Posts Tagged ‘உலகமயமாக்கல்’

தி இந்து, தி இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ் மாதிரி இங்கு வெளியாகும் ஒரு தினசரி செய்திப் பத்திரிகை ‘தி ஏஜ்’
சென்ற வாரம் ரயில் பயணம் போது படித்த ஒரு பதிவு, ‘Fist bump’ அதாவது இருவர் சந்தித்துக்கொள்ளும் போது , விரல்களை மடித்தபடி, குத்திக்கொள்ளும் ஒரு வழக்கம் பற்றியது. இது நம் ஊரின் வணக்கம் கூறுவது போன்றது…ஆனால் கொஞ்சம் நட்பு ததும்பும் ஒரு வெளிப்பாடு.

இந்த பதிவு படித்த போது, “பரவாயில்லைப்பா…இது மட்டும் ஒரு வழக்கம் ஆச்சுனா ரொம்ப நல்லா இருக்கும்”, என தோணிற்று.

ஏனென புரிந்துகொள்ள, கை குலுக்கலின் மேல் எனக்கு ஏற்பட்டுள்ள குட்டி வெறுப்பை விளக்க வேண்டும்.

corporate துறையின் மீது பல்வேறு காரணங்களுக்கு வெறுப்பு இருக்கும் போதிலும், சில இடங்களில் தலை தூக்கும் பாலின சமத்துவம் எனக்கு பிடித்த ஒன்று. ஊதியம், வேலை உயர்வு போன்றவை பற்றி இங்கு பேசவே இல்லை…ஏனெனில் அவற்றில் சமத்துவம் என்பது, சூரியன் மேற்கில் உதிக்குமா என எதிர்ப்பார்ப்பது போன்றது.
ஒரு கூட்டத்தில், ஆண்களும் பெண்களும் கூடி இருக்கும் போது, புதியதாய் கூட்டத்தில் சேர்பவர், பாகுபாடின்றி அனைவருடனும் கை குலுக்குவார். பெண்களின் கன்னங்களில் முத்தமிடுவது, ஆண்களின் கைகளை குலுக்குவது என்ற வேற்று பராமரிப்பு பெரும்பாலும் நிகழாது.
கை குலுக்குபவரின் கையை குலுக்காது, சும்மா தடவுவது, “கை குடுத்துட்டானே…ஒரு ஹாய் சொன்னா போதாதா”, என்ற தோரணையில் விரல்களை மட்டும் தொடுவது, அவரின் வரவேற்ப்பை அவமதிப்பது போன்றே எனக்கு தோன்றும்.
ஏனெனில் நானே பலமுறை அந்த ‘ரொம்ப சுமார்’ கைகுலுக்கலின் பெருனராய் இருந்திருக்கிறேன். அவரை சந்தித்த மகிழ்ச்சியில் கை குலுக்க விரும்பி இருப்பேன். அவர் வழவழ கொழகொழவென கை கொடுக்கும் போது , “ஏன்டா கை குடுத்தோம்”, என அலுத்துக்கொள்ளத் தோன்றும்.

இது வரை இந்த அனுபவம் மேற்கத்திய மக்களிடமிருந்து எனக்கு கிடைத்ததில்லை (ஒரு முறை எலும்பு முறியும் அளவிற்கு இருக்கமாய் பிடித்த அனுபவம் ஒன்று உண்டு!!)…இந்த கசப்பான அனுபவம் கொடுத்தவர் அனைவரும் நம் நாட்டவரே, ஆண் பெண் வேறுபாடின்றி!

நான் மட்டும் தான் இப்படி நினைக்கிறேனோ என அன்று ராஜிடம் பேசும் போது , அவன் கதையும் இதே! நானாவது அலுத்துக்கொண்டேன், அவன் கடுப்பில் இருந்தான். இனி கூட்டத்தில் இந்தியப் பெண்கள் இருந்தால், முடிந்த வரை கைக்கொடுப்பதை தவிர்க்கப் போகிறேன் என சூளுரைத்தான்! Corporate துறையில் வேலை செய்யும் சில பெண்கள் கை குலுக்கும்போது காட்டும் கூச்சத்தைப் பார்த்து, இங்கும் அச்சம் மடம் நாணத்தை கடைபிடிப்பரோ என பல முறை தோன்றியதுண்டு.
ஆண்களைப் போல் படித்து, நேர்காணலில் பங்கேற்று, அவர்களுக்கு நிகரான ஒரு பொறுப்பில் அமர்ந்த பின், “என்னை ஒரு மென்மையான பொண்ணாத் தான் நீ மதிக்கணும்”, என்ற வீண் எதிர்ப்பார்ப்பு, தகர்த்தெறிந்த ஏற்றத்தாழ்வை மீண்டும் அரவணைத்துக்கொள்வது போன்றது.

இங்கு நினைவுக்கு வருவது, இன்னொரு முகம் சுழிக்க வைக்கும் வரவேற்பு முறை.

நீங்கள் கைகுலுக்க எத்தனிக்கும் போது, கைக்கூப்பி வணக்கம் கூறி, “இதுதான் தமிழ் கலாச்சாரம்” என கூறும் ‘சின்னபுள்ள’ தனம்.
‘ஒருவரின் வரவேற்ப்பு முறையை மதிக்காது, உன் கலாச்சாரத்தை ‘பெருமையாய் வெளிப்படுத்து’ என தமிழ் கலாச்சாரம் வலியுறுத்துகிறதெனில், இதை விட மோசமான கலாச்சாரம் உலகில் இல்லை என்பது நிதர்சனம்.
இப்படி செய்பவர்களிடம், “அப்ப தமிழ் தெரியாத ஒருத்தர், உங்க கிட்ட வேற்று மொழில கேள்வி கேட்டா, “தமிழை என்னுயிர் என்பேன்”னு சொல்லிட்டு தமிழிலியே பதில் அளிப்பீங்களா??”, என கேட்கத் தோன்றும்.

உலகமயமாக்கலை எற்றுக் கொள்கிறோமோ இல்லையோ, அதுதான் நம் நாட்டின் எதிர்காலமென தீர்மானிக்கப் பட்டுவிட்டது. இதன் பிறகு, உலக மேடையில் பிற நாட்டவருடன் உரையாடும் தருணங்களில், “என் நாட்டுல இதெல்லாம் செய்ய மாட்டாங்க; இங்க மட்டும் நான் ஏன் அத செய்யனும்” என ‘நடிப்பது’ பிற்போக்குத்தனமே! உடனே, “அப்ப என்ன சொல்ற…மத்தவங்க பார்வைல நல்லவனா தெரிய என்ன வேணும்னாலும் செய்யலாமா?”, என கேள்வி எழுப்புவது, ‘கேட்டாகணும் என்பதற்காக மட்டும் கேட்கப் படும் ஒரு உப்புச்சப்பற்ற கேள்வி.

‘Aping’ அதாவது, ஒருவர் செய்வதை அப்படியே திருப்பி செய்வது. ஒருவரின் அங்கீகாரம் கிடைக்க, அவர் செய்யும் மற்றும் செய்ய விரும்பும் செயல்களை நாமும் விருப்பமே இல்லையெனினும் செய்வது, நம் தனித்தன்மையை விட்டுக் கொடுப்பதற்கு நிகர்.

அப்படி இல்லாமல், அந்த ஊர் கலாச்சாரத்தை தெரிந்து கொள்வது, அதற்கேற்ப நம்முடைய சில பழக்கங்களை மாற்றிக் கொள்வது, அவ்வூர் மக்களுடன் நல்ல நட்புக்கும், பொழுதுபோக்கான கலந்துரையாடல்களுக்கும் வழிவகுக்கும்.
உதாரணத்திற்கு, ரயிலில், பேருந்தில் இங்கு பயணம் செய்யும் போது , பார்க்கும் ஒரு பழக்கம், தொடர்ந்து மூக்கு உறிஞ்சிக்கொண்டே இருப்பது. நம் ஊரில், அது இன்னொரு சத்தமென மறைந்தாலும், மேற்கில், பொது இடங்களில் அதனை ஒரு அநாகரீக செயலாகவே பார்க்கின்றனர். இன்றும் எனக்கு நினைவில் இருப்பது, ரயிலில் அன்று நடந்த ஒரு சம்பவம். இந்தியர் ஒருவர், தொடர்ச்சியாக மூக்கு உறிஞ்சிக் கொண்டிருக்க, அருகில் இருந்த பெண்மணி ஒருத்தி, காகித கைக்குட்டை ஒன்றை நீட்டினார்.இவரோ, “இல்ல பரவாயில்ல”, என கூறி, மூக்கு உருஞ்சலை தொடர்ந்தார்!
இது போன்றே பொது இடங்களில் சத்தமாக பேசுவது இங்கு ஒரு அநாகரீகமாகவே பார்க்கப் படுகிறது. இதை பெரும்பாலும் ரயில்களிலும், உணவகங்களிலும் பார்க்க முடியும். 10 இல் 8 முறை உரக்க பேசும் கூட்டம் ஒரு உணவகத்தில் இருந்தால், அம்மேசையில் இந்தியர்களே இருப்பர் . அதுவே மேற்கத்திய மக்களாய் இருந்தால், மது அதிகமாகி, நாகரீகத்தை போதையில் தொலைத்த கூட்டமாக இருக்கும்.

“என்னங்க friends கூட சாப்பிட வந்திருக்கோம், சத்தமா பேசினாத்தான் என்ன?”, என வினவுபவர்களுக்கு, அந்த உணவகத்தில், உங்களைப்போல், நல்ல உணவு உண்ணவும், நண்பர்களுடன் நட்பு பாராட்டவும் வந்திருப்பவர்களுக்கு, உங்கள் கூட்டத்தில் என்ன நடக்கிறது என்பதில் அக்கறை இல்லை. ஆதலால் அந்தந்த மேசையில் இருப்பவர்க்கு மட்டும் கேட்பது போல் பேசுவது, வந்துள்ள அனைவருக்கும் ஒரு இனிய அனுபவத்தை அளிக்கும்.

இன்னொரு வெறுப்பளிக்கும் நிகழ்வை திரை அரங்குகளில் காண முடியும். படத்தில் ஒரு நல்ல காட்சியோ, வசனமோ ஒளிபரப்பாகும் போது, ஆரம்பிக்கும் ‘வீரென’ ஒரு குழந்தையின் அழுகுரல். சத்தம் வரும் திசை நோக்கி அனைவரும் திரும்பிப் பார்த்து, யாராவது குழந்தையை வெளியில் அழைத்து செல்வார்களா என எதிர்பார்ப்பர். மேற்கில் பொதுவாக விவரமறியா வயதில் உள்ள குழந்தைகளை திரை அரங்குகளுக்கு அழைத்து வருவதை தவிர்ப்பர். உங்களுக்கு படம் பார்க்க வேண்டும் என்பதற்காகவும், குழந்தையை வீட்டில் பார்த்துக் கொள்ள யாரும் இல்லை என்பதற்காகவும், அரங்கில் இருக்கும் மற்றவர்கள் கொஞ்சம் ‘adjust’ செய்ய வேண்டும் என எதிர்பார்ப்பது அராஜகம்.
நான் இங்கு ஆஸ்திரேலியா வந்த போது , ராஜ் சில விஷயங்களை சுட்டிக் காட்டி இருக்கிறான். மற்றபடி, மக்களிடம் பழகும் போதும், பொது இடங்களில் பார்ப்பத்தில் இருந்தும் தெரிந்து கொண்டவை பல. நான் சந்தித்த பெரும்பாலான மேற்கத்தியர் அயல்நாட்டவரின் பழக்கவழக்கங்கள், அவர்கள் உணவு பற்றியெல்லாம் தெரிந்து கொள்ள ஆர்வம் மிகுந்தவர்கள். அந்த விதத்தில், பல சமயங்களில், அவர்கள் வழக்கம் பற்றியும் கேள்விகள் எழுப்பி உள்ளேன். மகிழ்ச்சியாய் விடைகளும் வந்த வண்ணமே இருக்கும்.

உலகம் ஒரு சர்வதேச கிராமம் ஆன பின், ‘குண்டு சட்டியில் குதிரை ஓட்டுவது தான் எனக்கு பிடிச்சிருக்கு” என இருப்பது, காலத்திற்கு ஒத்துவராத ஒன்று.
“அதெல்லாம் பாத்துக்கலாம்” என இருக்கமாய் இருக்க விரும்பும் மக்கள், அந்த விலங்குகளை கழற்றி எரியும் வரையில், அவர்களிடம் கைகுலுக்க எத்தனித்து ஏமாந்து போக எனக்கும் விருப்பம் இல்லை.

இவ்வாக்கியத்தை ஒவ்வொரு முறை கேட்கும் போதும், அதை கூறுபவர் நிஜமாகவே வருந்தித்தான் சொல்கிறாரா அல்லது அது போலித்தனம் மட்டுமே நிறைந்த ஒரு வாக்கியமா என சந்தேகங்கள் எழுந்ததுண்டு. அது பற்றி ஒரு பதிவு எழுதவும் நினைத்ததுண்டு.

அன்று மீண்டும் அந்த வாக்கியத்தை கேட்கும் சந்தர்ப்பம் ஏற்பட்டது. ஆனால் கூறியவர் வருத்தத்தில் சொல்லவில்லை…மாறாக, அவ்வாறு சொல்பவர்களை கடிந்து கொண்ட ஒரு தோரணையில். வேலை விஷயமாக அன்று வேறொரு ஊருக்கு செல்ல வேண்டியிருந்தது. வேலை முடிந்து வீடு திரும்ப taxi யில் விமான நிலையத்திற்கு பயணம் செய்தேன். taxi ஓட்டுனர் பஞ்சாப் மாநிலத்தை சேர்ந்தவர். இந்தியாவில் கொடிகட்டிப் பறக்கும் ஊழல், பஞ்சாபி butter chicken, சமீபத்தில் வெளிவந்த ‘Bhaag milkha bhaag’ என பல்வேறு விஷயங்கள் பேசிக்கொண்டிருக்க, அவர் ஓரிடத்தில்…10 வருடங்களாக ஆஸ்திரேலியாவில் இருப்பதாகவும், இவ்வூர் மிகவும் பிடித்துள்ளதாகவும் கூறினார்.

“செய்யற வேலைக்கு இங்க மதிப்பிருக்குங்க…வேலைக்கு தகுந்த ஊதியம்; நல்லா வேலை செஞ்சா அதுக்கு ஏத்த சம்பள உயர்வு அவங்களே பாத்து செய்யறாங்க. நம்ம ஊர் மாதிரி bossக்கு சலாம் போட்டாத்தான் வேலைல வளர்ச்சி…மாதிரி எதுவும் இல்ல இங்க. என் கூட இந்தியால வேலை செஞ்ச ரெண்டு பேர் கூட இங்க வந்துட்டு அந்த நிலைமைல தான் இருக்காங்க…ஆனா”, திடீரென அவர் முகத்தில் ஒரு வெறுப்பு தோன்றுவதை கவனிக்க முடிந்தது.

“என்ன தான் சொல்லுப்பா நம்ம ஊர் மாதிரி வராது”னு அவனுங்க சொல்லும் போது, அவ்வளவு கோவம் வருதுங்க. அங்க ஊர்ல எந்த வேலையும் இல்லாம திரிஞ்சுகிட்டிருந்த நிலைமை மாறி, நாங்க நல்லா இருக்கோம், பசங்க நல்லா படிக்கிறாங்க, நல்ல ஒரு மரியாதையான வாழ்க்கை வாழறோம். இது தானங்க வேணும் மனிஷனுக்கு”…என யதார்த்தை புட்டு புட்டு வைக்கும் போது, ஒரு பெண் குடு குடுவென கார் வருவதை கூட பார்க்காமல் சாலையை கடந்தாள். ஓட்டுனர் brake அழுத்தி வண்டியின் வேகத்தை குறைத்தார். “horn அடிச்சிருக்கனும் நீங்க..ஏதோ நீங்க slow செஞ்சதுனால சரி…வேற யாராவது வேகமா வந்திருந்தா”, என நான் பதற, அவர் மிகவும் நிதானமாக,
“அவங்களுக்கு என்ன அவசரமோ…அத விடுங்க. உங்களுக்கு எப்படி…இங்க புடிச்சிருக்கா…இல்ல இந்தியாக்கு திரும்பனும்னு ஆசையா?”, என என்னை கேட்டார்.

“எனக்கு இங்க தாங்க…என் விருப்பத்துக்கு தகுந்தபடி வாழ முடியுது. “அத ஏன் செய்யற…இத ஏன் பண்ற”னு 1008 கேள்வி கெடையாது. மொத்ததுல…ஒரு adultஆ என்ன மதிக்கிறாங்க. எனக்கு கூட மக்கள் சொந்த ஊர் புகழ பாடிகிட்டே இருந்தா கொஞ்சம் அலுப்பு தட்டுது”, என எனக்கு மனதில் பட்டதை சொன்னேன்.

“அடுத்த மொறை அது எரிச்சலா இருந்ததுனா…கெளம்ப சொல்லுங்க. நான் அப்படித்தான் “பாஸ்போர்ட் தான் இருக்குல..கெளம்ப வேண்டியதுதான. இங்க உக்காந்துகிட்டு அந்த ஊர் பெருமையா பாடறதுக்கு பதில்…அங்க போய் இருக்க வேண்டியதுதான”, னு ஒரு தடவை சொன்னேன். அதுல இருந்து ஒருத்தன் வாயில இருந்தும் அந்த வார்த்தை வர்றதே இல்ல. மனிஷன் எவ்வளவு நாள் தான் இவங்க பேசறத எல்லாம் அமைதியா கேட்டுகிட்டு இருக்கறது சொல்லுங்க”, என சரமாரியாக பேசி முடித்தார் ஓட்டுனர்.
பேசிக்கொண்டே விமான நிலையமும் வந்து சேர்ந்தோம். ஓட்டுனரிடம் விடைப்பெற்றுக்கொண்டு, நான் கிளம்பினேன்; விமான பயணம் கொஞ்சம் களைப்பாக இருந்த போதிலும், அவர் பேசிய விஷயங்கள் நினைவிற்கு வந்த வண்ணமே இருந்தது.

என் நண்பர் கூட்டத்திலும், ஒரு சிலர் இவ்வாறு பேசிக் கேட்டுள்ளேன்; வார்த்தைகளில் வருத்தம், ஏக்கம் என்பதையெல்லாம் தாண்டி.. அது ‘fashionable’ஆக மட்டும் தென்பட்டுள்ளது. மேலும் அப்படி பேசுபவர்கள் அனைவரும் நம் நாட்டவர்கள் மட்டும்தான். இத்தாலிய, கிரேக்க, கென்ய அல்லது ஆப்கான் நாட்டு நண்பர்கள் இப்படி பேசிக்கேட்டதே இல்லை. தம் நாட்டில் உள்ள நல்ல விஷயங்களை பற்றி பேசும்போது கூட…அவை தான் தலை சிறந்தவை, அவற்றிற்கு ஈடு இணை இல்லை போன்ற வாக்கியங்கள் உரையாடலில் இடம் பெற்றதில்லை.

இந்தியாவின் பச்சை பசேல் புல்வெளிகளையும்,அங்கு கிடைக்கும் சுவையான உணவு வகைகளையும் மிஸ் செய்வதாக சொல்லும் போதெல்லாம், மாசு கலக்காத இவ்வூரின் சாலைகளும், உயர்ந்து நிற்கும் மலைகளும், காடுகளும், அவற்றை பாதுகாக்க அரசு எடுக்கும் நடவடிக்கைகளும் நினைவுக்கு வரும். இவ்வூரில் உள்ள வேலைவாய்ப்பு வசதிகள், மருத்துவ வசதிகள் அனைத்தையும் பார்த்து, அதனால் பயனடைந்த பின்னரும், ‘என் நாடு மாதிரி வராது’ என சொல்லும் மனப்பாங்கு எனக்கு புரியாத புதிரே! எங்கு திரும்பினும் பரவி இருக்கும் இவ்வூரின் செழுமையையும், குடி இருக்கும் இடங்களில் இருந்து பல கி.மி. தொலைவு சென்றால் மட்டுமே காணக்கிடைக்கும் நம் ஊரின் பச்சை பசேல் புல்வெளிகளையும், ஒரே தளத்தில் வைத்து என்னால் ஒப்பிட்டு பார்க்க முடியவில்லை.

உலகமயமாக்கலுக்குப் பிறகு, மண் சட்டியில் சமைக்கும் மீன்குழம்பும், தெருவோர கொத்து பரோட்டாக்களும், தமிழ் மக்கள் பரவி இருக்கும் உலகின் எந்த மூலையிலும் கிடைக்க துவங்கி உள்ளன
மனதிற்கு பிடித்த அனைத்து விஷயங்களும் வெளி நாட்டில் கிடைக்கும் போதும், “எங்க தெரு மூலைல கெடைக்கற வாழக்காய் பஜ்ஜி மாதிரி ஒன்னு இந்த உலகத்துல கெடையாது’னு அடம் பிடிக்க போகிறீர்கள் எனில், ஊருக்கு திரும்பி போவதும் போகாமல் இங்கே புலம்பிக்கொண்டே இருப்பதும் உம் விருப்பம், ஆனால் பொதுச்சபையில்…இப்படி பேசி, உம் ‘தேசப்பற்றை’ வெளிப்படுத்துவதாக நினைத்துக்கொண்டு, உம்மை நீங்களே ஏமாற்றிக்கொள்ள வேண்டாம். ஏனெனில் நீங்கள் அந்த தூய(??) காற்றை சுவாசிக்கவோ, அன்னாச்சிக்கடை எள்ளுருண்டையை தின்னவோ யாரும் இந்தியாவிற்கு டிக்கெட் எடுத்துக்குடுக்கப் போவதும் இல்லை…உம் அம்மாவையோ, பஜ்ஜி போடும் ஆயாவையோ இந்த ஊருக்கு அழைத்து வரப்போவதும் இல்லை.