Posts Tagged ‘கலாச்சாரம்’

தி இந்து, தி இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ் மாதிரி இங்கு வெளியாகும் ஒரு தினசரி செய்திப் பத்திரிகை ‘தி ஏஜ்’
சென்ற வாரம் ரயில் பயணம் போது படித்த ஒரு பதிவு, ‘Fist bump’ அதாவது இருவர் சந்தித்துக்கொள்ளும் போது , விரல்களை மடித்தபடி, குத்திக்கொள்ளும் ஒரு வழக்கம் பற்றியது. இது நம் ஊரின் வணக்கம் கூறுவது போன்றது…ஆனால் கொஞ்சம் நட்பு ததும்பும் ஒரு வெளிப்பாடு.

இந்த பதிவு படித்த போது, “பரவாயில்லைப்பா…இது மட்டும் ஒரு வழக்கம் ஆச்சுனா ரொம்ப நல்லா இருக்கும்”, என தோணிற்று.

ஏனென புரிந்துகொள்ள, கை குலுக்கலின் மேல் எனக்கு ஏற்பட்டுள்ள குட்டி வெறுப்பை விளக்க வேண்டும்.

corporate துறையின் மீது பல்வேறு காரணங்களுக்கு வெறுப்பு இருக்கும் போதிலும், சில இடங்களில் தலை தூக்கும் பாலின சமத்துவம் எனக்கு பிடித்த ஒன்று. ஊதியம், வேலை உயர்வு போன்றவை பற்றி இங்கு பேசவே இல்லை…ஏனெனில் அவற்றில் சமத்துவம் என்பது, சூரியன் மேற்கில் உதிக்குமா என எதிர்ப்பார்ப்பது போன்றது.
ஒரு கூட்டத்தில், ஆண்களும் பெண்களும் கூடி இருக்கும் போது, புதியதாய் கூட்டத்தில் சேர்பவர், பாகுபாடின்றி அனைவருடனும் கை குலுக்குவார். பெண்களின் கன்னங்களில் முத்தமிடுவது, ஆண்களின் கைகளை குலுக்குவது என்ற வேற்று பராமரிப்பு பெரும்பாலும் நிகழாது.
கை குலுக்குபவரின் கையை குலுக்காது, சும்மா தடவுவது, “கை குடுத்துட்டானே…ஒரு ஹாய் சொன்னா போதாதா”, என்ற தோரணையில் விரல்களை மட்டும் தொடுவது, அவரின் வரவேற்ப்பை அவமதிப்பது போன்றே எனக்கு தோன்றும்.
ஏனெனில் நானே பலமுறை அந்த ‘ரொம்ப சுமார்’ கைகுலுக்கலின் பெருனராய் இருந்திருக்கிறேன். அவரை சந்தித்த மகிழ்ச்சியில் கை குலுக்க விரும்பி இருப்பேன். அவர் வழவழ கொழகொழவென கை கொடுக்கும் போது , “ஏன்டா கை குடுத்தோம்”, என அலுத்துக்கொள்ளத் தோன்றும்.

இது வரை இந்த அனுபவம் மேற்கத்திய மக்களிடமிருந்து எனக்கு கிடைத்ததில்லை (ஒரு முறை எலும்பு முறியும் அளவிற்கு இருக்கமாய் பிடித்த அனுபவம் ஒன்று உண்டு!!)…இந்த கசப்பான அனுபவம் கொடுத்தவர் அனைவரும் நம் நாட்டவரே, ஆண் பெண் வேறுபாடின்றி!

நான் மட்டும் தான் இப்படி நினைக்கிறேனோ என அன்று ராஜிடம் பேசும் போது , அவன் கதையும் இதே! நானாவது அலுத்துக்கொண்டேன், அவன் கடுப்பில் இருந்தான். இனி கூட்டத்தில் இந்தியப் பெண்கள் இருந்தால், முடிந்த வரை கைக்கொடுப்பதை தவிர்க்கப் போகிறேன் என சூளுரைத்தான்! Corporate துறையில் வேலை செய்யும் சில பெண்கள் கை குலுக்கும்போது காட்டும் கூச்சத்தைப் பார்த்து, இங்கும் அச்சம் மடம் நாணத்தை கடைபிடிப்பரோ என பல முறை தோன்றியதுண்டு.
ஆண்களைப் போல் படித்து, நேர்காணலில் பங்கேற்று, அவர்களுக்கு நிகரான ஒரு பொறுப்பில் அமர்ந்த பின், “என்னை ஒரு மென்மையான பொண்ணாத் தான் நீ மதிக்கணும்”, என்ற வீண் எதிர்ப்பார்ப்பு, தகர்த்தெறிந்த ஏற்றத்தாழ்வை மீண்டும் அரவணைத்துக்கொள்வது போன்றது.

இங்கு நினைவுக்கு வருவது, இன்னொரு முகம் சுழிக்க வைக்கும் வரவேற்பு முறை.

நீங்கள் கைகுலுக்க எத்தனிக்கும் போது, கைக்கூப்பி வணக்கம் கூறி, “இதுதான் தமிழ் கலாச்சாரம்” என கூறும் ‘சின்னபுள்ள’ தனம்.
‘ஒருவரின் வரவேற்ப்பு முறையை மதிக்காது, உன் கலாச்சாரத்தை ‘பெருமையாய் வெளிப்படுத்து’ என தமிழ் கலாச்சாரம் வலியுறுத்துகிறதெனில், இதை விட மோசமான கலாச்சாரம் உலகில் இல்லை என்பது நிதர்சனம்.
இப்படி செய்பவர்களிடம், “அப்ப தமிழ் தெரியாத ஒருத்தர், உங்க கிட்ட வேற்று மொழில கேள்வி கேட்டா, “தமிழை என்னுயிர் என்பேன்”னு சொல்லிட்டு தமிழிலியே பதில் அளிப்பீங்களா??”, என கேட்கத் தோன்றும்.

உலகமயமாக்கலை எற்றுக் கொள்கிறோமோ இல்லையோ, அதுதான் நம் நாட்டின் எதிர்காலமென தீர்மானிக்கப் பட்டுவிட்டது. இதன் பிறகு, உலக மேடையில் பிற நாட்டவருடன் உரையாடும் தருணங்களில், “என் நாட்டுல இதெல்லாம் செய்ய மாட்டாங்க; இங்க மட்டும் நான் ஏன் அத செய்யனும்” என ‘நடிப்பது’ பிற்போக்குத்தனமே! உடனே, “அப்ப என்ன சொல்ற…மத்தவங்க பார்வைல நல்லவனா தெரிய என்ன வேணும்னாலும் செய்யலாமா?”, என கேள்வி எழுப்புவது, ‘கேட்டாகணும் என்பதற்காக மட்டும் கேட்கப் படும் ஒரு உப்புச்சப்பற்ற கேள்வி.

‘Aping’ அதாவது, ஒருவர் செய்வதை அப்படியே திருப்பி செய்வது. ஒருவரின் அங்கீகாரம் கிடைக்க, அவர் செய்யும் மற்றும் செய்ய விரும்பும் செயல்களை நாமும் விருப்பமே இல்லையெனினும் செய்வது, நம் தனித்தன்மையை விட்டுக் கொடுப்பதற்கு நிகர்.

அப்படி இல்லாமல், அந்த ஊர் கலாச்சாரத்தை தெரிந்து கொள்வது, அதற்கேற்ப நம்முடைய சில பழக்கங்களை மாற்றிக் கொள்வது, அவ்வூர் மக்களுடன் நல்ல நட்புக்கும், பொழுதுபோக்கான கலந்துரையாடல்களுக்கும் வழிவகுக்கும்.
உதாரணத்திற்கு, ரயிலில், பேருந்தில் இங்கு பயணம் செய்யும் போது , பார்க்கும் ஒரு பழக்கம், தொடர்ந்து மூக்கு உறிஞ்சிக்கொண்டே இருப்பது. நம் ஊரில், அது இன்னொரு சத்தமென மறைந்தாலும், மேற்கில், பொது இடங்களில் அதனை ஒரு அநாகரீக செயலாகவே பார்க்கின்றனர். இன்றும் எனக்கு நினைவில் இருப்பது, ரயிலில் அன்று நடந்த ஒரு சம்பவம். இந்தியர் ஒருவர், தொடர்ச்சியாக மூக்கு உறிஞ்சிக் கொண்டிருக்க, அருகில் இருந்த பெண்மணி ஒருத்தி, காகித கைக்குட்டை ஒன்றை நீட்டினார்.இவரோ, “இல்ல பரவாயில்ல”, என கூறி, மூக்கு உருஞ்சலை தொடர்ந்தார்!
இது போன்றே பொது இடங்களில் சத்தமாக பேசுவது இங்கு ஒரு அநாகரீகமாகவே பார்க்கப் படுகிறது. இதை பெரும்பாலும் ரயில்களிலும், உணவகங்களிலும் பார்க்க முடியும். 10 இல் 8 முறை உரக்க பேசும் கூட்டம் ஒரு உணவகத்தில் இருந்தால், அம்மேசையில் இந்தியர்களே இருப்பர் . அதுவே மேற்கத்திய மக்களாய் இருந்தால், மது அதிகமாகி, நாகரீகத்தை போதையில் தொலைத்த கூட்டமாக இருக்கும்.

“என்னங்க friends கூட சாப்பிட வந்திருக்கோம், சத்தமா பேசினாத்தான் என்ன?”, என வினவுபவர்களுக்கு, அந்த உணவகத்தில், உங்களைப்போல், நல்ல உணவு உண்ணவும், நண்பர்களுடன் நட்பு பாராட்டவும் வந்திருப்பவர்களுக்கு, உங்கள் கூட்டத்தில் என்ன நடக்கிறது என்பதில் அக்கறை இல்லை. ஆதலால் அந்தந்த மேசையில் இருப்பவர்க்கு மட்டும் கேட்பது போல் பேசுவது, வந்துள்ள அனைவருக்கும் ஒரு இனிய அனுபவத்தை அளிக்கும்.

இன்னொரு வெறுப்பளிக்கும் நிகழ்வை திரை அரங்குகளில் காண முடியும். படத்தில் ஒரு நல்ல காட்சியோ, வசனமோ ஒளிபரப்பாகும் போது, ஆரம்பிக்கும் ‘வீரென’ ஒரு குழந்தையின் அழுகுரல். சத்தம் வரும் திசை நோக்கி அனைவரும் திரும்பிப் பார்த்து, யாராவது குழந்தையை வெளியில் அழைத்து செல்வார்களா என எதிர்பார்ப்பர். மேற்கில் பொதுவாக விவரமறியா வயதில் உள்ள குழந்தைகளை திரை அரங்குகளுக்கு அழைத்து வருவதை தவிர்ப்பர். உங்களுக்கு படம் பார்க்க வேண்டும் என்பதற்காகவும், குழந்தையை வீட்டில் பார்த்துக் கொள்ள யாரும் இல்லை என்பதற்காகவும், அரங்கில் இருக்கும் மற்றவர்கள் கொஞ்சம் ‘adjust’ செய்ய வேண்டும் என எதிர்பார்ப்பது அராஜகம்.
நான் இங்கு ஆஸ்திரேலியா வந்த போது , ராஜ் சில விஷயங்களை சுட்டிக் காட்டி இருக்கிறான். மற்றபடி, மக்களிடம் பழகும் போதும், பொது இடங்களில் பார்ப்பத்தில் இருந்தும் தெரிந்து கொண்டவை பல. நான் சந்தித்த பெரும்பாலான மேற்கத்தியர் அயல்நாட்டவரின் பழக்கவழக்கங்கள், அவர்கள் உணவு பற்றியெல்லாம் தெரிந்து கொள்ள ஆர்வம் மிகுந்தவர்கள். அந்த விதத்தில், பல சமயங்களில், அவர்கள் வழக்கம் பற்றியும் கேள்விகள் எழுப்பி உள்ளேன். மகிழ்ச்சியாய் விடைகளும் வந்த வண்ணமே இருக்கும்.

உலகம் ஒரு சர்வதேச கிராமம் ஆன பின், ‘குண்டு சட்டியில் குதிரை ஓட்டுவது தான் எனக்கு பிடிச்சிருக்கு” என இருப்பது, காலத்திற்கு ஒத்துவராத ஒன்று.
“அதெல்லாம் பாத்துக்கலாம்” என இருக்கமாய் இருக்க விரும்பும் மக்கள், அந்த விலங்குகளை கழற்றி எரியும் வரையில், அவர்களிடம் கைகுலுக்க எத்தனித்து ஏமாந்து போக எனக்கும் விருப்பம் இல்லை.

Advertisements

தாலியின் பெருமைகளை தமிழ் மெகா சீரியல்கள் அக்கு அக்காய் பிரித்து வைக்கும் போதெல்லாம் அது பற்றிய என கருத்துக்களை எழுத தோன்றிய போதும், சமீபத்தில் மேற்கொண்ட இந்திய பயணம் அந்த நோக்கத்தை இன்னும் திறன் பட செய்தது.

பெரிதாய் ஆர்வம் இல்லாத காரணமா இல்லை என் சோம்பேரித்தனமா தெரியாது, ஆடம்பரமாக அலங்கரித்துக் கொள்வதிலோ, தங்க நகைகள் அணிவதிலோ பெரிதாக விருப்பம் இருந்ததில்லை. அப்படியே ஒரு திருமணத்திற்கு அல்லது உறவினர் வீட்டிற்கோ செல்லும் போது தங்க நகை அணிவது கட்டாயம் ஆனதெனில், இருப்பதிலேயே மெலிசான ஒரு சங்கிலி அணியவே விரும்பியதுண்டு.

திருமண பேச்சு அடிபட ஆரம்பித்த போதெல்லாம், அந்த படபடப்பு, மகிழ்ச்சி அனைத்தும் இருந்த போதிலும், அந்த தடியான தாலி கொடி கழுத்தில் எப்பொழுதும் இருக்க வேண்டுமா என்ற ஒரு கடுப்பு நிச்சயம் இருந்தது; ஏதாவது பேசி ஒரு மெலிசான தாலிக்கு சீக்கிரம் மாறி விட வேண்டும் என முடிவு செய்தேன்.

அனால் மூட நம்பிக்கைகளில் மூழ்கி இருந்த காலத்தில் கூட அந்த தாலியில் என் கணவனின் உயிர் ஊசல் ஆடுகிறது என நினைத்ததில்லை. என்னை ‘தொட்டு தாலி கட்டியவருக்கும்’ தாலி போன்ற சடங்குகளில் நம்பிக்கை இல்லாத காரணத்தினால், திருமணம் முடிந்த ஒரு வாரத்தில் அந்த தாலிக் கொடியை கழற்றினேன்.
திருமணத்திற்குப் பிறகு, பகுத்தறிவு சிந்தனைகள் மெல்ல தலை தூக்க ஆரம்பித்த போது, பெரியாரின் பெண் விடுதலை பற்றிய கருத்துக்களை விரும்பி படிக்க ஆரம்பித்தேன். பண்பாடு, கலாச்சாரம் என்ற பேரில் ஒரு பெண்ணுக்கு 1008 அடக்குமுறைகளை இந்த சமூகம் செவ்வனே அமைத்திருந்தது புரிந்தது.

பல முறை இந்த ஆணாதிக்க சமூகம் அடைந்துள்ள மாபெரும் வெற்றியை நினைத்து வியந்தது உண்டு.
அந்நேரங்களில் எல்லாம் நினைவுக்கு வருவது இந்த கதை (யாரும் சொல்லிகேட்டதா இல்லை படித்ததா அல்லது மூக்கணாங்கயிறு என யாரோ போட்ட கோட்டில் நான் போட்ட ரோடா என நினைவில்லை!!!)
மாட்டு வண்டி தன் கட்டுப்பாட்டில் இருக்க, வண்டி ஓட்டுபவர் மாட்டிற்கு மூக்காணங்கயிறு அணிவிக்கிறார்; தினந்தோறும் காலையில் இவ்வேலை நிகழ்கிறது. அவர் அதை ஒரு நாள் அணிவிக்க மறக்கும் போது, மாடு அதனை எடுத்து வந்து கொடுக்கிறது; இப்படி அவர் தொடர்ந்து மறப்பதால், அந்த மாடும் இனி இதை கழற்ற வேண்டாம் என தன் மூக்கிலேயே மாட்டிக்கொள்கிறது. சிறிது நாட்களில் தன் வேகத்தின் மீது உள்ள நம்பிக்கை மறைகிறது; அந்த மூக்கணாங்கயிறும் அதை லாவகமாக அசைக்கும் வண்டி ஓட்டுனரும் தான் தன்னை நல் வழி நடத்துகின்றனர் என நம்ப ஆரம்பிக்கிறது.
சில சமயங்களில், வேகமாக செல்லவோ அல்லது வேறு விஷயங்கள் மேல் இருக்கும் கோவத்தை வெளிப்படுத்தவோ, ஓட்டுனர், சாட்டையினால் அடித்தால், அதையும் பொறுத்துக்கொள்ள தன்னை தயார் செய்து கொள்கிறது. ஜல்லிக்கட்டு போட்டிகள், மாட்டு பொங்கல், சில சமயங்களில் சும்மாவேனும் ஓட்டுனர் ஜொலிக்கும் ரிப்பன்களையும் மணிகளையும் மாட்டும் போது, “பரவாயில்லையே என்னமா கவனிச்சுக்கறாரு”, என பெருமிதம் கொள்ள ஆரம்பிக்கிறது.

மூக்கணாங்கயிறுக்கு பதில், ஒரு பெண்ணை அடக்க தாலியை பயன்படுத்துவோம் என முடிவு செய்து, “அய்யோ இவளால வாய் பேச முடியுமே, கொஞ்சம் சிந்திச்சு ஏதாவது கேட்டுட்டா”, என பதறுகிறது ஆண் ஆதிக்க சமூகம்.
ஒரு படி மேலே சென்று, “ஒரு பெண்ணுக்கு அழகு…அச்சம் மடம் நாணம்”, “அடக்கமா இருந்தா அந்த பொண்ண எல்லாரும் கைக்கூப்பி வணங்குவாங்க”, மாதிரியான கோட்பாடுகளை பரப்புகிறது. அதிலிருந்து சிறிது விலகும் பெண்ணை, தூற்றி, ‘பெண் குலத்திற்கே ஒரு இழுக்கு’ என அவளுக்கு பட்டம் கட்டுகிறது. அவளை ‘ஒரு குடும்பப் பெண் எப்படி இருக்கக்கூடாது’ என்பதற்கு ஒரு உதாரணமாய் வருங்கால சந்ததியருக்கு போதிக்கிறது.
முளையிலேயே கிள்ளி விட்டதனால், அந்த குழந்தையே மாற்றுக் கருத்துக்களை தெரிந்து கொள்ளும் வரை, சமூகமும் அதன் வழி நடக்கும் பெற்றோரும் வாழ்வியல் கற்பிக்கும் ஆசான், அவர்கள் வகுத்த கோட்பாடுகளே வேதவாக்கு!!

இந்த தெளிவு கிடைத்த பிறகு, அந்த தாலி கயிறும் அது சம்பந்தப்பட்ட சடங்குகளும் பெண்மைக்கு ஒரு இழுக்காக மட்டுமே எனக்கு தெரிகிறது. அதனால் இம்முறை இந்தியா செல்ல தயாரான போதும், அந்த தாலி கயிறுக்கு ஆதரவு கொடுக்கவில்லை.

‘எதுக்கும் இருக்கட்டும்’ என கைப்பையில் திருமண சான்றிதழை வைத்துக்கொண்டேன் (ஆண் ஆதிக்க அறிவிலி பேய்கள் பிரச்னை செய்தால், பெண் விடுதலை பற்றி பாடம் எடுக்க விரும்பவில்லை)

இந்தியாவில் நான் பார்த்த திருமணமான பெண்கள் நவ நாகரீக உடையோ அல்லது புடவையோ…எது அணிந்திருந்த போதும், கழுத்தில் அந்த தாலி மட்டும் கட்டாயம் தொங்கியது.
நன்கு படித்து நல்ல வேலையில் இருந்த பெண்களும், உறவினர் குழுக்களில், ஒரு பெருமையுடன் தாலிக்கொடியினை வெளியே எடுத்த படி அதற்கு கும்குமம் வைப்பதை கண்டேன்.
ஆண்களும் “அது பொம்பளைங்க பிரச்சனை; என் தலைய போட்டு உருட்டாம இருந்தா போதும்”, என நினைப்பார்களோ என்னவோ, அந்த தாலி கயிறுக்கும் அவர்களுக்கும் சம்பந்தமே இல்லாதது போல் தான் இருந்தனர். இந்த இடத்தில், “இல்லையே நானே விரும்பித் தான் அத போட்டுக்கறேன்; அந்த தாலி என்ன ஒரு முழு பொண்ணா ஆக்குது”, என பெருமிதம் அடையும் வேறு கிரகத்து பெண்கள் பற்றி எனக்கு பெரிதாக கருத்து இல்லை.

யோசித்து பார்த்தேன்…ஒரு பெண்ணை அடிமைப் படுத்த மட்டும் கண்டுபிடிக்கப் பட்ட இந்த மஞ்சள் நிற மூக்கானங்கயிற்றின் பயன் தான் என்ன…யோசனையின் விளைவு இனி…

குறிப்பு: பின்வரும் வரிகளில், ‘வேலி’ என்ற சொல், ‘செல்வம்’, ‘பாதுகாப்பு’, ‘சப்பக்கட்டு’, ‘அடக்குமுறை’ என பல பொருள் பட்டு வரும். விருப்பத்திற்கு ஏற்ப பொருள் எடுத்துக் கொள்வது வாசகர் விருப்பம்.

தாலி

“லாக்கர்களில் வளையல்களும், அட்டிகைகளும் பதுங்கிக் கிடக்க,
பளபள வென கழுத்தில் மின்னும்போது, கொள்ளை அடிப்பவருக்கு வேலி.

குழந்தைகளின் கல்வி, சொந்த வீடு என சிறுக சிறுக காசை சேர்த்து வைப்பவருக்கு, ‘கடுகு அளவு தங்கம் இன்னிக்கி வாங்கினா, கடல் அளவுக்கு பெருகும்” என அட்சைய திரிதியை என்ற நன்னாளை அறிமுகப்படுத்தியே முதலாளிகளுக்கு வேலி

“அவள் கழுத்தில் தொங்கும் தாலி…நம் உயிர் பத்திரமாக படுத்து தூங்கும் தூளி”, என
100% நம்பிக்கை உடைய அவதாரபுருஷர்களுக்கு வேலி

“வெள்ளை காகம் குட்டிப்போட்டது, தாலிக்கு ஆபத்தாக முடியும்;
பரிகாரம் செய்தாக வேண்டும்”, என குறிசொல்லி, மனைவியரின்
‘அறியாமை கண்களை’ திறந்து வைக்கும் ஜோதிட சிரோன்மணிகளுக்கு வேலி

“என்னதான் ஜீன்ஸ், குர்தா எல்லாம் போட்டாலும், வழி வழியா வரும்
கலாச்சாரத்த கைவிட முடியுமா?? தடியா ஒரு மாடல் கொடி ஒன்னு , மெலிசா செயின் மாதிரி இன்னொன்னு”
என பாரம்பரியத்தை தூக்கி நிறுத்தும் மங்கையரின் ‘நற்சேவை’யில்
நேரத்தை முதலீடு செய்யும் பொன்கொல்லர்களுக்கு வேலி

“அவ கழுத்துல தாலி போடறது என் ஜோலி…அத பாத்துட்டும் அவள சைட் அடிக்கறவன்
ஆவான் காலி”, என நிம்மதி பெருமூச்சு விடும் தொடநடுங்கி கணவர்களுக்கு வேலி

“அவ முகத்துல முழிச்சாலே பாவம்; வீட்ல ஒரு ஓரமா உக்கார வேண்டியது தான”, என விஷம் கக்கி,
மனிதத் தோலில் உலாவும் பீதிண்ணி நாய்கள், கைம்பெண்களுக்கு போடும் வேலி

“கும்குமம் மஞ்சள அந்த தாலி மேல வைக்கும் போது, அவர் தலை மேல
எம்பெருமான் நல்ல ஆரோக்கியத்தையும் நீண்ட ஆயுளையும் வைப்பாரு”, என அனுபவசாலிகளின்
அருள்வாக்கை கேட்டு தலையாட்டும் மனைவியருக்கு வேலி

“தாலி நான் போடமாட்டேன்…என் புருஷன் போடலியே”னு அளக்கரா…எல்லாம் திமிரு”,
என உருப்படியான வேலை எதுவும் இல்லாது ஊர் வம்பு
பேசும் துருப்பிடித்த மூளைக்காரர்களுக்கு வேலி

இப்படி அந்த தாலிக்கொடியுடன் சம்பந்தப்பட்ட அனைவருக்கும் ஒரு ‘நன்மை’ இருக்கும் போது, அந்த சங்கிலி ஒரு திருமணமான, அதிலும் பெண் கழுத்தில் மட்டும் தான் தொங்க வேண்டும் என்பது ஒரு நெருடல். இன்னும் சிறிது யோசித்து பார்த்தால், மேலே குறிப்பிடப்பட்டுள்ள எந்த நன்மையும் அந்த பெண்ணிற்கு காலனாவிற்கு பயன்படாது; பின்னர் ஒரு விலங்காய் மட்டும் விளங்கும் அந்த தாலி கொடியை, உயிரைப் போல் பாதுகாக்கும் பெண்களின் வினோத மனப்பான்மை இன்னொரு பெரிய நெருடல்.

“Anything you really want, you can attain, if you really go after it”

இது Facebookல் தோழி ஒருத்தி share செய்திருந்தது. அவள் உட்பட 1000த்திற்கும் மேலான பேர் அதற்கு ‘likes’ அளித்திருந்தனர். கேட்பதற்கும், படிப்பதற்கும் எளிமையாகவும் “அட…என்ன தத்துவம் டா” என வியக்கும் மாதிரியான ஒரு தத்துவம். சில பின்னூட்டங்களில், அவர்கள் பிள்ளைகளுக்கும் அதை சொல்லியே வளர்க்கின்றனர் என்று பெற்றோர்கள் கருத்து தெரிவித்திருந்தனர்.
கலாச்சாரம் என்ற பெயரில் பழமைவாதங்களில் புதைந்து கிடக்கும் இந்திய சமூகம், மதம் விதித்துள்ள ‘நல்வழிகளுக்கு’ கட்டுப்பட்டு நடக்கும் மக்கள்…போன்றவை நினைவுக்கு வந்தன. இந்திய சமூகக் கட்டமைப்புக்கு அல்லது இந்தியா போன்ற சமூக அமைப்புள்ள நாடுகளில் இந்த தத்துவம் ஒத்துவருமா என்ற சந்தேகமும் வந்தது.
உதாரணத்திற்கு,

“என்ன சொல்றமா.. solar systemல sun is at the centre. இங்க என்னனா planets கூட இருக்கு sun god. ஒன்னு தப்புனா அத follow பண்ண கூடாதுன்னு நீதான சொன்ன…அப்பறம் இத ஒன்பது தடவ சுத்திகிட்டு wish பண்ண சொல்ற. நான் சுத்த மாட்டேன் மா”, என உங்கள் 10 வயது மகன் அடம்பிடிக்கும் போது ,
“சாமி பா…அப்படில்லாம் பேசக்கூடாது. கண்ண மூடிகிட்டு நல்லா வேண்டிக்கோ”, என சொல்லும் பக்தி முற்றியவரா நீங்கள்?

“நான் முடிவு பண்ணிட்டேன் பா…இன்ஜினியரிங் எல்லாம் வேண்டாம். fossils படிக்கணும்னு ஆசையா இருக்கு. அதுக்கான courses எந்த காலேஜ் ல இருக்குனு கூட பாத்துட்டேன்”, என உங்கள் பன்னிரெண்டாவது முடித்த மகன் கூறும்போது,
“அவன் அவன் இன்ஜினியரிங் படிச்சிட்டே வேலை கெடைக்காம வீட்ல உக்காந்து கிட்டு இருக்கான். நீ என்னடா னா கேள்வியே படாத ஒரு படிப்ப படிக்க போறேன்னு சொல்ற. என் பாஸ் க்கு தெரிஞ்சவங்க தான் சத்யபாமா, SRM காலேஜ் managementல இருக்காங்க. அவங்ககிட்ட பேசி சேத்து விடறேன். பெத்த கடனுக்கு பண்ண வேண்டி இருக்குல”, என அலுத்துக்கொள்ளும் ‘பொறுப்புள்ள’ தந்தையா நீங்கள்?

“நேத்து எங்க professor Maoists, அருந்ததி ராய் பத்தி எல்லாம் பேசினாங்க மா. Google search செஞ்சா இந்த அருந்ததி ராய்…செம dynamic personality யா இருக்காங்க மா…naxalites பத்தியும் படிச்சேன். அவங்க கோரிக்கைல ஒரு நியாயம் இருக்கும்னு தான் தோணுது மா..உனக்கு இத பத்தி ஏதாவது கருத்து இருக்கா”, என உங்கள் கல்லூரி செல்லும் மகள் வினவும் போது,
“Naxalitesஆ…என்னடீ பேசற. யாரு காதுலயாவது விழுந்துட போகுது. காலேஜ்க்கு போனோமா…படிச்சோமா, மார்க் வாங்கினோமானு இருக்கணும். சரி சரி 6 மணி ஆக போகுது. போய் வெளக்கேத்து”, என மகளின் ஆர்வத்தை முளையிலேயே கிள்ளி எரியும் தாயா நீங்கள்?

“இவ்வளவு நீளமா முடி இருந்தும் என்ன பயன் சொல்லு. எப்பவுமே தலைய கவர் பண்ணி வைக்கணும்னா கடியா இருக்கு மா. சொந்தகாரங்க வரும் போது மட்டும் போட்டுக்கறேனே ப்ளீஸ். நல்லா blow dry செஞ்சு curl பண்ணினா என்னமா இருக்கும் தெரியுமா?”, என ஒரு நியாயமான வேண்டுதலை உம் பதின் வயது மகள் உங்கள் முன் வைக்கும் போது,
“நல்ல வேளை உங்க அப்பா இல்ல. நீ சொல்றத மட்டும் அவர் கேட்டிருந்தாரு…இன்டர்நெட்ல ரொம்ப நேரம் உக்காந்திருக்கும் போதே நினைச்சேன். அத மொதல கட் பண்ணனும். இது மாதிரி யோசனை வந்ததுக்கே…அடுத்த மொறை தர்கா போகும் போது அல்லா கிட்ட மன்னிப்பு கேளு. புரிஞ்சதா”, என கோரிக்கையில் உள்ள நியாயத்தை பற்றி சிறிதும் யோசிக்காமல், மதம், கடவுள் என்ற சப்பக்கட்டுகளால் உம் மகளின் வாயை அடைப்பவரா நீங்கள்?

“அப்பா…நான் கொஞ்சம் பேசணும். கோவப்படாதீங்க. எங்க டீம்ல நிர்மலானு ஒரு பொண்ணு. எங்க wavelengths நல்லா match ஆகுது. அவ என்னோட life partner ஆனா நல்லா இருக்கும்பா. என்ன சொல்றீங்க”, என உங்கள் 30 வயது மகன் தன் வாழ்க்கையில் சொந்தமான முடிவொன்றை எடுத்து, உங்கள் கருத்தைக் கேட்க வரும்போது,
“‘கோவப்படாதீங்க’, ‘wavelength’ மண்ணாங்கட்டி எல்லாம் பேசறத பாத்தா…பொண்ணு வேற ஜாதி. கரெக்டா? ஆபீஸ்ல வேலைய தவற மத்ததெல்லாம் பண்ண டைம் இருக்குல. அம்மா கிட்ட ரெண்டு மூணு போட்டோ குடுத்திருக்கேன். போய் பாத்து, எதோட wavelength match ஆகுதுன்னு பாரு. wavelengthஆம் wavelength “, என ‘மகன் இப்போது ஒரு adult’ என்பதை சிறிதும் பொருட்படுத்தாமல், இன்னும் தேவையற்ற தடாக்கள் விதிக்கும் அப்பாவா நீங்கள்?

இத்தனை இறுக்கம், கட்டுப்பாட்டிற்கு நடுவில், பதிவின் தொடக்க வரிகளில் உள்ள, “Anything you really want; you can attain”, என்பது பொருளற்றுப் போகிறது.
“அய்யோ அய்யோ…இந்த சொற்றொடர் நீங்க சொல்ற examples பத்தியதே இல்ல..; அத எழுதினவரும் நீங்க சொல்ற உதாரணத்த எல்லாம் mean பண்ணல”, என இப்பதிவை தட்டிக்கழிக்கப் போகிறீர்கள் எனில்,
“நீங்கள் ‘mean ‘பண்ணுவது எது என அறிய விரும்புகிறேன். சிறு வயதிலிருந்தே ஆசையாக கேட்கும் அனைத்தையும், காரணமே இன்றி பெற்றோர் நிராகரிக்கும் போது, “ஆமாம்…கேக்கறதே வேஸ்ட்..No தான் answerஆ இருக்கப் போகுது”, என்று அந்த சிறுவனோ/சிறுமியோ நினைக்க ஆரம்பிப்பர். நீங்கள் சொல்வது அனைத்தையும் எந்த வித விருப்பு வெறுப்பின்றி ஏற்றுக்கொள்வர். அவ்வாறே தொடர்வர். “கொழந்தை புரிஞ்சு நடக்குது”, என பெருமிதம் அடைவீரெனில், அது உங்கள் அறியாமையின் வெளிப்பாடே!

“சின்ன பசங்க…அப்படித்தான் கேப்பாங்க. அவங்க என்ன கேட்டாலும் எடுத்துக்கொடுப்பீங்களா”, என்பது உம் அடுத்த கேள்வியெனில்,
அது மிகவும் ஆபத்தான ஒரு செயல் என்பது தான் என் கருத்தும். ஒரு பொருளை வேண்டாம் எனும் போது, அதற்கான காரணியை குழந்தைக்கு புரியும்படி எடுத்துக்கூறுவது பெற்றோரின் கடமை. அதை விடுத்து, “கொழந்தையா லட்சணமா இரு”, “பெரியவங்க சொன்னா கேட்டுக்கணும்”, “சும்மா விதண்டாவாதம் பேசாத…சொல்றத கேளு”, போன்ற அறிவு மழுங்கிய பதில்கள் ‘பெற்றோர்’ என்ற பொறுப்பின் தோல்வியே.
பின்னர் “சமூகம் என்ன சொல்லும் “, “சாமி கண்ண குத்தும்”, “யாரும் அப்பறம் நம்மள மதிக்க மாட்டாங்க”, போன்றவை ஒரு விஷயத்தை தெளிவாய் விளக்க இயலாமல்…பிறர் மீது பழியை தூக்கிப்போடும் பெற்றோரின் கோழைத்தனத்தின் வெளிப்பாடே.

“ஒரு ரெண்டு வரிக்கு…இவ்வளவு டென்ஷன் வேண்டாமே”, என ‘ஆறுதல்’ கூறப்போகிறவர்களுக்கு,
“டென்ஷன் னு சொல்றத விட…பெற்றோருக்கு ஒரு முன்னெச்சரிக்கை னு வேணும்னா சொல்லலாம்; அதுவேற இந்த parents ‘நானும் லைக்’ பண்றேன்னு ‘like’ பண்ணி வச்சு, அவங்க பசங்க அதபாத்துட்டு,
“பரவாயில்லையே அப்பா கிட்ட நான் முழுமனசோட ஆசைப்படறதகேட்டா …செவிமடுப்பாரு போலிருக்கே” என ஒரு தப்பான பிம்பத்த உண்டாக்கிகிட்டா …அதுக்குத்தான்
மகன் குறைவாக மதிப்பெண் எடுக்கும் போது , “aim higher…நீ first rank வாங்கனும்னு aim பண்ணு. efforts போடு..எல்லாமே possible”
“state rank எல்லாம் உன்ன மாதிரியே ஒரு பையன் தான் வாங்கினான். அவன் போன வருஷம்…நீ இந்த வருஷம். All the best” மாதிரியான ‘motivational’ அறுவைகளை ‘mean’ செய்தீர்களெனில், ‘first rank’, வாங்குவதும், ‘state rank’ வாங்குவதும் உங்கள் மகன்/மகளின் விருப்பமா அல்லது சமூகத்தில் தம்பட்டம் அடித்துக் கொள்ள உங்களுக்கு தேவைப்படும் அரிதாரமா என்பதை தெளிவு செய்துக் கொள்ளுங்கள்.

அடுத்த முறை, “என்னடி …உன் பொண்ணு பரட்டை தலையோட அங்க பசங்க கூட விளையாடிகிட்டு இருக்கா. விளக்கு வைக்கற நேரம், நல்லா ரெட்டை ஜடை பின்னி போட்டு, பூ வச்சு அழகு பாப்பியா…”, என அடுத்த வீட்டு ‘நலன் விரும்பி அறிவுரை வழங்கினால்,
“ஜடை பின்னி பூவச்சு வீட்டுல மொடங்கி கெடக்கனும்னா, ஒரு பொம்மைய வாங்கி இருப்பனே ஆன்ட்டி. கொழந்தை எல்லாம் எதுக்கு. அவளுக்கும் பெருசா அது பிடிக்கல…என் ஆசை, ஊர் ஆசைக்காக எல்லாம் அந்த கொழந்தைய படுத்த விரும்பல”, என யதார்த்தமாய் விடையளியுங்கள்.

அடுத்த முறை, “இத பாருமா….பொண்ணு பெரியவளாயிட்டா, கொஞ்சம் வெக்கம், அடக்கத்த எல்லாம் சொல்லி குடு. தாந்தோனியா திரிஞ்சுகிட்டு இருந்தா…கல்யாணம் பண்ணி வைக்கறது குதிரை கொம்பாயிடும்…தெரிஞ்சுக்க”, என பக்கத்து வீட்டு மூதாட்டி காதில் ஓதினால்,
“என்ன பாட்டி….பல்லு மொளைக்கற மாரி …இதுவும் அவ ஒடம்புல நடந்திருக்கற புது விஷயம். “அது நடந்தாச்சு….இனி இப்படி இருக்கணும், அப்படி இருக்கணும்”னு சொல்லி அவள கொழப்ப விரும்பல”, என சாதரணமாய் பதிலளியுங்கள்.

அடுத்த முறை, “என்ன சார், இத்தனை மார்க் வாங்கி இருக்கு பொண்ணு…ஒரு Arts collegeல போய் சேத்து விட்டிருக்கீங்க “, என ஏளனமாய் வேலையில் நண்பர் ஒருவர் குரல் எழுப்பினால்,
“சார்…அவ future, அவளுக்கு என்ன படிக்கணும்னு தோணுதோ படிக்கட்டும்; மார்க் எடுத்திருக்கானு..இன்ஜினியரிங் படி னு compel பண்ண எங்களுக்கு விருப்பம் இல்ல. அவளே விரும்பி செலக்ட் பண்ணும் போது , விரும்பி படிப்பா பாருங்க”, என புன்னகை ததும்ப விடையளியுங்கள்..

அடுத்த முறை, “அடக்கம்னா கிலோ எவ்வளவு வெலைனு கேப்பா போல உன் பொண்ணு…சரியான ராங்கினு நினைக்க போறாங்க. பொண்ணு கேட்டு ஒருத்தன்கூட தலை வச்சு படுக்க மாட்டான், என ஒரு ‘பெருசு’ வீராவேசமாக சபித்தால்,
“எங்க பொண்ண இப்படித்தான் வளத்திருக்கோம். அவளுக்கும் இப்படி இருக்கத்தான் பிடிச்சிருக்கு; அப்ப…அது மாதிரியான பொண்ண விரும்பறவன் தான அவளுக்கு suit ஆகும். அத விட்டுட்டு…”உன்னை மாத்திக்கோ மா…அப்ப தான் உனக்கு கல்யாணம் ஆகும்”னு எல்லாம் சொல்லிக்கிட்டு இருக்கறது…வீண் பேச்சா தோணுது. அப்படியே அவள பிடிச்சு போய் ஒருத்தன் வந்தா கூட…அவளுக்கு புடிச்சிருக்கான்னு பாக்கறது தான மொறை “, என எளிமையாக விளக்குங்கள்.

அடுத்த முறை, “பையன் வேற ஜாதி போல…நேத்து shopping mallல பாத்தேன்…ஊர் என்ன பேசும் சசி”, என வருத்தத்துடன் ஊர்வம்பு பேச உம் தோழி எத்தனிக்கையில்,
“புரியல கவி…அவளுக்கு புடிச்சிருக்கு. அதுதான முக்கியம். ஒரு responsible parentஆ, 24 வருஷம் அவ கூட இருந்ததுனால, அவளுக்கு ஏத்தவனா னு வேணும்னா பாக்கலாம். அதுல கூட என் judgement எவ்வளவு சரியா இருக்கும்னு தெரியல. Above all she is an Adult. இவ்வளவு வருஷம் கெடைச்ச school education, உலக அறிவ வச்சு முடிவு எடுக்க வேண்டியது அவ பொறுப்பு. ‘அனுபவசாலிங்க’ னு சொல்லிக்கிட்டு, எங்க ஆசைய அவ மேல திணிக்க விரும்பல கவி”, என சட்டென விடையளியுங்கள்.

அடுத்த முறை, “ஒரு நாள் கெழமை அதுவுமா..ரெண்டு நகை நட்டு போட்டு, பொடவை தாவணி ஏதாவது கட்டிக்க கூடாது. ‘என்ன வளத்திருக்கா ஆத்தாகாரி ‘ னு ஒன்னைதான் பேசுவாங்க”, என உங்கள் நாத்தனார் தூற்றினால்,
“பொடவை, நகை எல்லாம் போட்டுக்கறது பாத்துட்டு, “சரி நம்ம வீட்டுக்கு ஏத்த பொண்ணு”, “நல்ல அடங்கி ஒடுங்கி இருப்பா”,னு முடிவு பண்ணுவாங்க வைங்க…அது மாதிரி ஒரு வேஷம் என் பொண்ணுக்கு தேவையே இல்லங்க. வீட்டு நெலமைய புரிஞ்சிகிட்டு தனக்கு புடிச்ச சுதந்திரமான வாழ்க்கைய வாழறா…கல்யாணம் ஆனதுக்கு அப்பறமும் அதுதான் continue ஆகணும்னு நாங்க விரும்பறோம்”, என பட்டென பதிலளியுங்கள்.

அடுத்த முறை, “என்ன பாஸ்…ஊர் கெட்டு போயிருக்கு…பொண்ண public transportல எல்லாம் போக சொல்லாதீங்க. ஒன்னு கெடக்க ஒன்னு ஆச்சுனா”, என நல்லெண்ணத்தில் அடுத்த வீட்டு uncle அட்வைஸ் வழங்கினால்,
“என்ன சொல்றீங்க சார்….பஸ் ல மட்டும் தான் இந்த கொடுமை எல்லாம் நடக்குதா…நாளைக்கே அவ பைக்ல போறான்னு வைங்க..ஒரு அசம்பாவிதமும் நடக்காதுன்னு என்ன நிச்சயம்? பொண்ண தைரியமா வளத்திருக்கோம். ஏதாவது பிரச்சனை வந்தா பயந்து நிக்க மாட்டா…ஊர கூட்டி கூச்சல் போடுவா அப்படியே பிரச்சனை பெருசா போனா கூட….போலீஸ் கிட்ட போறதுக்கோ, கோர்ட்க்கு போறதுக்கோ பயப்பட மாட்டா”, என ‘straight forward’ஆக பதிலளியுங்கள்.

டெல்லி சம்பவம் முடிந்து இரண்டு மாதங்கள் ஆக உள்ளது. குற்றவாளிகளுக்கு தூக்கு, ஆயுள் தண்டனை, இரவு வேளையில் பெண்களுக்கு கூடுதல் பாதுகாப்பு போன்ற பல கோரிக்கைகள் முன் வைக்கபட்டாலும், ‘root cause’ எனப்படும் ‘அடிப்படை காரணத்தை தீர்க்காமல், அரசு முன் வைக்கும் எந்த தீர்வும், ஒரு நிரந்தர தீர்வாகப் போவதில்லை.
‘பொத்தி பொத்தி வளர்ப்பது’, ‘அடக்க ஒடுக்கமாய் வளர்ப்பது’ போன்ற பழைய பஞ்சாங்கத்தின் படி பெண்களை வளர்க்கும் போது, வெளி உலகில் தலை நிமிர்ந்து நடக்கும் அந்த துணிச்சல் முடங்கியே கிடக்கிறது. வேலை இடத்திலோ, அல்லது பொது இடங்களிலோ பிரச்னையை எதிர்கொள்ள துணிவில்லாமல், சூழ்நிலை கைதியாக மாறுகின்றனர். சிறு வயதிலிருந்தே, சுயமாய் யோசிக்கும் திறனையும், தவறென தோன்றும் செயல்களை தட்டி கேட்கவும் அவளுக்கு சொல்லித் தரும் போது , முதிர் பருவத்தில் (adulthood), தனக்கு சரி என படும் முடிவுகளை எடுப்பாள். அதற்கு பதில், ‘சமூகம் விடுத்த ‘நல்வழியில்’ அவளை வளர்ப்போம்…நல்ல தாய், தந்தை என பட்டம் வாங்குவோம்’, என உம் சுயநலத்திற்கு உங்கள் மகள் அடிமையாகும் போது , சமூகத்தில் தடி எடுத்தவன் அனைவரும் தண்டல்காரனாவான்…உம் மகளின் அடிமை நிலை வீட்டிற்கு வெளியும் தொடரும்.

நகைச்சுவை காட்சிகள் போன்றே, தமிழ் படங்களுக்கு ‘மெருகேற்றும்’ இன்னொரு அம்சம்…படங்களில் இடம்பெறும் பாடல்கள். தமிழ் திரைப்பட பாடல்களின் பெரிய விசிறி ஆன போதிலும், சில பல பாடல்கள் கேட்கும்போது, தமிழ் மொழி தெரியாமல் இருந்திருக்கலாம் என்ற எண்ணம் தோன்றும். அப்படி இருக்குமெனில் பாடல் வரிகளிலுள்ள நெருடல்கள் புரிந்திருக்காது; பாடல் இசையை மட்டும் ரசித்திருப்பேன்.

அது சாத்தியமில்லாத காரணத்தினால், இந்த பதிவு எழுத தூண்டப்பட்டேன்.
ஆணாதிக்கத்திற்கு சற்றும் பங்கம் விளைவிக்காத வண்ணம், திரைப்படங்கள் உருவாக்கப்படும்போது , திரைப்பாடல்கள் விதிவிலக்காக இருப்பது மட்டும் நியாயமில்லையே.

ஒரு ஆண்மகனின் ‘பெருமையை’யும், அவன் பூமியில் பிறந்து நிகழ்த்திய ‘சாதனையை’யும் போற்றும் பாடல்கள் எண்ணிலடங்காதவை. மிச்சம் மீதி உள்ளவையும், அவனுக்கு துணையாய் (மட்டும்) இருக்கும் பெண்ணானவள், கட்டிக்காக்க வேண்டிய கலாச்சாரத்தை சுட்டிக்காட்டுபவை.

பெண்ணாகப் பிறந்தவள், சமூகம் விதித்துள்ள நியதிகளுக்கு ஏற்பவே உடை அணிவதும், பொது இடங்களில் நடமாடுவதும் அமைய வேண்டும். மீறும் தருணங்களில், ‘சமூக சீரழிவினை’ தடுத்து நிறுத்த எழுவான் ஒரு ஆண்மகன்!

இந்நியதியினை பறைசாற்றுபவை, ‘வண்டிசோலை சின்னராசு’ படப் பாடல்கள்,

//கற்பு என்பது பிற்போக்கு இல்ல…கவசம் என்றே தெரிஞ்சிக்கணும்
காற்றில் மிதக்கும் கார்குழல் பின்னி, கனக பூக்கள் அணிஞ்சிக்கணும்
பழமை வேறு பழசு வேறு வேறுபாட்ட அறிஞ்சிக்கணும்
புரட்சி எங்கே, மலர்ச்சி எங்கே, புரிஞ்சி நீயும் நடந்துக்கணும்”

இதே கருத்தை கொண்டாடும் வரிகள், ‘சீதனம்’ படத்திலிருந்து…

//வந்தாளப்பா வந்தாளப்பா வந்து ஜன்னலுல நின்னாளப்பா
சொன்னாளப்பா சொன்னாளப்பா சொக்குபொடி போட்ட கண்ணாலப்பா
ஊருமெச்சுற குணம் மட்டும்தான் சொத்து சுகமுனு சொன்னாளப்பா//

‘ஒரு குடும்ப விளக்கின்’ கடமைகளை புட்டு புட்டு வைக்கும் வரிகள், எல்லாமே என் ராசாதான் படத்திலிருந்து…

//வீட்டை நல்ல ஒரு கோவிலென
வஞ்சி மகள் ஆக்கி வைத்தாள்
கோவில் மணி தீபம் என்று
பிள்ளை ஒன்று ஈன்றெடுத்தாள்//

அனால் இங்கு ஒரு சின்ன சிக்கல். இப்படித்தான் என் வீட்டுக்கு வரும் குடும்ப விளக்கு இருக்க வேண்டும் என ஆண்மகன் முடிவெடுத்தாலும், பெண்ணானவள் வெகு விரைவில் வளைந்து கொடுக்க மாட்டாளல்லவா …அவளின் கட்டளை விதிகள் பின்வருமாறு

//கழுத்துல ஏறனும் தாலி
அடுத்தது அணைக்கிற ஜோலி
அத நெனக்கையில் நாக்குல தேன் ஊறுதே//

//give me my தாலி …my life ஏ jolly jolly //

//காத்திருப்பேன் காத்திருப்பேன்
உன் கையால மூணு முடிச்சு
கட்டிக்கொள்ள காத்திருப்பேன்//

“நான் உனக்கு தான் சொந்தம்..ஆனா என்ன அடைய ஒரு மூக்கணாங்கயிறு…sorry ஒரு தாலி கயிறு போடணும்”, என கதையின் நாயகிகள் பாடுவது பெண்ணடிமைத்தனத்தை திரும்ப திரும்ப பறைசாற்றும் மனப்பாங்கு

இவ்வரிகளை நினைவு கூறும் போது, ‘மௌன ராகம்’ திரைப்படத்தில், ரேவதி கூறும் ஒரு வசனம் தான் நினைவுக்கு வருகிறது (22:30-23:30)

திருமணம் முடிந்தவுடன் அடுத்தென்ன, அந்த பெண்ணானவள் ‘முழுமையடைய’ ஒரு தாயாக வேண்டும்
கதையின் நாயகன், எனக்கொரு சிங்கக்குட்டி வேண்டும் என முன்மொழிய, ஒன்றென்ன… பத்து குழந்தை பெற்றுப் போடுவேன் என அவனின் நாயகி வழி மொழிகிறாள்.

அவன் – “கட்டிலிடும் சூட்டோடு தொட்டில் கட்டு அன்னமே
முல்லைக்கொடி தரும் அந்த பிள்ளைக்கனி வேண்டுமே”
அவள் – “ஆரீராரோ நீ பாட ஆசை உண்டு மானே
ஆறு ஏழு கேட்டாலும் பெற்றெடுப்பேன் நானே”

‘பத்தெல்லாம் போறாதுப்பா …சும்மா தான இருக்கேன், நூறு புள்ள பெத்துக்கலாம்’, என தாராளமய கொள்கையை வெளிப்படுத்தும் வரிகள்…

அவள் – “வாஸ்த்து பாத்து கட்டில் போடு முறையா
ரெட்ட புள்ள பொறக்கும் அப்போ சரியா?
அதிகம் இல்ல ஆச கொஞ்சம்தான்
நூறு புள்ள மட்டும் போதும் ஐயா
அவன் – அத்தனையும் ஒண்ணா படிக்கத்தான்
பள்ளிக்கூடம் தனியா வேணுமடி”

“கல்யாணம் தான் பண்ணிகிட்டல…சீக்கிரம் என்ன புள்ளதாச்சி ஆக்கு…அவ அவ ரெண்டு மூணுன்னு பெத்துபோட்டிருக்கா பாரு”, என புலம்பும் கதாநாயகியின், அழுகுரல்…

“மொளச்சு இங்க மூணு எல விட்டவளும் நானே
என்ன கருக வச்சு பாக்குறியே காஞ்ச நெலம் போலே
நேத்து இங்கே சமஞ்சதெல்லாம் புள்ள குட்டியோட
அந்த நெனப்பு என்ன வாட்டுதைய்யா சுட்ட சட்டி போல”

‘sensible’ போர்வையில், பெண்கள் தேடிக்கொண்ட’சுதந்திரத்தை’, பெருமையுடன் பறைசாற்றும் சில பாடல் வரிகள் இவை…

“லவ் ல விழுந்து லைப் ல எழுந்து
ஆண்கள் தாடி வச்சோம் போதும் போதும்
பொண்ணுங்க படிப்பில் அதிகம் ஜெயிக்க
நாங்க கோட்ட விட்டோம் கோட்ட விட்டோம்”
“லவ் ல லயிச்சா லவ் ல லயிச்சா
வாழ்க்கை ஓடி விடும் ஓடி விடும்
லைப் ல ஜெயிச்சா லைப் ல ஜெயிச்சா
பொண்ணுங்க தேடி வரும் ஓடி வரும்”

இன்றும், பொதுத் தேர்வுகளில் அதிக மதிப்பெண்கள் எடுப்பவர்கள் பெண்களாக இருந்தாலும், பெரும்பாலான சமயங்களில், கதை தலைகீழாக மாறி, அப்பெண், வீட்டில் ஒரு ஆண்மகனுக்கு அடிபணிந்து இருப்பதும், ‘அவள் கணவன்; அவள் குழந்தைகள்’ என்ற குறுகிய வட்டத்திற்குள் இருப்பதே நிதர்சனம்.

“தும்பிக்கை கூந்தலை சுருட்டிட வரவா
ஆண்களின் வீரத்தை துவைத்திட வரவா”
“விடுகதை தான் ஆண்கள்…
விடை அறிந்து பழகு”
“ஒரு பெண் ஏமாற்றினால்…
பெண்களை பிழை என்பதா”

சமூக கட்டுபாடுகளை மீறி, தன் விருப்பம் போல் வாழும் பெண்களை போற்றும் வரிகள் போல் காட்சி அளிப்பினும், அவளின் செயல்கள் அனைத்தும் ஒரு ஆணை ஈர்க்க எடுக்கும் முயற்சியாகவே வெளிப்படுகிறது. இதிலும் கொடுமையானவை…’ஒரு ஆண்மகனிடம், பெண்கள் என்ன விரும்புவார்கள்’ என அலசி ஆராயும் பாடல் வரிகள்…

“டைம் கேட்டதும் குழைபவன் வேண்டாம்
நான் சொல்வதை செய்பவன் வேண்டாம்
சொல்லாததை செய்பவன் வேண்டாம்”
“செல்போன் களை மறந்தவன் வேண்டும்
தொலைக்காட்சியை துறந்தவன் வேண்டும்
சுய புத்தியில் வாழ்பவன் வேண்டும்
பய பக்தியில் கொஞ்சோண்டு வேண்டும்”

“கட்டம் கட்டமா தானே
ஒரு சட்டை போட்டவன் வேணாம்
கட்டமொன்னு நான் போட்டா
அத தாண்டி போறவன் வேணாம்
ஷாப்பிங் பண்ண நான் போனா
பில் பாத்து மொறப்பவன் வேணாம்”

“சந்தேகப் பார்வை அவன் பாக்கக் கூடாது
நான் சந்தேகமா பாத்தா அவன் மிரளக் கூடாது”

ஒரு பெண்ணின் ஆசைகளாய் முன்வைக்கப் பட்டுள்ள பல விஷயங்கள்…பக்குவப்படாத (immature) ஆசைகளாய் தென்படினும், அவற்றை
சம்பந்தப் பட்ட ஆணுடன் கலந்துரையாடாத வரையில், நிறைவேறா ஆசையாக மட்டுமே இருக்கும்.

தமிழ் திரைப்படங்களுக்கே உரிய ஒரு அம்சம்…”நம்மால எத செய்ய முடியாதோ…அத வெள்ளித்திரைல யாராவது செஞ்சா…விசில் அடிச்சு கைத்தட்டனும்”
அதை முழுதாய் புரிந்து கொண்ட இயக்குனர்களும் பாடலாசிரியர்களும், பெண்களை ஈர்க்கப் பாடல்களில் திணிக்கும் வரிகளே மேல்கண்டவை.
இவற்றைத் தவிர்த்தால் எஞ்சி இருக்கும் பாடல்கள், காதல் என்னும் ஒரு ‘தெய்வீக’ விடயத்தை போற்றிப் பாடுகின்றன

“காதல் கவிதைகள் படித்திடும் நேரம்”

“காதல் வானிலே காதல் வானிலே…பாடும் தேன்நிலா பாடும் தேன்நிலா”

“காதல் வைத்து காதல் வைத்து காத்திருந்தேன்”

“காதலிக்கும் பெண்ணின் கைகள் தொட்டு நீட்டினால்”

என சரமாரியாக..’காதல்’ ரசம்/சாம்பார்/மோரினை பிழிந்து தள்ளுகிறது தமிழ் சினிமா.

இப்படி கடைந்த தயிரையே கடையும் போது, இந்திய திரைப்படங்களுக்கே உரிய ‘சிறப்பம்சம்’ எனக்கருதப் படும் திரைப்பாடல்கள், ..’இன்னொரு அம்சம்’ஆக மட்டுமே நிலைக்கிறது(மக்கள் மனதில் இல்லாவிடினும்..படச்சுருள்களில்!)

“போதுமப்பா..நெசமாவே வேற ஒன்னுமே இல்லையா”, என அலுத்துக் கொள்பவர்களுக்கு,
இதைப்பற்றி யோசிக்கும் வேளையில்…திறன்பேசியில் அடுத்தப் பாடலாக ஒலித்தது…’சொர்க்கமே என்றாலும்’

மேற்கின் குடும்ப மற்றும் சமூக அமைப்பில் இருக்கும் நல்ல விஷயங்களை அறிந்ததனால் என்னவோ, இப்பாடலின் சில வரிகள் ஒரு நெருடலாக இருந்தது
//இது ஊரு என்ன ஊரு நம் ஊரு ரொம்ப மேலு
அட ஓடும் பல காரு வீண் ஆடம்பரம் பாரு//
//ஒரு எந்திரத்த போல அட இங்கே உள்ள வாழ்க்க
இது எங்கே போயு சொல்ல..மனம் இஷ்டப் படவில்ல
நம் ஊரு போல ஊரு இல்ல”

10 நிமிட தூரத்தில் இருக்கும் கடைகளுக்கு, போக்குவரத்து நெரிசலில் மாட்டினாலும் பரவாயில்லை… காரில் தான் பயணம்.. என நினைக்கும் நம் ஊரின் ‘வீண் ஆடம்பரம்’…பாடலாசிரியருக்கு ஒரு ‘அவசியத் தேவையாக’ தோணிற்று போலும்
இந்த பாடல் வரிகளை எழுதியவர்…எத்தனை வருடங்கள் வெளி நாடுகளில் கடத்தினார் எனத் தெரியவில்லை. ஆனால் ஒரு நாட்டின், நல்ல விஷயங்களை ஆராய்ந்து புரிந்து கொள்ளும் தன்மை மட்டும் அற்றவர் என்பது தெளிவாக விளங்குகிறது.

இதே போன்ற பின்தங்கிய கருத்துக்களை…அன்று தீபாவளி சிறப்பு பட்டிமன்றத்தில், திரு.ஞானசம்பந்தம் சொல்லிக் கேட்டேன். அவர் கூறுவது…
//வெளிநாடுகள பாத்து வியந்து போனேன்..அந்த ஊரு ரோட பாத்து வியந்து போனேன். அங்க இருக்கற கார பாத்து பயந்து போனேன். இது நம்ம ஊர்ல இல்லியேன்னு நினைச்சேன். 15 நாள் தான் இருந்தேன் அப்பறம் யோசிச்சு பாத்தேன். அந்த ரோடு நம்ம ஊர்ல இல்ல. அப்படி வீடு நம்ம ஊர்ல இல்ல. நம்ம குடும்பம் மாதிரி அமைப்பு எங்கயுமே கெடையாது//

ஆக திரைப்பாடல்கள் எவ்வளவு பழையனவாக இருந்தாலும்…பின்தங்கி இருக்கும் தமிழ் சமூகத்திற்கு, என்றும் ஏற்றவையாகவே உள்ளது.

படத்தின் 5 பாடல்களும்…புரட்சித் ததும்ப இல்லையெனினும், ஒன்றிரண்டாவது சமூக விழிப்புணர்ச்சி சார்ந்ததாய் இருந்தால் நன்றாக இருக்குமே?
உதாரணத்திற்கு, ‘எங்கள் தங்கம்’ படத்தின், ‘தங்கப் பதக்கத்தின் மேலே’…பாடல் பிரபலம். இதே படத்தில் இடம் பெற்ற பாடல் தான்…இது

“இன்னாமா சொல்ற…அப்ப ஒரு பாட்டு கூட தேராதுனா..எல்லா பாட்டுலையும், உபதேசம் செஞ்சா சரியா இருக்குமா?”, என சற்றே வெறுப்பு அடைபவர்களுக்கு….

ஒரு படம் எவ்வளவு பிடித்த போதிலும், எவரும் அதன் வசனங்களை, முணுமுணுத்த வண்ணம் இருப்பதில்லை. அந்த பெருமை திரைப்பாடல்களுக்கே உரியது. அத்தனை தாக்கம் ஏற்படுத்தும் சக்தி வாய்ந்த ஒரு ஊடகத்தை, போதனை சுரபியாய் மாற்ற பரிந்துரைக்கவில்லை; பிற்போக்குக் கருத்துக்கள், உண்மைக்கு புறம்பான கருத்துக்கள்…போன்றவையை பரப்பும் ஆயுதமாக பயன்படுத்த வேண்டாம் என்பதே என் வேண்டுகோள்.

“வாடீ..எங்க இந்த பக்கம்…மார்கெட்டுக்கா?”, என வினவியபடி அனிதாவை வீட்டினுள் வரவேற்றாள் சுகந்தி.
“ஆமாம் சுகி…ரொம்ப நாளா கோவக்காய் வாங்கனும்னு நினைச்சுகிட்டு இருந்தேன். பையன டென்னிஸ் கிளாஸ்ல விட வந்தேன்…மார்கெட்ட பாத்த உடனே சட்டுன்னு நினைவுக்கு வந்தது”, என விளக்கினாள் அனிதா
“அப்பறம் என்ன விஷயம்…ஏதாவது கிசுகிசு, சூடான செய்தி…உன்கிட்ட நிச்சயம் ஏதாவது இருக்குமே”, என கண்ணடித்தாள் சுகந்தி.
“நான் என்ன நடமாடும் குமுதம், ஆனந்த விகடனா..ஒன்னும் பெருசா இல்ல. அட ஆமாம்….நரோடா பாடியா சம்பவத்தோட தீர்ப்பு பத்தின நியூஸ் படிச்சியா?”, என கேள்வி எழுப்பினாள் அனிதா.

“படிச்சேன் படிச்சேன்…அந்த பிஜேபி MLA க்கு 28 வருஷம் ஜெயில்…அதுதான? ரொம்ப details எல்லாம் படிக்கலனாலும், ஒரு பத்திரிக்கைல கேட்டிருந்தா மாதிரி…இந்த விஷயத்துக்கு அதீத முக்கியத்துவம் குடுக்கறது…கோத்ரா ரயில் எரிப்ப சப்ப மேட்டரா சித்தரிக்கற மாதிரி இருக்கு. 58 பேர் செத்திருக்காங்க…அதா அப்படியே மூடி மறைக்கறா மாதிரி இருக்கு”, என அலுத்துக்கொண்டாள் சுகந்தி.
“அது சரி தான் சுகி…58 பேர் செத்ததையோ, அதுக்கு பதிலா 1500 பேர் செத்ததையோ கொறைச்சு எடை போடல. கோத்ரா ரயில் எரிப்புக்கு பழிக்கு பழி மாதிரி குஜராத் கலவரம் நடந்ததுனே வச்சாலும், இவ்வளவு பெருசா அந்த கலவரம் உருவெடுக்கும் போது, அரசு என்ன பண்ணிக்கிட்டு இருந்துச்சு? கலவரம் நடக்கும் போது, இந்த MLA தெரு தெருவா போய், எல்லாம் சுமூகமா நடக்குதானு பார்வையிட்டாளாம்”, என வருத்தத்துடன் பதிலளித்தாள் அனிதா.
“படிக்காத கூட்டமா இருந்திருக்கும்…அது தான் எவன் சொன்னாலும் நம்பிகிட்டு, ஒருத்தன ஒருத்தன் வெட்டிகிட்டு செத்தானுங்க”, என ஒரு வெறுப்பு கலந்த குரலில் கடிந்தாள் சுகந்தி.

சற்றே வியப்புடன் சுகந்தியை பார்த்தவாறு, “காமெடி கீமடி பண்ணலியே…என்ன சுகி…படிப்பு இல்லாததுனால தான் இப்படி யோசிக்காம செயல் படறாங்களா…ஜோசியம், வாஸ்த்து, ராசி கல்ல எல்லாம் நம்பறவன்…அத ஆராய்ஞ்சு பீராயஞ்சு தான் follow பண்றானா…என்ன பேசற? இந்த MLA கூட ஒரு gynaecologist..படிச்சியா ? “, என விடையளித்தாள் அனிதா.

“அது வந்து…”, என சற்றே இழுத்தாள் சுகந்தி.
“நம்ம ஊரோட education systemக்கும் நாட்டு நடப்புக்கும் சம்பந்தமே கெடையாது. அப்படி இருக்கும் போது படிச்சவன் புத்திசாலித்தனமா முடிவெடுப்பான்…படிக்காதவன் திணறுவான்னு சொல்றதெல்லாம் humbug. இதுல ஆபத்தான விஷயம் என்னன்னா…அந்த கண்மூடித்தனமான நம்பிக்கைய, ‘பாரம்பரியம்’, ‘கலாச்சாரம்’னு நம்ம அடுத்த தலைமொறைக்கும் பரப்பறதுதான்”, என சற்றே கவலையுடன் தன் கருத்தை முன்வைத்தாள் அனிதா.

“நீ சொல்றது சரிதான் அனி…ஆனா நம்ம பாரம்பரியத்த நாம தான கொழந்தைங்களுக்கு சொல்லி குடுக்கணும்…இல்லேனா நம்மளோடவே செத்து போய்டாது?”, என குழப்பத்தில் வினவினாள் சுகந்தி.

ஒரு சிறு புன்னகையுடன், “பாரம்பரியம், கலாச்சாரம் எல்லாமே காலத்துக்கு தகுந்தா மாதிரி evolve ஆகணும் சுகி. electricity இல்லாத காலத்துல, விளக்கேத்தினாங்கனா ஒரு அர்த்தம் இருக்கு. இப்பவும் அந்த சடங்க கட்டிக்காக்கணும்னு சொல்றது முட்டாள்தனமா இருக்கு. எதுக்கு ஒரு காரியத்த செய்யறோம்னு தெரியாமலே அம்மா சொல்றாங்கன்னு செய்யற கொழந்தைய நினைச்சு பாரு.
உனக்கு நினைவிருக்கா தெரியல…நாம் 4th standardல இருந்தோம் நினைக்கறேன் ஸ்கூல்ல lunar eclipse பத்தி சொல்லி குடுத்தாங்க ஜெயந்தி மிஸ். வீட்டுக்கு வந்த உடனே, என் அம்மா, அன்னிக்கி சந்திர கிரகணம்னு சொன்னாங்க. “ஆமாம் ஆண்ட்டி”னு நீ வாய தொறந்த…அதுக்கு என் அம்மா, “உங்க அம்மா தேடிகிட்டு இருந்தாங்க சுகி…வீட்டுக்கு போய் குளிக்கனும்மா…தீட்டு போகணும்ல”னு சொன்னாங்க. கொடுக்கு மாதிரி என் பாட்டியும், பாம்பு நிலாவ முழுங்கிடுச்சு அது இதுனு அவங்க பங்குக்கு கதை விட்டாங்க.
அடுத்த நாள் நம்ம ரெண்டு பெரும் கொழப்பத்துல மண்டைய சொறிஞ்சது எனக்கு இன்னும் நினைவிருக்கு”, என குழந்தைப்பருவ நினைவுகளை மீட்டாள் அனிதா.

“அட…நீயும் இதெல்லாம் நினைவுல வச்சுறிக்கியா…அய்யோ…அன்னிக்கி வீட்ல அம்மா கிட்ட வாங்கின dose …இன்னிக்கி நினைச்சாலும்…”, என பயந்த மாதிரியான சைகையுடன் வியப்பொலி எழுப்பினாள் சுகந்தி.
“நேத்துகூட ‘Root of all evil?’னு ஒரு documentary பாத்தேன். ரெண்டாவது பார்ட்ல அந்த படம், பெற்றோரோட மத நம்பிக்கையானது ஒரு கொழந்தையோட அறிவு வளர்ச்சிக்கு எப்படி தடையா இருக்குனு பேசுது. அத பாக்கும் போது, நீ நம்ம ஸ்லோக கிளாஸ்ல ஒரு தடவை raise பண்ணின கேள்வி தான் நினைவுக்கு வந்தது. உனக்கு நினைவிருக்கா?”, என வினவினாள் அனிதா.

“கடவுள்னு ஒருத்தர் இருக்காருன்னு மனிஷனுக்கு எப்படி தெரிஞ்சுது?…அதுதான…கேள்வி மட்டும் இல்ல…அத கேட்ட உடனே ஸ்லோக மிஸ்க்கு வந்த கோவம், இப்படி எல்லாம் சாமிய பத்தி தப்பு தப்பா கேள்வி கேக்ககூடாதுன்னு மண்டைல கொட்டி உக்கார வச்சது….எல்லாமே நினைவிருக்கு”, என உட்கூரையை பார்த்தபடி தெளிவாக நினைவிலிருந்த நிகழ்வை வாரி இறைத்தாள் சுகந்தி.

ஒரு சிறிய புன்முறுவலுடன், “ஏன் அப்ப சொன்னத கேட்டுகிட்டு சும்மா இருந்தோம், ஏன் எதித்து எதுவும் கேள்வி கேக்கல”னு எல்லாம் ஆராயறதுல பயனில்ல. ஆனா அந்த documentary பாத்துட்டு…அப்படி ஒரு கொழப்ப நிலைக்கு நம்ம கொழந்தைங்கள தள்ளகூடாதுன்னு மட்டும் புரிஞ்சது.

“அம்மா…அம்மா…பாட்டி வீட்ல ஒரு astrology chart இருந்ததுல…அதுல earth தான் solar சிஸ்டத்தோட சென்டர்ல இருந்தது. ஆனா இன்னிக்கி science கிளாஸ்ல solar சிஸ்டம் பத்தி படிச்சோம். ‘Sun is at the centre’னு போட்டிருக்குமா புக்ல”, என தலையை சொரிந்தபடி வாழரைக்கு ஓடி வந்தான் ரமேஷ், சுகந்தியின் மகன். அனிதாவை சுகந்தி பார்க்க, காபி மேசை மேல் இருந்த வாரப்பத்திரிக்கையை புரட்ட ஆரம்பித்தாள் அனிதா.

———————————————————————————————————————————————————–
Richard Dawkins அவர்களின் ‘Root of all Evil? ஆவணப்படம் பார்க்கும் போது, ராஜ் தன் குழந்தைப்பருவத்தில் எழுப்பிய ‘How did man come to know of God’s existence ‘கேள்வி பற்றி பேசினான்.அன்று அவனுக்கு விடை கிடைக்கவில்லை. அதுவே இந்த சிறுகதைக்கு வித்திட்டது.

ஆவணப்படமும் அதன் எழுத்துப்படியும் இவை

படத்தில் மிகவும் மனம் கவர்ந்த வரிகள்..

//A child is genetically pre-programmed to accumulate knowledge from figures of authority//

//No wonder the Jesuit said, “Give me the child for his first seven years and I’ll give you the man”//

//The child brain will automatically believe what it’s told, even if what it’s told is nonsense. And then, when the child grows up, it will tend to pass on the same nonsense to its children. And so religion goes on, from generation to generation.//

//For many people, part of growing up is killing off the virus of Faith with a strong dose of rational thinking. But if an individual doesn’t succeed in shaking it off, his mind is stuck in a permanent state of infancy and there is a real danger that he will infect the next generation//

சென்ற வாரம் விஜய் டிவியில் ஒளிபரப்பாகும் ‘நீயா நானா’ பார்த்தேன். பெண்ணியம் என்ற தலைப்பில், பெண்ணியவாதிகளுக்கும் , பெண்ணியத்திற்கு எதிரானவர்களுக்கும் இடையே ஆன விவாதம்.
சல்மா மற்றும் ஓவியா அவர்களின் வார்த்தைகள் பெண்ணடிமைக்கு சாட்டையடி. எனினும் சமூகத்தில் பெண்ணியத்திற்கு ஆதராவாகவும் எதிராகவும் பேசும் ஆண்கள் இருக்கையில், விவாதத்தில் ஒருவர் கூட பங்கேற்காதது வருத்தமே.
“பெண்ணியவாதிகள் குடும்பத்திற்கு உகந்தவர்கள் அல்லர்”, என பேசும் ஆண்கள், ‘சமூகக் கோட்பாடு’, ‘கலாச்சாரம்’ போன்ற ஆயுதங்களால், அவர்கள் வீட்டுப் பெண்களை அடிமைப்படுத்தி வைக்கின்றனர்.
அப்பெண்களும் தம் அடிமை நிலை அறியாது, பெண்ணியம் என்பதையே ஒரு இழுச்சொல்லாக பார்க்கின்றனர்.
இத்தகைய பெண்களின் பின் மறைந்து நின்றபடி குளிர்காயும் கோழைகளுக்கு….

“தொங்கத் தொங்க தாலியோட நடந்து வந்தா…அந்த அம்மனே நேருல வந்தா மாதிரி இருக்கு”, என நீ கூற,
குனிந்த தலை நிமிராமல் வெட்கத்துடன் சிரித்தாள் அவள்;
“அடக்கி வச்சோம்ல…எவன் இனி route உட நெனைப்பான்”, என நிம்மதி பெருமூச்சு விட்டாய்!

“Housewife தான”, என நண்பன் கூற,
“homemaker னு சொல்லு டா”, என்றாய்;
அவள் ‘food-maker ‘ ஆக மட்டும் அடுப்படியில் தேங்கிக்கிடக்க,
‘Pleasure taker ‘ ஆக ஒரு துரும்பும் அசைக்காமல் பல்சுவை உணவினை அனுபவித்தாய்!

“வீட்ல எப்படி இருக்காங்க”, என பெரியவர் விசாரிக்க,
“எங்க வீடு மகாலட்சுமிங்க அவ”, என பெருமிதத்துடன் கூறியபடி அவள் பெயர் கொண்ட கடனட்டையை சட்டைப்பையினுள் திணித்தாய்!

வீட்டுவேலைகளை அவள் கவனிக்க, நீ நண்பர்களுடன் கும்மாளம் அடித்தாய்;
“அவளுக்கும் தோழிகள் உண்டு; அவர்களுடன் நேரம் செலவழிக்க ஆசையும் உண்டு”, என்ற யதார்த்த கருத்துக்கு,
“அதுதான் நான் இருக்கேன்ல…அவளுக்கு துணையா”, என உளறினாய்!

மாதம் பத்து சுமந்து, குழந்தையை ஈன்றெடுத்து, அதற்கு சகல விதமான தேவைகளையும் பூர்த்தி செய்பவள் அவள்;
“உங்க contribution என்ன சார்”, என்றால்,
“என்ன பேசறீங்க…ஆம்பிளை சிங்கம் நான் இல்லேனா அந்த சிங்கக்குட்டி எப்படி சார்”, என வாய் சௌடால் விட்டாய்!

வேலையிலிருந்து வந்ததும் வீட்டுவேலைகளை முடித்து, குழந்தைகளை கவனித்துவிட்டு, படுக்கையறையில் நீ உரச தயாராக இருப்பவள் அவள்;
“எட்டு மணி நேரம் உழைச்சிட்டு வரோம்ல; மனிஷன நிம்மதியா இருக்க விடுங்கப்பா”, என சப்பக்கட்டு கட்டினாய்!

“படிச்சவன் தானப்பா நீ…அந்த பொண்ணும் வேலைக்கு பொயிட்டு வருது…கொஞ்சம் வீட்டு வேலைல ஒத்தாசையா இருக்கக்கூடாது?”, என்ற கேள்வி எழும்பும் முன்னமே,
“இது ஒன்னும் புதுசு இல்லீங்களே…குடும்ப பொண்ணு செய்ய வேண்டிய வேலைங்க தான; எங்க பாட்டி, அம்மா எல்லாம் வழிவழியா செஞ்சுட்டு வர்றதுதானே”, என முந்திக்கொண்டாய்!

ஏன்டா நாயே… கணவன் மனைவிய ‘life partners ‘னு சொல்லி கேட்டதில்லை?
Partnership ல கொடுக்கல் வாங்கல் இருக்கும்னு தெரியும்;
இங்க என்னடானா அவ எல்லாத்தையும் கொடுக்கறா, நீ வக்கனையா சூடு சொரணை இல்லாம வாங்கற!

நீயெல்லாம் கல்யாணம் பண்ணலன்னு யாரு அழுதா…
நீ வித்திட்டு உருவாற வாரிசுகளும் உன்ன போல தான் இருக்கும்!
மானே, தேனே, அம்மா, ஆத்தான்னு ஏமாத்தினது இனி போதும்!

என்ன தயங்கற…ஓ பசிதான…hourly rate மாதிரி மாதந்திர சந்தா இருக்கான்னு பாரு; முடிஞ்சுது ஜோலி!

அவளையும் ஒரு மனிஷியா மதிச்சு, அவளோட உணர்வுகளுக்கும் மரியாதை கொடுத்து குடும்பம் நடத்த முடிஞ்சா நடத்து…
இல்ல நடைய கட்டு!