு பதில், ஒரு பெண்ணை அடக்க தாலியை பயன்படுத்துவோம் என முடிவு செய்து, “அய்யோ இவளால வாய் பேச முடியுமே, கொஞ்சம் சிந்திச்சு ஏதாவது கேட்டுட்டா”, என பதறுகிறது ஆண் ஆதிக்க சமூகம்.
ஒரு படி மேலே சென்று, “ஒரு பெண்ணுக்கு அழகு…அச்சம் மடம் நாணம்”, “அடக்கமா இருந்தா அந்த பொண்ண எல்லாரும் கைக்கூப்பி வணங்குவாங்க”, மாதிரியான கோட்பாடுகளை பரப்புகிறது. அதிலிருந்து சிறிது விலகும் பெண்ணை, தூற்றி, ‘பெண் குலத்திற்கே ஒரு இழுக்கு’ என அவளுக்கு பட்டம் கட்டுகிறது. அவளை ‘ஒரு குடும்பப் பெண் எப்படி இருக்கக்கூடாது’ என்பதற்கு ஒரு உதாரணமாய் வருங்கால சந்ததியருக்கு போதிக்கிறது.
முளையிலேயே கிள்ளி விட்டதனால், அந்த குழந்தையே மாற்றுக் கருத்துக்களை தெரிந்து கொள்ளும் வரை, சமூகமும் அதன் வழி நடக்கும் பெற்றோரும் வாழ்வியல் கற்பிக்கும் ஆசான், அவர்கள் வகுத்த கோட்பாடுகளே வேதவாக்கு!!

இந்த தெளிவு கிடைத்த பிறகு, அந்த தாலி கயிறும் அது சம்பந்தப்பட்ட சடங்குகளும் பெண்மைக்கு ஒரு இழுக்காக மட்டுமே எனக்கு தெரிகிறது. அதனால் இம்முறை இந்தியா செல்ல தயாரான போதும், அந்த தாலி கயிறுக்கு ஆதரவு கொடுக்கவில்லை.

‘எதுக்கும் இருக்கட்டும்’ என கைப்பையில் திருமண சான்றிதழை வைத்துக்கொண்டேன் (ஆண் ஆதிக்க அறிவிலி பேய்கள் பிரச்னை செய்தால், பெண் விடுதலை பற்றி பாடம் எடுக்க விரும்பவில்லை)

இந்தியாவில் நான் பார்த்த திருமணமான பெண்கள் நவ நாகரீக உடையோ அல்லது புடவையோ…எது அணிந்திருந்த போதும், கழுத்தில் அந்த தாலி மட்டும் கட்டாயம் தொங்கியது.
நன்கு படித்து நல்ல வேலையில் இருந்த பெண்களும், உறவினர் குழுக்களில், ஒரு பெருமையுடன் தாலிக்கொடியினை வெளியே எடுத்த படி அதற்கு கும்குமம் வைப்பதை கண்டேன்.
ஆண்களும் “அது பொம்பளைங்க பிரச்சனை; என் தலைய போட்டு உருட்டாம இருந்தா போதும்”, என நினைப்பார்களோ என்னவோ, அந்த தாலி கயிறுக்கும் அவர்களுக்கும் சம்பந்தமே இல்லாதது போல் தான் இருந்தனர். இந்த இடத்தில், “இல்லையே நானே விரும்பித் தான் அத போட்டுக்கறேன்; அந்த தாலி என்ன ஒரு முழு பொண்ணா ஆக்குது”, என பெருமிதம் அடையும் வேறு கிரகத்து பெண்கள் பற்றி எனக்கு பெரிதாக கருத்து இல்லை.

யோசித்து பார்த்தேன்…ஒரு பெண்ணை அடிமைப் படுத்த மட்டும் கண்டுபிடிக்கப் பட்ட இந்த மஞ்சள் நிற மூக்கானங்கயிற்றின் பயன் தான் என்ன…யோசனையின் விளைவு இனி…

குறிப்பு: பின்வரும் வரிகளில், ‘வேலி’ என்ற சொல், ‘செல்வம்’, ‘பாதுகாப்பு’, ‘சப்பக்கட்டு’, ‘அடக்குமுறை’ என பல பொருள் பட்டு வரும். விருப்பத்திற்கு ஏற்ப பொருள் எடுத்துக் கொள்வது வாசகர் விருப்பம்.

தாலி

“லாக்கர்களில் வளையல்களும், அட்டிகைகளும் பதுங்கிக் கிடக்க,
பளபள வென கழுத்தில் மின்னும்போது, கொள்ளை அடிப்பவருக்கு வேலி.

குழந்தைகளின் கல்வி, சொந்த வீடு என சிறுக சிறுக காசை சேர்த்து வைப்பவருக்கு, ‘கடுகு அளவு தங்கம் இன்னிக்கி வாங்கினா, கடல் அளவுக்கு பெருகும்” என அட்சைய திரிதியை என்ற நன்னாளை அறிமுகப்படுத்தியே முதலாளிகளுக்கு வேலி

“அவள் கழுத்தில் தொங்கும் தாலி…நம் உயிர் பத்திரமாக படுத்து தூங்கும் தூளி”, என
100% நம்பிக்கை உடைய அவதாரபுருஷர்களுக்கு வேலி

“வெள்ளை காகம் குட்டிப்போட்டது, தாலிக்கு ஆபத்தாக முடியும்;
பரிகாரம் செய்தாக வேண்டும்”, என குறிசொல்லி, மனைவியரின்
‘அறியாமை கண்களை’ திறந்து வைக்கும் ஜோதிட சிரோன்மணிகளுக்கு வேலி

“என்னதான் ஜீன்ஸ், குர்தா எல்லாம் போட்டாலும், வழி வழியா வரும்
கலாச்சாரத்த கைவிட முடியுமா?? தடியா ஒரு மாடல் கொடி ஒன்னு , மெலிசா செயின் மாதிரி இன்னொன்னு”
என பாரம்பரியத்தை தூக்கி நிறுத்தும் மங்கையரின் ‘நற்சேவை’யில்
நேரத்தை முதலீடு செய்யும் பொன்கொல்லர்களுக்கு வேலி

“அவ கழுத்துல தாலி போடறது என் ஜோலி…அத பாத்துட்டும் அவள சைட் அடிக்கறவன்
ஆவான் காலி”, என நிம்மதி பெருமூச்சு விடும் தொடநடுங்கி கணவர்களுக்கு வேலி

“அவ முகத்துல முழிச்சாலே பாவம்; வீட்ல ஒரு ஓரமா உக்கார வேண்டியது தான”, என விஷம் கக்கி,
மனிதத் தோலில் உலாவும் பீதிண்ணி நாய்கள், கைம்பெண்களுக்கு போடும் வேலி

“கும்குமம் மஞ்சள அந்த தாலி மேல வைக்கும் போது, அவர் தலை மேல
எம்பெருமான் நல்ல ஆரோக்கியத்தையும் நீண்ட ஆயுளையும் வைப்பாரு”, என அனுபவசாலிகளின்
அருள்வாக்கை கேட்டு தலையாட்டும் மனைவியருக்கு வேலி

“தாலி நான் போடமாட்டேன்…என் புருஷன் போடலியே”னு அளக்கரா…எல்லாம் திமிரு”,
என உருப்படியான வேலை எதுவும் இல்லாது ஊர் வம்பு
பேசும் துருப்பிடித்த மூளைக்காரர்களுக்கு வேலி

இப்படி அந்த தாலிக்கொடியுடன் சம்பந்தப்பட்ட அனைவருக்கும் ஒரு ‘நன்மை’ இருக்கும் போது, அந்த சங்கிலி ஒரு திருமணமான, அதிலும் பெண் கழுத்தில் மட்டும் தான் தொங்க வேண்டும் என்பது ஒரு நெருடல். இன்னும் சிறிது யோசித்து பார்த்தால், மேலே குறிப்பிடப்பட்டுள்ள எந்த நன்மையும் அந்த பெண்ணிற்கு காலனாவிற்கு பயன்படாது; பின்னர் ஒரு விலங்காய் மட்டும் விளங்கும் அந்த தாலி கொடியை, உயிரைப் போல் பாதுகாக்கும் பெண்களின் வினோத மனப்பான்மை இன்னொரு பெரிய நெருடல்.

நெறைய விஷயங்கள கடந்து வரும்போது இத பத்தி எழுதனும்னு நெனைப்பேன். அப்படி கடந்து வந்ததுல ஒன்னுதான் ‘மயக்கம் என்ன’
செல்வராகவன் படங்கள்ல பாத்தீங்கனா கதையின் நாயகிகள் பெரும்பாலும் வலிமையானவங்களா காட்டப்படுவாங்க. ‘7G ரெயின்போ காலணி’ சோனியா அகர்வால், ‘துள்ளுவதோ இளமை’ ஷெரின், ‘மயக்கம் என்ன’ ரிச்சா இவங்கள சொல்லலாம். ரொம்ப முற்போக்குவாதிகளாவோ இல்ல பகுத்தறிஞ்சு செயல் படற மாறி இல்லனாலும், அவங்க வாழ்க்கைல வரும் ஆண்கள், துவண்டு போற தருணங்கள்ல…தேவையான துணிச்சல இல்ல நம்பிக்கைய குடுக்கும் கதாப்பாத்திரங்களா உலா வந்திருப்பாங்க.
இதுல என்னமா இருக்கு…நல்ல விஷயம் தானேன்னு கேப்பீங்க. கதையின் நாயகன ஒரு துணிச்சல் இல்லாதவனா, சமுதாயம் இழைக்கற தப்ப தட்டி கேக்க தைரியம் இல்லாதவனா காட்டும் போது, அவன ‘திருத்தற’ கதாப்பாத்திரம்…எப்பவுமே ஒரு பொண்ணா இருக்கறதுதான் ஏன்னு புரியல.
‘காதல் கொண்டேன்’ படத்துல நாகேஷ் இல்ல ‘மயக்கம் என்ன’ படத்துல தனுஷோட நண்பன் இல்ல 7G ரெயின்போ காலணில விஜயன்…இவங்க நாயகனுக்கு தெளிவு ஏற்படுத்தற மாதிரி ஏன் அந்த கதைகள் வடிவமைக்கப்படல? செல்வா கட்ட நினைச்ச கதைக்களம் அது மாதிரின்னு சொல்லப்போறீங்க…சரியா?
யாரோ ஒருத்தர் வந்து ‘திருத்தறது’ இருக்கட்டும்; கதாநாயகனே, தன் நிலையறிஞ்சு, எங்க தப்பு செய்யறோம், எங்க சரி செஞ்சுக்கணும்னு முடிவு எடுக்கறா மாதிரி…ஏன் எந்த ஒரு கதைக்களமும் அமையல?
யோசிச்சு பாத்ததுல ‘behind every successful man there is a woman’னு சொல்லுவாங்கல …அத
மெய்ப்பிக்கற நோக்கத்தோடயே எடுத்தா மாதிரித்தான் இருக்கு.
இந்த ‘பொன்மொழி’யே ஒரு நெருடல்; அப்ப அத அடிப்படையா வச்சு படங்கள் வரும் போது…அந்த நெருடல தூக்கிப்போட்டுட்டு படத்த ரசிக்கறது ஒரு நெருடலாத்தான் இருக்கு!!
செல்வா மட்டும் இல்ல…பாலசந்தர் படங்கள்ல கூட, ஒரு பொண்ண ‘தடம் மாறிப்போகும் ஆண்மகனை திருத்தும்’ கலங்கரைவிளக்கமா காட்றது புதுசில்ல
இந்த மாதிரி படங்கள பாக்கும்போது…நம்ம தமிழ் சமூகத்துல வழிவழியா இருந்துட்டு வர்ற ஒரு ‘பெண்ணின் தலையாய கடமைகள்’ல ஒன்னான ‘தலைவனை நல்வழி படுத்துவது’ தான் நினைவுக்கு வருது.
இது மாதிரி தருணங்கள்ல, ‘தலைவன்’ எனப்படும் அந்த ஆண்மகன் என்ன நெனைப்பானு தோணும். அந்த பெண்ணானவள் திட்டும் போதும், ‘அத செய்யாதீங்க’, ‘இத செய்யாதீங்க’னு சொல்லும் போதும்…அந்த ஆண் அத எப்படி உள்வாங்குவான்னு கற்பனை செஞ்சுபாப்பேன். கற்பனை இப்ப பதிவா…

இப்பெல்லாம் என் திறமை மேலயே எனக்கு சந்தேகம் வருது. திருமணத்துக்கு முன்ன இப்படி நெனைச்சேனா தெரியல; ஆனா திருமணத்துக்கு அப்பறம் ரொம்பவே அதிகமாயிருக்கு.
“என்னங்க இத செஞ்சீங்களா?”, “என்னங்க அத வாங்கிட்டு வர மறக்காதீங்க”, “friends சேந்தா குடிச்சே தீரணுமா?”, “எனக்கு பாத்தாலே கொமட்டிக்கிட்டு வருது…உங்களுக்கு பிடிச்சிருக்கா?”னு சரமாரியான அவளோட கேள்விகள்…”நாம தான் எதையோ தப்பா செய்யறோமோ?”னு என்னையே கேட்டுக்க தூண்டுது.
27 வருஷங்கள்ல அம்மா அப்பாக்கு நல்ல புள்ளையா, friendsக்கு நல்ல நண்பனா, வேலைல நல்ல தொழிலாளியா, நல்ல முதலாளியா இருந்துட்டு வரேன். “அவனுக்கு என்ன விருப்பமோ, அத அவனே பாத்துப்பான்”, “மச்சி நக்கல் பண்ணல…ஒரு பிரச்சனைன்னு வந்தா உனக்கு call பண்ணனும்னு தான் தோணுது; solution கிடைக்காட்டியும், நீ குடுக்கற tips வச்சு பிரச்சனைய வேற மாதிரி approach பண்ண முடியுது”, “சார்கிட்ட ஒரு தடவை சொல்லியாச்சுல; அவர் பாத்துப்பாரு”, மாதிரியான பாராட்டுகள கேட்டே பழகிப்போன எனக்கு, என்ன பத்தி பெருசா ஒன்னும் தெரியாத ஒரு பொண்ணு, திருமணம் முடிஞ்ச உடனே என்னைய ‘நல்வழி’ படுத்தறேன், ‘திருத்தறேன்’னு ‘பொறுப்பா’ நடந்துக்கும் போது கொஞ்சம் எரிச்சலாத்தான் இருக்கு.
என் தோழி ஒருத்தியோட இத பத்தி பேசிட்டு இருந்தேன். அந்த நேரத்துல அவ முன்வச்ச சில பல கருத்துக்கள், இந்த பிரச்சனை எங்க இருந்து தொடங்கியிருக்கும்னு ஒரு hint குடுத்துச்சு.
திருமணத்துக்கு முன்ன ஒரு பொண்ணுக்கு, அவ அம்மாவும், குடும்பத்துல இருக்கற மத்த ‘அனுபவம் நிறைந்த’ பெருசுகளும், குடுக்கற ரெண்டு மூணு ‘அறிவுரைகள்’ இதெல்லாம்…
“மாப்பிள்ளை அங்க இங்கனு மேயாம பாத்துக்கறது உன் கையில தான் இருக்கு; தலையணை மந்திரம் போடு…குட்டி போட்ட பூனை மாதிரி சுத்தி சுத்தி வருவாரு”
“சாமி எல்லாம் இல்ல”; “கல்லுதான் வந்து சோறுபோடுமா”, அது இதுனு சொல்றதுதான் பசங்களுக்கு இப்ப fashion. அதெல்லாம் சரி செய்யத்தான் நீ இருக்க”
“அவர் friends குடிச்சிட்டு கும்மாளம் அடிப்பாங்க…அதுதான் சந்தோஷம்னு உளறுவாங்க; இவரும் “நானும் போறேன்”னு அடம் புடிப்பாரு. ‘பேசமாட்டேன்’னு சொல்லு, கோபப்பட்டு பாரு, கொஞ்சம் அழுதுபாரு…எதுக்கும் வளைஞ்சு கொடுக்கலியா…அந்த மந்திரத்துல கை வச்சுடு; பொட்டிப்பாம்பா அடங்குவாரு”
“இதுல என்ன இருக்கு? ஏதோ வழித்தவறி போன உங்கள சரி பண்றோம். அம்மாக்கள் கொழந்தை சாப்பிடனும்னா மிட்டாய் வாங்கித்தரேன்னு சொல்றதில்லை…அது மாதிரிதான்”னு அளக்க போறீங்கனா, உங்களுக்கு இந்த பிரச்சனையோட தீவிரம் புரியல; இல்ல இது பிரச்சனைனே உங்களுக்கு தெரியல.
இது எப்படி இருக்குனு சொல்லுங்க.
உங்களுக்கு ஒரு வேலை கெடைச்சிருக்கு. நீங்க ரொம்ப நாளா அந்த மாதிரி ஒரு வேலைலதான் உக்காரணும்னு நெனைச்சீங்க. வேலைக்கு போறீங்க..நீங்க சேந்தபோது சேந்த இன்னொரு பொண்ணு, உங்கள இத செய், அத செய்னு வேலை வாங்கறா. ரெண்டு பேரும் வேலைக்கு புதுசு, ஒரே சம்பளம்தான். ஒரு நாள் தெரிய வருது சங்கதி…மேலதிகாரியோட உறவுக்கார பொண்ணு அவ. கடுப்பா இருக்காது உங்களுக்கு? “என்னடா இது…ஆசை ஆசையா, நெறைய எதிர்பார்ப்போட வந்தா…எவளோ ஒருத்தி வந்து, இத இப்படி செய், அத செய்யாதன்னு sound உட்றா”னு நெனைக்க மாட்டீங்க??
“சின்ன விஷயத்த ரொம்ப பெருசாக்கறீங்க; உங்க நல்லதுக்குத்தான் இதெல்லாம்”னு தொடர போறீங்கனா…இந்த பதிவ நீங்க தொடர்ந்து படிக்கறதுல அர்த்தமே இல்ல.

நான் திரும்ப matterக்கு வரேன்.துள்ளித்திரிஞ்சிகிட்டு இருந்த பொண்ணுக்கு, கல்யாணம்னு ஒன்ன செஞ்சுவச்சு, ‘புருஷன கண்ணும் கருத்துமா பாத்துக்க”, “அவன் தப்பான வழில போகப்போறான்…ஜாக்கரதை”னு வலிய வந்து ‘advise’ குடுக்கற வேலையத்த சமுதாயத்த என்ன செய்யலாம்?
சிந்திச்சு பாத்தா இதுக்கெல்லாம் காரணம் நம்ம சமூக அமைப்புனுதான் தோணுது. திருமணம் நம்ம ஊர் பொறுத்த மட்டும், ரெண்டு குடும்பங்கள் சம்பந்தப்பட்ட விஷயமாவேத்தான் இன்னும் இருக்கு. இதனால தான் பொண்ணோட அம்மாவாகட்டும், இல்ல மாமியாரோ, நாத்தனாரோ…எல்லாருமே அந்த ‘கணவன்-மனைவி’ உறவுல மூக்க நுழைக்கறத அவங்களோட ‘கடமை’னு நினைக்கறாங்க. இந்த ‘கடமை உணர்வு’னால தான் ..”பொண்ணு, பையன் ரெண்டு பேருமே ‘adults’…அவங்க வாழ்க்கைய எப்படி நடத்த நினைக்கறாங்களோ…அப்படியே செய்யட்டும்”னு ஒதுங்கி இருக்க மறுக்கறாங்க.
கல்யாணத்துக்கு முன்ன friends கூட இதபத்தி பேசும்போதெல்லாம்…படிச்ச பொண்ண கல்யாணம் செஞ்சா பிரச்சனையே இருக்காதுன்னு நினைச்சிருக்கோம்.
ஆனா இப்ப பிரச்சனை இன்னும் இருந்தாலும், ஒண்ணுல மட்டும் தெளிவா இருக்கேன். பகுத்தறியறவனும் கடவுள் நம்பிக்கையும் மாதிரித்தான், இப்ப நாம பேசற பிரச்சனையும், ஒரு தனி நபரின் படிப்பும்…ரெண்டுத்துக்கும் சம்பந்தமே இல்ல.
நீங்க பாத்திருக்க வாய்ப்பு இருக்கு. மாசக்கணக்குல பேசாம இருப்பாங்க; ஏன் பேசாம இருக்கோம்னு கூட மறந்திருப்பாங்க. ஒரு நாள் எதேர்ச்சியா சந்திக்கும் போது, ரெண்டே நிமிஷம் பேசுவாங்க. பிரச்சனை எல்லாம்…காத்தா பறந்துடும்.
நான் பொலம்பிகிட்டு இருக்கற பிரச்சனைக்கு கூட…’மனம் விட்டு பேசாதது’ தான் காரணம்னு தோணுது. “பெரியவங்க சொன்னா சரியாத்தான் இருக்கும்”னு அவளும், “நான் பேச ஆரம்பிச்சா கேக்கற நெலமைல அவ இல்ல; ஏதாவது சொல்லி, அவ அழ ஆரம்பிச்சா…ஆள விடுங்கடா சாமி”னு அவனும் இருக்கற வரைக்கும், இந்த பூசல் மட்டும் ஜவ்வு மிட்டாய் மாதிரி இழுத்துக்கிட்டே இருக்கும்.
“நான் ஏன் first step எடுக்கணும்…அவ பேசட்டும்”, “அவர் பேசினாத்தான் என்ன” மாதிரியான ‘inhibition’னு சொல்ற உளத்தடைய களையும் போது, “ஊர் உலகம் என்ன பேசும்”, “பத்து பேர் என்ன நெனைப்பாங்க” மாதிரியான சொத்தை கவலைங்க, துண்ட காணோம், துணிய காணோம்னு ஓடும்.
அட ஆமாங்க…இதுதான் சரின்னு எனக்கு படுது. இப்ப வரைக்கும் அவளுக்கு என்கிட்ட என்ன பிடிக்காதுன்னு நான் கேட்டதே இல்ல. அவளுக்கு பிடிக்காத விஷயம் எனக்கு ஏன் பிடிக்கும்னு அவளும் கேட்டதில்ல
ஏதோ உங்க கிட்ட பொலம்பி கொட்டினதுல எனக்கு ஒரு solution கெடைச்சிருச்சு. ஆனாலும் அவள ரொம்ப திட்டித்தீட்டுட்டேன். கட்டாயம் ஒரு மன்னிப்பு கேட்டுட்டு, இந்த தனிநபர் விருப்பு வெருப்புகள பத்தியும், சரியான நேரம் பாத்து பேசப்போறேன். யாருக்கு தெரியும்…அவளும் இதே மாதிரி ஒரு தருணத்துக்கு காத்திருக்காளோ என்னவோ?