Posts Tagged ‘#குழந்தைவளர்ப்பு’

அன்று அலுவலகத்தில் மாதாந்திர சந்திப்பு. நகரத்தின் வெவ்வேறு இடங்களிலிருந்து வேலை செய்பவர்கள் சந்திப்புக்கு வர ஏற்றபடி, மாலை 6 மணிக்கு சந்திப்பு ஆரம்பித்தது.

“அட அனு …வர மாட்டேன்னு நினைச்சேன். பசங்கள யாரு பாத்துக்கறாங்க?”, என அணியில் இருந்த ஒரு பெண் என்னை வினவினாள்.

“ராஜ் சீக்கிரம் வந்ததுனால…”, என கூறி முடிப்பதற்குள்,

“ஓ…இன்னிக்கி ராஜ் தான் babysitting ஆ?”, என கூறியபடி சிரித்தாள் என் அணியில் இருந்த பெண். அருகில் இருந்த இன்னொரு அதிகாரியும் சிரித்தார்.

அந்த இடத்தில் ‘babysitting’ என்ற சொல்லின் பயன்படுத்தல் எனக்கு ஒரு கோபம் கலந்த வருத்தத்தை வரவழைத்தது.

வீட்டுக்கு வந்து என் கணவனிடம் கூறியபோது கூட, “சும்மா விளையாட்டுக்கு சொல்றதெல்லாம் சீரியசா எடுத்துக்காதே” என தட்டிக்கழித்தான்.

குழந்தைகளை அப்பாக்கள் பராமரிக்கும் போது, அதை ‘babysitting’ எனக்கூறுவது எனக்கு என்றுமே ஒரு நெருடலாகத்தான் இருந்துள்ளது.

சாதாரணமாக, அம்மா அப்பா இருவரும் ஒரு சில மணிநேரம் வெளியில் செல்ல வேண்டிய நிலை உண்டாகும் போது, குழந்தைகளை பார்த்துக்குக்கொள்பவர்களை ‘babysitter’ என அழைப்பது வழக்கம். பெரிதாக குழந்தைகளுடன் விளையாட வேண்டும், கதைகள் படிக்க வேண்டும் என்ற எதிர்ப்பார்ப்புகள் எதுவும்  இருக்காது. தாய் தந்தையர் திரும்பி வரும் வரையில், குழந்தைகளை பாதுகாப்பது மட்டுமே அங்கு எதிர்பார்ப்பாக இருக்கும்.

இதே தராசில் தந்தையின் பராமரிப்பையும் வைத்து பார்க்கிறார்களா என்ற குழப்பம் எனக்கு என்றுமே இருந்ததுண்டு

எழுத தலைப்பு கிடைத்தது நினைத்து மகிழ்ந்தேன். வேலைக்கு செல்லும் போது,  ரயிலில் எழுத ஆரம்பித்தேன்.

பெரும்பாலான வேலை இடங்கள் போல, என் அலுவலகத்திலும் ஆண்கள் எண்ணிக்கையே அதிகம். “பசங்கள யாரு பாத்துக்கறாங்க?”, என என்னிடம் கேட்கப்பட்ட கேள்வி, ஆண் ஊழியர்களிடம் கேட்கப்பட்டிருக்குமா என்பது சந்தேகம்தான்.

வீடுகளில் ஆண்கள் செய்ய வேண்டிய வேலை, பெண்கள் செய்ய வேண்டிய வேலை என்ற பாகுபாடு, எனக்கு ஒரு புதிராகவே இருந்துள்ளது. அதிலும் குழந்தை பராமரிப்பில் முக்கியமாக. தாய்ப்பால் குடிக்கும் குழந்தையெனில், தாயின் பிரத்யேக கவனிப்பு நிச்சயம் தேவை; ஆனால் புட்டிப்பால், பெரியவர்கள் உண்ணும் உணவுகள் போன்றவற்றை குழந்தை உட்கொள்ள ஆரம்பித்தப்பிறகு, ‘குழந்தைகளை தாயால் மட்டுமே பார்த்துக்கொள்ள முடியும்’ என்ற அறிவுரைகள் பிதற்றலாகவே எனக்குத் தோன்றுகிறது.

“பாத்துக்க 10 பேர் இருந்தாலும்…ஒரு தாயின் பாசத்துக்கும் அரவணைப்புக்கும் நிகராகுமா?”, என்றால், வெளி வேலைக்கு செல்லாமல் வீட்டில் இருக்கும் தாயிடம் இதை எதிர்ப்பார்க்கலாம் (அதுவும் அதை அவள் விரும்பி ஏற்றுக்கொண்டால்). ஆனால்  வெளி வேலைக்கும் சென்றுகொண்டு, வீட்டுக்கு வந்து, ‘தாயன்பு குறையாமல்’ குழந்தைகளை பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும் என எதிர்ப்பார்ப்பது…பகுத்தறிவற்ற செயலாகவே எனக்கு படுகிறது.

குழந்தைகள் இருக்கும் வீடுகளில், கணவன் மனைவி இருவரும் வேலைக்கு செல்லும் போது, தாய் செய்யும் வேலைகள், தந்தை செய்யும் வேலைகள் என்ற பாகுபாடே தேவையற்றது என்பது என் கருத்து. வீட்டின் பணத்தேவைக்கு, இருவரும் வேலைக்கு சென்று பங்களிக்கும் போது, குழந்தை பராமரிப்பிலும் இருவரின் பங்களிப்பும் இருக்க வேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்பில் தவறில்லை.

இப்படி குழந்தை பராமரிப்பில் சமத்துவம் அவசியம் என பேசும் அதே வேளையில், “குழந்தை எதுக்கு அழறான், எப்ப என்ன சாப்பிடுவானு எனக்கு தான் தெரியும்…நான் பாத்துக்கறேன்” என கூறும் வேலைக்குச் செல்லும் பெண்களும் இருக்கத்தான் செய்கிறார்கள். ‘சமூகம் ஏதாவது சொல்லிவிடுமோ’ என்ற குற்ற உணர்வா, ‘குழந்தை பராமரிப்பு’ என் மூளைக்கு மட்டும் தெரிந்த வித்தை என்ற எண்ணமா என்பதையெல்லாம் தாண்டி, இந்த பெண்கள், கணவர்களிடமிருந்து ‘குழந்தை பராமரிப்பில்’ கிடைக்கும் இன்பத்தை,  அபகரிக்கின்றனர் என்பது என் தனிப்பட்டக் கருத்து.

இங்கு எங்கள் ரயில்களில் கைக்குழந்தையுடன் தனியே பயணம் செய்யும் அப்பாக்களாகட்டும் அல்லது என் கணவனாகட்டும், இவர்களின் குழந்தை பராமரிப்பு தோரணை…அது மகிழ்ச்சி ததும்பும் ஒரு காட்சி! அவர்களுக்கே பிரத்யேகமானான கொஞ்சல்கள், வேடிக்கையான முகசுழிவுகள், என அவர்களின் குழந்தை கவனிப்பு வழிமுறைகள், நிச்சயம் பார்ப்பவர் முகத்தில் ஒரு புன்னைகையை புகுத்தும்.

வெளியில் அழைத்துப் போவதும், விலை உயர்ந்த விளையாட்டுப் பொருட்கள் வாங்கித் தருவதுடன் மட்டும் சில அப்பாக்களின் ‘குழந்தை பராமரிப்பு’ பட்டியல் முடிவடைவதை பார்க்கும் போது, பரிதாபமாக இருக்கும்.

குழந்தைகளுக்கு  சோறு ஊட்டும் போதும், குளித்துவிடும் போதும், சிறுநீர்/மலம் கழித்த  குழந்தையை  சுத்தம் செய்யும் போதும் ஏற்படும் அந்த பிணைப்பு…அவர்களுக்கு கிடைக்காமல் போகிறது.  அழுது கொண்டிருக்கும் குழந்தை, பெரியவர்களின் கோமாளித்தன செய்கைகளை பார்த்தோ, அல்லது அவர்கள் பாடும் இனிய/அபஸ்வர பாடல்களை கேட்டோ, அழுகையை நிறுத்தி, சிரிக்க ஆரம்பித்தால்…அந்த நாள் முழுக்க சந்தித்த கசப்பான விஷயங்கள்  அனைத்தும் தவிடுபொடியாய் போகும். இந்த அழகிய தருணத்தையும், அனுபவிக்க தவறுகின்றனர்.

ஆனால் இதையெல்லாம் அவர்கள் அனுபவிக்க, இரு மனமாற்றங்கள் தேவைப்படுகிறது.

“முதல செய்யும் போது,  தடுமாறுவாரு; பழகினதுக்கு அப்பறம் சரியாப் போய்டும்”, என உணர்ந்து, குழந்தை பராமரிக்கும் வேலைகளை கணவனுடன் பகிர்ந்துக் கொள்ள, மனைவியானவள் முன்வருவதும்,

“வேலைக்கும் போயிட்டு, குழந்தையையும் அவ மேனேஜ் பன்றானா, என்னாலயும் முடியனும்ல? என உணர்ந்து, “நான் ஏதாவது செய்யட்டுமா?”, என உதவ கணவன் முன்வருவதும் மிக அவசியம்.

அந்த மனமாற்றம் நிகழும் வரையில்,

“குழந்தைய பாத்துக்கறது எல்லாம் ஒரு தாயோட கடமை; என்னிக்கோ ஒரு நாள் வேணும்னா, அப்பா பாத்துக்கலாம்”, என்ற வழக்கமும், அதை ‘babysitting’ என கேலி செய்யும் செயலும் தொடர்ந்த வண்ணமே இருக்கும்.

பதிவின் ஒலிவடிவம்: