Posts Tagged ‘கணவன் மனைவி உறவு’

நிறைய நாட்கள் கழித்து…மீண்டும் பிதற்றல் பக்கம் தலை வைக்கிறேன்!! இம்முறையும் எதுவும் புதிதாக எழுத வாய்ப்பு கிடைக்கவில்லை. அதனால், சமீபத்தில் tamiltalkies தளத்தில், இறைவி பட விமர்சனத்திற்கு இட்ட பின்னூட்டத்தையே பதிவாக பதிக்க உள்ளேன்.

Tamiltalkies தளத்தில் இடம்பெற்ற இறைவி படத்தின் திரைவிமர்சனம் இது…

என் ஆதங்கம் கலந்த பின்னூட்டம் பின் வருமாறு…

வணக்கம் தமிழ் டாக்கீஸ்! நானும் என் கணவனும் நீங்க திரை விமர்சனம் செய்ய ஆரம்பிச்ச காலத்துல இருந்து விமர்சனங்கள பாத்துட்டுவரோம். முழுக்க முழுக்க உங்க விமர்சனங்கள்ல உடன்பாடு இல்லாட்டியும், பெரும்பாலான படங்கள்ல ஒத்துப்போவோம். சில படங்களுக்கு எல்லாம் பயங்கர ‘hype’ இருக்கும் போது …உங்க குழு என்ன சொல்றாங்கனு விரும்பிப் பாப்போம். அந்த மாதிரி பாத்து புடிச்ச விமர்சனங்கள் பட்டியல்ல…’கடல்’, ‘ஜில் ஜங் ஜக்’ சொல்லலாம்.

பெரும்பாலும் நீங்க வியாபார கோணத்துல தான் விமர்சனம் பண்ணுவீங்கனு தெரியும்…ஆனா இந்த படத்த நேத்து பாத்ததுக்கு அப்பறம் உங்க கருத்து என்னனு தெரிஞ்சிக்க…விமர்சனத்த பாத்தோம். கர்ணன் பட விநியோகஸ்த்தர் நினைக்கறேன்…அவரோட உரையாடல், தேர்தல் போது இடம்பெற்ற தொகுப்பு எல்லாம் பாத்துட்டு…ஏனோ, நீங்க ஒரு விரிவான சமூக சிந்தனை உள்ளவங்க, ஒரு நல்ல முயற்சில இருக்கற தப்புகள சுட்டிக்காட்டுவீங்க…ஆனா எடுத்த முயற்சிய பாராட்டுவீங்கனு நினைச்சுட்டேன்!

இந்த படத்துல இடம்பெற்ற பெண் கதாப்பாத்திரங்கள பத்தி நீங்க விமர்சிச்சது, உங்க குழு மேல வச்சிருந்த மரியாதைய ரொம்ப கீழ கொண்டுவந்துடுச்சு.

பூஜா கதாப்பாத்திரத்த பத்தி பேசும் போது…”ரொம்ப தவறான முறைல செயல் படுது” னு சொல்றீங்க. ஆனா அதே மாதிரியான ஒரு கதாப்பாத்திரதுல மாதவன் இறுதிச் சுற்றுல வரும் போது, அது பத்தின பேச்சே இல்ல. அது எப்படி, “ஆண்கள் செஞ்சா…ஒரு விஷயமே இல்ல…ஆனா அதே ஒரு பொண்ணு செஞ்சா…அது அராஜகமா?” அவ வாழ்க்கைய எப்படி நடத்தனும்னு சமூகத்து கிட்ட கேட்டு தான் அவ முடிவு எடுக்கனுமோ??

அப்பறம் பெண்கள பத்தி பேசும் போதெல்லாம்…”பண்ணுது”, “செய்யுது”…னு ஒரு வாயில்லா பொருள பத்தி பேசறா மாதிரி விமர்சிக்கிறீங்க….ஆனா S.J. சூரியா கதாப்பாத்திரம் பத்தி சொல்லும் போது…”அவரு”, “செஞ்சாரு” னு மரியாதை. இதுல அந்த கதாபாத்திதோட குடிப் பழக்கத்துக்கு ஒரு சப்பக்கட்டு கட்றீங்க பாருங்க….செமையா இருக்கு! அது எப்படி..”இவ்வளவு மாசங்கள், வருஷங்கள் குடிச்சா தான் அவன் ஒரு குடிகாரன்…அப்ப தான் அவன் பொண்டாட்டிக்கு சண்டை போடற உரிமை இருக்கு. பத்து நாள், ஒரு மாசம் எல்லாம் ஒரு matter ஏ இல்ல, அதுவும் எவ்வளவு மனசு ஒடிஞ்சு போய் இருக்காரு…அதுக்கெல்லாம் மேலையும் கீழையும் குதிச்சா அது தப்பு ல?”

அப்பறம் அஞ்சலி கதாப்பாத்திரம்…”புருஷன எதித்து கேட்டு…அவளே அவ மரியாதைய கெடுத்துகிட்டா”! அது எப்படிங்க…ஒரு கேவலமான ஆளு அவன் (விஜய் சேதுபதி கதாப்பாத்திரம்)…வீட்ல இருக்கற பொண்டாட்டிய பத்தி கவலை படாம….நண்பர்களுக்காக ஜெயிலுக்கு போறான். அவன மதிச்சு, அவன் எவ்வளவு கீழ்த்தனமான கேள்வி கேட்டாலும்…அதுக்கு அவ “ஆமாங்க…இல்லீங்க” னு பதில் அளிக்கனுமா? இதே மாதிரி தான் கல்யாணம் ஆன புதுசுல…அவன் அவகிட்ட..”நான் இப்படி தான்…புடிச்சா இரு”னு சொல்லுவான். அத நீங்க “அவனையே நம்பி வந்த பொண்ண இப்படி நடத்தறானே”னு விமர்சிக்கல…..அப்ப இங்க மட்டும் எதுக்கு?

பத்தோட பதினொன்னா இருக்கப் போகுது இந்த பின்னூட்டம்னு தெரிஞ்சும்….ஏன் எழுதறேன்னு தெரியல. ஏதோ இவ்வளவு நாளா பாத்துட்டு இருக்கோமே…நம்ம கருத்தையும் பதிப்போம்னு ஒரு ஆதங்கம் தான்.

இதுல என்ன காமெடினா…சில படங்கள் விமர்சிக்கும் போது, heroine எப்பவும் போல…லூசு மாதிரி வந்துட்டு ‘போகுது’னு விமர்சிக்கறீங்க….ஆனா அவளுக்கு சரின்னு படறத பேசும் போது , தப்பானவ, மரியாதை தெரியாதவ னு சொல்றீங்க!

உங்க விமர்சனக் குழுவுல…”அச்சம் மடம் நாணம்….இவை பெண்களுக்கு அவசியமானவை”, “புருஷன மதிக்க தெரியாதவ….நல்ல பொண்டாட்டியே இல்ல” மாதிரியான கருத்துக்கள முழுமையா நம்பும் ஆண்களும் அதுக்கு சப்பக்கட்டு கட்டும் பெண்களும் தான் இருக்காங்க போல. ‘முற்போக்கு சிந்தனை’னு சொன்னா…”ஓ அடுத்த வாரம் release ஆற படமா”னு கேப்பாங்க போல! எப்ப பாரு…”சமுதாயத்துல சரி னு சொல்றத மட்டும்…வேதவாக்கா எடுத்துகிட்டு, அது படி இருக்கற படம் தான் நல்ல படம்…இல்லனா தேறாது” மாதிரியான நிலைப்பாடு வேணாமே.

அரைச்சு மாவையே அரைக்காம புதுசா வர்ற படங்களே ரொம்ப கம்மி நம்ம கோலிவுட் ல. அதையும்…”எதுக்கு தம்பி…வேற வேலை இருந்தா பாரு” னு நீங்க தட்டி கழிச்சா…அப்பறம் உங்க விமர்சனத்த பாத்துட்டு, பாக்க போறவனும் வேணாம்னு முடிவு செய்வான், அப்பறம் என்ன ஆகும்னு உங்களுக்கே தெரியும்.

அதுக்காக இந்த படம். “ஒரு trendsetter ‘, ‘இத விமர்சிக்க ஒரு தனி அறிவு வேணும்”னு எல்லாம் நான் சொல்லல. இந்த படத்துல, கடசில திணிக்கப் பட்ட பெண்ணிய கருத்துக்களாகட்டும், படத்தோட நீளம் ஆகட்டும், ரொம்ப சுமாரான பாடல்களாகட்டும், நெறைய விஷயங்கள் எங்களுக்கும் கசப்பாத் தான் இருந்தது. அதுக்காக ரெண்டு மூணு கொறைய வச்சு, படத்தையே தள்ளுபடி செய்யறது சரி இல்ல.

நாலு லைன் எழுதுவேன்னு நினைச்சேன்…ஒரு கதையே எழுதிட்டேன். எனக்கு சொல்லனும்னு தோணினத சொல்லிட்டேன். நன்றி!

(தொடரின் முதல் பாகத்தை படிக்க, இங்கே சொடுக்கவும்)

>> “யப்பா…அவ அழ ஆரம்பிச்சா ஊர கூட்டிடுவா”
திரைப்படங்களில் கணவன் அல்லது காதலன் கதாப்பாத்திரங்களின் வசனங்களில் இதை கேட்டுள்ளேன் (சமீப காலத்தில்…கதாநாயகர்களின் வசனப் பட்டியலில் கட்டாயம் இது போன்ற வரிகள் கட்டாயம் இருக்க வேண்டும் என்பது ஒரு ‘நியதியாக ஆகி விட்டது போல் உள்ளது!!!). சமூக வலைத்தளங்களிலும் இந்த குற்றச்சாட்டை பறைசாற்றுபவை…
“put an end to his will power using your tear power”
(ஆணின் (தலைவனின்) திடமான மனதை உன் கண்ணீரால் தகர்த்தெறி)
ஒரு கணவன்-மனைவி உறவில், அழுகையே ஒரு தரப்பின் விடையாக இருக்கும் போது , ஒரு வலிமையான பேச்சுவார்த்தைக்கே இடமின்றிப் போகிறது.
“அவ்வளவுதாங்க…அவ அழ மட்டும் ஆரம்பிச்சா, அடுத்து பேச்சுவார்த்தையா…முடிவே எடுத்து முடிச்சா மாதிரி தான். அவ விருப்பம் தான் அங்க செல்லுபடி ஆகும்”, என அலுத்துக் கொள்ளும் ஆண் தோழர்களுக்கு….ஓரிரு கேள்விகள்…

“வீட்டிற்கு வேண்டிய முடிவுகள் எடுக்க இருக்கும் போது, அந்த பேச்சுவார்த்தையை எப்பொழுது ஆரம்பிப்பீர்கள்? அதற்கென நேரம் ஒதுக்கி, இருவரும் வேறெதிலும் ஈடுபடாமல் பார்த்துக் கொள்வீர்களா? அல்லது வேறு வேலைகள் தடபுடலாக நடக்கும் போது, இதையும் அவிழ்த்து விடுவீர்களா?”

“உங்களின் கருத்தை முன் வைக்கும் போது, எத்தனை முறை அதிலிருக்கும் நல்ல விஷயங்களையும், அந்த முடிவினால் வீட்டு வரவு-செலவில் ஏற்படவிருக்கும் முன்னேற்றத்தைப் பற்றி கூறி உள்ளீர்கள்?”

“எத்தனை முறை மனைவியின் முடிவு சரி இல்லை என விளக்க முயன்றிருக்கிறீர்கள்?”

“மனைவியின் முடிவு தான் என முடிவான பிறகு, எத்தனை முறை..அதனால் நிகழவிருக்கும் பணவிரயம் பற்றியோ அல்லது நேர விரயம் பற்றியோ, அவரிடம் விளக்க எத்தனித்திருக்கிரீர்கள்?”

இவை அணைத்திருக்கும் முன்னதாக, திருமணத்திற்கெல்லாம் முன்னதாக, உங்களுக்கு உம் பெற்றோர் ஒரு பெண் பார்த்திருந்தாலும், “இனி வரும் என் வாழ்கையை இவளுடன் கழிக்க இருக்கிறேன். அவளிடம் சில நாட்கள் பேசி, இருவருக்கும் சரிபட்டுவருமா என தெரிந்துக்கொள்ள ஆசைப்படுகிறேன்” என கூறியதுண்டா?”

வாய்ப்பு உருவான போது, “வீட்டுல முடிவுகள் எடுக்கும் போதெல்லாம், நாம ரெண்டு பேரும் கலந்து ஆலோசிச்சு முடிவு எடுக்கனும்னு தான் எனக்கு ஆசை” மாதிரியான கருத்து பரிமாற்றம் நிகழ்ந்துள்ளதா?

மேலே பட்டியலிடப்பட்ட கேள்விகள் எதற்கும் ஒரு கச்சிதமான பதில் இல்லாத போது , “கல்யாண வாழ்க்கையே தலவலிங்க”, என்ற உங்களின் புலம்பல் எவ்வாறு நியாயமாகிறது?

“எனக்கு நினைவில்ல…தினேஷ் அவன் கல்யாணத்துக்கு பார்ட்டி குடுத்த போது வந்த நியாபகம். அது 201ல தான?”, என வினவியபடி மதுபானக் கடையில் வீற்றிருந்த நண்பர் கூட்டத்தில் சேர்ந்தான் இளங்கோ.
“5 வருஷத்துக்கு ஒரு மொறை ஆஜர் ஆற உனக்கு…இந்த ‘மலரும் நினைவுகள்’ எல்லாம் ரொம்ப அவசியமா??”, என ஒரு கடுப்பில் வரவேற்றான் பிரபாகர்.
“என்ன பிரபா…இவ்வளவு நாள் கழிச்சு வந்திருக்கான்…இதெல்லாம் தேவையா? சொல்லு இளங்கோ Facebookல பாக்கற updates தான். வேலை எல்லாம் எப்படி போகுது”, என சூழ்நிலையின் சூட்டை தனித்தான் சுகுமார்.
“வேலை கொஞ்சம் மந்தமாத்தான் இருக்குப்பா. இன்னொரு 6 மாசத்துல contract renew செஞ்சா…இந்த கம்பெனி; இல்ல திரும்ப கோட் சூட் எல்லாம் தூசு தட்டி போடா ஆரம்பிக்கணும். ஆமாம் பிரபா ஏன் இன்னிக்கி இவ்வளவு கடுப்புல இருக்கான்?”, என பதிலளித்து கேள்வி எழுப்பினான் இளங்கோ.
“யாராவது அந்த பேச்ச ஆரம்பிக்க மாட்டாங்களான்னு வெயிட் பண்ணிட்டு இருக்கான்…இன்னிக்கி நீ மாட்டிகிட்ட; நம்ப நண்பன் ‘இல்லற வாழ்க்கையில’ நொழைய போறான். அதுதான் எல்லாருகிட்டயும் எரிஞ்சு விழறான்”, என பிரபாவின் வெறுப்பிற்கு ‘செயல் விளக்கம்’ அளித்தான் சுகுமார்.
“வாழ்த்துக்கள் மச்சி! பொண்ணு பாத்தாச்சா…இல்ல இனிமே தானா?”, என மகிழ்ச்சியில் பிரபா கையை குலுக்கினான் இளங்கோ.

“இல்லப்பா…இன்னும் பொண்ணு பாக்கல; சினிமால வர்றா மாறி தான் பொண்டாட்டி அமைய போறா…திரும்பவும் தண்ணியும் கையுமாத்தான் நிக்க போறேன்னு ஒரு வாரமா பொலம்பிகிட்டு இருக்கான்”, இது ஜோதிபிரகாஷ்.
“இதெல்லாம் கொஞ்சம் ஓவர்…இன்னும் பொண்ணையே பாக்கல, அதுக்குள்ள இப்படித்தான் இருப்பான்னு முடிவு செஞ்சிட்டியா? உங்க அம்மா-அப்பாவ எனக்கு தெரிஞ்ச வரைக்கும், “நாங்க பாக்கற பொண்ணத் தான் கல்யாணம் பண்ணிக்கணும்”னு சொல்ற மாதிரி தெரியலியே”, என இளங்கோ கூற,
“அதையே தான் நாங்களும் சொல்லிக்கிட்டு இருக்கோம். “பேசி பழகு பொண்ண புடிச்சிருந்தா கல்யாணம் பண்ணிக்கோ”னு சொல்றோம். “நல்ல பொண்ணு மாதிரி நடிச்சு, கல்யாணம் ஆனதுக்கு அப்பறம் பஜாரியா மாறிடுவா”னு புதுசு புதுசா கவலை படறான்”, என ஜோதி அலுத்துக்கொண்டான்.
“என்ன பிரபா ரொம்ப விவரமானவன்னு நினைச்சேன்…இப்படி ஒன்னும் நடக்கறதுக்கு முன்னாடியே பயப்படற; என்ன மாதிரி பொண்ணு எதிர்ப்பாக்கறனு கிளியரா இரு. compromise பண்ணாத…அப்பறம் compromise ஆப்போறது உன் life தான்”, என கூறி முடிக்கும் போது சுடசுட சிக்கன் 65யும், வறுத்த மசாலா கடலையும் மேசைக்கு வந்தது.
“சாரி மச்சி, இவ்வளவு நாள் கழிச்சு வர…ரொம்ப கேவலமா பேசிட்டேன். என் expectation என்னனு எனக்கே தெரியல. Homelyயா வந்துட்டு அப்பறம், எங்கயாவது வெளில போலாம்னா….”இல்லங்க வீட்லியே இருக்கேன்”னு சொன்னா எனக்கும் BP ஏறும். வேலைக்கு போகணும்னு சொன்னா அப்பறம் “பையன் என்னடா கல்யாணத்துக்கு முன்னாடியே இவ்வளவு கறாரா இருக்கான்”னு சொல்லுவாங்க”, என அடுத்த குறையை கூற முயன்றபோது, இளங்கோ பிரபாவிடம் “கொஞ்சம் மூச்சு விடப்பா”, என செய்கை செய்தான்.
“தமிழர் வாய்ல மாட்டிகிட்டு முழிக்கிற பல இங்கிலீஷ் வார்த்தைல இந்த ‘homely’யும் ஒன்னு. வீட்டுக்கு ஏத்த பொண்ணுன்னு நினைச்சிகிட்டு எல்லாரும் அந்த வார்த்தைய use பண்றாங்க. அன்னிக்கி வெட்டியா dictionary ய பொரட்டிகிட்டு இருந்தேன். Homelyனா ‘unattractive’ அதாவது அழகற்ற, ‘lacking in physical attractiveness’ அதாவது பார்க்க கொஞ்சம் ரொம்பவே சுமார், ‘not having elegance or refinement’ அதாவது நாகரீகமற்ற. சத்தியமா இது நம்ம ஊர் பசங்களோட விருப்பமா இருக்காது. சரி matterக்கு வரேன்…இந்த matrimonial columnsல பொண்ணு வீட்டுக்காரங்க கேக்காததையா நீ கேட்டுட…ரெண்டு பேர் சேந்து குடும்பம் நடத்தும் போது , ரெண்டு பேரும் சம்பாதிச்சா வசதியா இருக்கும்னு நீ நினைக்கற. அதுல என்ன தப்பு இருக்க போகுது. அப்பறம் யாரு தப்பா நினைச்சா என்ன…அந்த பொண்ணுக்கு ஓகே வா …perfect. இல்லையா…நீங்க ரெண்டு பேரு சேர்றது சரி பட்டு வராது.

இன்னொன்னு ரொம்ப முக்கியம்னு நான் நினைக்கறது…
என்ன தான் அம்மா அப்பா சொல்றத கேட்டு நடக்கற பொண்ணா இருந்தாலும், தான் சம்பந்தப்பட்ட விஷயங்கள்ல சுயமா சிந்திக்கிற பொண்ணு தான் உனக்கு சரிப்பட்டு வரும். அட்லீஸ்ட் காலேஜ்ல இருந்து எனக்கு தெரிஞ்ச பிரபாக்கு”, என விளக்கி முடித்தான் இளங்கோ.
“புத்திசாலி பொண்ணா?? சரி பட்டு வரும்னு எனக்கு தோணலப்பா; எதித்து பேசுவானு பயம் எல்லாம் இல்ல….ரெண்டு பேர் சேந்து முடிவு எடுக்க வேண்டிய விஷயதிலயும்…எனக்கெல்லாம் தெரியும்னு சொன்னா ஒரு healthy conversation இல்லாம போய்டும்”, என ஒரு சோகம் கலந்த குரலில் விடையளித்தான் பிரபா.
“அதுவும் கரெக்ட் தான் மச்சி….வீட்டு finance பாத்துக்க நாம வேலைக்கு போறோம், வீட்டு வேலைய பாத்துக்கறதுக்கும், கொழந்தைன்னு ஒன்னு வந்தா, அத பாத்துக்கறக்கும் புதிசாலித்தனம் எல்லாம் எதுக்குப்பா”, என வழி மொழிந்தான் ஜோதி.
“புத்திசாலித்தனம்னா நல்லா படிச்சிருக்கணும், வேலைக்கு போகணும்…அதெல்லாம் சொல்லலப்பா .அது ஒவ்வொருத்தரோட தனிப்பட்ட விருப்பம். street smart சொல்லுவாங்கல …அதத்தான் சொல்றேன். வீட்லியே இருந்தா கூட விவரம் தெரிஞ்சு நடக்கற பொண்ணுங்களும் இருக்காங்க….நல்லா படிச்சு வேலைக்கு போனா கூட…எந்த விஷயத்துக்கும் புருஷன் தான் முடிவு எடுக்கனும்னு இருக்கற பொண்ணுங்களும் இருக்காங்க. வீட்டு வரவு செலவ தெரிஞ்சிக்க ஆர்வம் காட்டனும், ஏதாவது பிரச்சனைனா, காது குடுத்து கேக்கணும், தன் கருத்தையும் சொல்லணும்; நம்ம பாத்து செலவு பண்றா மாதிரி அவங்களும் வீட்டு வரவுக்கு ஏத்தா மாதிரி செலவு செய்யனும். என்ன பொருத்தமட்டும், இது தான் street smartness. இதுக்கு ஒரு டிகிரி படிச்சிருக்கனும்னு அவசியம் இல்ல”, என நீண்ட நெடும் பதிலை முன் வைத்தான் இளங்கோ.
“கேக்க சூப்பரா தான் இருக்கு….ஆனா அப்பறம் வீட்ல நமக்கு அந்த குடும்ப தலைவன் கெத்து கொறைஞ்சிசிடும்ல”, என ஜோதி மற்றும் பிரபா ஆமோதிக்க, குரலை உயர்த்தினான் சுகுமார்.
“அப்ப நீங்க தான் முடிவு பண்ணனும்…ஆபீஸ் டென்ஷன் கூட வீட்டு பிரச்சனையும் சேத்து , ஸ்ட்ரெஸ், BP எல்லாம் ஜாஸ்த்தி ஆறது betterஆ…இல்ல life partnerஅ எல்லாத்திலயும் partner ஆக்கி டென்ஷன பகிர்ந்துக்கறது பெட்டரா?”, என இளங்கோ சட்டென விடையளிக்க, பட்டென அமைதி ஆனது நண்பர் கூட்டம்.

“முன்னாடி எல்லாம் ஒரு பொறந்த நாள், anniversary மாதிரியான விசேஷங்கள celebrate பண்ண குடிப்போம். இப்ப என்னனா…டென்ஷனா இருக்கு, கடுப்பா இருக்குனு குடிக்கறீங்க. இந்த டென்ஷன wife கிட்ட ஷேர் பண்ணிக்கும் போது , உங்க மூளை கொஞ்சம் clear up ஆகும்.
ஆனா இதெல்லாம் கேக்கறதுக்கு wife நல்ல listenerஆ இருக்கணும். “அம்மா சொன்னங்க இதெல்லாம் தப்புன்னு…நீங்க பண்ணக் கூடாது”, “பக்கத்து வீட்ல வாங்கும் போது , நம்மளால முடியாதா”னு ஊர் சொல்றத வேத வாக்கா நினைக்கற பொண்ணு ஆட்டத்துக்கு ஒத்து வர மாட்டா”, என கூறியபடி பிரபாவை பார்த்தான் இளங்கோ. ஒரு ஆழ்ந்த சிந்தனையில் இருக்கிறான் என்பது மட்டும் புரிந்தது.
“சாரி மச்சி…உன்ன confuse பண்ணனும்னு இந்த lecture குடுக்கல. நெஜமாவே கல்யாணம் ஒரு பெரிய பொறுப்பு தான். ஆனா வர்ற wife உம் அந்த பொறுப்ப உணரும் போது, ரெண்டு பேருக்கும் சுமூகமான உறவா இருக்கும். பட் இது எல்லாம் நடக்கணும்னா, அதுக்கு மொதல் படி ரெண்டு பேரும் ஓப்பனா பேசறது”, என சொற்பொழிவை முடித்துக்கொண்டான் இளங்கோ.
“அடிச்சதெல்லாம் தெளிஞ்சே போச்சு…நக்கலா சொல்லலப்பா. partner எப்படி இருக்கணும், எப்படி இருக்கக்கூடாது, பொண்ணு கிட்ட என்ன பேசப் போறேன் ஒன்னும் idea வே இல்ல. ஆனா இது சும்மா பொண்ணு பாக்க போய் , பஜ்ஜி சொஜ்ஜி சாப்பிட்டு பொருத்தம் பாத்து முடிக்கிற விஷயம் இல்லன்னு மட்டும் தெளிவா புரிஞ்சு போச்சு. எனக்கு ஒரு தெளிவு கெடைச்சத கொண்டாடறோம்….அடுத்த ரவுண்டு என் treat “, என 32 பல்லும் தெரியும் படி, சிரித்தான் பிரபா.
“மச்சி இங்க முடிச்சிட்டு, அந்த பஸ் ஸ்டாப் பக்கத்துல ஒரு மெஸ் இருக்கமே….இன்னும் இருக்கா? ஒரு பிரியாணியோட நாள முடிக்கலாம்னு நினைச்சேன்”, இது இளங்கோ.
“ஆனா இந்த டைம் account வைக்கக் கூடாது…நம்ம பழைய பாக்கியையும் செட்டில் பண்ணனும்”, என ஜோதி கண்ணடித்தபடி கூற, கூட்டத்தில் குபீர் சிரிப்பு சத்தம் வெடித்தது.
அருகில் இருந்த மேசைகளில் இருந்து கோபக்கணைகள் வருவதைப் பார்த்து, சிரிப்பொலி அடங்கியது; பில் செட்டில் செய்யும் வேலையில் இறங்கினர் நால்வரும்.

இரண்டு வாரங்களுக்கு முன், வேலையில் நண்பர் ஒருவர், அவர் விரும்பி கேட்ட போட்காஸ்ட் (podcast) ஒன்றை நான் கேட்கும் படி விருப்பம் தெரிவித்தார். englishtamil தளத்தின் podcast, RJ பாலாஜியின் திரை விமர்சனங்கள், மருதையன் பேச்சுக்கள் தவிர பெரிதாக போட்காஸ்ட் கேட்டதில்லை என்பதனால், தளத்தின் முகவரியை வாங்கிக்கொண்டேன்; வெகுவிரைவில் கேட்டு என் கருத்தை கூறுகிறேன் என்ற வாக்குறுதியுடன். போட்காஸ்டின் சாராம்சத்தை கூறாமல், பெண்ணியம் பற்றிய கலந்துரையாடல் என மட்டும் கூறி இருந்தார். வேலை விட்டு வீடு திரும்பும் போது கேட்க முடிவுசெய்தேன்.

நைஜீரியாவில் நடக்கும் பள்ளி மாணவிகளின் கடத்தல் பற்றிய பேச்சுடன் கலந்துரையாடல் ஆரம்பிக்க, 15வது நிமிடத்தில் இருந்து உலகின் பல்வேறு நாடுகளில் பெண்கள் நடத்தப்படும் விதம் பற்றிய பேச்சுக்கள் துவங்கின.
சீனா, இந்தியா, ஸ்வீடன் நாடுகளில் பெண்களின் நிலைமை பற்றிய கருத்துக்கள் கலந்துரையாடலில் இடம் பெற்றன. Neo liberalism (புதிய தாராளமயமாக்கல்) எப்படி குடும்ப வன்முறைக்கு (domestic violence) அடித்தளம் போடுகிறது என்ற விளக்கங்கள் மெய் சிலிர்க்க வைத்தன. இன்னும் நிறைய தெரிந்து கொள்ள வேண்டும் என ஆவலை தூண்டிய ஒன்று, ஸ்வீடனில் பாலின சமன்நிலைக்கு அறிமுகப்படுத்த பட்டுள்ள Bechdel சோதனை. Bechdel சோதனை என்பது முதலில் தொலைகாட்சி தொடர்களுக்கு ஒரு அளவுகோலாக அறிமுகப் படுத்தப்பட்டது.
தொடரில் ஒரு காட்சியிலாவது பெண்கள் கூட்டம், ஆண்கள் இல்லாத ஒரு தலைப்பைப் பற்றி பேசுவது போல் அமைந்திருந்தால் அத்தொடருக்கு, நம் ஊரின் U /A,U போன்று, ‘Bechdel’சான்றிதழ் வழங்கப் பட்டது. அதையே பின்னர் திரைப்படங்களுக்கும் பொறுத்த ஆரம்பித்தனர்.
அந்த சான்றிதழ் வழங்கும் முறை தமிழ் திரையுலகில் புகுத்தப்பட்டால், எத்தனை படங்கள் தேறும் என யோசித்தேன்.
“ஆண்கள் இல்லாத பேச்சு தான…நகை, பொடவை, சமையல், கொழந்தை வளர்ப்பு பத்தி பேசிட்டு இருங்கன்னா, பேசிகிட்டே இருப்பாங்க. ரெண்டு நிமிஷம் என்ன சார், ஒரு முழு நீள படமே எடுக்கலாம்”, போன்ற ‘தமாஷ்’ பின்னூட்டங்களில் இருக்கும் அறியாமை சொல்லி விளக்க வேண்டியதன்று.
பாடல்கள் அல்லாத காட்சிகளில் பெண்களை பார்ப்பதே ஒரு அரிய விஷயமாக இருக்கும் போது, 2 நிமிடத்திற்கு பெண்கள் மட்டும் கலந்துரையாடும் காட்சிகளா? “கட்டுபடி ஆகாதுங்க” அல்லது, “அதெல்லாம் யாரு பாக்க போறாங்க சார்” போன்ற ரெடிமேட் விடைகள் தயாராக இருக்கும்.

‘ஒரு பெண்ணானவள் ஆணுக்கு ஒரு போகப் பொருளே; சமையலறை ஒரு பெண்ணின் ‘திறமையை’ வெளிப்படுத்த உருவாக்கப் பட்ட ஒரு இடம்; வேலைக்கு சென்று சம்பாதித்தாலும் வீட்டில் முக்கிய முடிவுகளில் மூக்கை நுழைக்க மாட்டாள்”, “எதிர்த்து பேச எத்தனிப்பாள் …”நீ இல்லனா நான் எங்க போவேன்”, “மனைவி அமைவதெல்லாம் இறைவன் கொடுத்த வரம்”, என நீ புகழ்ந்து தள்ளியவுடன், பொட்டிப் பாம்பாய் அடங்குவாள்”, இவை ‘ஒரு பெண்ணின் குணாதிசயங்கள்’ என சினிமா வலியுறுத்துபவை. நகைமுரண் இதுதான்…சினிமா யதார்த்த வாழ்க்கையின் பிரதிபலிப்பு என்பதனாலோ என்னவோ, நிஜ வாழ்க்கையிலும் சமூகத்தில் ஒரு பெண்ணின் ‘பங்களிப்பு’ இந்த குறுகிய வட்டத்திற்குள் தான் அடங்குகிறது.
“வேலைக்கு போகணும், வீட்ல சமைக்கணும், கொழந்தைகள பாத்துக்கணும்…எனக்குன்னு டைம் செலவழிக்கறதே குதிரை கொம்பா இருக்கு…இதுல அரசியல் பத்தின பேச்சா…காமெடி கீமடி பண்ணலியே”, என்ற மனைவியரின் புலம்பல், மீண்டும் சமூகத்தின் ஆண் ஆதிக்க மனநிலையையும், பாலின ஏற்றத்தாழ்வையையும் உறுதி படுத்துகிறது.
அவளைப் போல், அவனும் திருமணமனாவன், அவனுக்கும் குழந்தைகள் உண்டு, அவனும் வேலை பார்கிறான்; அவனுக்கு அரசியல் பற்றியும், நாட்டு நடப்பு பற்றியும் பேச ‘சந்தர்ப்பம்’ கிடைக்கிறது; ஆனால் அதே தகுதிகள் உடைய பெண்ணுக்கு பொது கருத்துக்கள் பற்றிய உரையாடல்கள், வெட்டிப்பேச்சாக தெரிகிறது.

சிறு வயதிலிருந்தே ஒரு சிறுமி வீட்டில் பார்க்கும் காட்சி இதுதான்…அம்மாதான் அப்பாவிற்கு எல்லா பணிவிடையும் செய்கிறாள்.
வீட்டிலோ அல்லது வெளி தளங்களிலோ சமூகப் பிரச்சனைகள் பற்றிய பேச்சுக்கள் அரங்கேறும் போதெல்லாம், கூட்டத்தில் ஆண்களே உள்ளனர். “அதெல்லாம் ஆம்பளைங்க சமாச்சாரம்”, என்ற பேச்சுக்கள் அவள் காதில் ஒலித்த படியே இருக்கிறது.
அம்மா அரசியலில் இடம் பெறுவது தேர்தல் நேரங்களில் மட்டும்…அதுவும் அப்பா கூறும் கட்சிக்கே அம்மாவின் வோட்டு! அரசியல் மட்டுமின்றி, சமூகம் பற்றிய எந்த கருத்து பரிமாற்றமும் பெரியம்மா, சித்தி, அம்மா கூடி அரட்டை அடிக்கும் போது இடம் பெறுவதில்லை. இதையே பிரதிபலிக்கும் சினிமாக்களிலும், பெண்கள் கூட்டமாய் பேசுவதெல்லாம் ஒன்று ‘கண்ணை பறிக்கும்’ ஆண்மகன், நகை அல்லது ஆடை பற்றியே இருக்கிறது. கொசுறுக்கு, ‘அரசியல் ஒரு சாக்கடை’, ‘வேலை வெட்டி இல்ல…அதுதான் அரசியல் பேசிட்டு இருக்காங்க”, போன்ற உப்புச்சப்பற்ற மேலோட்டமான கருத்துக்கள்.
பள்ளியில் இவை பாடமாக இல்லாத போதும், சுற்றி நடக்கும் விஷயங்கள் அந்த பெண்ணின் ‘நான் பெரியவள் ஆன பின் , எப்படி இருக்க வேண்டும்”, என்ற கேள்விக்கு செவ்வனே பதில் அளிக்கிறது. அவளுக்கு தெரியாமலே அவளை அந்த ‘வட்டத்திற்குள்’ வாழ தயார் படுத்துகிறது சமூகம்.

feminism and bechdel

“இல்லையே…’அவள் அப்படித்தான்’, அவள் ஒரு தொடர்கதை மாதிரியான படங்கள், பொண்ண ஒரு தையிரியமான கதாப்பாதிரத்துல தான காட்டி இருக்கு”, என கூற இருப்பவர்களுக்கு,
முதலில்,
இன்னும் 1970களில் வந்த படத்தை 2014 இலும் ஒரு விவாதத்தில் பயன்படுத்துவது, தமிழ் சினிமாவின் ஹிமாலய தோல்வியை தெளிவாக காட்டுகிறது. இவ்விரு படங்களும், அக்காலக் கட்டத்தில் (இந்த காலத்திலும்) விதிவிலக்காக இருந்த (இருக்கும்) போதும், இவ்விரு திரைப்படங்களின் முடிவிலும், கதையின் நாயகி விரும்பி ஆசைப்பட்டது கிடைக்காமல் ‘விதியின்’ நாடகத்திற்கு பலி ஆகிறாள்.
இந்த முடிவினால், படம் முழுக்க அவள் வெளிப்படுத்தும் துணிச்சலும், தனக்கு இழைக்கப் படும் அநீதியை தட்டிக்கேட்பதும், ‘தோல்விக்கான ஏணிப்படிகளாகவே’ பார்ப்பவர் மனதில் பதிகிறது.
சிறு வயதில், அவள் ஒரு தொடர்கதையோ அது மாதிரியான துணிச்சல் மிகுந்த கதாநாயகி இருக்கும் திரைப்படமோ பார்த்த நியாபகம். முயற்சி என்ற ஒன்று இருந்தால், வெற்றி போன்று தோல்வியும் சகஜமே. அப்படி அத்திரைப்படத்திலும் நாயகிக்கு ‘தோல்வி ஏற்படுகிறது. “என்னமா ஆட்டம் போட்டா…அதுதான்; நல்லா வேணும்”, இது என் வீட்டு பெரியவர்கள். அங்கு யாரும் எனக்கு “இப்படி இருக்கக்கூடாது”, என சொல்லித் தரவில்லை. ஆனால்
“உனக்கு சரியென படும் கருத்து, சமூகத்திற்கு எதிராய் இருந்தால், அதை அப்படியே பொத்தி வைக்கவேண்டும். வெளி வராமல் இருக்கவோ, முற்றிலுமாக மறக்கவோ முடிந்த வரை முயல வேண்டும்” என்ற ‘பாடம்’ மட்டும் தெளிவாக விளங்கியது.
இந்த இடத்தில் என்னை ஏமாற்றியது என் சுற்றம் மட்டும் இல்லை…அந்த திரைப்பட இயக்கனுரும் தான்.
சினிமாக்களில் இப்படி எனில், இதர சமூக ஊடங்கங்களிலும், அவள் தலை தூக்க நினைக்கும் போது, நறுக்கென குட்ட தயாராக இருக்கிறது சமுதாயம் (ஆணாதிக்கத்தை பெருமையுடன் நிலைநிறுத்த விரும்பும் ஆண்களும், பெண்ணடிமைத்தனத்தை விரும்பி ஏற்றுக்கொள்ளும் பெண்களும்); அந்த மானிட பதர்களை பொருட்படுத்தாமல் தம் கருத்துக்களை எடுத்துரைக்கும் பெண்களும் இருப்பது ஒரு ஆறுதல்.
இப்படி ஒரு தனி மனிஷியாக தலையெடுக்கவே தடுமாறும் பெண்ணினம், ஒரு அணியாய் திரண்டு சமூக பிரச்சனைகளை பேசுவது, சமூகத்தில் ஜீரணிக்க முடியாத ஒன்று தான்.

இங்கு தான் நல்ல திரைப்படங்களின் பங்களிப்பு தேவைப் படுகிறது.
சினிமா என்பது மிகவும் வலிமையான ஒரு ஊடகம்; வளமான கருத்துக்களை மக்களிடம் கொண்டு சேர்க்க துணை புரியும் ஒரு கருவி சினிமா.
கதாநாயகர்கள் புகை பிடிக்கும் ‘ஸ்டைல்’ஐ ரசித்து, நாமும் முயற்சிக்க வேண்டும் என விபரீத முடிவு எடுத்த இளைஞர் கதைகளும், அவர் “இனி புகைப் பிடிக்க மாட்டேன்’ என முடிவெடுத்த போது, அப்பழக்கத்தை அறவே துரந்த இளைஞர் கதைகளும் உண்டு.
“தணிக்கை குழுவின் நெருக்கடியான விதிமுறைகளுக்கு உற்பட்ட படம் ஒன்று எடுக்க வேண்டும், பணம் போட்ட தயாரிப்பாளருக்கு கேளிக்கை வரி போன்று பிரச்சனைகள் வரமால் பார்த்துக் கொள்ளவேண்டும்”, என இன்னும் பல தடங்கலும் இன்னலும் இருக்கும் வரையில், எங்க ‘கற்பனை குதிரை’ ஓடற வேகத்துக்கெல்லாம் படம் எடுக்க முடியாது..அந்த நெலமை மாறர வரைக்கும், அரைச்ச மாவையே அரைப்போம்; சிங்கம், போக்கிரி, ஒஸ்தி, சிவகாசி மாதிரி படத்த எடுத்துவிட்டுகிட்டே இருப்போம்”, என தப்பித்துக்கொள்ள நினைக்கும் இயக்குனர்கள், நம் கண்முன்னமே மறைவர் என்பதில் ஐயமில்லை.

இந்த இடத்தில், புதிய தலைமுறை தொலைக்காட்சியில் இடம் பெற்ற இயக்குனர் ராமின் நேர்க்காணல் தான் நினைவுக்கு வருகிறது. ‘வருத்தப்படாத வாலிபர் சங்கம்’ படத்தை பற்றி பேசும் போது, அதில் சத்யராஜ் கதாப்பாத்திரத்திற்கு அவர் மகள் வேற்று சாதி பையனை விரும்புவது தெரிய வருகிறது. சமூகத்தை திருப்தி படுத்த கோவத்தில் அவளை கொன்றுவிட்டதாக கூறும் அதே வேளையில், பெண்ணையும் பையனையும் ஊருக்கு வெளியில் யாருக்கும் தெரியாமல் குடிவைக்கிறார். ஊருக்காக வேண்டுமெனில், ஒரு தந்தை சாதி கட்டுப்பாடுகளை கட்டிக்காப்பது போல் வேஷம் போட்டாலும், செல்ல மகளின் விருப்பமா, சமூக விதிமுறைகளா என வரும் போது, விதிமுறைகள் விசிறி அடிக்கப் படுகின்றன. தெளிவான கருத்து என்ற போதிலும், படத்தின் முடிவில் மட்டுமே வெளிச்சத்துக்கு வரும் ஒரு உண்மை இது. எத்தனை பேருக்கு விளங்கி இருக்கும் என்றால், அது பார்ப்பவரின் சமூக நிலைமையை பொருத்தது. ராமின் நேர்காணல் பார்க்கும் வரை எனக்கும் அந்த படம் இன்னொரு ‘நகைச்சுவை என்ற பெயரில் 3 மணி நேர பொழுது வீணாக்கல்’ என்றே தோன்றியது. இதையே சத்யராஜ் மாதிரியான ஒரு தந்தை பார்க்கும் போது, சமூகத்திற்கு கட்டுப்பட்டாக வேண்டும் என நினைத்திருந்தால் அந்த முடிவை மறு ஆலோசனை செய்ய வாய்ப்புகள் உண்டு; முடிவை மாற்றிக்கொண்டாலும் ஆச்சரியம் இல்லை.
இதே போன்று சமூகத்தின் பல்வேறு தளங்களில் பெண்ணின் பிரச்சனைகளுக்கு, பாதிக்கப் பட்ட பெண்ணே தீர்வு காணும் போது, நிஜ வாழ்க்கையிலும் அந்த பிரச்னையை சந்திக்கும் பெண்ணுக்கு, அந்த கதையின் நாயகி ஒரு நம்பிக்கை ஒளியாய் தெரிகிறாள். ‘விதி விட்ட வழி’ என்பதை மீறி, இன்னொரு வழியும் உண்டு என உணர்கிறாள்.

10 வருடங்களுக்கு ஒன்றாய் இல்லாமல் அவ்வப்போது இது மாதிரியான படம் வெளிவரும் போது, மகளிரின் ‘வெறுமனே’ உரையாடல்களுக்குள் அவை நுழைய வாய்ப்புகள் அதிகரிக்கும். கூட்டத்தில் அதே மாதிரியான பிரச்சனை பேசப்படும் போது, “அந்த படத்துல வர்றா மாறி செஞ்சா என்ன?”, என கூட்டம் பகுத்தறிய ஆரம்பிக்கும். சமூகம் சாமியாக வழிபட வலியுறுத்தும் வீட்டின் ஆண்மகன் துணையின்றி பிரச்சனைகளுக்கு முடிவெடுக்க ஒரு துணிவு பிறக்கும். “சரி ஆரம்பிச்சுடுவோம்” என கதையின் நாயகனுக்கு பதில் ஒரு நாயகியை வைத்து, ‘அந்நியன்’, ‘நான் கடவுள்’, ‘சிடிசன்’ மாதிரியான படம் எடுக்க இயக்குனர்கள் விரைவது,
“விடிய விடிய சாதி ஒழிப்பு பற்றி பேசிவிட்டு, சாதி கொடுமையை அழிக்க வந்த விடிவெள்ளி மோடி” என்பது போன்றது. தமிழ் திரையுலகில் இல்லையெனினும், இதர ஊடங்கங்களில் ஆறுதல் கிடைக்கத்தான் செய்கிறது.
“இது படம்” என பெருமிதம் கொள்ள வைத்தது, சமீபத்தில் பார்த்த ஹிந்தி படம் ‘queen’. வெளி உலகை முதன் முதலாய் பார்க்கும் நாயகி, தன் வாழ்வை தன் விருப்பத்திற்க்கேற்ப மாற்றிக்கொள்ளும் கதை.
இதை போன்று, YouTubeஇல் கண்டு ரசித்தவை ‘Havells’சமையல் உபகரணங்களுக்கான விளம்பரங்கள்.

“இது சரியில்லையே”, என முடிவு செய்து, சமூகத்தை எதிர்த்து குரல் எழுப்பும் பெண்கள் மற்றும் ‘பெண் விடுதலை அவசியம்’ என நினைக்கும் சில ஆண்கள் உதவியுடன், பெண்ணடிமைத்தனம் சிறுக சிறுக அழிவது நிச்சயம். இந்த தருணத்தில், தெளிவான பெண்ணிய கருத்து நிறைந்த திரைப்படங்கள், தட்டுத்தடுமாறி முன்னேறி வரும் பெண்ணினத்திற்கு, இன்னொரு ஏணிப்படியாக இருக்கும் என்பதில் ஐயமில்லை.

தாலியின் பெருமைகளை தமிழ் மெகா சீரியல்கள் அக்கு அக்காய் பிரித்து வைக்கும் போதெல்லாம் அது பற்றிய என கருத்துக்களை எழுத தோன்றிய போதும், சமீபத்தில் மேற்கொண்ட இந்திய பயணம் அந்த நோக்கத்தை இன்னும் திறன் பட செய்தது.

பெரிதாய் ஆர்வம் இல்லாத காரணமா இல்லை என் சோம்பேரித்தனமா தெரியாது, ஆடம்பரமாக அலங்கரித்துக் கொள்வதிலோ, தங்க நகைகள் அணிவதிலோ பெரிதாக விருப்பம் இருந்ததில்லை. அப்படியே ஒரு திருமணத்திற்கு அல்லது உறவினர் வீட்டிற்கோ செல்லும் போது தங்க நகை அணிவது கட்டாயம் ஆனதெனில், இருப்பதிலேயே மெலிசான ஒரு சங்கிலி அணியவே விரும்பியதுண்டு.

திருமண பேச்சு அடிபட ஆரம்பித்த போதெல்லாம், அந்த படபடப்பு, மகிழ்ச்சி அனைத்தும் இருந்த போதிலும், அந்த தடியான தாலி கொடி கழுத்தில் எப்பொழுதும் இருக்க வேண்டுமா என்ற ஒரு கடுப்பு நிச்சயம் இருந்தது; ஏதாவது பேசி ஒரு மெலிசான தாலிக்கு சீக்கிரம் மாறி விட வேண்டும் என முடிவு செய்தேன்.

அனால் மூட நம்பிக்கைகளில் மூழ்கி இருந்த காலத்தில் கூட அந்த தாலியில் என் கணவனின் உயிர் ஊசல் ஆடுகிறது என நினைத்ததில்லை. என்னை ‘தொட்டு தாலி கட்டியவருக்கும்’ தாலி போன்ற சடங்குகளில் நம்பிக்கை இல்லாத காரணத்தினால், திருமணம் முடிந்த ஒரு வாரத்தில் அந்த தாலிக் கொடியை கழற்றினேன்.
திருமணத்திற்குப் பிறகு, பகுத்தறிவு சிந்தனைகள் மெல்ல தலை தூக்க ஆரம்பித்த போது, பெரியாரின் பெண் விடுதலை பற்றிய கருத்துக்களை விரும்பி படிக்க ஆரம்பித்தேன். பண்பாடு, கலாச்சாரம் என்ற பேரில் ஒரு பெண்ணுக்கு 1008 அடக்குமுறைகளை இந்த சமூகம் செவ்வனே அமைத்திருந்தது புரிந்தது.

பல முறை இந்த ஆணாதிக்க சமூகம் அடைந்துள்ள மாபெரும் வெற்றியை நினைத்து வியந்தது உண்டு.
அந்நேரங்களில் எல்லாம் நினைவுக்கு வருவது இந்த கதை (யாரும் சொல்லிகேட்டதா இல்லை படித்ததா அல்லது மூக்கணாங்கயிறு என யாரோ போட்ட கோட்டில் நான் போட்ட ரோடா என நினைவில்லை!!!)
மாட்டு வண்டி தன் கட்டுப்பாட்டில் இருக்க, வண்டி ஓட்டுபவர் மாட்டிற்கு மூக்காணங்கயிறு அணிவிக்கிறார்; தினந்தோறும் காலையில் இவ்வேலை நிகழ்கிறது. அவர் அதை ஒரு நாள் அணிவிக்க மறக்கும் போது, மாடு அதனை எடுத்து வந்து கொடுக்கிறது; இப்படி அவர் தொடர்ந்து மறப்பதால், அந்த மாடும் இனி இதை கழற்ற வேண்டாம் என தன் மூக்கிலேயே மாட்டிக்கொள்கிறது. சிறிது நாட்களில் தன் வேகத்தின் மீது உள்ள நம்பிக்கை மறைகிறது; அந்த மூக்கணாங்கயிறும் அதை லாவகமாக அசைக்கும் வண்டி ஓட்டுனரும் தான் தன்னை நல் வழி நடத்துகின்றனர் என நம்ப ஆரம்பிக்கிறது.
சில சமயங்களில், வேகமாக செல்லவோ அல்லது வேறு விஷயங்கள் மேல் இருக்கும் கோவத்தை வெளிப்படுத்தவோ, ஓட்டுனர், சாட்டையினால் அடித்தால், அதையும் பொறுத்துக்கொள்ள தன்னை தயார் செய்து கொள்கிறது. ஜல்லிக்கட்டு போட்டிகள், மாட்டு பொங்கல், சில சமயங்களில் சும்மாவேனும் ஓட்டுனர் ஜொலிக்கும் ரிப்பன்களையும் மணிகளையும் மாட்டும் போது, “பரவாயில்லையே என்னமா கவனிச்சுக்கறாரு”, என பெருமிதம் கொள்ள ஆரம்பிக்கிறது.

மூக்கணாங்கயிறுக்கு பதில், ஒரு பெண்ணை அடக்க தாலியை பயன்படுத்துவோம் என முடிவு செய்து, “அய்யோ இவளால வாய் பேச முடியுமே, கொஞ்சம் சிந்திச்சு ஏதாவது கேட்டுட்டா”, என பதறுகிறது ஆண் ஆதிக்க சமூகம்.
ஒரு படி மேலே சென்று, “ஒரு பெண்ணுக்கு அழகு…அச்சம் மடம் நாணம்”, “அடக்கமா இருந்தா அந்த பொண்ண எல்லாரும் கைக்கூப்பி வணங்குவாங்க”, மாதிரியான கோட்பாடுகளை பரப்புகிறது. அதிலிருந்து சிறிது விலகும் பெண்ணை, தூற்றி, ‘பெண் குலத்திற்கே ஒரு இழுக்கு’ என அவளுக்கு பட்டம் கட்டுகிறது. அவளை ‘ஒரு குடும்பப் பெண் எப்படி இருக்கக்கூடாது’ என்பதற்கு ஒரு உதாரணமாய் வருங்கால சந்ததியருக்கு போதிக்கிறது.
முளையிலேயே கிள்ளி விட்டதனால், அந்த குழந்தையே மாற்றுக் கருத்துக்களை தெரிந்து கொள்ளும் வரை, சமூகமும் அதன் வழி நடக்கும் பெற்றோரும் வாழ்வியல் கற்பிக்கும் ஆசான், அவர்கள் வகுத்த கோட்பாடுகளே வேதவாக்கு!!

இந்த தெளிவு கிடைத்த பிறகு, அந்த தாலி கயிறும் அது சம்பந்தப்பட்ட சடங்குகளும் பெண்மைக்கு ஒரு இழுக்காக மட்டுமே எனக்கு தெரிகிறது. அதனால் இம்முறை இந்தியா செல்ல தயாரான போதும், அந்த தாலி கயிறுக்கு ஆதரவு கொடுக்கவில்லை.

‘எதுக்கும் இருக்கட்டும்’ என கைப்பையில் திருமண சான்றிதழை வைத்துக்கொண்டேன் (ஆண் ஆதிக்க அறிவிலி பேய்கள் பிரச்னை செய்தால், பெண் விடுதலை பற்றி பாடம் எடுக்க விரும்பவில்லை)

இந்தியாவில் நான் பார்த்த திருமணமான பெண்கள் நவ நாகரீக உடையோ அல்லது புடவையோ…எது அணிந்திருந்த போதும், கழுத்தில் அந்த தாலி மட்டும் கட்டாயம் தொங்கியது.
நன்கு படித்து நல்ல வேலையில் இருந்த பெண்களும், உறவினர் குழுக்களில், ஒரு பெருமையுடன் தாலிக்கொடியினை வெளியே எடுத்த படி அதற்கு கும்குமம் வைப்பதை கண்டேன்.
ஆண்களும் “அது பொம்பளைங்க பிரச்சனை; என் தலைய போட்டு உருட்டாம இருந்தா போதும்”, என நினைப்பார்களோ என்னவோ, அந்த தாலி கயிறுக்கும் அவர்களுக்கும் சம்பந்தமே இல்லாதது போல் தான் இருந்தனர். இந்த இடத்தில், “இல்லையே நானே விரும்பித் தான் அத போட்டுக்கறேன்; அந்த தாலி என்ன ஒரு முழு பொண்ணா ஆக்குது”, என பெருமிதம் அடையும் வேறு கிரகத்து பெண்கள் பற்றி எனக்கு பெரிதாக கருத்து இல்லை.

யோசித்து பார்த்தேன்…ஒரு பெண்ணை அடிமைப் படுத்த மட்டும் கண்டுபிடிக்கப் பட்ட இந்த மஞ்சள் நிற மூக்கானங்கயிற்றின் பயன் தான் என்ன…யோசனையின் விளைவு இனி…

குறிப்பு: பின்வரும் வரிகளில், ‘வேலி’ என்ற சொல், ‘செல்வம்’, ‘பாதுகாப்பு’, ‘சப்பக்கட்டு’, ‘அடக்குமுறை’ என பல பொருள் பட்டு வரும். விருப்பத்திற்கு ஏற்ப பொருள் எடுத்துக் கொள்வது வாசகர் விருப்பம்.

தாலி

“லாக்கர்களில் வளையல்களும், அட்டிகைகளும் பதுங்கிக் கிடக்க,
பளபள வென கழுத்தில் மின்னும்போது, கொள்ளை அடிப்பவருக்கு வேலி.

குழந்தைகளின் கல்வி, சொந்த வீடு என சிறுக சிறுக காசை சேர்த்து வைப்பவருக்கு, ‘கடுகு அளவு தங்கம் இன்னிக்கி வாங்கினா, கடல் அளவுக்கு பெருகும்” என அட்சைய திரிதியை என்ற நன்னாளை அறிமுகப்படுத்தியே முதலாளிகளுக்கு வேலி

“அவள் கழுத்தில் தொங்கும் தாலி…நம் உயிர் பத்திரமாக படுத்து தூங்கும் தூளி”, என
100% நம்பிக்கை உடைய அவதாரபுருஷர்களுக்கு வேலி

“வெள்ளை காகம் குட்டிப்போட்டது, தாலிக்கு ஆபத்தாக முடியும்;
பரிகாரம் செய்தாக வேண்டும்”, என குறிசொல்லி, மனைவியரின்
‘அறியாமை கண்களை’ திறந்து வைக்கும் ஜோதிட சிரோன்மணிகளுக்கு வேலி

“என்னதான் ஜீன்ஸ், குர்தா எல்லாம் போட்டாலும், வழி வழியா வரும்
கலாச்சாரத்த கைவிட முடியுமா?? தடியா ஒரு மாடல் கொடி ஒன்னு , மெலிசா செயின் மாதிரி இன்னொன்னு”
என பாரம்பரியத்தை தூக்கி நிறுத்தும் மங்கையரின் ‘நற்சேவை’யில்
நேரத்தை முதலீடு செய்யும் பொன்கொல்லர்களுக்கு வேலி

“அவ கழுத்துல தாலி போடறது என் ஜோலி…அத பாத்துட்டும் அவள சைட் அடிக்கறவன்
ஆவான் காலி”, என நிம்மதி பெருமூச்சு விடும் தொடநடுங்கி கணவர்களுக்கு வேலி

“அவ முகத்துல முழிச்சாலே பாவம்; வீட்ல ஒரு ஓரமா உக்கார வேண்டியது தான”, என விஷம் கக்கி,
மனிதத் தோலில் உலாவும் பீதிண்ணி நாய்கள், கைம்பெண்களுக்கு போடும் வேலி

“கும்குமம் மஞ்சள அந்த தாலி மேல வைக்கும் போது, அவர் தலை மேல
எம்பெருமான் நல்ல ஆரோக்கியத்தையும் நீண்ட ஆயுளையும் வைப்பாரு”, என அனுபவசாலிகளின்
அருள்வாக்கை கேட்டு தலையாட்டும் மனைவியருக்கு வேலி

“தாலி நான் போடமாட்டேன்…என் புருஷன் போடலியே”னு அளக்கரா…எல்லாம் திமிரு”,
என உருப்படியான வேலை எதுவும் இல்லாது ஊர் வம்பு
பேசும் துருப்பிடித்த மூளைக்காரர்களுக்கு வேலி

இப்படி அந்த தாலிக்கொடியுடன் சம்பந்தப்பட்ட அனைவருக்கும் ஒரு ‘நன்மை’ இருக்கும் போது, அந்த சங்கிலி ஒரு திருமணமான, அதிலும் பெண் கழுத்தில் மட்டும் தான் தொங்க வேண்டும் என்பது ஒரு நெருடல். இன்னும் சிறிது யோசித்து பார்த்தால், மேலே குறிப்பிடப்பட்டுள்ள எந்த நன்மையும் அந்த பெண்ணிற்கு காலனாவிற்கு பயன்படாது; பின்னர் ஒரு விலங்காய் மட்டும் விளங்கும் அந்த தாலி கொடியை, உயிரைப் போல் பாதுகாக்கும் பெண்களின் வினோத மனப்பான்மை இன்னொரு பெரிய நெருடல்.

“இதெல்லாம் சுத்த பேத்தல்…போன வாரம் கூட, 5 பவுணுக்கு ஒரு சங்கிலி வாங்கிக்கொடுத்தேன். இன்னும் ரெண்டு வாரத்துல எங்க கல்யாண நாள். அதுக்கு சாமூத்ரிகா பட்டு பொடவை கேட்டிருக்கா. எனக்கு இந்த பெண்ணியவாதிகள் பேச்சுல அர்த்தம் இருக்கறா மாதிரி தெரியல”, என புலம்பித்தள்ளினான் அருண்.
“தாறுமாறான விவாதம் போல…அருண் உங்க முகம் அப்படி செவந்து போயிருக்கு”, என கண்ணடித்தபடி, விவாத ஜோதியில் ஐக்கியமானான் சதீஷ்.
“இல்லப்பா…நம்ம ஜேம்ஸ் இன்னிக்கி 2 hour permission …ஏதோ பெண்ணியவாதிகள் கூட்டத்துக்கு போயிட்டு வருவாராம்”, என அருணின் கோபத்திற்கு காரணத்தை உரைத்தான் ஆறுமுகம்.
“யப்பா…பெண் விடுதலையா…’ஆண்கள் தான் அவங்கள அடக்கி ஆளறாங்க’னு இந்த பெண்ணியவாதிகள் அடிக்கற கூத்து, தாங்க முடியலடா சாமி. நம்ம வீட்டுக்கு எல்லாம் வந்து பாக்கணும், அப்ப தெரியும். நாம வாங்கற ஒரு 500 ரூவா சட்டைக்கு, அவங்க ஒரு 5000 ரூவாய்க்கு பொடவை வாங்கறாங்க; எந்த ஊர்ல இது அடிமைத்தனம்னு தெரியலியே”, என தன் பங்குக்கு அலுத்துக்கொண்டான் சதீஷ்.
“நேத்து ஏதோ பேசிட்டு இருக்கும் போது, கொஞ்சம் கோவத்துல அடிச்சிட்டேன்…லைட்டா தான்ப்பா. அதுக்கு வீட்ல போட்ட கூச்சல பாக்கனுமே….எங்க அம்மா அப்பா கூட என்ன அடிச்சது இல்ல…அது இதுனு. சமாதானம் செஞ்சு படுக்க போகும் போது, மணி 12”, இது மீண்டும் அருண்.
ஜேம்ஸ் வருவதை பார்த்து அனைவரும் அமைதி ஆகினர்.
“என்ன பாஸ்…இதெல்லாம் உங்களுக்கே கொஞ்சம் ஓவரா தெரியல. நீங்க இது மாதிரி மீட்டிங் எல்லாம் போறது, எங்கள எல்லாம் கெட்டப் பசங்களா காட்டுதுல”, என மெதுவாய் தாக்குதலை துவங்கினான் அருண்.
“பார்றா…போன weekend நீங்க எல்லாரும் ‘நவீன சரஸ்வதி சபதம்’பாக்க போனீங்க..நான் வரல. நீங்க அந்த படத்த பாத்து என்ன கெட்டப் பையனா காட்டறீங்கனு சொன்னா…அது எவ்வளவு அபத்தமா இருக்கும். உங்களுக்கு பிடிச்சிருக்கு நீங்க பாக்கறீங்க. என்னதான் பேசறாங்கன்னு பாக்க ஆசையா இருந்துச்சு …நான் போனேன்”, என தன் தரப்பு வாதத்தை முன் வைத்தான் ஜேம்ஸ் .
“பாயிண்ட் சரி மாதிரி தான் இருக்கு…இருந்தாலும்”, என தலையை சொரிந்தான் அருண்.
“பெண் விடுதலை பத்தி பெண்ணியவாதிகள் ‘நீயா நானா’ல பேசி கேட்டிருக்கேன்…இப்போ அவங்க மீட்டிங் ஒன்னுத்துக்கு போக வாய்ப்பு கெடைச்சது…எதுக்கு விடனும்னு…ஆனா நெஜமாவே ரொம்ப புதுசா இருந்தது அருண். இதெல்லாம் தெரியாமலே இருந்துட்டோமேனு கூட தோணிச்சு”, என தனக்கு கிடைத்த அனுபவத்தை பகிர்ந்துக்கொண்டான் ஜேம்ஸ்.

“ஏதோ சொல்ல வரீங்கன்னு புரியுது…ஆனா வெளங்கலியே. பெண்ணியம் எல்லாம் பொம்பளைங்க சம்பந்தப்பட்ட விஷயம்ல. அதுக்கும் நமக்கும் என்ன சம்பந்தம்”, என அருண் கேள்வி எழுப்ப, கூட்டத்தில் இருந்த அனைவரும் கேள்வியை ஆமோதித்தனர்.
“இதே கேள்விய அந்த மீட்டிங்லயும் ஒருத்தர் எழுப்பினாரு. அதுக்கு மேடைல இருந்தவங்க ரொம்ப பொறுமையா ஒரு example வச்சு வெளக்கினாங்க. நம்ம கூட வேலை பாக்கறாரு ஒருத்தர். அவர எப்பவும் சுத்தி இருக்கறவங்க நக்கல் செய்யறதும், அவங்க வேலை எல்லாத்தையும் அவர் தலைல கட்றதுமா இருக்காங்க. கொஞ்சம் பயந்த சொபாவம் அவருக்கு…தன் பக்கம் நியாயம் இருந்தா கூட, குரல உயர்த்தி பேசமாட்டாரு. நாம சத்தமா பேசிட்டா நம்மள பத்தி ஆபீஸ்ல தப்பா நினைப்பாங்கன்னு அவரும் தட்டிக்கழிச்சுகிட்டே இருக்காரு. உங்களுக்கு அவர பத்தி நல்லா தெரியும்..அவர் மேனேஜர் உங்க friend. உங்களுக்கு ஒரு சான்ஸ் கெடைச்சா, உங்க friendகிட்ட அந்த விஷயத்த பத்தி பேசுவீங்களா மாட்டீங்களா? அவர் நாசமா போகணும்னு எண்ணம் இருந்தா, அது வேற விஷயம். so matter என்னனா…அந்த பயந்து பயந்து வாழற ஊழியர மாதிரி தான் பெண்களும், எல்லா பெண்களுமே அப்படி இல்லாட்டியும், பெரும்பாலும் அப்படிதான் இருக்காங்க. ஒரு பொண்ணுக்கு சின்ன வயசுல இருந்தே, ‘அடங்கி தான் போகணும்’, ‘புருஷன் மனசு நோகாம நடந்துக்கணும்’, ‘அடிக்கறாரா…டென்ஷன்ல அடிச்சிட்டாரு, பொறுத்துக்கணும்’, ‘அவர் இல்லனா உனக்கு வாழ்க்கை பூஜியம்தான்’னு வீட்ல இருக்கற பெரியவங்க அறிவுரை குடுத்தே வளக்கறாங்க. அவ அவ்வளவு மழுங்கடிக்கப்படும் போது , எந்த படிப்பும் அந்த மழுங்கடிப்ப சரிப்பண்ண முடியாது”, என ஒரு நீண்ட பதிலை வழங்கிய ஜேம்ஸ், சதீஷ் கொட்டாவி விடுவதை பார்த்து,
“செமையா மொக்கை போடறேன்ல..’இதெல்லாம் ஏன்டா நமக்கு தெரியாம போச்சு’னு தோணின பல விஷயங்கள்..அதுதான் பகிர்ந்துக்கனும்னு தோணிச்சு”, என தன் இருக்கை நோக்கி நடக்க எத்தனித்தான்.
“அதெல்லாம் ஒன்னும் இல்லீங்க, எனக்கும் இதெல்லாம் புதுசா இருக்கு. முன்னமே தெரிஞ்சிருந்தா நானும் வந்திருப்பேன்; நீங்க மேல சொல்லுங்க”, என ஜேம்சின் பையை வாங்கி மேசை மீது வைத்தான் அருண்.

ஒரு மெல்லிய சிரிப்புடன், “அம்மா அப்பா சொல்றது கேட்டுகிட்டு, அப்பறம் புருஷன் நிழல்ல இருக்கறதுதான் பெருமைன்னு சொல்லியே பொண்ண வளக்கறாங்க. என் wife கல்யாணத்துக்கு முன்னாடி sterlite corporationல chemical engineer; ஒரிசால வேலை பாத்தா. ரெண்டு வருஷம் ‘Employee of the year’ விருது வாங்கினா.
கல்யாணத்துக்கு முன்னால…அவள போன்ல புடிக்கறதே கஷ்டம்…வேலை மேல அவ்வளவு ஈர்ப்பு அவளுக்கு. ஆனா கல்யாணத்துக்கு அப்பறம், ‘ராமன் இருக்கும் இடம் தான் சீதைக்கு அயோத்தி’னு பெருசுங்க சொல்கேட்டு, வேலைய resign செஞ்சா. இங்க சென்னைல வீட்டு வேலைய பாத்துக்கிட்டு கொழந்தைகள கவனிச்சுக்கறா. நான் படிச்சவன் தான, ஆனா ஒன்னுமே பேசாம “அம்மா மனசு நோகாம நடந்துக்கோ”ன்னு, என் வேலைய பாத்துகிட்டு இருக்கேன். இங்க தான் ஆம்பளைங்களுக்கு பெண்ணியம் தேவை படுது”, என ஜேம்ஸ் முடிக்கும் முன்,
“இல்ல பாஸ்…வேலை பாக்கறதுல எல்லாம் விருப்பம் இருந்தா அவங்க ஏன் வீட்ல இருக்காங்க. அவங்களுக்கு சமைக்கறது, கொழந்தைங்கள பாத்துக்கறது, டிவில ரெண்டு சீரியல் பாத்து அழறது, beauty parlor போய் அழகு செஞ்சுக்கறது…இதெல்லாம் தான் பிடிச்சிருக்கு”, என ஆறுமுகம் முந்தி அடித்தான்.
“நீங்களே உங்க wife சொல்லி கேட்டீங்களா…?? சுத்தி இருக்கற பெண்கள பாத்துட்டு, இது தான் அவங்களுக்கு பிடிச்சிருக்கு போலன்னு நாம நினைக்கறோம். அவங்களும் நண்பர்கள், உறவினர் கூட்டத்துல இருக்கற லேடீஸ் எல்லாம் ‘இல்லத்தரசி’யா கொழந்தை வளர்ப்பு, கணவனுக்கு புடிச்ச சாப்பாடு சமைக்கறதுன்னு இருக்கறத பாத்துட்டு இதெல்லாம் முடிக்கவே ஒரு நாள் முழுக்க தேவை போலவே…இதுக்கு மேல வேலையா…நோ நோ னு அவங்களையே நம்ப வச்சுக்கறாங்க”, என ஜேம்ஸ் விடையளிக்க,
“ஆனா பாஸ்…சில லேடீஸ் வேலைக்கு முன்னபின்ன போயிருக்கவே மாட்டாங்க. அவங்கள force பண்ணி வேலைக்கு போன்னு எப்படி சொல்றது”, என யதார்த்தமாய் வினவினான் சதீஷ்.
“நீங்களே யோசிங்க…அவங்களுக்கு மட்டும் அது என்னங்க தனி சலுகை? அவங்க இன்ஜினியரிங் படிக்கறாங்க, நாமளும் படிக்கறோம், ஆனா கல்யாணத்துக்கு அப்பறம் நாம கட்டாயம் வேலைக்கு போகணும். அவங்க வீட்ல இருக்கணும்னு முடிவு செஞ்சா பரவாயில்லையா?
இன்னொன்னு…வெளில போய் வேலை செய்யும் போது, ஊர் நடப்பு பத்தி தெரிஞ்சுப்பாங்க. ஈஸியா முடிக்க வேண்டிய விஷயத்துக்கு எல்லாம் உங்கள நம்பி இருக்க மாட்டங்க. எல்லாத்துக்கும் மேல…வீட்ல ரெண்டு சம்பளம். ஒரு வீடோ, பசங்களுக்கு நல்ல ஸ்கூல்ல admissionஓ ஆசை பட்டீங்கனா, finance கொஞ்சம் இடிக்காது. அவங்க ஒவ்வொரு விஷயத்துக்கும் உங்களையே நம்பி இருக்கும் போது, வீட்ல எந்த பெரிய முடிவுலயும் அவங்க பங்கு இருக்காது. ஆரம்பத்துல இருந்து நீங்க தான் மண்டைய போட்டு பிச்சுக்கணும். நம்ம ஆபீஸ்லியே பாக்கறோம்….நாம வெளிப்படையா பாராட்டலனாலும், சாரதா, கீதா…அவங்க சாதுரியம் எவ்வளவு தடவை நமக்கு ஹெல்ப் பண்ணி இருக்கு. ஆம்பளைங்க தான் புத்திசாலிங்க…பொண்ணுங்க எல்லாம் குருட்டாம்போக்குல மனப்பாடம் செஞ்சு பரிட்ச்சைல வாந்தி எடுப்பாங்கனு ஒரு கேவலமான கருத்துனால, அவங்கள ஒரு பொருட்டா நாம மதிச்சு எதுவும் கேக்கறதில்ல.
அவங்களும் ‘கேட்டா பாத்துக்கலாம்’னு சும்மா இருக்கறாங்க”, என கூறியபடியே அருண் பக்கம் பார்வையை திருப்பிய ஜேம்ஸ்,
“அருண் என்ன ஆச்சு…ஏன் திடீர்னு upset ஆய்ட்டீங்க”, என கேட்டான்.
“கொஞ்சம் guiltyயாத்தான் இருக்கு பாஸ்…ஏதாவது பிரச்சனைல கொழம்பிட்டு இருப்பேன்…அவ கிட்ட ஷேர் பண்ணி அவ கருத்த கேக்கனும்னு தோணினா கூட, “அது எப்படி ஒரு பொட்டச்சிகிட்ட அட்வைஸ் கேக்கறதா”னு தட்டி கழிச்சிருக்கேன்”, என அருண் முடிப்பதற்குள்,
“நான் இன்னும் மோசம் பாஸ்…அவ கொழந்தைங்க ஸ்கூல் projectsல ஹெல்ப் பண்ணும் போதெல்லாம், அவ ideas செம அசத்தலா இருக்கும்..’நமக்கு அது தோணவே இல்லியே’னு நினைப்பேன்…பாராட்டனும்னு தோணும்; ஆனா ரொம்ப கஷ்டப்பட்டு உள்ளையே வச்சுப்பேன்”, என ஆறுமுகம்.
“இதுல எல்லாம் ஒரு ஆறுதல் என்னனா…நம்ம யாரும் பொண்ணுங்க மேல ஒரு வெறுப்புல இத பண்ணல. வழி வழியா இப்படி தான் வளக்கப் படறோம். ஒரு வேளை நம்ம அப்பாக்கோ தாத்தாக்கோ இந்த மாதிரி ஒரு புரிதல் கெடைச்சிருந்தா…நாம இப்ப இந்த விஷயத்த பத்தி பேசிட்டு இருக்கவே மாட்டோம். இப்ப இந்த விவரம் புரிஞ்சதுக்கு அப்பறம், நம்ம கொழந்தைங்கள இப்படி வளக்க மாட்டோம்; ‘படுக்கையறைல போகப் பொருள், சமையலறைல சமையல்காரி தான பொண்ணு”னு ஒரு கீழ்த்தனமான எண்ணம் அவங்களுக்கு இருக்காது”, என ஒரு நிம்மதி பெருமூச்சுடன் முடித்தான் ஜேம்ஸ்.

ஒன்றுமே பேசாமல் உரையாடலை மட்டும் கேட்டுக்கொண்டிருந்த தினகர், “எல்லாம் சரிதான் பாஸ்..ஆனா கொஞ்சம் முக்கியத்துவம் குடுக்கறத வச்சு, ஆட்டம் போட ஆரம்பிச்சுட்டாங்கனா என்ன பண்றது…அதுவேற, “சரி தீனா, இன்னிக்கி நீ கொஞ்சம் சமையல கவனி”னு சொல்லிட்டா…”, என வினவ,
“அட ஆமாம்ல..”, என சதீஷும், ஆறுமுகமும்.
“நீங்க இருங்க ஜேம்ஸ் …இதுக்கு நான் பதில் தரேன். கிட்டத்தட்ட 25 வருஷமா யாருக்காவது அடங்கியே இருந்திருக்காங்க…அந்த புதுசா கெடைச்ச விடுதலைய கொஞ்சம் அனுபவிச்சாத்தான் என்ன. அப்பறம்…சமையல் செய்யறதுல என்ன பாஸ் கேவலம்..இந்த கிச்சன் சூப்பர் ஸ்டார் நிகழ்ச்சி பாக்க ஆரம்பிச்சதுல இருந்து, எனக்கும் கிச்சன்ல அசத்தனும்னு ஆசை வந்திருக்கு. வீட்ல சொன்னதில்ல…ஆனா இப்ப ‘எனக்குள் இருக்கும் நளனை வெளிக்கொணரும் சமயம் வந்துவிட்டது”, என நிமிர்ந்த தலையுடன் பெருமையாய் விடையளித்தான் அருண்.
“இன்னொன்னு…நீங்க இவ்வளவு மாறும் போது, அவங்களும் அத நிச்சயம் பாராட்டுவாங்க. உங்க ரெண்டு பேர் நடுவுல இருக்கற சமூகம் விதித்த தடை ஒடைஞ்சதுக்கு அப்பறம்…கலந்துரையாடல்ஸ் ஈஸியா நடக்கும்”, மீண்டும் அருண்.
‘salute’ அடிக்கும் தோரணையில் அருணை பார்த்த ஜேம்ஸ், “பொண்ணுங்க மாதிரியே நாமளும் ஒரு 25 வருஷம் இந்த ஈகோவ கட்டிகிட்டே வளந்துட்டதுனால…ஆரம்பத்துல கொஞ்சம் கடியாத்தான் இருக்கும். சொல்லும் போதே எனக்கு வயித்த பொறட்டுது”, என சற்றே பயந்த கண்களுடன் செல்ல எச்சரிக்கை விடுத்தான் ஜேம்ஸ்.
“நான் கெளம்பறேன் பாஸ்”, என நழுவ எத்தனித்தான் ஆறுமுகம்.
“போன் தான நோண்டிகிட்டு இருந்தீங்க…யாருக்கு இவ்வளவு அவசரமா…”, என ‘கலாய்க்க’ ஆரம்பித்தான் சதீஷ்.
“என்ன தப்பு பாஸ்…wifeக்கு call பண்ணனும்னு உங்க எல்லாருக்கும் தோணிச்சு. நான் செயல்ல எறங்கிட்டேன்”, என ஒரு கோபம் கலந்த குரலில் விடையளித்தான் ஆறுமுகம்.
“யப்பா…பையனுக்கு மூக்கு மேல கோவம் வருது. சாரி பாஸ்..நானும் ஏதாவது surprise குடுக்கனும்னு முடிவு பண்ணிட்டேன். ஆனா என்னனு தான் தெரியல. நகை, சினிமா டிக்கெட் இல்லாம வேற ஏதாவது புதுசா யோசிக்கணும்”, என யோசிக்கும் முகபாவனையுடன், குழுவில் இருந்து விலகினான் சதீஷ்.
“ரொம்ப நன்றிங்க ஜேம்ஸ். எதெல்லாம் மாத்திக்க போறேன், எத மொதல மாத்திக்க போறேன்…எதுவும் தெரியல; ஆனா ஏதோ ஒரு புத்துணர்ச்சி! உங்களுக்கு குடுத்திருக்கற அந்த code testing …இனி என் பொறுப்பு”, என ஜேம்சை தட்டிக்கொடுத்தான் அருண்.
“உங்க திறந்த மனசு தான் முக்கியமான காரணம் அருண். ’25 வருஷமா நமக்கு தெரியாததையா சொல்லிட போறான்’னு நீங்க இந்த பேச்சு வார்த்தைய நிறுத்தி இருந்தா, எப்பவோ இந்த கூட்டம் கலைஞ்சிருக்கும். அப்பறம் coding எல்லாம் வேணாம்…இன்னிக்கி வேலை செய்யற mood இல்ல. நாயர் கடைல ஒரு டி, மசால் வடை சாப்பிட்டா சூப்பரா இருக்கும்; ஒரு 10 நிமிஷத்துல lift பக்கம் மீட் பண்றேன்”, என ‘thumbs up’ செய்கை செய்தபடி, தன் இருக்கைக்கு நடந்தான் ஜேம்ஸ், முகத்தில் ஒரு காதல் கலந்த சிரிப்புடன், மனைவிக்கு அலைபேசியில் ஒரு குறுந்தகவல் type செய்தபடி.

சமீபத்தில் நீயா நானாவில் இடம் பெற்ற பெண்ணியம் தொடர்பான விவாதத்தில், வெகுவாக அனைவர் மனதிலும் இடம் பிடித்தவர், “கணவனே கண் கண்ட தெய்வம்” என்ற விதிமுறையை தன் மகிழ்ச்சிக்கு காரணமாய் நினைத்த ஒரு பெண் (பெண்ணியவாதிகள் அல்லாத அணியில் இருந்த பெரும்பாலானோர் அவ்வாரே நினைத்திருப்பர்)

அந்த பெண்ணின் வெகுளித்தனமான பேச்சும், தன் கணவன் மீது வைத்திருந்த காதலையும் அனைவரும் கண்டு மகிழ்ந்திருப்பர். ஒரு இடத்தில், கணவன் தன் அலுவலகம் சம்பந்தப்பட்ட வேலையை நள்ளிரவு வரை செய்து கொண்டிருந்த போது , அந்த பெண்ணும் அவருடன் அமர்ந்திருந்ததாக கூறி மகிழ்ந்தாள். “உன் வேலைக்கு சம்பந்தமே இல்லாத ஒருத்தவங்க…நீ உக்காந்திருக்கனு ஒரே காரணத்துக்காக…தூங்காம கண் முழிச்சுகிட்டு இருக்காங்க…அது ஒனக்கு பெருமையாடா?”, என கேட்க தோன்றிய போதும், “அவர் பாவம்…கண் முழிச்சுகிட்டு இருக்காரு…நான் மட்டும் கொறட்டை விட்டு தூங்கினா நல்லாவா இருக்கும்”, என சட்டென பதிலளிக்க இருக்கும் பெண்ணிற்கு, இக்கேள்விகள், கணவனை ‘இழிவு’ படுத்தும் பெண்ணிய பேத்தல்.

எதிர் அணியில் இருந்த பல பெண்ணியவாதிகள் பேசியவை, “என்னம்மா…இது கூட தெரியாம இருக்க”, “உன் தலைல society நல்லா மொளகாய் அறைக்குது”, மாதிரியான தோரணையில் இருந்த போது, ஓவியா அவர்களின் வார்த்தைகள், எதிர் அணியில் உள்ள பெண் யோசிக்க வேண்டும் என்ற ஒரு ஆதங்கத்தில் வெளிவந்ததாகவே எனக்கு தோன்றியது.
கணவனை கொண்டாடிய பெண்ணை, கோபி உட்பட அனைவரும் கைதட்டி புகழ்ந்த போது ,ஓவியாவின் ஒரு வாக்கியம், சாட்டையடி
“கணவன் மனசு நோகாம நடந்துகறீங்க சரி…அப்படியே அவர் அடிக்கறதையும் தாங்கிகிட்டு இருந்தா…உங்க பொண்ணும் அதுல ஒன்னும் தப்பில்லைன்னு தான் நினைப்பா”.
அந்த பெண் கூறியவை அனைத்தையும் “சூப்பர்ங்க …மனசுல பட்டத பேசறாங்க; சந்தோஷமா தான் இருக்காங்க”, என கூறியவாறு புகழ்ந்து தள்ளிய கோபிநாத், ஓவியா அவர்களின் இவ்வாக்கியத்திற்க்கு தேவையான முக்கியத்துவத்தை கொடுக்காதது வருத்தமே.
“புருஷன் தான..”, “பாவம் என்ன tension ஓ”,என கணவன் செய்யும்’சரியற்ற’செயல்கள் அனைத்தையும் பொருத்துக்கொள்ளும் பெண்கள், ஒரு நிமிடம், இந்த ஒரு சூழ்நிலையை யோசிக்க வேண்டும்.

homemaker எனவும் வீட்டின் மகாலட்சுமி எனவும் புகழப்படுகிறீர்கள். ஒரு நாள் பிள்ளைகளின் பிடிவாதம் பொருக்க முடியாமல் போகிறது. வீட்டிற்கு வரும் கணவன், ஏதோ சாதாரணமான கோரிக்கையை முன் வைக்கும் போது, உங்களுக்கு எரிச்சல் அதிகமாகி, கணவனை அறைந்து விடுகிறீர்கள். “வீட்ல இருக்கற டென்ஷன் ல அடிச்சிட்டா”, என உங்கள் கணவர் பொருத்துக் கொள்ளப் போகிறாரா?

‘Tension’இல் என்றாவது உங்கள் கணவர் அவர் மேலதிகாரியையோ, அவர் கூட வேலை செய்பவர்களையோ அடித்துள்ளாரா? சக மனிதனை அடிப்பது என்பதே ஒரு கேவலமான செயல் எனில், வீட்டிற்கு வெளியில் ஏற்படும் டென்ஷன் அனைத்தும், வீட்டிலிருக்கும் மனைவியை அடித்தால் சரியாகும் என நினைக்கும் ஒரு ஆண் மகன் கோழை! தன் பிரச்சனைகளை பிறருக்கு தீங்கு இழைத்தே தீர்த்துக்கொள்ள நினைப்பவன் அறிவிலி.

‘தொட்டு தாலிகட்டின பொண்டாட்டிய அடிக்கறதுல தப்பொன்னும் இல்லையே’ என நினைக்கும் போது, அவன் அந்த பெண்ணை ஒரு சக மனிஷியாகக் கூட மதிக்கவில்லை என்பது தெளிவு பெறுகிறது. அதை தட்டிக்கேட்காமல் ‘சுமதாங்கியா’ பொருத்துக்கொள்ளப் போகிறவர்கள், உங்கள் செல்ல மகளுக்கு நல்ல வாழ்க்கை பாடம் தான் சொல்லித் தருகிறீர்கள்.

ஓவியாவின் வார்த்தைகளை கேட்ட பொழுது, நினைவிற்கு வந்தது 1991இல் தொலைகாட்சியில் ஒளிபரப்பான ‘பெண்’ தொடரும், அதில் இடம் பெற்ற, ‘ராஜி மாதிரி பொண்ணு’ கதையும் தான். சமீபத்தில் You tube வழியாக அதை பார்க்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. அதை இங்கு பகிர்ந்துக்கொள்கிறேன்…

sofa அருகே தரையில் அமர்ந்தபடி, சிவந்த கண்களுடன் அழுது கொண்டிருந்தாள் லலிதா. அம்மா எதற்கு அழுகிறாள் புரியாது, மௌனமாய் லலிதா மடியில், பொம்மையை அழுத்தி பிடித்தபடி படுத்திருந்தாள் கமலி, வீட்டின் செல்ல மகள்.

“Drama queen டீ .நீ.light ஆ அடிச்சதுக்கு, என்ன சீன் போடறாடா சாமி. அழுது முடிச்சதுக்கு அப்பறம்…பூரி கெழங்கு செய்ய மறக்காத… familyயோட முரளி evening வரான். கமலி செல்லம்… அப்பா போயிட்டு வரேன்…see you டா”, என கார் சாவிகளை எடுத்தபடி நுழைவாயில் நோக்கி நடந்தான் கருணாகரன்.

“வலிக்குதா மா…”, என பயந்த கண்களுடன், அம்மாவிடம் வினவினாள் கமலி.
” இல்ல டி செல்லம்…நீ horlicks குடிச்சியா”, என கண்களை துடைத்த படி, கமலியை கட்டி அணைத்துக் கொண்டாள் லலிதா.

“அம்மா…பாட்டி”, என லலிதாவிடமிருந்து தன்னை விடுவித்துக்கொண்டு, வாசலில் வந்திருந்த லலிதாவின் தாயை நோக்கி ஓடினாள் கமலி.
“இங்க ப்ளௌஸ் தைக்க குடுக்க வந்தேன்…அதுதான்”, என சொல்லிக்கொண்டே லலிதாவின் கண்களைப் பார்த்த மகேஸ்வரி,
“என்னடி…கண்ணெல்லாம் செவந்திருக்கு…அழுதியா”, என வாழறைக்கு விரைந்தாள் மகேஸ்வரி.

அம்மா கேட்ட உடன், கண்ணீர் அருவி போல ததும்ப, மகேஸ்வரியை கட்டிப்பிடித்துக்கொண்டு,
“இன்னிக்கி திரும்பவும் அடிச்சாரு மா…ரொம்ப சின்ன விஷயம். அவர் friends வராங்களாம்…தடபுடலா சமைக்கனுமாம். இன்னிக்கி சினிமாக்கு போகலாமுன்னு ரெண்டு நாள் முன்னாடியே பேசிட்டோம், அத கேட்டேன். அதுக்கு அப்படி கோவப் படறாரு மா…”எனக்கு friendsஅ விட படம் ஒன்னும் முக்கியமில்ல”, னு சொன்னாரு. “இன்னிக்கி சினிமாக்கு போகலாம்…அவங்க weekend வரலாம்ல”,னு கேட்டதுக்கு, சுளீர்னு அடிச்சுட்டாரு மா. “ஒன்ன யாரோ ஐடியா கேட்டா மாதிரி ஆஜராகர…மூடிகிட்டு இரு. அட நேத்து நீயா நானா பாத்ததோட effect…பெண்ணியம், வெங்காயம் எல்லாம் பேசறதுக்கு சூப்பர் ஆ இருக்கும். ரியல் life க்கு எல்லாம் சரிபட்டு வராது”னு ஒரே காட்டு கத்தல்”, என முழு கதையையும் அச்சு பிசகாமல் அம்மாவிற்கு எடுத்துரைத்தாள் லலிதா.

“வேணாம் டி…அழாத டி. புருஷன் தான அடிச்சாரு. அவருக்கு ஆபீஸ்ல என்ன tension ஒ..சாயங்காலமே வந்து sorry கேப்பாரு பாரு. evening dinner க்கு ஏதாவது ஹெல்ப் வேணுமா..?”, என லலிதாவிற்கு ஆறுதல் கூறிவிட்டு,
“கமலி குட்டி…பாட்டி என்ன வாங்கிட்டு வந்திருக்கேன் பாரு”, என பையில் இருந்த பிஸ்கெட்டை வெளியில் எடுத்தாள். கமலி அதனை கையில் வாங்கிக்கொள்ள, சமையலறைக்குள் நுழைந்தாள் மகேஸ்வரி.

ஏதோ யோசித்தபடி, கையில் இருந்ததை மேசை மீது வைத்து விட்டு, லலிதாவை நோக்கி ஓடினாள் கமலி.
“பாட்டி என்னமா சொல்லறாங்க..யாராவது அடிச்சா ஏன் அடிக்கறாங்கன்னு கேக்க சொன்னல…பாட்டி பரவாயில்லைன்னு சொல்றாங்க. எனக்கு marriage அப்பறம்…husband அடிச்சா நீ கேக்க மாட்டியா?”, என மழலை கலந்த குரலில் ஒரு பதட்டத்துடன் வினவினாள்.

என்ன விடையளிப்பது என அறியாது, கமலியின் கன்னத்தை கிள்ளியபடி, “அந்த உருளை வெந்துடுச்சுனா …அடுப்ப அனைச்சுடுமா”, என கூறிக்கொண்டே சமையலறை நோக்கி விரைந்தாள் லலிதா, கமலியின் வார்த்தை கனத்தை தாங்க இயலாது.

நெறைய விஷயங்கள கடந்து வரும்போது இத பத்தி எழுதனும்னு நெனைப்பேன். அப்படி கடந்து வந்ததுல ஒன்னுதான் ‘மயக்கம் என்ன’
செல்வராகவன் படங்கள்ல பாத்தீங்கனா கதையின் நாயகிகள் பெரும்பாலும் வலிமையானவங்களா காட்டப்படுவாங்க. ‘7G ரெயின்போ காலணி’ சோனியா அகர்வால், ‘துள்ளுவதோ இளமை’ ஷெரின், ‘மயக்கம் என்ன’ ரிச்சா இவங்கள சொல்லலாம். ரொம்ப முற்போக்குவாதிகளாவோ இல்ல பகுத்தறிஞ்சு செயல் படற மாறி இல்லனாலும், அவங்க வாழ்க்கைல வரும் ஆண்கள், துவண்டு போற தருணங்கள்ல…தேவையான துணிச்சல இல்ல நம்பிக்கைய குடுக்கும் கதாப்பாத்திரங்களா உலா வந்திருப்பாங்க.
இதுல என்னமா இருக்கு…நல்ல விஷயம் தானேன்னு கேப்பீங்க. கதையின் நாயகன ஒரு துணிச்சல் இல்லாதவனா, சமுதாயம் இழைக்கற தப்ப தட்டி கேக்க தைரியம் இல்லாதவனா காட்டும் போது, அவன ‘திருத்தற’ கதாப்பாத்திரம்…எப்பவுமே ஒரு பொண்ணா இருக்கறதுதான் ஏன்னு புரியல.
‘காதல் கொண்டேன்’ படத்துல நாகேஷ் இல்ல ‘மயக்கம் என்ன’ படத்துல தனுஷோட நண்பன் இல்ல 7G ரெயின்போ காலணில விஜயன்…இவங்க நாயகனுக்கு தெளிவு ஏற்படுத்தற மாதிரி ஏன் அந்த கதைகள் வடிவமைக்கப்படல? செல்வா கட்ட நினைச்ச கதைக்களம் அது மாதிரின்னு சொல்லப்போறீங்க…சரியா?
யாரோ ஒருத்தர் வந்து ‘திருத்தறது’ இருக்கட்டும்; கதாநாயகனே, தன் நிலையறிஞ்சு, எங்க தப்பு செய்யறோம், எங்க சரி செஞ்சுக்கணும்னு முடிவு எடுக்கறா மாதிரி…ஏன் எந்த ஒரு கதைக்களமும் அமையல?
யோசிச்சு பாத்ததுல ‘behind every successful man there is a woman’னு சொல்லுவாங்கல …அத
மெய்ப்பிக்கற நோக்கத்தோடயே எடுத்தா மாதிரித்தான் இருக்கு.
இந்த ‘பொன்மொழி’யே ஒரு நெருடல்; அப்ப அத அடிப்படையா வச்சு படங்கள் வரும் போது…அந்த நெருடல தூக்கிப்போட்டுட்டு படத்த ரசிக்கறது ஒரு நெருடலாத்தான் இருக்கு!!
செல்வா மட்டும் இல்ல…பாலசந்தர் படங்கள்ல கூட, ஒரு பொண்ண ‘தடம் மாறிப்போகும் ஆண்மகனை திருத்தும்’ கலங்கரைவிளக்கமா காட்றது புதுசில்ல
இந்த மாதிரி படங்கள பாக்கும்போது…நம்ம தமிழ் சமூகத்துல வழிவழியா இருந்துட்டு வர்ற ஒரு ‘பெண்ணின் தலையாய கடமைகள்’ல ஒன்னான ‘தலைவனை நல்வழி படுத்துவது’ தான் நினைவுக்கு வருது.
இது மாதிரி தருணங்கள்ல, ‘தலைவன்’ எனப்படும் அந்த ஆண்மகன் என்ன நெனைப்பானு தோணும். அந்த பெண்ணானவள் திட்டும் போதும், ‘அத செய்யாதீங்க’, ‘இத செய்யாதீங்க’னு சொல்லும் போதும்…அந்த ஆண் அத எப்படி உள்வாங்குவான்னு கற்பனை செஞ்சுபாப்பேன். கற்பனை இப்ப பதிவா…

இப்பெல்லாம் என் திறமை மேலயே எனக்கு சந்தேகம் வருது. திருமணத்துக்கு முன்ன இப்படி நெனைச்சேனா தெரியல; ஆனா திருமணத்துக்கு அப்பறம் ரொம்பவே அதிகமாயிருக்கு.
“என்னங்க இத செஞ்சீங்களா?”, “என்னங்க அத வாங்கிட்டு வர மறக்காதீங்க”, “friends சேந்தா குடிச்சே தீரணுமா?”, “எனக்கு பாத்தாலே கொமட்டிக்கிட்டு வருது…உங்களுக்கு பிடிச்சிருக்கா?”னு சரமாரியான அவளோட கேள்விகள்…”நாம தான் எதையோ தப்பா செய்யறோமோ?”னு என்னையே கேட்டுக்க தூண்டுது.
27 வருஷங்கள்ல அம்மா அப்பாக்கு நல்ல புள்ளையா, friendsக்கு நல்ல நண்பனா, வேலைல நல்ல தொழிலாளியா, நல்ல முதலாளியா இருந்துட்டு வரேன். “அவனுக்கு என்ன விருப்பமோ, அத அவனே பாத்துப்பான்”, “மச்சி நக்கல் பண்ணல…ஒரு பிரச்சனைன்னு வந்தா உனக்கு call பண்ணனும்னு தான் தோணுது; solution கிடைக்காட்டியும், நீ குடுக்கற tips வச்சு பிரச்சனைய வேற மாதிரி approach பண்ண முடியுது”, “சார்கிட்ட ஒரு தடவை சொல்லியாச்சுல; அவர் பாத்துப்பாரு”, மாதிரியான பாராட்டுகள கேட்டே பழகிப்போன எனக்கு, என்ன பத்தி பெருசா ஒன்னும் தெரியாத ஒரு பொண்ணு, திருமணம் முடிஞ்ச உடனே என்னைய ‘நல்வழி’ படுத்தறேன், ‘திருத்தறேன்’னு ‘பொறுப்பா’ நடந்துக்கும் போது கொஞ்சம் எரிச்சலாத்தான் இருக்கு.
என் தோழி ஒருத்தியோட இத பத்தி பேசிட்டு இருந்தேன். அந்த நேரத்துல அவ முன்வச்ச சில பல கருத்துக்கள், இந்த பிரச்சனை எங்க இருந்து தொடங்கியிருக்கும்னு ஒரு hint குடுத்துச்சு.
திருமணத்துக்கு முன்ன ஒரு பொண்ணுக்கு, அவ அம்மாவும், குடும்பத்துல இருக்கற மத்த ‘அனுபவம் நிறைந்த’ பெருசுகளும், குடுக்கற ரெண்டு மூணு ‘அறிவுரைகள்’ இதெல்லாம்…
“மாப்பிள்ளை அங்க இங்கனு மேயாம பாத்துக்கறது உன் கையில தான் இருக்கு; தலையணை மந்திரம் போடு…குட்டி போட்ட பூனை மாதிரி சுத்தி சுத்தி வருவாரு”
“சாமி எல்லாம் இல்ல”; “கல்லுதான் வந்து சோறுபோடுமா”, அது இதுனு சொல்றதுதான் பசங்களுக்கு இப்ப fashion. அதெல்லாம் சரி செய்யத்தான் நீ இருக்க”
“அவர் friends குடிச்சிட்டு கும்மாளம் அடிப்பாங்க…அதுதான் சந்தோஷம்னு உளறுவாங்க; இவரும் “நானும் போறேன்”னு அடம் புடிப்பாரு. ‘பேசமாட்டேன்’னு சொல்லு, கோபப்பட்டு பாரு, கொஞ்சம் அழுதுபாரு…எதுக்கும் வளைஞ்சு கொடுக்கலியா…அந்த மந்திரத்துல கை வச்சுடு; பொட்டிப்பாம்பா அடங்குவாரு”
“இதுல என்ன இருக்கு? ஏதோ வழித்தவறி போன உங்கள சரி பண்றோம். அம்மாக்கள் கொழந்தை சாப்பிடனும்னா மிட்டாய் வாங்கித்தரேன்னு சொல்றதில்லை…அது மாதிரிதான்”னு அளக்க போறீங்கனா, உங்களுக்கு இந்த பிரச்சனையோட தீவிரம் புரியல; இல்ல இது பிரச்சனைனே உங்களுக்கு தெரியல.
இது எப்படி இருக்குனு சொல்லுங்க.
உங்களுக்கு ஒரு வேலை கெடைச்சிருக்கு. நீங்க ரொம்ப நாளா அந்த மாதிரி ஒரு வேலைலதான் உக்காரணும்னு நெனைச்சீங்க. வேலைக்கு போறீங்க..நீங்க சேந்தபோது சேந்த இன்னொரு பொண்ணு, உங்கள இத செய், அத செய்னு வேலை வாங்கறா. ரெண்டு பேரும் வேலைக்கு புதுசு, ஒரே சம்பளம்தான். ஒரு நாள் தெரிய வருது சங்கதி…மேலதிகாரியோட உறவுக்கார பொண்ணு அவ. கடுப்பா இருக்காது உங்களுக்கு? “என்னடா இது…ஆசை ஆசையா, நெறைய எதிர்பார்ப்போட வந்தா…எவளோ ஒருத்தி வந்து, இத இப்படி செய், அத செய்யாதன்னு sound உட்றா”னு நெனைக்க மாட்டீங்க??
“சின்ன விஷயத்த ரொம்ப பெருசாக்கறீங்க; உங்க நல்லதுக்குத்தான் இதெல்லாம்”னு தொடர போறீங்கனா…இந்த பதிவ நீங்க தொடர்ந்து படிக்கறதுல அர்த்தமே இல்ல.

நான் திரும்ப matterக்கு வரேன்.துள்ளித்திரிஞ்சிகிட்டு இருந்த பொண்ணுக்கு, கல்யாணம்னு ஒன்ன செஞ்சுவச்சு, ‘புருஷன கண்ணும் கருத்துமா பாத்துக்க”, “அவன் தப்பான வழில போகப்போறான்…ஜாக்கரதை”னு வலிய வந்து ‘advise’ குடுக்கற வேலையத்த சமுதாயத்த என்ன செய்யலாம்?
சிந்திச்சு பாத்தா இதுக்கெல்லாம் காரணம் நம்ம சமூக அமைப்புனுதான் தோணுது. திருமணம் நம்ம ஊர் பொறுத்த மட்டும், ரெண்டு குடும்பங்கள் சம்பந்தப்பட்ட விஷயமாவேத்தான் இன்னும் இருக்கு. இதனால தான் பொண்ணோட அம்மாவாகட்டும், இல்ல மாமியாரோ, நாத்தனாரோ…எல்லாருமே அந்த ‘கணவன்-மனைவி’ உறவுல மூக்க நுழைக்கறத அவங்களோட ‘கடமை’னு நினைக்கறாங்க. இந்த ‘கடமை உணர்வு’னால தான் ..”பொண்ணு, பையன் ரெண்டு பேருமே ‘adults’…அவங்க வாழ்க்கைய எப்படி நடத்த நினைக்கறாங்களோ…அப்படியே செய்யட்டும்”னு ஒதுங்கி இருக்க மறுக்கறாங்க.
கல்யாணத்துக்கு முன்ன friends கூட இதபத்தி பேசும்போதெல்லாம்…படிச்ச பொண்ண கல்யாணம் செஞ்சா பிரச்சனையே இருக்காதுன்னு நினைச்சிருக்கோம்.
ஆனா இப்ப பிரச்சனை இன்னும் இருந்தாலும், ஒண்ணுல மட்டும் தெளிவா இருக்கேன். பகுத்தறியறவனும் கடவுள் நம்பிக்கையும் மாதிரித்தான், இப்ப நாம பேசற பிரச்சனையும், ஒரு தனி நபரின் படிப்பும்…ரெண்டுத்துக்கும் சம்பந்தமே இல்ல.
நீங்க பாத்திருக்க வாய்ப்பு இருக்கு. மாசக்கணக்குல பேசாம இருப்பாங்க; ஏன் பேசாம இருக்கோம்னு கூட மறந்திருப்பாங்க. ஒரு நாள் எதேர்ச்சியா சந்திக்கும் போது, ரெண்டே நிமிஷம் பேசுவாங்க. பிரச்சனை எல்லாம்…காத்தா பறந்துடும்.
நான் பொலம்பிகிட்டு இருக்கற பிரச்சனைக்கு கூட…’மனம் விட்டு பேசாதது’ தான் காரணம்னு தோணுது. “பெரியவங்க சொன்னா சரியாத்தான் இருக்கும்”னு அவளும், “நான் பேச ஆரம்பிச்சா கேக்கற நெலமைல அவ இல்ல; ஏதாவது சொல்லி, அவ அழ ஆரம்பிச்சா…ஆள விடுங்கடா சாமி”னு அவனும் இருக்கற வரைக்கும், இந்த பூசல் மட்டும் ஜவ்வு மிட்டாய் மாதிரி இழுத்துக்கிட்டே இருக்கும்.
“நான் ஏன் first step எடுக்கணும்…அவ பேசட்டும்”, “அவர் பேசினாத்தான் என்ன” மாதிரியான ‘inhibition’னு சொல்ற உளத்தடைய களையும் போது, “ஊர் உலகம் என்ன பேசும்”, “பத்து பேர் என்ன நெனைப்பாங்க” மாதிரியான சொத்தை கவலைங்க, துண்ட காணோம், துணிய காணோம்னு ஓடும்.
அட ஆமாங்க…இதுதான் சரின்னு எனக்கு படுது. இப்ப வரைக்கும் அவளுக்கு என்கிட்ட என்ன பிடிக்காதுன்னு நான் கேட்டதே இல்ல. அவளுக்கு பிடிக்காத விஷயம் எனக்கு ஏன் பிடிக்கும்னு அவளும் கேட்டதில்ல
ஏதோ உங்க கிட்ட பொலம்பி கொட்டினதுல எனக்கு ஒரு solution கெடைச்சிருச்சு. ஆனாலும் அவள ரொம்ப திட்டித்தீட்டுட்டேன். கட்டாயம் ஒரு மன்னிப்பு கேட்டுட்டு, இந்த தனிநபர் விருப்பு வெருப்புகள பத்தியும், சரியான நேரம் பாத்து பேசப்போறேன். யாருக்கு தெரியும்…அவளும் இதே மாதிரி ஒரு தருணத்துக்கு காத்திருக்காளோ என்னவோ?