Posts Tagged ‘குழந்தை வளர்ப்பு’

“அது என் வாயில இருக்கற எச்சில் மாதிரி இருக்குமா…அந்த spider க்கு எப்பிடி கிடைச்சது?”, என சுவரோரம் இருந்த சிலந்தி வலையை உற்று கவனித்தபடியே கேள்வி எழுப்பினான் ஆறு வயதான பரிதி.

“அட…சரிதான் பரிதி. ‘spitting spiders’ னு ஒரு வகையான சிலந்தி இருக்கு. அது தன்னோட எச்சில பயன்படுத்தி வலைய பின்னுமாம். ஆனா இது என்ன ரகம்னு தெரியல. அடுத்த தடவ library போகும் போது, spiders பத்தி படிக்கலாம்”, என உற்சாகத்துடன் விடையளித்தாள் மீரா, பரிதியின் தாய்.

“thanks மா”, என கூறியபடி, தன் விளையாட்டினை தொடர்ந்தான் பரிதி.

மதிய உணவு மேசையில்…

“அம்மா அனுமான் சாமி meat சாப்பிட மாட்டாராம்…பாட்டி சொல்லிட்டு இருந்தாங்க. ஆனா நேத்து Nat Geo ல, கொரங்கு meat சாப்பிடறத காட்டினாங்க. அப்ப அனுமான் சாமி வேற type of கொரங்கா மா?”, என சற்றே சாப்பிடுவதை நிறுத்திவிட்டு, கேள்வி எழுப்பினான் பரிதி.

“அது வந்து…”, என ஏதோ சொல்ல ஆரம்பித்து, “carrot சாப்பிட மறந்துட்ட பாரு. நீ சாப்பிட்டு முடி. அம்மா டேபிள் சுத்தம் பண்ணிட்டு, உனக்கு என்ன பண்ணப்போறேன்?”, என உரையாடலை திசைத்திருப்பினாள் மீரா.

“gingerbread “, என குதூகலத்தில் உரக்கச் சொன்னான் பரிதி.
எதையோ கூறி திசைத்திருப்பி விட்டோமே என எண்ணி சற்றே வேதனை அடைந்தாள் மீரா. அழைப்பு மணி சத்தம் கேட்டு, நுழைவாயிலுக்கு விரைந்தாள்.

அடுத்த நாள் காலை

“அம்மா ஒரு ஐடியா…இன்னிக்கி ஒரு நாள் நான் brush பண்ணாம இருக்கட்டுமா? பக்கத்து வீட்டு அக்காவோட pet dog மணி இருக்கான் ல, அவனுக்கு அவங்க brush பண்ணினதே இல்லையாம்”, என அடுத்த கேள்விக்கணையை தொடுத்தான் பரிதி.
“ம்ம்…உன் ஐடியா க்கு வரேன். அதுக்கு முன்னாடி, ‘the very hungry caterpillar’ கதைல, அந்த caterpillar என்ன சாப்பிடும்?”, என மீரா கேட்க,
“ஒரு chocolate cake , ஒரு sausage, ஒரு salami, ஒரு lollipop, ஒரு muffin, ஒரு cupcake அப்பறம் ஒரு slice of watermelon”, என சட்டென விடையளித்தான் பரிதி.
“good…அன்னிக்கி காலைல அந்த caterpillar பல் தேய்ச்சதா?”, இது மீரா.
“இல்லியே”, இது பரிதி.
“அன்னிக்கி நைட் என்ன ஆகும்?”, இது மீரா.
“அந்த caterpillar க்கு வயித்து வலி வரும்”, இது பரிதி.
“so …காலைல பல் தேய்க்காம அவ்வளவு foods சாப்பிட்டதுனால, அந்த caterpillar க்கு வயித்து வலி வந்தது. இன்னிக்கி நீயும் பல் தேய்க்காம omelette, அப்பறம் gingerbread, பிரியாணி, ஐஸ்கிரீம் எல்லாம் சாப்பிட்டா, என்ன ஆகும்?”, என சிரிப்பை அடக்கியபடி மீரா கேள்வி எழுப்ப…
“இல்லமா…நான் brush பண்றேன்”, என பற்பசையை கையிலெடுத்தான் பரிதி.

இரவு உணவு மேசையில்…

“அம்மா…அஸ்வின் வீட்ல beef சாப்பிட மாட்டங்களாம். ஆனா lamb , சிக்கன், fish எல்லாம் சாப்பிடுவாங்க,. cow சாமியாம்…அதுனால kill பண்ண கூடாதாம். எனக்கு ஆனா beef ரொம்ப பிடிக்குமே.. நாமளும் இனி சாப்பிட மாட்டோமா?”, என ஏக்கத்துடன் வினவினான் பரிதி.

“பரிதி நீ சாப்பிட்டு போய் நைட் டிரஸ் போட்டுக்கோ. அம்மா வந்து ஸ்டோரி படிக்கறேன்”, என ஒரு வெறுப்பு கலந்த கோபத்தில் விடையளித்தாள் மீரா.

சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்த ஜகன் சற்று அதிர்ச்சியுடன் மீராவை பார்த்தான்.

பரிதி அவன் அறைக்கு சென்ற உடன், நாற்காலியில் அமர்ந்த படி, அழ ஆரம்பித்தாள் மீரா.
“என்ன ஆச்சு மீரா?”, என நிதானமாய் வினவினான் ஜகன், மீராவின் கணவன்.

“இல்ல ஜகன் , ரெண்டு மூணு நாளாவே பரிதிய ரொம்ப ஏமாத்தறேனோனு ஒரு feeling. சாமி பத்தி இல்ல meat சாப்பிடறத பத்தி கேள்வி கேக்கும் போது, அதுக்கு answer பண்ணாம, topic அ மாத்தறேன் இல்ல அவன் கிட்ட கோவப்படறேன். “அப்பிடி எல்லாம் கேக்கக்கூடாது , சாமி கண்ண குத்தும்”, “அது எல்லாம் அப்பிடித்தான்” மாதிரியான answers கொடுக்கவும் விருப்பமே இல்ல”, என இரண்டு நாட்களாக புழுங்கிக் கொண்டிருந்த விஷயத்தை போட்டு உடைத்தாள் மீரா.

ஒரு சிறிய புன்னகையுடன், “நான் தான் பாக்கறேனே, அவன் எப்படா கேள்வி கேப்பான்னு காத்திட்டு இருக்க நீ! அவன் எதையாவது பாத்து excite ஆறத விட, அத அவனுக்கு explain பண்றதுல நீ excite ஆறதுதான் அதிகமா இருக்கு.

ஒன்னு மட்டும் புரிஞ்சிக்கோ மீரா…, நம்ம பையன எப்பிடி வளக்கணும்னு நினைக்கறோமோ, அப்பிடியே வளப்போம். இப்ப உனக்கு ஒரு விஷயத்துல உடன்பாடு இல்லனா, ஊருக்காக உன் கருத்த மாத்திக்க மாட்ட. சரிதான?
பரிதியையும் அப்பிடி தான் வளக்க நினைக்கறோம்னா, அவன் மட்டும் எதுக்கு ஊர் கருத்தோட ஒத்து போகணும் சொல்லு?”, என எடுத்துரைத்தான் ஜகன்.

சற்றே யோசித்த மீரா, “கரெக்ட் ல; thanks ஜகன். ஊருக்கு பயந்து பயந்து நான் அவதி பட்ட நிலைக்கு அவனையும் தள்ள பாத்தேன் ல! சரி நீ போய் படு. நான் அவனுக்கு ஸ்டோரி படிச்சிட்டு வரேன்”, என ஒரு நிம்மதி கலந்த புன்னகையுடன் விடையளித்தாள் மீரா.

பரிதியின் அறையில்…

“அம்மா இன்னிக்கி Rainbow Rob படிப்போமா?”, என கதைப்புத்தகத்தை நீட்டினான் பரிதி.

“நானும் அத படிக்கனும்னு தான் நினைச்சேன்”, என நினைத்தபடியே, புத்தகத்தை வாங்கி படிக்க ஆரம்பித்தாள் மீரா.

கதையின் கடைசி வரிகளை படித்தபடியே, பரிதியை கட்டி அனைத்துக் கொண்டாள்; “நீ யாரு மாதிரியும் இருக்கணும்னு அவசியம் இல்ல பரிதி; உனக்கு ஒன்னு பிடிச்சிருக்கு and அது உனக்கு danger எதுவும் கொடுக்கலெனா, அத தயங்காம பண்ணு. அஸ்வினோட அம்மா அவன தான beef சாப்பிடக் கூடாதுனு சொன்னாங்க. உனக்கு beef புடிக்கும்னு எனக்கு நல்லா தெரியுமே. அதுனால தான் நாளைக்கி உனக்கு meatballs பண்ணப்போறேனே”, என குதூகலத்துடன் உரைத்தாள் மீரா.

“சூப்பர் மா”, என கூறியபடியே, கண்களை கசக்கினான் பரிதி.

“சரி கன்னுக்குட்டிக்கு தூக்கம் வந்தாச்சு. நல்லா தூங்கு; goodnight”, என பரிதியை படுக்கையில் படுக்க வைத்து முத்தமிட்டாள் மீரா.

விளக்கை அணைத்தபடி, அறையை விட்டு வெளியே வந்தாள், மீண்டும் அதே நிம்மதியும் பெருமிதமும் கலந்த புன்னகையுடன்.

கதையின் ஒலி வடிவம்:

இப்பொழுது எனக்கு சாப்பிடுவது எவ்வளவுக்கு எவ்வளவு பிடிக்குமோ, அவ்வளவுக்கு அவ்வளவு வெறுத்திருக்கிறேன், என் பள்ளிப் பருவங்களில்!

சரியாக நினைவில்லையெனினும், 4-5வது வகுப்பில் இருந்திருப்பேன். என் தாய் வேலைக்குச் செல்லும் பெண் என்பதனால், பள்ளியில் ஒரு ஆயாவிடம், எனக்கு மதிய உணவு ஊட்டும் வேலையை கொடுத்தாள். லட்சுமி ஆயா எனத்தான் நாங்கள் அவரை அழைப்போம். சோறு சரியில்லையா அல்லது எனக்கு பசித்ததில்லையா தெரியாது, ஆனால் சோற்றை ‘கொதப்பிக்’ கொண்டே இருப்பேனாம்! லட்சுமி ஆயா இரு கன்னங்களிலும் குத்தி குத்தி, உணவை உள்ளிருக்கருவாராம் 😦 என் தாயை பார்க்கும் போதெல்லாம், “கொதப்பிக்கிட்டே இருக்கு இந்த பொண்ணு. சோறு குடுத்து முடிக்கறதுக்குள்ள போதும் போதும்னு ஆகுது” என ஆயா கூறுவாராம்!

வீட்டில் மட்டும் வித்தியாசம் ஒன்றும் இல்லை. நான் ஒரு 8-9வது படிக்கும் போதெல்லாம், சாப்பிட உட்காரும் போது, ஒரு சொம்பு நிறைய தண்ணீரை வைத்துக் கொள்வேனாம் (அது மட்டும் சற்று நன்றாகவே நினைவில் உள்ளது) கொஞ்சம் சோறு வாய்க்குள் போன உடன், பற்கள் தங்கள் அரைத்தல் வேலையைத் துவங்கும். அரைத்து விழுங்கும் பதம் வந்த உடன், கை, தானாக சொம்பை வாய் நோக்கி கொண்டு செல்லும்!!! இதில் எந்த உணவு வகையும் விதிவிலக்கே இல்லை. அனைத்தும் இந்த ‘உற்பத்திமுறையை’ (Production line) கடந்து தான் செல்ல வேண்டும்.

அய்யோ மறந்துவிட்டேன்… கேரட்க்கு மட்டும் ஒரு தனி சிறப்பு உண்டு.அது கண்ணுக்கு நல்லது எனக் கூறி, என் தாய் வெவ்வேறு விதமாக எங்கள் உணவில் அதை சேர்க்கப் பார்ப்பாள். துருவல், இஞ்சி பூண்டு சதைத்துப் போட்டு செய்யும் வகை, தேங்காய் துருவிப் போட்டு செய்யும் வகை…என பற்பல வகைகள்! ஆனால் சோறுடன் கேரட் சாப்பிட வேண்டிய நிலை அமைந்தால், ‘உற்பத்திமுறையில் ஒரு சிறிய மாற்றம் இருக்கும் – ‘அரைத்தல்’ படி (step) முற்றிலுமாய் நீங்கிவிடும். கேரட் வாய்க்குள் சென்ற உடன், சொம்பிலிருந்து தண்ணீர் கட கடவென பின் தொடரும்.!!
கல்லூரி படித்த காலத்திலும் எதுவும் பெரிதாக மாறவில்லை. இந்தியாவில் வேலை பார்த்த காலத்தில் இன்னும் கேவலமாக, ‘கழுதை தேய்ந்து கட்டை எறும்பு ஆனது’!!

வணிக நடைமுறை ஒப்பந்தசேவையில் (BPO) அணித்தலைவி வேலை செய்து கொண்டிருந்த போது, இரவு சுழற்சிகள் (night shifts)இருக்கும். இரவு உணவை உண்ணும் நேரத்தை ‘சாதுரியமாக மிச்சப்படுத்தி’, வேலையை தொடர்வேன். ஒரு தருணத்துக்கு மேல் பொறுமையை இழந்து வயிறும், “என்னம்மா ஏதாவது சோறு குடுக்கப் போறியா இல்லியா?”, என குரல் எழுப்பும். விற்பனைப்பொறியிலிருந்து (vending machine)லாவகமாக ஒரு ‘உருளைக்கிழங்கு வறுவல்’ பொட்டலத்தை எடுத்து, கணினி முன் அமர்ந்தபடியே தின்று, வயிற்றின் வாயை அடைப்பேன்!

“பசியை போக்க உருளைக்கிழங்கு வருவலா??”
“உங்க கதையை கேக்கும் போதே, எங்குளுக்கு கொமட்டிக்கிட்டு வருது”, எனவெல்லாம் வீராவேசம் அடையப் போகிறீர்களா?
தப்பே இல்லை…என் திருமணத்துக்கு முந்தைய கேவலமான உணவு பழக்கங்களைப் பற்றி நினைக்கும் போது, எனக்கும் அதே வெறுப்பு தான்…குமட்டல் தான்!

இந்த பதிவு எழுதி முடிக்கும் போது , ஒரே ஆறுதல் என்னவெனில், இப்பதிவில் கூறிய அனைத்தும் என் ‘இறந்த காலத்தின்’ நிலைதான்! எழுதும் போது, கடிந்து கொண்டாலும், இவற்றிற்கு நேர் எதிரான உணவு பழக்கங்களை என் மகனுக்கு புகட்டி உள்ளேன் என நினைக்கும் போது, ஒரு திருப்தி. அடுத்த பதிவு அதைபற்றித் தான்!

திறன் பிறந்து இன்றுடன் 15 மாதங்கள் ஆகிவிட்டது. அவன் குழந்தைகள் காப்பகம் செல்ல ஆரம்பித்து 1 மாதம் ஆகிறது. “ஒரு பிரச்சனையும் இல்லங்க; நல்லா சாப்பிடறான், நல்லா தூங்கறான், தாறுமாறா விளையாடறான்” என காப்பகத்தில் இருக்கும் பெண்கள் சொல்லும் போது, மகப்பேறு விடுப்பெடுத்து அவனுடன் கழித்த முதல் வருடமும், அந்த நேரத்தில் அவனுக்கு பழக்கிய நல்ல வழக்கங்களும் தான் நினைவுக்கு வந்தது. ஒரு பெருமிதம் கலந்த புன்னகை வடித்ததை மறுக்க முடியாது 😉

திறனின் வருகைக்கு முன்னர், குழந்தை வளர்ப்புப் பற்றி, வேலை இடத்தில் உரையாடல்கள் நிகழும். ‘குழந்தையை தனி அறையில் படுக்க வைப்பதனால் ஏற்படும் நன்மைகள்’, “அந்தந்த வேளைக்கு உணவு கொடுப்பது மட்டுமே பெற்றோரின் கடமை; எவ்வளவு உண்ண வேண்டும் என அந்த குழந்தை முடிவு செய்யட்டும்” போன்ற கருத்துக்கள், நம் ஊரின் குழந்தை வளர்ப்பு வழக்கத்திலிருந்து முற்றிலுமாய் மாறுபட்டு இருந்தது.
புதிதாக இருந்த போதிலும், அவை எனக்கு அதிர்ச்சியாக மட்டும் இருந்ததே இல்லை. நமக்கு எது சரிப்பட்டு வரும் என, நாம் வாழ்க்கையின் அந்த தருணத்துக்கு வரும் போது முடிவு செய்துகொள்ளலாம் என ஒதுக்கிவிட்டேன்.

திறனின் வருகைக்குப் பிறகு, புதிய அம்மக்களுக்கு மகப்பேறு செவிலி நடத்தும் வகுப்புகள் இங்கு உண்டு.
இப்பொழுதும் அந்த வகுப்பின் முதல் நாள் எனக்கு மிகத் தெளிவாக நினைவில் உள்ளது. ஒவ்வொரு தாயிடமும், செவிலி, எத்தனை மணிக்கு குழந்தையை தூங்கப் போடுவீர்கள் என வினவ, நான் பதிலளிக்க வாய்ப்பு வந்தது. மனதளவில், “என்ன கேள்வி இது…?”, என யோசித்தபடி, “நாங்க தூங்கும் போது தூங்கப் போடுவோம். ஒரு 11:00 – 12:00 மணி ஆகும்”, என யதார்த்தமாய் கூறினேன்.
அந்த பதிலை கேட்டு, எந்த வித உணர்ச்சியும் செவிலியின் முகத்தில் தென்படவில்லை. சில நொடிகள் கழித்து, பொறுமையாக, “குழந்தைகள் விழித்திருக்கும் நேரத்தில் கற்றுக்கொள்ளும் அனைத்தும், மூளையில் பதிய, நல்ல தூக்கமானது மிகவும் அவசியம். நல்ல தூக்க வழக்கங்களுக்கு குழந்தையை பழக்கும் போது , அது எதிர்காலத்திலும் அவர்களுக்கு ஒரு நல்ல வழக்கமாக அமையும்”, என்றார்.

எனக்கு பொதுவாகவே மூளை வளர்ச்சி சம்பந்தப்பட்ட விஷயங்கள் உடனடியாக ஒரு ஆர்வத்தை உண்டாக்கும். அதுவும் குழந்தையின் மூளை வளர்ச்சியில் பெற்றோராகிய நாங்களும் பங்கேற்கலாம் என தெரிந்த உடன், கேள்விக்கணைகளை தொடுக்க ஆரம்பித்தேன்.
“நான் கேள்விப்பட்ட வரையில், குழந்தைக்கு தூக்கம் வந்தால், அதுவே தானாய் தூங்கப்போகிறது; பெரியவர்கள் நாம் அதுதானே செய்வோம்”, என வினவினேன்.
“இங்கு பிரச்சனை என்னவெனில், அக்குழந்தை நம்மைப்போல் ஆவதற்கு வருடங்கள் பல கடக்க வேண்டும். குழந்தைகளுக்கு விளையாட சக்தி குறைந்து போனாலும், தூங்க வேண்டும் எனத் தோன்றாது. சில குழந்தைகள் கண்களை கசக்கும், சில குழந்தைகள் சோர்ந்து உட்காரும், இன்னும் சில குழந்தைகள் ‘வீர்’ என அழ ஆரம்பிக்கும். அங்கு தான் குழந்தையை பார்த்துக்கொள்பவர், அந்த அறிகுறிகளை புரிந்து கொண்டு, குழந்தைக்கு தூங்க வழி வகுக்க வேண்டும்”, என்றார் செவிலி.

“ஓ இது எனக்கு தெரியாது. அவன் அழும் போதெல்லாம், பசிக்கிறது போல என, பால் கொடுக்க உட்காருவேன். அவன் அதை மறுக்கும் போது, நிறைய சமயங்களில் என்ன செய்வதென தெரியாமல் தவித்துள்ளேன்”, என்றேன்.
சிறிய புன்னகையுடன், “நம்மைப்போல், குழந்தைகளால் தம் உணர்வுகளை வார்த்தைகளால் விளக்க முடியாது. பசித்தாலும், தூக்கம் வந்தாலும், சிறுநீர்/மலம் கழித்திருந்தாலும், அழுகையே அவர்கள் மொழி. ஒரு வழக்கத்துக்கு குழந்தையை பழக்கும் போது, பெரும்பாலான நேரம், எதற்கு அழுகிறார்கள் என உங்களால் புரிந்து கொள்ள முடியும். உதாரணத்திற்கு, பிறந்த 1-2 மாதத்தில், குழந்தைகள் சராசரியாக ஒரு 20 நிமிடங்கள் விழித்திருப்பர். தூங்கி எழுந்த உடன் வரும் அழுகை பெரும்பாலும் பசியின் அறிகுறியாகத் தான் இருக்கும். அது போல், 20-30 நிமிடங்கள் விளையாடிய பிறகு (அவ்வயதில், விழித்திருப்பதே விளையாட்டு தான்!) அழுகையுடன் சேர்ந்த கண் கசக்கும் செய்கைக்குப் பெரும்பாலான நேரம் பொருள், “நான் தூங்கத் தயார்”, எனவே இருக்கும். இப்படி ஒரு வழக்கத்தை கொண்டு வரும் போது, அழுகையை தப்புக்கணக்கு போட வாய்ப்புகள் மிகவும் குறைவு.
இவை இரண்டும் அழுகைக்கு காரணம் இல்லை என ஆகும் போது, உடல் உபாதை, அறையின் தட்பவெப்பம் என மற்ற விஷயங்களை ஆராய வேண்டும். முதல் 1-2 வாரங்கள் இந்த வழக்கத்தை புரிந்துக்கொள்வது கடினமாகத் தான் இருக்கும். ஆனால் முயற்சியை கைவிடாமல், எத்தனித்தால், குழந்தைக்கும் நல்லது, காக்கும் உங்களுக்கும்”, என புட்டுப்புட்டு வைத்தார்.
ஒவ்வொரு விஷயமும், “அட ஆமாம்ல”, என ஒரு எண்ணத்தையே கொடுத்தது. ராஜிடம் பகிர்ந்து கொண்டேன். அவனும் ஒப்புக்கொள்ள, அந்த வழக்கத்தை நடைமுறை படுத்த தேவையான நடவடிக்கைகளை எடுக்க ஆரம்பித்தோம்.

திறனின் முதல் 3 மாதங்கள், எங்கள் படுக்கை அறையில், ஒரு தொட்டிலில் (bassinet) கழிந்தது. நாங்கள் 12:00 மணி வரைக்கும் விழித்திருந்தாலும், அவனை 8:00 இலிருந்து 8:30 மணிக்குள் தூங்கப் போடுவோம் என முடிவு செய்தோம். முதல் 3-4 வாரங்கள் கொஞ்சம் கடினமாகவே இருந்தது. சில தினங்கள், கடுப்பில், “இதெல்லாம் சரிப்பட்டு வராதோ”, என ராஜ் அல்லது நான் சொல்லும் அளவுக்கு…’அல்லு கழுண்டுச்சு’!!! ஆனால் பல்லை கடித்துக்கொண்டு, முயற்சியை கைவிடாதாதின் பலன்…மெதுவாக நாங்கள் நினைத்தபடி, ஒரு அழகிய வழக்கம் உண்டானது.

இது போலவே உருவான இன்னொரு வழக்கம், காலை வேளையிலும், அவனுக்குத் தூக்கம் வருவது தெரிந்து, அவனை தூங்கப் போடுவது. அதனை தினசரி வழக்கமாக்க, அலைப்பேசியில் ‘FEEDBABY’ எனும் செயலியை (App) பதிவிறக்கம் செய்தேன்.

அதில் ஒவ்வொரு முறை அவன் தூங்க ஆரம்பிக்கும் போதும், நேரத்தை குறித்துக்கொள்வேன். பின்னர் அவ்வாறே அவன் தூங்கி எழுந்த உடன் செய்வேன். இப்படி 2-3 தினங்கள் செய்ய, அதுவும் ஒரு வழக்கம் ஆனது.

feedbaby

இதைப் பற்றி செவிலியிடம் பேசும் போது கூட, “காலைல எல்லாம் தூங்கினா நைட் ல எப்பிடி தூங்குவான்?”, என வினவ, ‘sleep induces sleep’ (அதாவது, சரியான தூக்கம் இன்னும் தூக்கத்தை தூண்டும்) காலை நேரத்தில், தூக்கம் வரும் போது , தூங்கப் போடுவதை வழக்கம் ஆக்கும் போது , அதுவே இரவு நேரத்திலும் தொடரும்”, என்றார்.

இப்பொழுதெல்லாம் காலை நேரங்களில் அவன் தூங்கும் நேரம் குறைந்து விட்டாலும், இப்பொழுதும் தினமும் 1 மணி நேரத்திலிருந்து 2 மணி நேரங்கள் வரை கண்டிப்பாக தூங்குவான்.

திறனுக்கு நல்ல ஒரு தூக்க வழக்கம் அமைந்தது…நாங்கள் எடுத்த முயற்சியின் முதல் வெற்றி என்றால், இரண்டாவது, இன்னும் அழகானது. முன்னர் கூறியது போல, திறனின் வருகைக்கு முன், நாங்கள் படுக்க 11:00-11:30 மணி ஆகிவிடும். இரவு உணவு சாப்பிட்டு முடித்து, ஏதாவது தமிழ் நிகழ்ச்சிகளோ, படங்களோ அல்லது பிற மொழி நிகழ்ச்சி/படங்களோ பார்த்து விட்டுத் தான் படுப்போம். இப்பொழுதும் அது மாறாமல் இருப்பது தான் ‘ultimate ஆனந்தம்’!!! திறன் ஒரு 7:00 மணிக்கெல்லாம் தூங்கி விட, சேர்ந்து டிவி பார்க்கவோ, அல்லது தனிப்பட்ட வேலைகளில் (உடற்பயிற்சி மையத்துக்கு போவது அல்லது இவ்வாறு பதிவுகள் எழுதுவது…) ஈடுபடவோ, ஒரு 3 இலிருந்து 4 மணி நேரம் வரை எங்களுக்கு தாராளமாக கிடைக்கிறது.

இப்பொழுது அவன் நடக்க ஆரம்பித்துவிட்டான். வீட்டில் இருக்கும் போதெல்லாம், அவன் பின்னால் ஓடுவது, அவன் கைக்கு எட்டாத படி பொருட்களை எடுத்து வைப்பது, அவனின் மழலை பேச்சுக்களுக்கு ஈடு கொடுப்பது, என அவன் விழித்திருக்கும் நேரம் முழுவதும் ஒரு break இல்லாமலே போய்க்கொண்டிருக்கிறது. அந்த மாதிரி தருணங்களில், அவனுக்கு பழக்கிய வழக்கத்தை நினைத்து மகிழ்ச்சி அடையாமல் இருக்க முடிவதில்லை.

இதே மாதிரி, இங்கு மேற்கில் கற்றுக்கொண்ட இன்னொரு குழந்தை வளர்ப்பு வழக்கம், திறனுக்கு உணவு உண்ண கற்றுக்கொடுப்பது. அதைப்பற்றி இன்னொரு பதிவு விரைவில் எழுதுவேன் 🙂

அன்று என்றும் போல், விளையாடிவிட்டு தூங்க ஆரம்பித்தான் என் மகன், திறன். மகப்பேறு விடுப்பின் போது, நேரம் கிடைத்தால் ஏதாவது வேலை சம்பந்தமாக படிக்கலாம் என நினைத்திருந்தேன். திறனின் 2 மணி நேர தூக்க சமயம் என்பதனால், படிக்கவும் உட்கார்ந்தேன். சாதரணமாக படிக்கும் போது , முக்கியமானவற்றை ஒரு கையேட்டில் எழுதுவது வழக்கம். கட கடவென ஒரு பக்கம் எழுதி விட்டேன். யதார்த்தமாக, எழுதிய தாளை பார்கிறேன். ‘கோழி கிறுக்கல்’ என பிறர் கைய்யெழுத்துக்களை குறை கூறி கேட்டிருக்கிறேன். ஆனால் முதல் தடவையாக கோழி கிறுக்கலை கண்கூடாகக் கண்டேன். ஒரு நிமிடம் அப்படியே அதிர்ச்சி அடைந்தேன்.

handwriting now

பள்ளியில் தமிழ், ஆங்கில கைய்யெழுத்துக்கு பரிசாய் வாங்கிய பிளாஸ்டிக் டப்பாக்கள் கண் முன் வந்து சென்றன!!

handwriting prize

என் கைய்யெழுத்து இவ்வளவு கேவலமானதற்கான காரணங்களை யோசித்தேன். வேலைக்குப் போக ஆரம்பித்தக் காலத்தில் இருந்து, பேப்பர் பேனாவின் பயன்பாடு நன்றாகாவே குறைந்து விட்டது. இந்த வலைப்பதிவு ஆரம்பித்த போது , ரயில் பயணங்களில், கையேட்டில் எழுதும் பழக்கம் மீண்டும் ஆரம்பித்தது. ஆனால் கைக்கணினி (tablet ) வாங்கியப் பிற்பாடு, அந்த நல்ல பழக்கமும் ‘கடந்த கால’ விஷயமாகிவிட்டது. தமிழ் பதிவுகளைக் கூட, ‘தங்க்லீஷ்’இல் எழுதி, Google Transliterate பயன்படுத்தி தமிழில் மாற்றுவதனால், தமிழ் கையெழுத்தும் அதோகதி!!!

tanglish

“இப்பொழுது இந்த புலம்பலுக்கும் பதிவு தலைப்புக்கும் என்ன தொடர்பு?”….இதோ வந்துட்டேன்!

குழந்தை வளர்ப்பு பற்றி படிக்கும் அனைத்து இணையத்தளங்களும், ஒன்று போல் கூறும் ஒரு கருத்து, ”குழந்தைகளுக்கு முன்னுதாரணமாக விளங்குபவர்கள் முதலில் பெற்றோர்களே!”
இது ஒன்றும் நமக்கு புதிதில்லையே. அந்த கருத்தின் வெளிப்பாடே,

“தாய போல புள்ள…நூல போல சேல”

“எந்த குழந்தையும் நல்ல குழந்தைதான் மண்ணில் பிறக்கயிலே; அவர் நல்லவர் ஆவதும் தீயவர் ஆவதும் அன்னை வளர்ப்பதிலே”, போன்ற திரைப்பட பாடல் வரிகள்.
5 மாதங்களே ஆன நிலையில், திறன் என்னைப் போல் கொட்டாவி விடுவது (கொட்டாவியை ‘ஆ’ என்ற சத்ததுடன் முடிப்பது) சிறிது சிரிப்பையும், சிறிது அதிர்ச்சியையும் அளித்தது. நான் தன்னிச்சையாக செய்யும் ஒரு விஷயத்தை, அவன் உள்வாங்கியது பார்த்து, “அப்ப நாம தெரிஞ்சே செய்யற தப்ப கூட அவன் படிச்சுப்பான் ல” ,என ஒரு எண்ணம் தோன்றிற்று.

அவன் எழுத ஆரம்பிக்கும் போது , ஆரம்பத்தில் ஆர்வத்துடன் இருந்தாலும், போக போக சலிப்பு தட்ட ஆரம்பிக்கலாம். பின்னர் கடமைக்கென செய்யும் வேலையாக மாறவும் வாய்ப்புகள் உண்டு. ஆனால் நானும் சாதாரணமாக பேனாவினால் பேப்பரில் எழுதுவதை பார்க்கும் போது , “அட…எப்பவோ ஸ்கூல் முடிச்ச அம்மா இப்பவும் எழுதும் போது , நான் எழுதினா என்ன”, என்ற எண்ணம் தோன்றலாம். என் கையெழுத்து புரியும் படி இருப்பது பார்த்து, அவனும் தெளிவாக எழுத முயற்சிகள் எடுக்கலாம். நான் எழுத கற்றுத் தரும்போது, அவனுக்கு ஒரு நல்ல எடுத்துகாட்டாக இருக்கிறேன் என்ற பெருமிதத்துடன் கற்றுத் தருவேன்.

இந்த கனவுக் கோட்டையெல்லாம் நிஜக் கோட்டையாக மாற, நான் இப்பொழுதிலிருந்து திரும்ப பேனா பேப்பர் பயன்படுத்த ஆரம்பிக்க வேண்டும்.
இவ்வளவு பேசினாலும், இதுவரைக்கும் எழுதியது கூட கைக்கணிணியில் தான்!!! ஒரு குறிப்பேடு வாங்கும் வரை தள்ளிப்போட வேண்டாம் என முடிவு செய்து, 2008 கையேடு ஒன்றில் எழுத ஆரம்பித்து விட்டேன்.

tamil now
இரண்டு சொற்கள் எழுத ஆரம்பித்த உடன், சரியாகி விடும் என தப்புக் கணக்கு போட்டுவிட்டேன்.
எழுதுக்களின் வளைவுக்கு ஏற்ப கை நகர மறுத்தது. தங்க்லீஷ் எழுதி பழகியதால், adhuve அதுவே முன்வந்து நின்றது. ஆனால் எழுத எழுத சரியாகிவிடும் என்ற நம்பிக்கை மட்டும் மண்டைக்குள் ஓடிய வண்ணம் இருந்தது.
“எதுக்கு டீ….எழுதி ஏதாவது போட்டில பங்கெடுக்க போறியா?” ,என ராஜ் கேட்பது காதில் விழுகிறது.
“இதெல்லாம் தேவையா?”, என ஒரு பக்கம் தோன்றிடினும், தீய பழக்கம் எதையும் கற்றுக்கொள்ளவில்லையே! 15 வருடங்கள் உபயோகித்துக் கொண்டிருந்த ஒரு ஆயுதத்தை,மீண்டும் தூசுதட்டி பயன்படுத்த முயற்ச்சிக்கிறேன். அவ்வளவுதான்!
ஆனால் இது போன்றே இன்னும் சில விஷயங்கள்…உதாரணத்திற்கு ‘ஆங்கிலம் கலந்த தமிழ் பேச்சுவார்த்தைகள்’, ‘சோம்பேறித்தனம் காரணமாக ஓரிரண்டு இனிப்பு பண்டத்தையோ அல்லது சத்தற்ற உணவுப் பொருளையோ உண்டு பசியை அந்த தருணத்திற்கு தீர்த்துக் கொள்வது’ போன்றவை.
இவை தீயப் பழக்கங்களா என்றால்….அவ்வளவு தீயவை இல்லை, ஆனால் சரிசெய்துக் கொள்ள முடிந்தவை தானே! சரிசெய்துக் கொண்டால்… “அம்மா கிட்ட இருந்து வந்த பழக்கம் தான்”, என திறன் கூற வழி இல்லாமல் போகுமே 😉 இப்பழக்கங்களில் என்னுடை தற்போதைய நிலை, இதை மாற்ற நான் எடுக்க நினைக்கும் முயற்சிகள் பற்றி….அடுத்து வரும் பதிவுகளில்…

அந்த இனம் புரியாத பயம்:

“எங்க அனு …கொழந்தை எல்லாம் ஆனதுக்கு அப்பறம் பார்ட்டி எல்லாம் no chance. மனிஷனுக்கு குளிக்க டைம் கெடைச்சா…அதுவே பெரிய விஷயம்”
“இல்லப்பா நான் வரல…கொழந்தைக்கு பால் ரெடி பண்ணனும், நேரத்துக்கு தூங்க போடணும். இன்னொரு 5 வருஷம் கழிச்சு வேணும்னா பாக்கலாம்”
“தண்ணியா…காமெடி கீமடி பண்றியா அனு? கொழந்தை எப்ப வந்ததோ, அப்பவே என் ‘கொ.மு’…அதாவது கொழந்தைக்கு முந்தைய லூட்டி எல்லாம் மூட்டை கட்டியாச்சு”
இவை தாய் பதவி ஏற்ற என் தோழிகளின் புலம்பல்கள். பலவேறு காரணங்களுக்காக குழந்தையின் வரவை ஒத்தி வைத்திருந்தாலும், கூடுதலாக இந்த புலம்பல்கள் ஒரு இனம் புரியாத பயத்தை நிச்சயம் உண்டாக்கியது.
குழந்தையின் சிரிப்பு, அதன் மழலை போன்ற அழகு நிறைந்த விஷயங்களை பார்க்க, எனக்கு பிடித்தமான விஷயங்களில் நேரம் செலவழிப்பதை குறைத்துக் கொள்ள அல்லது முற்றிலுமாய் நிறுத்திக் கொள்ள வேண்டும் என யோசித்த போதே வயிற்றை பிரட்டியது.

பெண்ணியம் பற்றி எல்லாம் பேசுவதற்கு முன்னமே, பள்ளி படித்த காலத்தில், ஒரு பொருளற்ற நெருடலாய் இருந்த விஷயம்…நம் ஊரில் தாய்மார்கள் அழைக்கப்படும் விதம். எங்கள் காலனியில் பரணியின் தாய் பரணி அம்மா, என் தாய் அனு அம்மா, ஜவஹரின் தாய் ஜவஹர் அம்மா என்றும் அழைக்கப் பட்டனர். மேலோட்டமாக பார்த்தால், “இதுல என்ன இருக்கு” என தோன்றிடினும், ஒரு பெண்ணின் அடையாளம் இன்னொரு முறை அவளிடம் இருந்து பறிக்கப்பட்டு விட்டதோ என தோன்றுகிறது. திருமணம் முடிந்த பின் ‘திருமதி.பழனிச்சாமி’, திருமதி.முருகன் என அழைக்கப்படும் பெண், குழந்தை பிறப்பின் பின், ‘இன்னாரின் அம்மா’, ‘இன்னாரின் தாய்’ என அழைக்கப்படுவது, அந்த பெண்ணை, கூட இருப்பவர்களை சார்ந்த ஒரு பொருளாய் மட்டுமே பார்ப்பது போல் தோன்றுகிறது.
என் திருமணத்திற்குப் பிறகு, பெயருக்குப் பின் கணவன் பெயரை இணைக்கவோ, பெயருக்கு முன் ‘திருமதி’ பட்டத்தை இணைத்துக் கொள்ளவோ நிர்பந்தம் ஏற்படவில்லை.
அப்படி இருக்க, தாய் என்ற பொறுப்பு வந்த உடன், என் அடையாளம் தொலைந்துவிடுமோ என்ற பயம் மட்டும் பின் மண்டையில் ஓடிய வண்ணமே இருந்தது.

திறனின் வருகை:

மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன், திறனின் வருகை நடந்தது. குடும்பத்தில் புது வரவாக இருந்த போதிலும், வந்த இரண்டு மூன்று நாட்களிலேயே, பசக்கென எங்களில் ஒருவனான். அவன் வருகைக்கு காத்துக் கொண்டிருந்த போது, வேலையில் இருந்தவர்கள், குழந்தை வளர்ப்பு டிப்ஸ் கொடுத்ததோடு, ‘காரணம் எதவும் இன்றி கூட குழந்தைகள் அழும்’ என ‘heads up’ வழங்கினர். இருந்த போதிலும், சில சமயங்களில் அவனின் அழுகையை பார்த்து, “இல்லங்க…நல்லா பாருங்க, பையன் பொறக்கும் போது , கூடவே ஏதாவது குறிப்பு புத்தகம் வந்திருக்கும். எடுக்க மறந்துட்டீங்களா?”, என மருத்துவமனையை தொடர்பு கொண்டு கேட்கலாமா என தோன்றியதுண்டு.
ஆனால்….அழுகை என்னும் புரியாத புதிருக்கு, திறனின் அம்மா அப்பாவாக விடை கண்டுப்பிடிப்பது, அழகிய பொழுதுபோக்காக மாறியது ஒரு இன்ப அதிர்ச்சி!
முதல் 3-4 வாரங்கள், குழந்தையின் தேவைகளை புரிந்துக் கொள்வது, தாய்ப்பால் கொடுத்து பழகுவது என நகர்ந்தது.

திறனின் வரவுக்குப் பின் நான்…

வேலை, நண்பர்களுடன் வெளியில் சுற்றுவது, கணவனுடன் திரையரங்கில் படங்கள் பார்ப்பது என வாய்ப்பு கிடைக்கும் போதெல்லாம், வெளியில் சுற்றித் திரிந்த நான், 3 வாரங்கள் வீட்டிலியே அடைந்து கிடந்தது…சற்று நெருடலாகவே இருந்தது. அந்த நெருடல் ஓரிரண்டு முறை….கண்ணீராகவும் வெளி வந்தது (ஆனால் எதற்கு அழுகிறோம் என்று புரியாமலே!)
இந்த மனப் புழுக்கத்தை சரியாய் உணர்ந்த ராஜ் (என் கணவன்), திறனை என் பெற்றோரிடம் விட்டுவிட்டு, மகிழுந்தில் ஒரு சுற்று அழைத்துச் சென்றான். வெளியில் வந்த அந்த தருணம்….4 வாரங்கள் எதை தவற விட்டேன் என்பதை உணர்த்தியது. அந்த நேரம் என் அம்மா கூறிய நம் ஊரின் ஒரு வினோத பழக்கம் நினைவுக்கு வந்தது. குழந்தை பெற்றெடுத்த உடன், அந்த தாயானவள், குழந்தையுடன் 6 மாதங்களுக்கு வீட்டினுள் அடைந்திருக்க வேண்டுமாம். அவளுக்கு வீட்டில் உள்ளவர்கள், வேளைக்கு உணவு அளிப்பார்களாம். அவளும் அதை உண்டுவிட்டு ,குழந்தைக்கு தாய்ப்பால் குடுத்துக் கொண்டு, காலத்தை கழிக்க வேண்டுமாம். 6 மாதங்கள் முடிந்து வரும் போது , அந்த பெண் ஒரு 3 மூன்று சுற்று பெருத்திருப்பாளாம். நம் ஊரில் இருந்த வரை ‘Post natal depression ‘என்பது ஒரு புரியாத ஒன்றாகவே இருந்தது. இங்கு மகப்பேறு வகுப்புகள் போனதின் விளைவாகவும், குழந்தை பெற்றெடுத்த காரணத்தினாலும், இதன் பொருள் நன்றாகவே புரிந்தது.
குழந்தைப் பிறப்பிற்கு பின், இப்படி ஒரு மனரீதியான பிரச்சனை பெண்ணுக்கு நிகழும், சரியான குடும்பச் சூழல் அமைந்து, அந்த பெண்ணின் தேவைகள் பூர்த்தி செய்யப்படும் போது , அந்த பிரச்சனை விலகி ஓடும், என்ற பல விஷயங்கள் எனக்கு விளங்கியது. அவைப் பற்றிய ஒரு பதிவு நிச்சயம் எழுதுவேன்.
அதுவரை…

அன்று மகிழுந்தில் சென்று வந்த உத்வேகமா தெரியவில்லை, சில பெற்றோர் கூறுவது போல், “ஒரு குழந்தை வந்த உடன், வாழ்க்கை அதைச் சுற்றித்தான்”, என்ற கருத்து எனக்கு ஏற்றதில்லை என முடிவு செய்தேன். midwifes எனப்படும் மகப்பேறு செவிலியர்கள் உதவியுடன், குழந்தை வளர்ப்பை சீர் படுத்த எடுக்க வேண்டிய முயற்சிகளைப் பற்றித் தெரிந்துகொண்டேன். ‘குழந்தையை நிதமும் அதே சமயத்தில் தூங்கப் போடவேண்டும்’, ‘எல்லா அழுகையும் பசிக்கான அழுகை இல்லை’, ‘உணவு-விளையாட்டு-தூக்கம்’ என்ற வழக்கத்தை கடைப் பிடிக்கவேண்டும்’ போன்ற குறிப்புகள் கேட்கும் போது எளிமையாக இருந்த போதும், செயல் படுத்தும் போது, “என்னடா இது”, என கடுப்பாய் இருந்தது. ஆனால் பல்லைக் கடித்துக்கொண்டு அதை செயல் படுத்திய உடன், எனக்கென செலவழிக்க நேரம் மெதுவாய் கிடைக்க ஆரம்பித்தது. குழந்தை பிறப்பிற்கு முன்னிருந்த அளவிற்கு இல்லை எனினும், இதோ இப்பொழுது இந்த பதிவு எழுத நேரம் கிடைத்தது. ராஜ் வீட்டில் இருந்த ஒரு நாள், முடியை குட்டையாய் வெட்டிக்கொள்ள செல்ல முடிந்தது. 3 வாரங்களுக்கு முன், திறனையும் அழைத்துக் கொண்டு, திரையரங்கில் ‘தனி ஒருவன்’ பார்த்தோம்.

அன்று மீண்டும் அந்த சின்ன வயதின் நெருடல் நினைவிற்கு வந்தது. என்னையும் மற்றவர், ‘திறன் அம்மா’ என அழைத்தால் கோபித்துக் கொள்வேனா என நினைத்தேன். இல்லையே…குழந்தை வரவின் பின், என் வேலையானது குழந்தை பரமாரிப்பு மட்டுமே என மாறி இருந்தால்….இந்த ‘பட்டம்’, நான் பயந்ததில் தவறே இல்லை என நிரூபித்திருக்கும். ஆனால், குழந்தை பிறப்பிற்கு முன் இருந்த வேலைப் பட்டியலில், இன்னொன்றாய் குழந்தை பராமரிப்பு சேர்ந்திருப்பதால், ‘திறன் அம்மா’…என்ற பட்டம், ஒரு பெண்ணாய் நான் ஏற்றுக்கொண்டிருக்கும் பலவேறு பணிகளில், ஒன்றிற்கு கிடைத்த முகவரியாக எடுத்துக்கொள்கிறேன். மிகுந்த பெருமையுடன்!

“Anything you really want, you can attain, if you really go after it”

இது Facebookல் தோழி ஒருத்தி share செய்திருந்தது. அவள் உட்பட 1000த்திற்கும் மேலான பேர் அதற்கு ‘likes’ அளித்திருந்தனர். கேட்பதற்கும், படிப்பதற்கும் எளிமையாகவும் “அட…என்ன தத்துவம் டா” என வியக்கும் மாதிரியான ஒரு தத்துவம். சில பின்னூட்டங்களில், அவர்கள் பிள்ளைகளுக்கும் அதை சொல்லியே வளர்க்கின்றனர் என்று பெற்றோர்கள் கருத்து தெரிவித்திருந்தனர்.
கலாச்சாரம் என்ற பெயரில் பழமைவாதங்களில் புதைந்து கிடக்கும் இந்திய சமூகம், மதம் விதித்துள்ள ‘நல்வழிகளுக்கு’ கட்டுப்பட்டு நடக்கும் மக்கள்…போன்றவை நினைவுக்கு வந்தன. இந்திய சமூகக் கட்டமைப்புக்கு அல்லது இந்தியா போன்ற சமூக அமைப்புள்ள நாடுகளில் இந்த தத்துவம் ஒத்துவருமா என்ற சந்தேகமும் வந்தது.
உதாரணத்திற்கு,

“என்ன சொல்றமா.. solar systemல sun is at the centre. இங்க என்னனா planets கூட இருக்கு sun god. ஒன்னு தப்புனா அத follow பண்ண கூடாதுன்னு நீதான சொன்ன…அப்பறம் இத ஒன்பது தடவ சுத்திகிட்டு wish பண்ண சொல்ற. நான் சுத்த மாட்டேன் மா”, என உங்கள் 10 வயது மகன் அடம்பிடிக்கும் போது ,
“சாமி பா…அப்படில்லாம் பேசக்கூடாது. கண்ண மூடிகிட்டு நல்லா வேண்டிக்கோ”, என சொல்லும் பக்தி முற்றியவரா நீங்கள்?

“நான் முடிவு பண்ணிட்டேன் பா…இன்ஜினியரிங் எல்லாம் வேண்டாம். fossils படிக்கணும்னு ஆசையா இருக்கு. அதுக்கான courses எந்த காலேஜ் ல இருக்குனு கூட பாத்துட்டேன்”, என உங்கள் பன்னிரெண்டாவது முடித்த மகன் கூறும்போது,
“அவன் அவன் இன்ஜினியரிங் படிச்சிட்டே வேலை கெடைக்காம வீட்ல உக்காந்து கிட்டு இருக்கான். நீ என்னடா னா கேள்வியே படாத ஒரு படிப்ப படிக்க போறேன்னு சொல்ற. என் பாஸ் க்கு தெரிஞ்சவங்க தான் சத்யபாமா, SRM காலேஜ் managementல இருக்காங்க. அவங்ககிட்ட பேசி சேத்து விடறேன். பெத்த கடனுக்கு பண்ண வேண்டி இருக்குல”, என அலுத்துக்கொள்ளும் ‘பொறுப்புள்ள’ தந்தையா நீங்கள்?

“நேத்து எங்க professor Maoists, அருந்ததி ராய் பத்தி எல்லாம் பேசினாங்க மா. Google search செஞ்சா இந்த அருந்ததி ராய்…செம dynamic personality யா இருக்காங்க மா…naxalites பத்தியும் படிச்சேன். அவங்க கோரிக்கைல ஒரு நியாயம் இருக்கும்னு தான் தோணுது மா..உனக்கு இத பத்தி ஏதாவது கருத்து இருக்கா”, என உங்கள் கல்லூரி செல்லும் மகள் வினவும் போது,
“Naxalitesஆ…என்னடீ பேசற. யாரு காதுலயாவது விழுந்துட போகுது. காலேஜ்க்கு போனோமா…படிச்சோமா, மார்க் வாங்கினோமானு இருக்கணும். சரி சரி 6 மணி ஆக போகுது. போய் வெளக்கேத்து”, என மகளின் ஆர்வத்தை முளையிலேயே கிள்ளி எரியும் தாயா நீங்கள்?

“இவ்வளவு நீளமா முடி இருந்தும் என்ன பயன் சொல்லு. எப்பவுமே தலைய கவர் பண்ணி வைக்கணும்னா கடியா இருக்கு மா. சொந்தகாரங்க வரும் போது மட்டும் போட்டுக்கறேனே ப்ளீஸ். நல்லா blow dry செஞ்சு curl பண்ணினா என்னமா இருக்கும் தெரியுமா?”, என ஒரு நியாயமான வேண்டுதலை உம் பதின் வயது மகள் உங்கள் முன் வைக்கும் போது,
“நல்ல வேளை உங்க அப்பா இல்ல. நீ சொல்றத மட்டும் அவர் கேட்டிருந்தாரு…இன்டர்நெட்ல ரொம்ப நேரம் உக்காந்திருக்கும் போதே நினைச்சேன். அத மொதல கட் பண்ணனும். இது மாதிரி யோசனை வந்ததுக்கே…அடுத்த மொறை தர்கா போகும் போது அல்லா கிட்ட மன்னிப்பு கேளு. புரிஞ்சதா”, என கோரிக்கையில் உள்ள நியாயத்தை பற்றி சிறிதும் யோசிக்காமல், மதம், கடவுள் என்ற சப்பக்கட்டுகளால் உம் மகளின் வாயை அடைப்பவரா நீங்கள்?

“அப்பா…நான் கொஞ்சம் பேசணும். கோவப்படாதீங்க. எங்க டீம்ல நிர்மலானு ஒரு பொண்ணு. எங்க wavelengths நல்லா match ஆகுது. அவ என்னோட life partner ஆனா நல்லா இருக்கும்பா. என்ன சொல்றீங்க”, என உங்கள் 30 வயது மகன் தன் வாழ்க்கையில் சொந்தமான முடிவொன்றை எடுத்து, உங்கள் கருத்தைக் கேட்க வரும்போது,
“‘கோவப்படாதீங்க’, ‘wavelength’ மண்ணாங்கட்டி எல்லாம் பேசறத பாத்தா…பொண்ணு வேற ஜாதி. கரெக்டா? ஆபீஸ்ல வேலைய தவற மத்ததெல்லாம் பண்ண டைம் இருக்குல. அம்மா கிட்ட ரெண்டு மூணு போட்டோ குடுத்திருக்கேன். போய் பாத்து, எதோட wavelength match ஆகுதுன்னு பாரு. wavelengthஆம் wavelength “, என ‘மகன் இப்போது ஒரு adult’ என்பதை சிறிதும் பொருட்படுத்தாமல், இன்னும் தேவையற்ற தடாக்கள் விதிக்கும் அப்பாவா நீங்கள்?

இத்தனை இறுக்கம், கட்டுப்பாட்டிற்கு நடுவில், பதிவின் தொடக்க வரிகளில் உள்ள, “Anything you really want; you can attain”, என்பது பொருளற்றுப் போகிறது.
“அய்யோ அய்யோ…இந்த சொற்றொடர் நீங்க சொல்ற examples பத்தியதே இல்ல..; அத எழுதினவரும் நீங்க சொல்ற உதாரணத்த எல்லாம் mean பண்ணல”, என இப்பதிவை தட்டிக்கழிக்கப் போகிறீர்கள் எனில்,
“நீங்கள் ‘mean ‘பண்ணுவது எது என அறிய விரும்புகிறேன். சிறு வயதிலிருந்தே ஆசையாக கேட்கும் அனைத்தையும், காரணமே இன்றி பெற்றோர் நிராகரிக்கும் போது, “ஆமாம்…கேக்கறதே வேஸ்ட்..No தான் answerஆ இருக்கப் போகுது”, என்று அந்த சிறுவனோ/சிறுமியோ நினைக்க ஆரம்பிப்பர். நீங்கள் சொல்வது அனைத்தையும் எந்த வித விருப்பு வெறுப்பின்றி ஏற்றுக்கொள்வர். அவ்வாறே தொடர்வர். “கொழந்தை புரிஞ்சு நடக்குது”, என பெருமிதம் அடைவீரெனில், அது உங்கள் அறியாமையின் வெளிப்பாடே!

“சின்ன பசங்க…அப்படித்தான் கேப்பாங்க. அவங்க என்ன கேட்டாலும் எடுத்துக்கொடுப்பீங்களா”, என்பது உம் அடுத்த கேள்வியெனில்,
அது மிகவும் ஆபத்தான ஒரு செயல் என்பது தான் என் கருத்தும். ஒரு பொருளை வேண்டாம் எனும் போது, அதற்கான காரணியை குழந்தைக்கு புரியும்படி எடுத்துக்கூறுவது பெற்றோரின் கடமை. அதை விடுத்து, “கொழந்தையா லட்சணமா இரு”, “பெரியவங்க சொன்னா கேட்டுக்கணும்”, “சும்மா விதண்டாவாதம் பேசாத…சொல்றத கேளு”, போன்ற அறிவு மழுங்கிய பதில்கள் ‘பெற்றோர்’ என்ற பொறுப்பின் தோல்வியே.
பின்னர் “சமூகம் என்ன சொல்லும் “, “சாமி கண்ண குத்தும்”, “யாரும் அப்பறம் நம்மள மதிக்க மாட்டாங்க”, போன்றவை ஒரு விஷயத்தை தெளிவாய் விளக்க இயலாமல்…பிறர் மீது பழியை தூக்கிப்போடும் பெற்றோரின் கோழைத்தனத்தின் வெளிப்பாடே.

“ஒரு ரெண்டு வரிக்கு…இவ்வளவு டென்ஷன் வேண்டாமே”, என ‘ஆறுதல்’ கூறப்போகிறவர்களுக்கு,
“டென்ஷன் னு சொல்றத விட…பெற்றோருக்கு ஒரு முன்னெச்சரிக்கை னு வேணும்னா சொல்லலாம்; அதுவேற இந்த parents ‘நானும் லைக்’ பண்றேன்னு ‘like’ பண்ணி வச்சு, அவங்க பசங்க அதபாத்துட்டு,
“பரவாயில்லையே அப்பா கிட்ட நான் முழுமனசோட ஆசைப்படறதகேட்டா …செவிமடுப்பாரு போலிருக்கே” என ஒரு தப்பான பிம்பத்த உண்டாக்கிகிட்டா …அதுக்குத்தான்
மகன் குறைவாக மதிப்பெண் எடுக்கும் போது , “aim higher…நீ first rank வாங்கனும்னு aim பண்ணு. efforts போடு..எல்லாமே possible”
“state rank எல்லாம் உன்ன மாதிரியே ஒரு பையன் தான் வாங்கினான். அவன் போன வருஷம்…நீ இந்த வருஷம். All the best” மாதிரியான ‘motivational’ அறுவைகளை ‘mean’ செய்தீர்களெனில், ‘first rank’, வாங்குவதும், ‘state rank’ வாங்குவதும் உங்கள் மகன்/மகளின் விருப்பமா அல்லது சமூகத்தில் தம்பட்டம் அடித்துக் கொள்ள உங்களுக்கு தேவைப்படும் அரிதாரமா என்பதை தெளிவு செய்துக் கொள்ளுங்கள்.

அன்று footy எனப்படும் ஆஸ்திரேலிய கால்பந்து போட்டி. Collingwood மற்றும் Sydney Swans ஆகிய அணிகள் விளையாடின. Swans அணியை சேர்ந்த Adam Goodes (பூர்வீகக் குடியை சேர்ந்தவர் (aborigine)), பார்வையாளர்கள் அமர்ந்திருக்கும் இடத்தை கடக்கும் போது, பார்வையாளர் இருக்கையிலிருந்த ஒரு 13 வயது சிறுமி Adam ஐ பார்த்து ‘ape'(குரங்கு) என உரக்கக் கத்தினாள். அங்கிருந்த காவலர்களிடம் Adam அதனை சுட்டிக்காட்ட, அந்த சிறுமி அரங்கிலிருந்து வெளியேற்றப் பட்டாள். அன்றைக்கு Swans அணி வெற்றிப்பெற்றதையும், அவ்வெற்றியில் Adam பெரும்பங்காற்றியதையும், இந்த சம்பவம் நிழலடிப்பு செய்தது.
பத்திரிக்கையாளர்களிடம் பேசும் போது, “ஒரு 13 வயது சிறுமி இவ்வாறு கூறியது எனக்கு பெரும் அதிர்ச்சியை அளித்தது. அந்த சிறுமி அச்சொல்லின் வீரியம் அறியாமல் கூறியிருந்தாலும், அது அவள் வளரும் சூழ்நிலையின் சகஜமான பேச்சுவழக்கையே பறைசாற்றுகிறது.”, என Adam கூறினார்.
பின்னர் அந்த சிறுமிக்கு counselling எனக் கூறப்படும் ‘கருத்துரை வழங்கல்கள் நிகழ்ந்தன
அந்த சிறுமி பின்னர் Adam மிடம் தொலைப்பேசியில் மன்னிப்பு கேட்டாள். இந்த சம்பவம் வெளிச்சத்துக்கு கொண்டு வந்த இனவெறி (racism) பற்றியோ, அந்த சிறுமி செய்தது பற்றிய ஆராய்ச்சியோ…என் பதிவு அல்ல.

இத்தனை சர்ச்சையை ஏற்படுத்தியுள்ள ஒரு நிகழ்வு போன்ற பல நிகழ்வுகள், நம் ஊரில் சகஜமாக, ஒரு கேலிக்கூத்தாக நடக்கும் கேவலத்தை பற்றியது.
இச்செய்தி டிவியில் ஒளிபரப்பான போதும், பத்திரிக்கைகளில் படிக்கும்போதும், என் கண்முன் வந்து சென்றவை, சன் டிவியில் வரும் ‘குட்டிசுட்டிஸ்’ நிகழ்ச்சியின் முன்னோட்டக் காட்சிகள் (trailer) தான். இதுபற்றி நீங்கள் கேள்விப்பட்டதில்லையெனில்,
இதில் நிகழ்ச்சி தொகுப்பாளர் நான்கு குழந்தைகளிடம் கேள்விகள் கேட்பார். அக்குழந்தைகள் ‘நகைச்சுவை’ ததும்ப விடையளிக்க, பார்வையாளர்களாக அமர்ந்திருக்கும் பெற்றோர்கள் விழுந்து விழுந்து சிரிப்பர்.
“புரியவில்லையே…குழந்தைகள் அறிவுபூர்வமாக விடையளிப்பது பார்த்து கைதானே தட்டுவர்….எதற்கு சிரிப்பங்கே?”, என குழப்பம் தலைதூக்குகிறதெனில்,

ஒரு கேள்வி sample இது,
தொகுப்பாளர் – “Gorilla பாத்திருக்கியா…எப்படி இருக்கும்?”
மேடையில் அமர்ந்துள்ள ஒரு குழந்தை – உன்ன/உங்கள மாதிரி இருக்கும்
இதற்கு அரங்கம் அதிரும் படி, பெற்றோர் சிரிப்பர்.

சமூகத்தில் ‘சக மனிதர்களை மதித்து வாழ்வது’, ‘தனக்கு இழைக்கப்படும் ஒரு செயல் தவறெனில் அதை மற்றவர்க்கு இழைப்பதும் தவறே’ போன்ற நல்ல பழக்கங்களை கற்றுத்தர வேண்டிய பெற்றோர்களே, இத்தகைய கீழ்த்தனமான செயல்களை ஊக்குவிப்பது, சமூகத்தின் நாகரீகமின்மையையும் அக்கறையின்மையையும் (indifference) எடுத்துக்காட்டுகிறது.

சுற்றி இருப்பவர்கள் தான் சொல்வதை ரசிக்கிறார்கள் என உணரும் போது, அந்த குழந்தை…அதை மீண்டும் மீண்டும் செய்ய எத்தனிக்கும். பிறரின் உணர்ச்சிகளை காயப்படுத்தும் போதோ, மற்றவரின் நிறம், பருமனை கிண்டல் செய்யும் போதோ, அதை தடுக்க முயலாதபோது, ‘அதில் ஒன்றும் தவறில்லை’ என அந்த குழந்தை மனதில் பதிந்துவிடும்

“Give me a child until he is seven and I will give you the man”
இது இயேசு அவையினரின் (Jesuit) குறிக்கோளுறை

“ஒரு குழந்தையை அதன் முதல் 7 ஆண்டுகளுக்கு என்னிடம் கொடு; அவன் மாற இருக்கும் மனிதனை திருப்பித் தருவேன்”

ஒரு குழந்தையின் முதல் 5-7 ஆண்டுகள் மிகவும் இன்றியமையாதவை. அந்த பருவத்தில் ‘உண்மை’, ‘தப்பொன்றும் இல்லை’ என போதிக்கப்படும் விஷயங்கள் அனைத்தும் அதன் ஆழ் மனதில் பதிகின்றன.
பிற்காலத்தில், அவற்றிற்கு எதிரான கருத்துக்களை, அவனோ/அவளோ ஆராய்ந்து உணராத வரையில்…சிறு வயதில் போதிக்கப்பட்ட கருத்துக்களை உண்மை என நம்புவர். தம் அடுத்த சந்ததியினருக்கும் அதை பரப்புவர்.

இங்கு பிரச்சனை என்னவெனில், பெற்றோர்களே…’சகமனிதனை மதிப்பது’ என்ற சமூக நியதியை கடைப்பிடிக்காமல் இருப்பது தான். நண்பர்கள் ஒன்றுகூடும்போது, ஒருவரின் நிறம் அல்லது உடல் பருமனை வைத்து கிண்டல் செய்வது, ‘செல்லப்’ பெயர் வைப்பது போன்ற செயல்களில் ஈடுபடும் போது, அவற்றை பார்க்கும் குழந்தைகளும்…அதனை ஒரு பொழுதுபோக்கு அம்சமாகவே பார்க்கின்றனர்.

அக்குழந்தைகள் பார்த்து ரசிக்கும் திரைப்படங்களிலும், கதாநாயகர்களிலிருந்து ‘நகைச்சுவை’ நடிகர்கள் வரை அனைவரும் அத்தகைய கிண்டல் கேலிகளில் ஈடுபடும் போது, அச்செயல்களுக்கு ஒரு தனி அங்கீகாரம் கிடைக்கிறது. தருணம் எழும் சமயங்களில், அவற்றை பயன்படுத்தி ‘நட்சத்திர தகுதி’ பெறவே அந்த குழந்தைகள் ஆசைப்படுகின்றன.

அரசும், தணிக்கை குழுவும் தம் பங்கிற்கு மௌனம் காக்கின்றனர்
‘இத்தகைய செயல்கள் மனிதவள மேம்பாட்டிற்கு ஒரு தடைக்கல்’ என அவர்கள் உணராத போது, அதனை சரி செய்ய அவர்களை நடவடிக்கை எடுக்கச் சொல்வது…வீண் வேலை.

ஒன்று மட்டும் நிச்சயம், சக மனிதனை கேலி செய்வது ஒரு ‘time pass’ஆக மட்டும் பெற்றோர்கள் பார்க்கும் வரையில், சன் டிவியின் வெற்றியினைத் தொடர்ந்து, மற்ற டிவி சேனல்களும் இது போன்ற அல்லது இதையும் விட ‘சிறப்பான’ நிகழ்சிகளை படைப்பர்.
“சின்ன பையன் தானப்பா…பேசிட்டு போட்டும்” என பார்வையாளர்களும் ரசித்துக்கொண்டிருப்பர்.

“TV பாத்துக்குட்டே தண்ணி குடும்மானு கேப்பேங்க “break வரட்டும்…கொண்டு வரேன்னு சொல்லுவா”,
“சோறு போட சொல்லி கேட்டா, 10 தடவை கேட்டதுக்கு அப்பறம் மெதுவா எழுந்திருப்பாங்க”. இந்த ஞாயித்துக்கிழமை நீயா நானா பாத்திருந்தீங்கனா…இது ‘எழுத்து வடிவத்தில் மறு ஒளிபரப்பு’னு நினைப்பீங்க. பாக்காதவங்களுக்கு,
இந்த வார தலைப்பு…வீடுகள்ல தொலைகாட்சிகளின் தாக்கம் பத்தினது
வந்திருந்த சில ஆண் சிங்கங்கள் வேலை முடிச்சிட்டோ, கல்லூரில இருந்தோ வீடு திரும்பும் போது, வீட்டுத்’தலைவிகள்’ அதாவது ‘homemakers’, அந்த தொலைக்காட்சிய கட்டிக்கிட்டு அழுதுட்டு இருப்பாங்களாம். அந்த நேரத்துல இந்த ஆண் மகன்கள் அப்படியே நிற்கதியா கவனிப்பார் இல்லாம நின்னுகிட்டு இருப்பாங்களாம். இதுல சிலருக்கு அந்த மாதிரி கோபம் வருமாம்…ஒரு பிரஹஸ்பதி டிவி யவே உடைச்சுட்டானாம்.
இந்த நிகழ்ச்சிய பாக்கும் போது, இங்க என்னோட வேலை செய்யற ஒரு பெண் தோழி அவங்க பையன பத்தி சொன்னதுதான் நினைவுக்கு வந்தது. அவங்க பையனுக்கு ஒரு 7-8 வயசு இருக்கும். அவன் T.V பாத்துக்கிட்டோ இல்ல சும்மா பொழுத கழிச்சுகிட்டு இருக்கும் போது, “ரொம்ப தாகமா இருக்கு”னு சொல்லுவானாம். என் தோழி உடனே, “தண்ணி குடிச்சா தாகம் தணியும்; அங்க டேபிள் மேல தான் இருக்கு”னு சொல்லுவாங்களாம். “சின்ன வயசுல இருந்தே ‘மத்தவங்கள வேலை வாங்கினாத்தான் என்ன’ மாதிரியான எண்ணங்கள வளர விடாம தடுக்கறது கொஞ்சம் கஷ்டம்தான்; ஆனா parents தான சொல்லி குடுக்கணும்”னு என்கிட்ட சொன்னாங்க.
நினைச்சு பாத்தீங்கனா, நம்ம ஊர்ல ‘கலாச்சார சீரழிவு’ பத்தி எப்பெல்லாம் பேசபடுதோ, அப்பெல்லாம், மேற்கு உலகம், அங்க இருக்கும் பழக்கவழக்கங்கள் பத்தின பேச்சு அடிப்படாம இருக்காது.
‘Aping the west ‘னு சொல்லி கேள்வி பட்டிருப்பீங்க. இந்த நீயா நானா நிகழ்ச்சியிலியே நெறைய தடவை பாக்க முடியும். மேற்கத்திய உடைகள, உணவு பழக்கவழக்கங்கள விரும்பி நம்ம ஊர்ல ஏத்துக்கறத கண்கூடா பாக்கலாம். அத பாக்கும் போதெல்லாம், உணவு உடைகள ஏத்துக்கற மாதிரி, ஏன் மேற்கத்திய குடும்ப அமைப்பு இல்ல அவங்க குழந்தை வளர்ப்பு முறைல இருக்கற நல்ல விஷயங்கள ஏன் ‘ape ‘ பண்ண மாட்றாங்கனு நினைப்பேன்.
“தனி மனிதனா, ஒரு குடும்பமா, ஒரு பொது இடத்துல, சுதந்திரமா இருப்பேன்; சந்தோஷமா இருப்பேன்; ஆனா அது மத்தவங்களுக்கு இடையூறா மட்டும் இல்லாம பாத்துப்பேன்”; இந்த ஊர்ல பெரும்பாலும் மக்கள்கிட்ட இந்த மனப்பானமைய பாக்கலாம். ரயில்ல போகும் போது அலைப்பேசில பேசறதா இருக்கட்டும், இல்ல பயணம் போது பாட்டு கேக்கறதா இருக்கட்டும், பக்கத்துல இருக்கறவங்களுக்கு தொல்லை மட்டும் இருக்காது.
இங்க குழந்தை வளர்ப்புல இவங்களோட அணுகுமுறை ரொம்பவே ஆச்சரிய பட வச்சதுன்னு தான் சொல்லனும்.
இந்தியால இருந்த வரைக்கும் நான் பாத்ததெல்லாம்,
–> ஒரு பொண்ணு கர்ப்பமா இருந்தா…அந்த பத்து மாசத்துக்கு அவ மகாராணிதான். வீட்ல மட்டும் இல்ல…அது ரோடா இருந்தாலும் சரி…கடைகளா இருந்தாலும் சரி. தெரிஞ்சவங்க, தெரியாதவங்க, யாரா இருந்தாலும்…அந்த பொண்ண ஒரு பூ மாதிரி நடத்தற விதம்…கண் கொள்ளா காட்சி!! ஆனா அந்த குழந்தை வெளிய வந்ததுக்கு அப்பறம்…ஒரு ஈ காக்கா கூட அவள தீண்டாதுங்றது வேற விஷயம்.
–> ஒரு அன்னையானவள்…குடுக்கற அன்பு ரொம்ப அவசியம்; அந்த குழந்தை நல்லவனா இல்ல கெட்டவனா ஆறதுக்கு அவதான் பொறுப்பு”
–> என்னதான் அப்பாக்களுக்கு குழந்தைகள பிடிச்சாலும்…அந்த குழந்தைய வேளாவேளைக்கு சோறு குடுத்து பராமரிக்கறதுல ஒரு தாய அடிச்சுக்க முடியாது”
–> குழந்தைங்கன்னா நல்லா அழத்தான் செய்யுங்க; இது வேணும் அது வேணும்னு அடம் புடிக்கத் தான் செய்யுங்க; மத்தவங்களோட தன் பொம்மையோ, சாப்பாட்டையோ பகிர்ந்துக்கலனா தப்பே இல்ல; சின்ன பசங்க அப்படி தான் இருப்பாங்க
இது மாதிரியான ‘அனுபவசாலிங்களின் அறிவுரைகள’ மட்டும் கேட்டு புளிச்சு போன என் காதுக்கு, என் கூட வேலை செய்யறவங்களோட பேச்சு, ஒரு புது இசையமைப்பாளரோட ராகத்த கேட்ட அனுபவம்!!
நம்ம ஊர்ல குழந்தை பெத்துக்கறதுக்கு, “மாமியாருக்கு வயசாகுது”, “அப்பறம் மலடின்னு ஊர் உலகம் சொல்லும்”, “இப்பவே பெத்துகிட்டாத்தான் பையனோட படிப்பு, கல்யாணம் எல்லாத்தையும் பாக்க முடியும்”, மாதிரியான உப்பு சப்பிலாத, கேக்கவே நாராசமா இருக்கற காரணங்கள சொல்லி கேட்டிருக்கேன். இந்த மாதிரி குப்பைகளுக்கு அடில, ‘ஒரு ஆணும் பொண்ணும்…ஒருவர் மேல ஒருவர் கொண்டிருக்கிற அன்ப வெளிப்படுத்தும் பல வழிகள்ல குழந்தை பெத்துகறதும் ஒன்னு’, என்ற உண்மையான காரணம் பொதைஞ்சே போச்சுனுதான் தோணுது.
அந்த விஷயத்துல மேற்குலகுல தெளிவா இருக்காங்கனுதான் சொல்லனும். அதனால குழந்தை பெத்துக்கணுமா, வேண்டாமா, எப்ப பெத்துக்கணும், மாதிரியான முடிவுகள சம்பந்தப்பட்ட ஆணும் பொண்ணும் மட்டும் எடுக்கறாங்க.
ரெண்டு பேரும் சரின்னு முடிவெடுத்ததுனால…அந்த குழந்தை வளர்ப்புல ரெண்டு பேருக்குமே சம பங்கு இருக்கறதுதான யதார்த்தம்.
அன்னிக்கி என்னோட ஆண் தோழர் ஒருவர், அவரோட குழந்தைய ஆபீஸ்க்கு கொண்டு வந்திருந்தாரு. என்னனு கேட்டதுல, அவர் மனைவியோட மகப்பேறு விடுப்பு (maternity leave )முடிஞ்சு வேலைக்கு போக ஆரம்பிச்சுட்டாங்களாம். குழந்தைய ஒரு 6 வாரம் இவர் பாத்துக்கறதா இருக்காராம்.
குழந்தைகளுக்கு இவங்க சொல்லி குடுக்கற மரியாதையாகட்டும் , பழக்க வழக்கங்களாகட்டும், ஒரு பிரமிப்பத்தான் உண்டாக்குது.
இந்தியால என் நண்பர்கள், உறவுகள் வீடுகள்ல 5 -6 வயசு குழந்தைகள பாத்திருக்கேன். தனக்கு ஏதாவது பிடிக்கல, இல்ல கேட்டது வாங்கித்தரலனா, உடனே ஒரு அழுகை இல்ல கோபத்த வெளிப்படுத்தற ஒரு பழக்கம். இங்க மேற்குலகுல, குழந்தைகளுக்கு விரும்பின பொருள் கெடைக்கலனா, அதிருப்திய சாதரணமா அந்த சிறுமியோ, சிறுவனோ பேச்சு வடிவத்துல வெளிப்படுத்துவாங்க. அம்மாவோ அப்பவோ அத அப்பறம் மெதுவா விளக்குவாங்க.
இப்ப சமீபத்துல பாத்த ஒரு வேடிக்கையான விளம்பரம் ஒன்னு நினைவுக்கு வருது; நான் மேல சொன்ன ‘எடுத்து விளக்கர அம்மா அப்பா’ ஒரு ரகம்னா…இந்த அம்மா ஒரு தனி ரகம் 🙂

“என்னம்மா அட்வைஸ் குடுக்கிறியா…கொஞ்சம் அடுப்ப அணைச்சா நல்லா இருக்கும்”,னு பின்னூட்டம் இடப்போறவங்களுக்கு…
நம்ம ஊர்ல வழிவழியா இதுதான் சரி, ‘பெரியவங்க அனுபவத்துல தெரிஞ்சிகிட்டு சொல்றாங்க..தப்பா இருக்காது”னு கடைப்புடிக்க படற பல விஷயங்கள்…இங்க மேற்கு உலகத்துல எவ்வளவு மாறுபட்டு இருக்குனு பாக்கறேன்; அதிசயிக்கறேன்; பதிவா எழுதறேன்.
“இதெல்லாம் வேலைக்கு ஆகாது…படிக்கறதுக்கு வேணும்னா நல்லா இருக்கும்”னு நினைச்சீங்கன்னா free யா விடுங்க.