Posts Tagged ‘சினிமா’

நிறைய நாட்கள் கழித்து…மீண்டும் பிதற்றல் பக்கம் தலை வைக்கிறேன்!! இம்முறையும் எதுவும் புதிதாக எழுத வாய்ப்பு கிடைக்கவில்லை. அதனால், சமீபத்தில் tamiltalkies தளத்தில், இறைவி பட விமர்சனத்திற்கு இட்ட பின்னூட்டத்தையே பதிவாக பதிக்க உள்ளேன்.

Tamiltalkies தளத்தில் இடம்பெற்ற இறைவி படத்தின் திரைவிமர்சனம் இது…

என் ஆதங்கம் கலந்த பின்னூட்டம் பின் வருமாறு…

வணக்கம் தமிழ் டாக்கீஸ்! நானும் என் கணவனும் நீங்க திரை விமர்சனம் செய்ய ஆரம்பிச்ச காலத்துல இருந்து விமர்சனங்கள பாத்துட்டுவரோம். முழுக்க முழுக்க உங்க விமர்சனங்கள்ல உடன்பாடு இல்லாட்டியும், பெரும்பாலான படங்கள்ல ஒத்துப்போவோம். சில படங்களுக்கு எல்லாம் பயங்கர ‘hype’ இருக்கும் போது …உங்க குழு என்ன சொல்றாங்கனு விரும்பிப் பாப்போம். அந்த மாதிரி பாத்து புடிச்ச விமர்சனங்கள் பட்டியல்ல…’கடல்’, ‘ஜில் ஜங் ஜக்’ சொல்லலாம்.

பெரும்பாலும் நீங்க வியாபார கோணத்துல தான் விமர்சனம் பண்ணுவீங்கனு தெரியும்…ஆனா இந்த படத்த நேத்து பாத்ததுக்கு அப்பறம் உங்க கருத்து என்னனு தெரிஞ்சிக்க…விமர்சனத்த பாத்தோம். கர்ணன் பட விநியோகஸ்த்தர் நினைக்கறேன்…அவரோட உரையாடல், தேர்தல் போது இடம்பெற்ற தொகுப்பு எல்லாம் பாத்துட்டு…ஏனோ, நீங்க ஒரு விரிவான சமூக சிந்தனை உள்ளவங்க, ஒரு நல்ல முயற்சில இருக்கற தப்புகள சுட்டிக்காட்டுவீங்க…ஆனா எடுத்த முயற்சிய பாராட்டுவீங்கனு நினைச்சுட்டேன்!

இந்த படத்துல இடம்பெற்ற பெண் கதாப்பாத்திரங்கள பத்தி நீங்க விமர்சிச்சது, உங்க குழு மேல வச்சிருந்த மரியாதைய ரொம்ப கீழ கொண்டுவந்துடுச்சு.

பூஜா கதாப்பாத்திரத்த பத்தி பேசும் போது…”ரொம்ப தவறான முறைல செயல் படுது” னு சொல்றீங்க. ஆனா அதே மாதிரியான ஒரு கதாப்பாத்திரதுல மாதவன் இறுதிச் சுற்றுல வரும் போது, அது பத்தின பேச்சே இல்ல. அது எப்படி, “ஆண்கள் செஞ்சா…ஒரு விஷயமே இல்ல…ஆனா அதே ஒரு பொண்ணு செஞ்சா…அது அராஜகமா?” அவ வாழ்க்கைய எப்படி நடத்தனும்னு சமூகத்து கிட்ட கேட்டு தான் அவ முடிவு எடுக்கனுமோ??

அப்பறம் பெண்கள பத்தி பேசும் போதெல்லாம்…”பண்ணுது”, “செய்யுது”…னு ஒரு வாயில்லா பொருள பத்தி பேசறா மாதிரி விமர்சிக்கிறீங்க….ஆனா S.J. சூரியா கதாப்பாத்திரம் பத்தி சொல்லும் போது…”அவரு”, “செஞ்சாரு” னு மரியாதை. இதுல அந்த கதாபாத்திதோட குடிப் பழக்கத்துக்கு ஒரு சப்பக்கட்டு கட்றீங்க பாருங்க….செமையா இருக்கு! அது எப்படி..”இவ்வளவு மாசங்கள், வருஷங்கள் குடிச்சா தான் அவன் ஒரு குடிகாரன்…அப்ப தான் அவன் பொண்டாட்டிக்கு சண்டை போடற உரிமை இருக்கு. பத்து நாள், ஒரு மாசம் எல்லாம் ஒரு matter ஏ இல்ல, அதுவும் எவ்வளவு மனசு ஒடிஞ்சு போய் இருக்காரு…அதுக்கெல்லாம் மேலையும் கீழையும் குதிச்சா அது தப்பு ல?”

அப்பறம் அஞ்சலி கதாப்பாத்திரம்…”புருஷன எதித்து கேட்டு…அவளே அவ மரியாதைய கெடுத்துகிட்டா”! அது எப்படிங்க…ஒரு கேவலமான ஆளு அவன் (விஜய் சேதுபதி கதாப்பாத்திரம்)…வீட்ல இருக்கற பொண்டாட்டிய பத்தி கவலை படாம….நண்பர்களுக்காக ஜெயிலுக்கு போறான். அவன மதிச்சு, அவன் எவ்வளவு கீழ்த்தனமான கேள்வி கேட்டாலும்…அதுக்கு அவ “ஆமாங்க…இல்லீங்க” னு பதில் அளிக்கனுமா? இதே மாதிரி தான் கல்யாணம் ஆன புதுசுல…அவன் அவகிட்ட..”நான் இப்படி தான்…புடிச்சா இரு”னு சொல்லுவான். அத நீங்க “அவனையே நம்பி வந்த பொண்ண இப்படி நடத்தறானே”னு விமர்சிக்கல…..அப்ப இங்க மட்டும் எதுக்கு?

பத்தோட பதினொன்னா இருக்கப் போகுது இந்த பின்னூட்டம்னு தெரிஞ்சும்….ஏன் எழுதறேன்னு தெரியல. ஏதோ இவ்வளவு நாளா பாத்துட்டு இருக்கோமே…நம்ம கருத்தையும் பதிப்போம்னு ஒரு ஆதங்கம் தான்.

இதுல என்ன காமெடினா…சில படங்கள் விமர்சிக்கும் போது, heroine எப்பவும் போல…லூசு மாதிரி வந்துட்டு ‘போகுது’னு விமர்சிக்கறீங்க….ஆனா அவளுக்கு சரின்னு படறத பேசும் போது , தப்பானவ, மரியாதை தெரியாதவ னு சொல்றீங்க!

உங்க விமர்சனக் குழுவுல…”அச்சம் மடம் நாணம்….இவை பெண்களுக்கு அவசியமானவை”, “புருஷன மதிக்க தெரியாதவ….நல்ல பொண்டாட்டியே இல்ல” மாதிரியான கருத்துக்கள முழுமையா நம்பும் ஆண்களும் அதுக்கு சப்பக்கட்டு கட்டும் பெண்களும் தான் இருக்காங்க போல. ‘முற்போக்கு சிந்தனை’னு சொன்னா…”ஓ அடுத்த வாரம் release ஆற படமா”னு கேப்பாங்க போல! எப்ப பாரு…”சமுதாயத்துல சரி னு சொல்றத மட்டும்…வேதவாக்கா எடுத்துகிட்டு, அது படி இருக்கற படம் தான் நல்ல படம்…இல்லனா தேறாது” மாதிரியான நிலைப்பாடு வேணாமே.

அரைச்சு மாவையே அரைக்காம புதுசா வர்ற படங்களே ரொம்ப கம்மி நம்ம கோலிவுட் ல. அதையும்…”எதுக்கு தம்பி…வேற வேலை இருந்தா பாரு” னு நீங்க தட்டி கழிச்சா…அப்பறம் உங்க விமர்சனத்த பாத்துட்டு, பாக்க போறவனும் வேணாம்னு முடிவு செய்வான், அப்பறம் என்ன ஆகும்னு உங்களுக்கே தெரியும்.

அதுக்காக இந்த படம். “ஒரு trendsetter ‘, ‘இத விமர்சிக்க ஒரு தனி அறிவு வேணும்”னு எல்லாம் நான் சொல்லல. இந்த படத்துல, கடசில திணிக்கப் பட்ட பெண்ணிய கருத்துக்களாகட்டும், படத்தோட நீளம் ஆகட்டும், ரொம்ப சுமாரான பாடல்களாகட்டும், நெறைய விஷயங்கள் எங்களுக்கும் கசப்பாத் தான் இருந்தது. அதுக்காக ரெண்டு மூணு கொறைய வச்சு, படத்தையே தள்ளுபடி செய்யறது சரி இல்ல.

நாலு லைன் எழுதுவேன்னு நினைச்சேன்…ஒரு கதையே எழுதிட்டேன். எனக்கு சொல்லனும்னு தோணினத சொல்லிட்டேன். நன்றி!

Advertisements

இன்று….அதேதான் வெட்டியாய் இருந்த ஒரே காரணத்தினால் இந்த கர்ணகொடூரமான ப(ப்)டத்தை பார்க்க நேர்ந்தது.

நல்ல வேளையாக…30 நிமிடத்திற்கு மேல் பார்க்கவில்லை!

பணம் இருக்கும் ஒரே காரணத்தினால் ‘நடிக்கும்’ உதயநிதி ஸ்டாலின், வெள்ளை தோல் இருக்கும் ஒரே காரணத்தினால் ‘நடிக்கும்’ ஏமி ஜக்சன்..என நடிப்புக்கும் அவர்களுக்கும் சம்பந்தமே இல்லாத நாயகனும் நாயகியும்! படம் பார்த்த ஒவ்வொரு நிமிடமும்…இதற்கு 120 ரூபாய் கொடுத்து திரையரங்கில் பார்த்த மக்களை நினைத்து வருத்தம் படாமல் இருக்க முடியவில்லை.

இந்த நிறவெறி ததும்பும் காட்சியில், நூலகத்தில் இருந்து திருடிய புத்தகங்களை திருப்பிக் கொடுக்க குழையும் கதாநாயகி; 3 புத்தகங்களை தன் தோழியிடம் கொடுத்திருப்பதாகவும், அவள் ‘கும் ‘ என இருப்பாள் எனவும் சொல்லி, அவளை பார்க்கச் செல்கின்றனர்..கதாநாயகன், கதாநாயகி மற்றும் கதையில் ‘காமெடி’க்கென உலாவரும் கருணாகரன்.

அந்த தோழி வீட்டிலிருந்து வெளியில் வருகிறாள். தமிழ் திரைப்படங்களின் ‘காமெடி கலர்’ என பட்டம் வாங்கிய கருப்பு நிறத்தில் இருக்கிறாள்.

அவளை பார்த்த உடன் இடம்பெறும் வசனங்கள் பின் வருபவை…

“இதுதான் உன் கும்மா??? பாக்கறதுக்கு ட்ரம் மாதிரி இருக்கா”

அந்த தோழியிடம் இருந்த புத்தகங்களை வாங்கி, தலைப்பை நாயகன் படிக்க, counter அடிக்கிறார் நம் ஆணழகன் கருணாகரன்….

புத்தகப் பெயர்: ‘தலையணை மந்திரம்’
கருணாகரன் – “தலகாணி மாதிரி இருந்துட்டு தலையணை மந்திரம் கேக்குதா”

புத்தகப் பெயர்: ‘கணவனை கைக்குள் வைத்திருப்பது எப்படி’
கதாநாயகன் – “ஏன்மா உனக்கு கல்யாணம் ஆய்டுச்சா”
தோழி – “இன்னும் ஒரு தடவை கூட ஆகலங்க”
கருணாகரன்: “ஒருவாட்டியாவது ஆகுதான்னு பாப்போம்”

பார்த்துக்கொண்டிருந்த எனக்கு சட்டென தோன்றியவை….

“ஏன்டா டேய்…அந்த பொண்ணு உன் கலர் தான் தெரியும் ல; இது காமெடி னு பேசற உனக்கும் வெக்கம் இல்ல; அத பக்கத்துல இருந்து பாத்துகிட்டு நிக்கற ஆணழகனுக்கு(நம்ம கதாநாயகன்..யப்பா அதுவும் ஒரு பூனை கண்ணு மாதிரி ஏதோ வச்சுக்கிட்டு!!!) வெக்கம் இல்ல; உங்கள வச்சு படம் எடுக்கற இயக்குனருக்கும் வெக்கம் இல்ல; இந்த கோஷ்டிய வச்சு படம் எடுக்கற தயாரிப்பளார்….ஓ அதுவும் கதாநாயகன் தான்ல…”

“உங்கள எல்லாம், “நீ கருப்பா இருந்தா என்ன செவப்பா இருந்தா என்ன…நீ ஆண் சிங்கம் டா!”, “பொட்டச்சிங்க நீ கிண்டல் செய்யறதுக்கும் அடக்கி ஆளறதுக்கும் பொறந்தவங்க; கருப்பா இருந்தான்னுவை, இன்னும் சூப்பர்…காமெடி செஞ்சு கூத்து அடி டா”, னு வளத்து ரோட்ல திரிய விட்ட சமூகத்த சொல்லணும்”

இந்த படத்தின் இன்னொரு ‘சிறப்பம்சம்’….”கருப்பானவன் தான் வில்லனாய் இருக்க மிக தகுதி ஆனவன்” என்ற தமிழ் திரைப்படத்திற்கே உரிய உண்மையை நிலைநாட்டியது!!!

அதன் காரணமே, கால்பந்து வீரர் விசயனுக்கு அடித்த ஜாக்பாட்…படத்தின் கொடூரமான வில்லன் பதவி!!!!

இந்த இடத்தில் என் கணவன் கூறியது தான், பதிவுக்கு தகுந்த முடிவாக இருக்கும்…

இதையெல்லாம் பார்க்கும் எமி ஜாக்சன் கட்டாயம் நினைப்பாள், “நம்ம ஊருல நிறவெறினு பேசறதெல்லாம் ஒரு பெரிய விஷயமே இல்ல போலவே! இந்த ஊரு என்னடா இப்படி நிறவெறி ல ஊறி கெடக்கு???”

 

 

வருடத்தின் கடைசி வாரங்கள்… ஊர் சுற்றுவது, படங்கள் பார்ப்பது என செலவு செய்ய முடிவு செய்திருந்தேன். அவ்வாறே நகர்ந்தும் கொண்டிருந்தது. ஆனால் ஓரிரு வாரங்களாக பல தமிழ் திரைத்துறை சம்பந்தப் பட்ட விஷயங்கள், “எடுறீ பேனாவ….எழுதுறீ பதிவ” என எனக்குள் இருந்த வெறுப்பையும், கடுப்பையும் வெளிக்கொணரத் தூண்டியது.

பதிவை பிரசுரிப்பதற்குள் புது வருடம் பிறந்து விட்டது. புது வருடத்தை ஒரு புலம்பல் பதிவுடன் ஆரமிக்க வேண்டுமா என நினைத்தேன் …பின்னர், “பொலம்பனும்னு முடிவெடுத்தாச்சு….அப்பறம் புது வருஷம் என்ன பழசென்ன என்ன”, என பிரசுரிக்கிறேன்!

ஒவ்வொன்றாக இனி…

Beep சாங் + இளையராஜா

சமீபத்தில் தமிழகத்தை ஆட்கொண்ட மழை வெள்ளத்திற்கு நிவாரண நிதி வழங்கும் ஒரு விழாவில் பேசுகிறார் இளையராஜா…
“இயற்கை ஆண்டவனின் வேலை ஆள்; “அவங்க மனசெல்லாம் சரியில்ல..சரி செஞ்சுட்டு வா”ன்னு இயற்கைய அனுப்பிச்சு நமக்கு ஒரு தண்டனைய கொடுத்தான் இறைவன்”.

மழை வெள்ளத்தில் இறந்த 300 க்கும் மேற்பட்டப் பேரில், அவருக்கு வேண்டியவர்கள் இருந்திருந்தால், இப்படி ஒரு கேவலமான ‘தத்துவத்தை’ சபையில் பேசியிருப்பாரா?

மக்களுக்கு சரியான சாலைகளையும், வடிகால் வசதிகளையும் செய்து கொடுக்காத அரசாங்கத்தை தண்டிக்காமல், அவதிப்படும் மக்களை, மேலும் தண்டித்த அந்த வேலை ஆள் துப்புகெட்டவனென்றால், அவனை வேலை ஆளாக வைத்திருக்கும் அந்த ஆண்டவனை என்னவென்று சொல்லுவது???

“நான் அவதிப்படல….வேற யாரு எப்படி போனா எனக்கென்ன…ஏதோ எனக்கு கைத்தட்டல் கெடைச்சா சரி”, என்ற கீழ்த்தனமான எண்ணத்தின் வெளிப்பாடே இது.

‘Beep ‘ சாங் பற்றி கேள்வி எழுப்பிய பத்திரிக்கையாளரும் இளையராஜாவும்

‘Beep ‘ சாங் பற்றி கருத்து கூற விரும்பவில்லையெனில், ‘விருப்பமில்லை’, எனக்கூறி அடுத்த கேள்விக்கு நகர்ந்திருக்கலாம். அதை விட்டுவிட்டு, “உனக்கு அறிவு இருக்கா?”, “முதல…நீ வந்து என் கூட பேசறதுக்கு…”, போன்ற செருக்கு நிறைந்த விடை அளித்தார்.
“இந்த தெனாட்டு எல்லாம் எப்ப சார் உங்களுக்கு வருது?”, என கேட்கத் தோன்றுகிறது.


“கோபம் இருக்கற எடத்துல குணம் இருக்கும்”, “சரக்கு இருந்தா கொஞ்சம் செருக்கு இருக்கத் தான் செய்யும்”, போன்ற உப்புச் சப்பற்ற சப்பக்கட்டுகள் தேவையற்றவை.
ஒருவருக்கு பணிவோ தன்னடக்கமோ இல்லாத போது, அவர் மீது இருக்கும் மரியாதை குறைவதோடு, அவர் மீது ஒரு வெறுப்பும் தோன்றுகிறது.

இளையராஜாவின் ஆணவ பதிலுக்கு கங்கை அமரினின் விளக்கம்:

‘Beep ‘ சாங் – இளையராஜா சர்ச்சை பற்றி கங்கை அமரனிடம் கேட்ட போது,

“பிரேமானந்தா கிட்ட கேக்க வேண்டியத இளையராஜா கிட்ட கேட்டா என்ன நியாயம்?”
“அவர் பொது நிகழ்ச்சிகள்ல கலந்துக்க மாட்டாரு. இனிமே நீங்க இளையராஜாவ பாக்க முடியாது”
என சரமாரியாக உளறல்களை உமிழ்ந்தார்.

கட்டடம் ஒன்று இடிந்து விழுந்து, பல கோடி பண சேதம் நிகழ்கிறது என வைத்துக் கொள்வோம். அப்பொழுது, கட்டடக் கலை வல்லுனர்கிட்ட கருத்து கேக்காம, கணக்கு வாதியார் கிட்டயா கருத்து கேப்பாங்கப்பு???

“இனிமே அவர பாக்க முடியாது”….இதை கேட்டவுடன், என் மனதில் தோன்றியதை அப்படியே எழுதினால்…

“சார் சார் இதெல்லாம் கொஞ்சம் ஓவர்! ஒரு கலைஞரா இளையராஜா தன்னோட கலைய மக்கள் முன்னாடி கொண்டு வந்தாரு. என்னமோ அவர் கோவிச்சிக்கிட்டு வீட்ல அடைஞ்சு கெடந்தா, இசைக்கு வேற வழி இல்லாம மக்கள் தவிப்பாங்கனு நீங்களே தப்பு கணக்கு எல்லாம் போடாதீங்க. நீங்க இப்படி பேசினது அவருக்கு தெரியுமா?? அடுத்த வாரம் கூட ஒரு கச்சேரிக்கு கை நீட்டி காசு வாங்கி இருக்காரு போல”

‘Beep ‘ சாங்:

தாமரை எழுப்பிய அதே கேள்விகள் தான் என் மனத்திலும் தோன்றியது. வழி வழியாக பெண்ணை இழிவு செய்வதை ஒரு சாதரணமான விஷயமாக பார்த்து வரும் தமிழ் திரைத் துறையில், சிம்புவின் இன்னொரு இழிவான வெளிப்பாடுதான் இந்த ‘Beep ‘ சாங்.

அடக்கம், அச்சம், மடம், நாணம் என்ற பெயரில் பெண்ணை அடிமைப் படுத்தும் சமூகத்திற்கு இனிதே துணைப் போகும், தமிழ் திரைப்படங்களுக்கு….இது ஒன்றும் புதிதில்லையே!

சமூகப் பிரச்சனைகளில் இருந்து விலகியே இருக்கும் தமிழ்  சினிமா-1

சமூகப் பிரச்சனைகளில் இருந்து விலகியே இருக்கும் தமிழ்  சினிமா-2

சமூகப் பிரச்சனைகளிலிருந்து விலகியே இருக்கும் தமிழ் சினிமா – 3

இது மாதிரியான ‘கலைநயம் மிகுந்த’ வெளிப்பாடுகளில் மூழ்கிக் கிடக்கும் சமூகமும்….இதை ஒரு பெரிய விஷயமாகவே கருதவில்லை.

இப்படி இருக்க…இந்த அனைத்து சர்ச்சையும், போராட்டமும் ….செவிடன் காதில் ஊதிய சங்கு போலவே எனக்கு தோன்றுகிறது!

அப்படியே இந்த சர்ச்சைகளைப் பார்த்து, தமிழ் திரைத்துறை திருந்துமானால், ‘item’ பாடல்களும், பெண்களை இழிவு படுத்தும் இரட்டை அர்த்த ‘நகைச்சுவைகள்’, போன்ற ‘சுவாரசியமான’ விஷயங்களும்…சுவடின்றி அழிய வாய்ப்புண்டு.

அஜித் பற்றி…

“இதெல்லாம் எதுக்கு எழுதிகிட்டு..,ரொம்ப offensive comments எல்லாம் வரப்போகுது”, என ராஜ் கூறிய போதும், புலம்ப ஒரு பதிவு எழுத முடிவு செய்துவிட்டேன்…வெகு நாட்களாக புலம்ப நினைத்த இதைப் பற்றியும் எழுதுவோமே என…

சமீபத்தில் வேதாளம் திரைப்படம் பார்த்தேன் (அதே தான்…வெட்டியாய் இருந்த போது, காட்சிகளை ஓட்டி ஓட்டி பார்த்தது!!)

அவரின் முந்தையப் படங்களைப் போல், இதிலும் அஜித் நடிக்க எத்தனித்து, அபாரத் தோல்வி அடைந்திருந்தார்.

ஒவ்வொரு முறை அஜித் திரையில் வரும்போதும், “நம்ம ஊரு ஜார்ஜ் க்ளூனி (George Clooney)” என்ற ‘பாராட்டு’ தான் நினைவுக்கு வந்தது. ஜார்ஜ் க்ளூனி மாதிரி சால்ட் & பெப்பர் நிறத்தில் முடி இருந்த ஒரே காரணத்தினால், இந்த ஒப்பீட்டை செய்தவர், ஒன்று ஜார்ஜ் க்ளூனியை பார்த்திருக்க மாட்டார் அல்லது வயதான தோற்றத்தில் இருந்த அஜித்தின் புகைப்படத்தைக் காட்டி ஜார்ஜ் க்ளூனி என யாரோ அவரை ஏமாற்றி இருக்கிறார்.

சரமாரியாக அஜித்க்கு வழங்கப் படும் இன்னொரு ‘பாராட்டு’, “அவர் ரொம்ப நல்லவர்”

(இங்கு ‘நல்லவன்’ என்பதற்கான அளவுகோல் என்ன என்பது இன்னொரு புறம்)

அவர் சொந்த வாழ்க்கையில் நல்லவராகவே இருக்கட்டும்…ஆனால் அது எப்படி அவரின் தடுமாற்றம் நிறைந்த ‘நடிப்பை’ நியாயப்படுத்தும்?
இது எப்படி இருக்கிறதென்றால்…ஒருவர் வேலை செய்யும் அலுவலகத்தில், செய்யும் வேலை, பிழைகள் நிறைந்ததாக இருக்கிறது; இதனால் வேலையில் கணிசமான பண நஷ்டமும் ஏற்படுகிறது. அதற்கு விளக்கம் கேட்கப் படும் போது , ‘என்னங்க நான் எவ்வளவு சமூக சேவை செய்யறேன் தெரியுமா…எனக்கு ‘நல்லவன்’ ன்னு ஒரு பட்டப் பெயர் கூட இருக்கு தெரியுமா?”, எனக் கூறுவதுபோல் உள்ளது.

“இப்படி புலம்புவதால்…என்ன நடக்கப் போகிறது?”, என பின்னூட்டமிட விரும்புபவர்களுக்கு…
“இந்த பதிவுல விமர்சிக்கப் பட்டவங்க இத படிப்பாங்களா, படிச்சிட்டு ஏதாவது change ஆகணும்னு யோசிப்பாங்களா, சரியான பேத்தல்னு தூக்கி எறிவாங்களா, இங்க எழுதப் பட்ட பிரமுகர்களின் ரசிகர்கள் என்ன நினைப்பாங்க, என்னனு பின்னூட்டம் இடுவாங்கனு யோசிச்சு இந்த பதிவ எழுதல. ரொம்ப நாளா புழுங்கிகிட்டு இருந்த விஷயங்கள பதிவா தொகுக்க ஆசைப்பட்டேன். அவ்வளவுதான்!

வெளிவந்து பல வாரங்கள் ஆன போதிலும், இதைப் பற்றி ஒரு பதிவு எழுதியே ஆக வேண்டும் என முடிவு செய்தேன்.
இந்த பீடிகை 36 வயதினிலே படத்தில் இடம் பெறும் ‘வாடி ராசாத்தி’ பாடலுக்குத்தான்.

படத்தின் பாடல்கள் வெளிவந்த போதே, என் மனத்தைக் கவர்ந்த பாடல் இது. சிறிய பாடல் என்ற போதிலும், பளிச்சென தென்பட்டு, கேட்பவரை ஒரு நிமிடம் நிறுத்தி யோசிக்க வைக்கும் வரிகள் இவை…

“தங்கமுனு ஊரு உன்ன மேல தூக்கி வைக்கும்
டிண்டுகல்லு பூட்டு மாட்டி பூட்டி வைக்கும்”

“பொட்ட புள்ள போக உலகம் பாத போட்டு வைக்கும்
முட்டு சந்து பாத்து அந்த ரோடு போய் நிக்கும்
படம் காட்டும் ஏமாத்தி; கலங்காத ராசாத்தி”

இந்த வரிகள் கேட்கும் போதெல்லாம், கண் முன் வந்து நிற்பவை என் கல்லூரி நாட்களும், வேலை செய்ய தொடங்கிய நாட்களும் தான்.
சிறிது நன்றாகவே படிப்பேன்; நல்ல மதிப்பெண்கள் எடுப்பேன். மதிப்பெண் பட்டியலை வீட்டில் காட்டிய போதெல்லாம், பாராட்டுகளை தொடர்ந்து, பெரும்பாலான நேரம் இடம் பெரும் ஒரு வசனம், “எவ்வளவு பெருமையா இருக்கு தெரியுமா அனு. கல்யாணம் கட்டி குடுக்கும் போது, பொண்ண நல்லா வளத்தோம்னு ஊரே மெச்சிக்கும். படிப்புல காட்டற இதே ஆர்வத்த, போற வீட்லயும் காட்டி, நல்ல பேர் வாங்கணும்”. இது என் அம்மா மட்டும் அல்லாது, அந்த தருணத்தில் உடன் இருக்கும் பெரியம்மாக்களும், மற்ற பெண் உறவினர்களும்.
“இது மாதிரியே மார்க் எடுத்து மேலும் மேலும் படிச்சு, உனக்கு பிடிச்ச வேலைல உக்காரணும்”, என்ற வசனத்தை அன்று எதிர்பார்த்தேனா தெரியவில்லை…அனால் இன்று யோசிக்கும் போது , ஏன் ஒருவர் கூட அதை சொல்லவில்லை என நினைக்கத் தோன்றுகிறது.
இப்படி பெண்ணடிமைத்தனத்தை தவறாமல் புகட்டிய, புகட்டிக் கொண்டிருக்கும் ‘அனுபவம்’ நிறைந்த பாட்டிகளும், அம்மாக்களும் நிறைந்திருக்கும் சமூகத்தில், மூதாட்டிகள் சேர்ந்து,
“ஊரே யாருன்னு கேட்டா, உன் பேர மைக்கு செட்டு போட்டு உறுமி காட்டு”, எனப் பாடுவது, ஒரு மருமலர்ச்சியாகவே எனக்கு தோணிற்று.
“ஆமாம்ல…ரொம்ப கேவலமான சிந்தனைகளோட நாங்க எங்க வாழ்க்கைய கழிச்சிட்டோம். இனியாவது யாரும் எங்கள மாதிரி கெணத்து தவளையா இருக்காதீங்க”, என இந்த தலைமுறை பெண்களுக்கு சென்ற தலைமுறையினர் கூறுவது போல் இப்பாடல் அமைந்ததில் எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சி. ஓரிரு முறை அவ்வரிகள் ஒலிக்கும் போது, என் கண்கள் கலங்கியது மறுக்க/மறைக்க முடியாத உண்மை.

36 vayathinile

என்னை பெரிதாக மகிழ்ச்சியில் ஆழ்த்திய அடுத்த விஷயம், இப்படத்தின் பாடலாசிரியர். விவேக் என்ற ஒரு புதிய கலைஞர். முதலில் கேட்ட போது, தாமரையின் கைவண்ணமாக இருக்கும் என நினைத்தேன். இப்பொழுதுதான், ஓரிரு வாரங்கள் முன்னர் விவேக்கின் வரிகள் என தெரிந்தது.
பெண்ணியம் பேச ஆரம்பித்த காலத்திலிருந்தே, “பெண்ணடிமைத்தனத்தை அகற்ற, ஆண்களின் பங்களிப்பு மிக அவசியம்”, என்ற எண்ணம் என் மனதில் பதிந்திருந்தது. “புத்திசாலி பொண்டாட்டியா…ஆள விடுப்பா“, “பெண்ணியம் எல்லாம் பொம்பளைங்க பிரச்சனை பாஸ்“, “புருஷலட்சணமா…Bullshit” போன்ற பதிவுகள் கூட அவ்வெண்ணத்தின் வெளிப்பாடே.
அதனாலேயே பெண்ணியம் அல்லது பெண் விடுதலை பற்றி பாடல் வரிகள் எழுதும் பாடலாசிரியர்கள் மீது எனக்கு ஒரு தனி மரியாதை உண்டு.
இந்த பாடலில், ‘பெண்ணே விழித்திடு’, ‘முன்னேறிச்செல்’ என்ற வரிகளை, சமூகத்தின் ஏமாற்று வேலையை முன்வைத்து அழுத்தமாக கூறியது…அழகுக்கு அழகு சேர்ப்பது போல் இருந்தது.

இந்த இரு அம்சங்களை பாராட்டும் அதே நேரத்தில், இந்த பாடல், பட்டி தொட்டிகளில் ஒலிக்க வைத்த சந்தோஷ் நாராயணனுக்கும், இப்பாடல் இடம் பெற 36 வயதினிலே என்ற ஒரு அழகிய படத்தை இயக்கிய ரோஷன் ஆண்ட்ரூஸையும் பாராட்டியே ஆக வேண்டும்.

இப்பாடலும், படமும் குறுஞ்சி மலர் போல் இல்லாது, இன்னும் பல பெண் எழுச்சி திரைப்படங்களுக்கு அடிக்கல் நட்டால், பெருமகிழ்ச்சி அடையும் கூட்டத்தில், நானும் நிச்சயமாய் இருப்பேன்.

ஞாயிற்றுக் கிழமை…இரவு உணவு முடித்து விட்டு, மிச்சம் இருந்த இரண்டு மணி நேரத்தை கழிக்க என்ன செய்யலாம் என தொலைக்காட்சிப் பெட்டியை புரட்டிக் கொண்டிருந்த தருணம். டெண்ட்கொட்டா (Tentkotta) என்ற ஒரு IPTV சேவையில் புதுத் தமிழ் படங்கள் பார்ப்பது வழக்கம். அப்படி ஏதாவது திரை அரங்கில் பார்க்காத, ஆனால் நல்ல படம் என விமர்சிக்கப் பட்ட படங்கள் வந்துள்ளதா என தேடினோம்.

சாதரணமாக திரை விமர்சனங்களுக்கு, தமிழ் டாக்கீஸ் (Tamil Talkies) வலைத்தளத்தை சற்று அதிகமாகவே நம்புவோம். அந்த தளமும் நல்ல படம் என விமர்சித்தது , ‘சென்னை உங்களை அன்புடன் வரவேற்கிறது”.

அன்று டெண்ட்கொட்டா தளத்தில் அப்படம் வந்திருந்ததால் அடுத்த இரண்டு மணி நேரத்தை அப்படத்தை பார்த்து செலவழிக்க முடிவு செய்தோம்.
இரண்டு மணி நேரப் படங்கள் பார்ப்பதே குதிரைக்கொம்பாய் உள்ள இந்த கால கட்டத்தில், 2 மணி நேரம் மற்றும் 3 வினாடிகள் தான் இப்படத்தின் நீளம் என பார்த்த உடன், நிம்மதி பெருமூச்சு விட்டோம்.

படமும் ஆரம்பித்தது…

Chennai Ungalai Anbudan Varaverkirathu

முதல் ஐந்து நிமிடத்திற்கும் அடுத்ததற்கும் எந்த வித சம்பந்தமும் இல்லாத படி முதல் 15-20 நிமிடங்கள் நகர்ந்தன.
கதைக்களத்துக்குதான் அடித்தளம் போடுகிறார் இயக்குனர் என நினைத்தோம். “தப்புக்கணக்கு போடவேண்டாம்…இப்படித் துண்டு துண்டான காட்சிகளின் கோர்வை தான் இந்த படம்”, என இயக்குனர் சிறிது உரக்க சொல்லி இருந்தால், படத்தை நிறுத்தி விட்டு, அமெரிக்கத் தொடர்கள் எதையாவது பார்த்திருப்போம்.

படத்தின் கதாப்பாத்திரம் எதுவும் மனதில் பதியாததனால், பெயர்களும் நினைவில் இல்லை. ஆனால் பாத்திரங்களின் கோமாளித்தனமும் முட்டாள்தனமும் சற்று தெளிவாகவே நினைவில் உள்ளதே, இப்பதிவு எழுத வழிவகுக்கிறது.
>> முதலில் பெரும் நெருடலாய் படம் முழுக்க நிற்பது…பாத்திரங்களின் குடிப்பழக்கமும், புகை பிடிக்கும் பழக்கமும்.
கதைக்களம் இதுதான்…சினிமாவில் வாய்ப்பு தேடி சென்னைக்கு வரும் 3 இளைஞர்கள். பெரிதாக பண வசதி எதுவும் இல்லாதவர்கள்; கிராமங்களில் இருந்து திரை உலகில் பிரபலமாக வந்தவர்கள். அவசர பண தேவைகளுக்குக் கூட, நண்பர்கள், தெரிந்தவர்களிடம் எதிர்பார்க்க வேண்டிய சூழ்நிலை. அவசிய தேவைகளுக்குப் பணமின்றி தவிக்கும் காட்சிகளை, பார்ப்பவர்களின் அனுதாபத்தை சம்பாதிக்க படத்தில் வைத்த இயக்குனர், மதுவிற்கும், புகைக்கும் மட்டும் கதாப்பாத்திரங்களுக்கு குறை எதுவும் இல்லாத படி பார்த்துக் கொள்கிறார். நண்பனின் தேவைக்கு அலைப்பேசியை கொடுக்கத் தயங்கும் கதாப்பாத்திரம், அமுத சுரபி போல் மது பாட்டில்களை இறக்குமதி செய்து, காகம் போல் தெரிந்தவரை எல்லாம் அழைத்து பகிர்ந்துக் கொள்வது…நெருடலின் உச்சக்கட்டம்!!!

>> இந்த குடிப்பழக்கமும், அதன் காரணமாய் நடக்கும் பிரச்சனைகளே இரண்டு மூன்று தடவை வீடு காலி செய்ய வேண்டிய நிலைமைக்கு கதாநாயகர்களை தள்ளுகிறது. ஆனால் ஒவ்வொரு முறை உறங்க வீடு தேடி அலையும் போதும், பின்னணி இசை கொடுக்கும் பிம்பமோ…”பசங்கபாட்டுக்கு கம்முனு தான் இருந்தாங்க…ஆனாலும் வீட்ட விட்டு தொரத்தி அடிக்கப் பட்டாங்க. இப்ப வேற வழி இல்லாம நடு ரோட்டுல நிக்கறாங்க”

>> திரைப்படத்தில் பெண்வாசம் தென்பட வேண்டுமே என முடிவு செய்து மூன்று கதாப்பாத்திரங்களை புகுத்தி உள்ளார் இயக்குனர். ‘முக்கியமான’ பாத்திரத்தில் வரும் ஒரு பெண், ஒரு ஆணிடம் தன் மனதை பரி கொடுத்து, கர்பமாகிறாள். வழி வழியாக வரும் தமிழ் படங்களைப் போலவே…இதிலும் அவன் அவளை பயன்படுத்திக் கொள்ள மட்டுமே காதல் வார்த்தைகள் பேசுகிறான் என தெரிந்த போதும் அந்த பெண் அவனிடம் தன் ‘கற்பை இழக்கிறாள்’. முதலில் சிறிது கெஞ்சுகிறாள், அவன் கலைத்துவிட சொல்கிறான்…
பின்னர் கலைக்க மனம் வராது, குழந்தையை பெற்றுக்கொள்ள முடிவு செய்கிறாள். ஆனால் காதலனுக்கு பிரச்சனை எதுவும் கொடுக்காமல், காவல் துறையிடமும் செல்லாமல், கதையிலிருந்தே கழண்டு கொள்கிறாள்.

>> நிறை மாத கர்பிணி ஆன உடன், மீண்டும் காட்சி அளிக்கிறாள். அவள் நிர்கதியாய் நிற்பது தெரிந்து, வேலையில்லாத கதையின் நாயகர்களில் இருவர், அவளுக்கு வீடு பார்த்துக் கொடுக்கின்றனர். “யாரு குடுக்கறாங்க துட்டு”?…பெரிய தொகை எதுவும் கிடைத்தது மாதிரி தெரியவில்லை. ஆனால் எங்கோ உருண்டு புரண்டு பிரச்னையை தீர்த்தார்கள் என யூகித்துக் கொள்ள வேண்டும்.
இந்த காட்சி முடிந்த கையுடன், மீண்டும் யாரோ ஒருவர் வீட்டு மொட்டை மாடியில் சரக்கு பார்ட்டி.

>> அடுத்த நெருடல்…பாபி சிம்ஹாவின் பாத்திரம். ஒரு 6-7 முறை விவேகானந்தரின் படத்தைப் பார்த்து, கையை தூக்கியபடி, ஏதோ படிக்க எத்தனிக்கிறார்.
அதற்குள் வீட்டிலிருக்கும் மற்ற நண்பர்கள் குறுக்கிட, அவரின் சூளுரைக்கும் தெம்பு தொங்கிப் போகிறது. இங்கு அனுதாபம் ஒரு துளி கூட தலை தூக்க மறுக்கிறது. ஒரு ஊக்குவிக்கும் சொற்றடர் என்பது…ஒரு முறை படித்த உடன் பளிச்சென மனதில் பதியவேண்டும்.
பத்து பதினைந்து முறை வாய் விட்டு படித்தும் மனதில் பதியாததெனில், அதில் ஊக்குவிக்கும் அம்சம் எதுவும் இருப்பதாய் தெரியவில்லை.
மேலும்…யோசிபபதற்கோ, சிந்தனை பிறப்பிற்கோ , ஒரு இடம் தகுந்ததாக இல்லாத போது, இடத்தை மாற்றுவது ஒரு எளிதான தீர்வாகப் படுகிறது. தடங்கல்கள் வரும் எந்த தருணத்திலும், பாபி அந்த எளிதான தீர்வை எடுப்பதில்லை.

>> ஒரு காட்சியில் கதையின் முக்கிய பெண் கதாப்பாத்திரத்தை ‘சீரழித்த’ ஆண், அவன் நண்பர்களிடம் வயாகரா பற்றி பேசுகிறான். அது எங்கு கிடைக்கும் என கேட்டபடி, காட்சி முடிகிறது. அடுத்த காட்சியில், அவன் குழந்தை படத்தை பார்த்துவிட்டு…அந்த பெண்ணை தேடி செல்கிறான். அவன் மனம் திருந்தி விட்டானா அல்லது வயகராவை பயன் படுத்த ஒரு வழியை கண்டுபிடித்தானா என புரியவில்லை.

இத்தனை நெருடல் மட்டுமே நிறைந்த படத்திற்கு…தமிழ் மக்கள் 120 ரூபாய் செலவு செய்து, திரை அரங்கிற்கு வந்து, கதாப்பாத்திரங்களைப் பார்த்து அனுதாபம் படுவர் என நினைத்து படத்தை இயக்கிய இயக்குனருக்கு மட்டுமே என் அனுதாபங்கள்.

‘அஞ்சான்’ தான் இந்த பதிவு எழுத தூண்டுதலாய் இருந்தது எனக் கூறுவதில் தவறொன்றும் இல்லை என்றே நினைக்கிறேன்.
பதிவெழுதத் தூண்டியது வேண்டுமெனில் அப்படத்தினால் நிகழ்ந்த நல்ல காரியமென கூறலாம்….ஆனால் இதில் ஒரு வரி கூட அஞ்சான் புகழ் பாடாது 😦 பீடிகை கொஞ்சம் ‘too much’ ஆகத்தான் உள்ளது!! மேட்டேர்க்கு வரேன் 😉

இந்த திரைப்படங்களில், மது அருந்தும் காட்சியோ அல்லது புகைப்பிடிக்கும் காட்சியோ வரும் போதெல்லாம், கூடவே நந்தியாய் வந்து நிற்பது, ‘புகைப்பிடித்தல் உடல் நலத்திற்கு கேடு; மது அருந்துதல், உடலுக்கு நல்லதில்லை’ மாதிரியான வாசகங்கள்.

vip still showing warning

இந்த வாசகம் எந்த காட்சியிலெல்லாம் வர வேண்டும் என யார் முடிவு செய்வார் என தெரியவில்லை (ஆராயவும் ஈடுபாடு இல்லை). ஏதாவது புகை போல் காட்சியில் இடம் பெற்றாலே, இவ்வாசகம் வர வேண்டும் என விதிமுறை இருக்கும் போலும்; எந்த திரைப்படம் என நினைவில்லை….ஆனால் அன்று பார்த்த ஒரு படக் காட்சியில் ஒரு அம்மணி சம்பராணி புகைப்போட, ‘புகைப்பிடித்தல் உடல் நலத்திற்கு கேடு’ என்ற வாக்கியம் சட்டென தோன்றியது! சம்பராணி புகை உடலுக்கு நல்லதென, பண்டிகை தினங்களில் என் வீட்டில் போட்டதுண்டு..அந்த விதத்தில் இந்த எச்சரிக்கை கொஞ்சம் இடிக்குதே!!

இந்த வாசகங்கள் அவசியமா, ஏதாவது பயன் உள்ளதா போன்ற கேள்விகளுக்கு இப்பதிவு விடை அளிக்காது. புகைப்பிடிக்கும் என் நண்பர்கள் யாரும் இவ்வாசகங்களை பார்த்து புகைப்பிடித்தலை நிறுத்தியதாய் தெரியவில்லை.
இவ்வாசகங்களை பார்த்த பின், எனக்கும் மது அருந்தும் போது, குற்ற உணர்வு வந்ததாய் நினைவில்லை. பல முறை சரக்கு பார்ட்டிகள் நடந்த போது கூட, ‘மங்காத்தா’, ‘அயன்’ போன்ற படங்களின் மது/போதைப் பொருள் பயன்படுத்தப் படும் பாடல் காட்சிகள் இடம்பெற்றதுண்டு; அதனுடன் அந்த எச்சரிக்கை வாசகங்களும் வந்த வண்ணமே இருக்கும்.

‘மங்காத்தா’ எனும் போது , நினைவிற்கு வரும் இன்னொரு ‘செயல் பிழை’ இது. ‘இது அம்பானி பரம்பரை’ பாடல் இடம் பெரும் போது, ‘மது பழக்கம் உடல் நலத்திற்கு கேடு’ என்ற வாசகம் தோன்றும். அதுவே ‘விளையாடு மங்காத்தா’ பாடலில் போதைப் பொருள் வசப்பட்டு அஜித் நடனம் ஆடும் போது , எச்சரிக்கை வாசகங்கள் இடம் பெறவில்லை.
இதே போதைப் பொருள் பயன்பாடு, பயப்படும் அளவிற்கு ‘வாரணம் ஆயிரம்’ படத்திலோ, பாடல் காட்சிகளிலோ வரும் போது கூட எச்சரிக்கைகள் ஒளிபரப்பாவதில்லை.

smoking surya and ajith

‘போதைப்பொருள் எல்லாம் அவ்வளவு ஈஸியா கிடைக்கறதில்ல சார்’அல்லது ‘தண்ணி, தம் அளவுக்கு இது ஒன்னும் பெருசா தீங்கு செய்யாது’ அல்லது ‘இப்ப வர்ற எச்சரிக்கையே சல்லி காசுக்கு பயனில்ல…இதுல இன்னொன்னு புதுசா கொண்டு வரணும்னா…பட்ஜெட்ல துண்டு விழும்பா” மாதிரியான ஏதாவது அபத்தமான காரணங்கள் இருக்குமோ எனத் தோன்றும்.

சரி எது எப்படியோ இருக்க, ஒரு கற்பனை. இந்த புகைப்பிடித்தல், மது அருந்துதல் போன்ற பழக்கங்களைப் பற்றி எச்சரிப்பது போல், திரைப்படங்கள் எதைப்பற்றி எல்லாம் எச்சரிக்க ஆரம்பிக்கலாம்?

//வெளையாட்டுப் பசங்க” என சிரித்தபடி தட்டிக்கழிக்கும் பெற்றோரா நீங்கள்? ஊர் உங்களை பார்த்து காறித் துப்புவதற்கு முன், குட்டிச்சுவற்றில் அமர்ந்து ‘விளையாடிக் ‘ கொண்டிருக்கும் உங்கள் மகனிடம் உரையாடுவது நல்லது//

//தலைவர் சொல்லிட்டாரு…நாமும் இப்படித்தான் இருக்க வேண்டும்” என சபதம் எடுக்கும் முன்,நினைவில் கொள்க: வெட்கப் பட்டு தலை குனிந்து அடக்கத்தின் சொரூபமாய் நீங்கள் நடக்கும் போது, எதிரில் வருபவர் மீது இடிக்கும் அபாயத்துடன் சேர்த்து, எதிர்காலத்தில் வரும் பிரச்சனைகளை எதிர் கொள்ளும் துணிவையும் வளர்த்துக் கொள்ள தவறுகிறீர்கள்//

//இதற்கு பதில்…உங்கள் குழந்தைக்கு புரியும் படி, வீட்டின் பண நிலைமையை விளக்கினால், உங்கள் மன உளைச்சல் குறைவதுடன், அக்குழந்தைக்கும் சிறு வயதிலேயே சமூகப் பார்வையை கற்றுத் தருகிறீர்கள்//

//இது போன்ற படங்களை நீங்கள் ஹிட் ஆக்கும் வரையில், இப்படிப்பட்ட ‘தரமான’ படங்கள் உங்களை தொடர்ந்து ‘ஹிட்’ செய்துக்கொண்டே இருக்கும்//

//இது தான் புது ஸ்டைல் என உங்கள் குழந்தைகள் ஈர் குச்சியை வைத்து முயற்சி செய்து, தொண்டைக்குள் சிக்கிக் கொண்டால், சூர்யாவோ லிங்குவோ உதவிக்கு வரமாட்டார்கள்//



//இப்படி பேக்கு மாதிரி நடந்து கொள்வது தான் பசங்களுக்கு பிடிக்கும், அதுதான் ‘cute’ என நீங்களும் copy அடிக்க ஆரம்பிக்கும் போது, பசங்க என்ன, ஊரே உங்களை அப்படித்தான் பார்க்க ஆரம்பிக்கும்//

//இவரின் ஒவ்வொரு நொடியையும் அவரே உருவாக்கி இருக்கலாம்…அதற்காக அவர் ‘நடிக்கும்’ மொக்கை படத்தை எல்லாம் பார்க்க, கஷ்டப்பட்டு சம்பாதித்த உங்களின் ஒவ்வொரு காசையும் வீணாக்க வேண்டுமா என யோசிப்பது நன்று//

“கேக்க எல்லாம் சூப்பராத்தான் இருக்கு. இத எல்லாம் எவன் படிக்கப் போறான்”, என கேள்வி எழுப்புபவர்களுக்கு,
திருந்த வேண்டும் என நினைப்பவன், எச்சரிக்கை வாசகம் எதையும் படிக்காமலே உணர்ந்து செயல் படுவான். “எனக்கு எல்லாம் தெரியும்”, என நினைப்பவன், ஒரு வரியோ, 10 வரிகளோ, எது வந்தாலும், கண்டுக்கொள்ள மாட்டான்.

அதனால் சினிமாக்களில் வரும் எச்சரிக்கைகளால் திருந்தியவர் எண்ணிக்கை கணிசமானதாக இருந்தால்…அந்த உக்தியை பயன்படுத்தி, இன்னும் நிறைய ‘மெசேஜ்’ களை நம் சினிமாக்கள் வழங்கலாம். அப்படி ஒரு திட்டம் அமலுக்கு வருமெனில், நல்ல சினிமாக்களின் ரசிகையின் பரிந்துரைகள் இவை.

‘வாகை சூட வா’

இந்த படப்பாடல்கள கேட்டதுல இருந்து…கட்டாயம் இசையமைப்பாளர் ஜிப்ரானுக்கு ஒரு சபாஷ் தெரிவிக்கிறா மாதிரி பதிவு எழுதனும்னு ஆசைப்பட்டேன்.
“என் பதிவுலக வரலாற்றில் இது புதிய முயற்சி”னு எல்லாம் தம்பட்டம் அடிக்கலீங்க!!
ஏதோ நல்ல விஷயங்கள் கேட்டா, படிச்சா, மத்தவங்களோட பகிர்ந்துகிட்டா என்ன தப்புன்னு…எழுத உக்காந்துட்டேன்.

எவ்வளவோ படங்கள் இருக்கும் போது இந்த படத்தோட பாடல்கள் மட்டும் ஏன்னு கேட்டீங்கன்னா, ரெண்டு மூணு காரணங்கள் சொல்லலாம்…

முதல்ல ஒரு புது திறமை வெளிச்சத்துக்கு வந்திருக்கறதுல ஒரு சந்தோஷம்.

அடுத்தது அந்த பாடல் வரிகள்; சாதரணமா தெரியாத மொழியா இருந்தா இசைய ரசிப்பேன்…நம்ம மொழில பாடல்கள கேக்கும் போது, நல்லிசையோட சேந்து நல்ல பாடல் வரிகளும் இருந்தா அவ்வளவு சந்தோஷப்படுவேன்.

சாதரணமா கிராமத்து பின்னணில எடுக்கற படங்கள்ல கதாநாயகிகள் (கதையின் நாயகிகள் இல்லீங்க….படத்துல வரும் மத்த பொண்ணுங்கள விட ரெண்டு மூணு சீன் ஜாஸ்தியா வரும் பெண்கள்) பாடற பாடல்கள்ல ‘தாலிய குடு’, ‘தூக்கு கயிற குடு’, ‘இன்னும் பத்து ஜென்மத்துக்கும் உன் கழுத்ததான் அறுக்கணும்’னு ஆம்பளைங்க முதுக சொறிஞ்சிட்டு இருப்பாங்க. அந்த மாதிரியான நெருடல்கள் இந்த பட பாடல்கள்ல தென்படவே இல்லன்னு தான் சொல்லணும்.

பிஞ்சு உள்ளங்களின் ஏக்கம், காதலியின் கிண்டல் கலந்த காதல், ஏழை மக்களின் கைய்யறு நிலை…மாதிரியான பல தருணங்கள, பாடல் வரிகளா வைரமுத்து சமைச்சிருகாருனா…இசைஅமைப்பாளர் ஜிப்ரான், அத பாடல்களா தங்கத்தட்டுல பரிமாறி இருக்காருன்னுதான் சொல்லணும்.

ஒவ்வொரு பாடல பத்தியும், அத கேக்கும் போது கெடைச்ச ஆனந்தத்த பத்தியும் எழுதறதுக்கு முன்னாடி நண்பர் கார்த்திக்கு (milliblog தளத்தில் பாடல் விமர்சனங்கள் எழுதுபவர்) நன்றி சொல்லணும்.

ஒரு புது ஹோட்டெல பாக்கறோம்….அங்க சாப்பாடு try பண்ணலாமா வேணாமானு ஒரு கொழப்பம் இருக்கும். நண்பர் ஒருவர் வந்து, “தாறுமாறா இருக்குங்க…அந்த கோழி பிரியாணி taste இன்னும் நாக்குல இருக்குனா பாருங்களேன்”,னு சொல்றாரு. அங்க சாப்பிட்டதுக்கு அப்பறம்…”நண்பர் சொன்னா மாதிரி ஒன்னும் பெருசா இல்ல”னு தோணும். ஆனா நண்பர் சுவைச்சு பாத்து சொன்னதுனாலதான…உங்களுக்கு “செரி try பண்ணி தான் பாப்போமே”னு தோணிச்சு??

அதே மாதிரிதான்….இங்க பாட்டு விஷயத்துல நண்பரா வந்து கைக்கொடுக்கராறு நம்ம milliblog கார்த்திக்.

சரி திரும்ப விஷயத்துக்கு வரேன்…
முதல்ல நம்ம சின்மயீ தேன கலந்து கொடுக்கற ‘சர சர சாரகாத்து’ பாட்டு…
இந்த பாட்ட கேட்ட மாத்திரத்துல, ‘கிளிமஞ்சாரோ’ பாடினவங்களா இவங்கன்னு ஆச்சரியம் கட்டாயம் தோணும்.
ரொம்ப ஆடம்பரம் எதுவும் இல்லாம, மெல்லிய காத்துபோல ஒரு பாட்டுனா….படத்துல இத சொல்லலாம்.

“சர சர சாரகாத்து வீசும்போது
சார பாத்து பேசும்போது
சார பாம்பு போல நெஞ்சு சத்தம் போடுதே”

அப்பறம் நடுவுல ஒரு எடத்துல,

“…மொடக்கத்தான் ரசம் வச்சு மடக்கத்தான் பாக்கறேன்
ரெட்டை தோசை சுட்டு வச்சு காவ காக்குறேன்”

என்னத்த சொல்ல…பாட்டு முடிவுல யாரு கிறங்கினாங்கன்னு தெரியல….ஆனா நான் கிறங்கி விழுந்துட்டேன்!!

அடுத்தது ‘செங்க சூளை காரா’…

இந்த பாட்ட அனிதானு ஒரு பாடகி பாடி இருக்காங்கன்னு நான் நம்பவே இல்ல. நான் புடிச்ச முயலுக்கு மூணு காலுன்னு அனுராதா ஸ்ரீராம புடிச்சு தொங்கிகிட்டு இருந்தேன். முக்கியமா நடுவுல வர்ற…

“…சுட்டும் சுட்டும் மண்ணு கல்லாச்சு; நட்ட நட்ட கல்லு வீடாச்சு” வரிகள கேக்கும் போது,
எனக்கு நம்ம ஆதி படத்துல வர்ற ‘ஒல்லி ஒல்லி இடுப்பே’ பாட்டும் அதுல அனுராதா ஸ்ரீராம் பாடற “…சிக்கி முக்கி நெருப்பே கிட்ட வர்றதேதுக்கு” வரிகளும் தான் நினைவுக்கு வந்தது.

இந்த பாட்டுல ரொம்ப பிடிச்ச இன்னொரு அம்சம்…

1.42 நிமிஷத்துல வரும் வரிகள்…

“அய்யனாரு சாமி.. அழுது தீத்து பாத்தோம்
சொரணை கெட்ட சாமி, சோத்ததான கேட்டோம்”

அப்பறம் 2.50 நிமிஷத்துல வரும் வரிகள்…

“அய்யனாரு சாமி கண்ண தொறந்து பாரு
எங்க சனம் வாழ உன்ன விட்டா யாரு”

“சாமின்னு ஏத்துக்கவும் முடியல…கல்லுன்னு ஒதுக்கவும் முடியல”னு அந்த மக்களோட கைய்யறு நிலைய, வரிகள்ல அழுத்தமா சொல்லி இருக்கற விதம்…கவிப்பேரசுக்கே உரிய ஒரு திறமை.
பாடல் வரிகளும், பாடிய குரலும், ஜிப்ரானின் இசையும்…சரியான கலவைல அமைஞ்சு, பாட்டுக்கு உயிர கொடுத்திருக்கு.

அடுத்தது கொழந்தைங்க பாடற ‘ஆனா ஆவன்னா’ பாட்டு…
A.R.ரெஹ்மான் இசையமைச்ச ‘அச்சம் அச்சம் இல்லை’….மாதிரியான ஒரு பாட்டு.
அந்த இந்திரா பட பாடல்ல, கொழந்தைங்க உலக அமைதிய பத்தி, நாளைய தினம் நல்லா அமையும்னு பாடறதெல்லாம், ஒரு நெருடலாவே பட்டது.

அதுக்கு மாறா இந்த ‘ஆனா ஆவன்னா’ பாட்டு, ரொம்ப யதார்த்தமா, கீழ்மட்ட நெலமைல இருக்கும் கொழந்தைங்க…அவங்க வாழ்க்கை முன்னேற என்ன வேணுமோ…அத பாடல் வடிவத்துல கேக்கறா மாதிரி அமைஞ்சிருக்கு.

“இளமையில் கல் என்று சொன்னால் அது செங்கல் சுமக்கும் வேலை அல்ல
எழுத்தை நாம் கற்று கொண்டால் இனிமேல் ஏழையல்ல”

அடுத்து ‘போறானே போறானே’ பாட்டு…கேக்க இனிமையான ஒன்னு. யதார்த்தமா அதே சமயத்துல ஒரு அழுத்தத்தோட இருந்த வரிகள்னா…

“பருவம் தொடங்கி ஆசை வச்சேன்
இல்லாத சாமிக்கும் பூசை வச்சேன்”

கிராமத்து கதைனா…முற்போக்கு சிந்தனை உள்ள வசனங்கள தேடி கண்டு புடிக்க வேண்டியிருக்கும். அப்படியே இருந்தா கூட அத ஊர் தலைவரோ, 70 -80 வயசுல ஒரு தாத்தாவோ இல்ல ஒரு படிச்ச இளைஞனோ தான் சொல்லுவாங்க.இங்க ஒரு change க்கு ஒரு பொண்ணு கடவுள் மறுப்பு பேசறது அழகு.

மத்த ரெண்டு பாடல்களும் குட்டி…அதே சமயத்துல கிண்ணுனு இருக்கும்!

இளையராஜாவால மட்டும்தான் பாடல்கள்ல கிராமத்து வாசனைய கொடுக்க முடியும்னு சொல்லிட்டு சுத்தறவங்க…’தஞ்சாவூர் மாடத்தி’ இன்னும் கேக்காதவங்களா இருப்பாங்க.

கடசியா ‘தைல தைல’….இது எப்படினா…பாட்டு ஆரம்பிக்கும், ‘அருமை’னு ரசிச்சு முடிக்கும் போது பாட்டும் முடிஞ்சிடும் 😦

இங்க வள்ளுவனின் ஒரு குறள் தான் நினைவுக்கு வருது
“உவப்பத் தலைக்கூடி உள்ளப் பிரிதல்
அனைத்தே புலவர் தொழில்”

மொத்ததுல ‘வாகை சூட வா’, மக்கள் மனசுல திரைப்பட வடிவத்துல வெற்றி வாகை சூடுமான்னு பொறுத்திருந்து பாக்கணும். ஆனா இப்போதைக்கு ‘பாடல்’ வடிவத்துல அபார வெற்றி மட்டும் நிச்சயம்!!

தமிழ் சினிமாவை கொஞ்சம் ஆர்வத்துடன் கவனிப்பவர்களுக்கு, சென்ற வாரம் ‘ஆரண்ய காண்டம்’ வெளிவந்தது தெரிந்திருக்கும். இன்னும் அதிகமாகவே கவனிப்பவர்கள்…அது சம்பந்தப்பட்ட தணிக்கைக்குழு செய்திகளை அறிந்திருப்பர்.
‘A ‘ சான்றிதழ் அளித்த பிறகும், 2 டஜனுக்கும் மேற்பட்ட பகுதிகளை நீக்கினால் மட்டுமே படத்தை வெளியிட முடியும் என உத்தரவிட்டது தணிக்கைக்குழு. இதில் உடன்பாடில்லாமல், படத்தின் தயாரிப்பாளர் திரு S.P.B.சரண், மேல் முறையீடு செய்து, வெற்றியும் பெற்று, இரண்டே பகுதிகள் நீக்க ஒத்துக்கொண்டு, படத்தை வெளியிட்டார்…

பெரும்பாலும் ‘எல்லா வயதினரையும் திருப்திபடுத்தும் படம்’, ‘குடும்பத்தோட போய் பார்க்கக்கூடிய படம்’ மாதிரியான விளம்பரங்கள் கொண்ட தமிழ் படங்களை பார்க்கும் பொழுது, “அட நாதாரி நாய்களா…உங்க அகராதில குடும்ப படம்னா என்னனு கொஞ்சம் விளக்கம் தரீங்களா”, என கேட்க தோன்றும்.
“உங்களுக்கெல்லாம் ‘U ‘ certificate கொடுத்த சென்சார் போர்ட செருப்பாலியே அடிக்கணும்”, என திட்டகூட தோன்றும்.
இந்த ஆரண்ய காண்ட சர்ச்சையை படித்த உடன், தணிக்கை குழு பற்றிய என் கருத்துக்களை பதிவாய் எழுதினால் என்ன என தோணிற்று.

முதலில் சென்சார் போர்டு எனப்படுவது என்ன…தெரிந்து கொள்ள ஆசைபட்டேன். அவர்களின் இணையதளத்தில் இருந்த பல அறிக்கைகளும், சொற்றொடர்களும், எனக்கு ஆச்சரியத்தை ஏற்படுத்தியது எனலாம்.
உதாரணத்திற்கு…
“Film censorship becomes necessary because a film motivates thought and action and assures a high degree of attention and retention as compared to the printed word. The combination of act and speech, sight and sound in semi darkness of the theater with elimination of all distracting ideas will have a strong impact on the minds of the viewers and can affect emotions. Therefore, it has as much potential for evil as it has for good and has an equal potential to instil or cultivate violent or good behavior”
மொழியாக்கம்…
‘திரைப்படம் ஒருவரின் எண்ணங்களையும் செயல்களையும் பெரிதும் ஊக்குவிக்கக் கூடியது; ஆகவே திரைப்பட தணிக்கை என்பது அவசியமாகிறது. ஒரு விஷயத்தை படிப்பதனால் ஏற்படும் தாக்கத்தைவிட பெருமளவு தாக்கத்தை எற்படுத்தும் சக்தி திரைப்படங்களுக்கு உண்டு. இருண்ட திரையரங்குகளில் கவனச்சிதறலுக்கு வாய்ப்புகள் மிகக் குறைவு; இத்தருணங்களில் நடிப்பும், வசனங்களும், மக்கள் மனதில் மிக ஆழமாய் பதியும் திறன்வாய்ந்தவை. ஒரு திரைப்படம் நன்மைகள் கற்பிக்கும் அதே அளவிற்கு தீய கருத்துக்களையும் மக்களிடம் கொண்டு செல்லும் வலிமையுடையது; நல்ல பழக்கங்களுடன், தீய எண்ணங்களையும் தோற்றுவிக்கவல்லவை’
.
பெரும்பான்மையான தமிழ் சினிமாக்களின் தரத்தை பார்க்கும் பொழுது, இந்த சொற்றொடர்கள், அவர்களின் இணையதளத்தில் வெறும் சொற்றொடராக மட்டுமே இருக்கிறது என்ற உண்மை நிலை அம்பலமாகிறது.

தமிழ் சினிமாவில் தொன்றுதொட்டு இருந்து வரும் சில காட்சிகளை பார்க்கும் பொழுது…தணிக்கைக்குழுவிற்கு எழுதினால் என்ன என தோன்றும். “தேவையில்லை…எம் இணையதளத்தில் ஏற்கனவே பதித்துள்ளோம்”, என சாட்டையடியாய் விழுந்தவை இவை…

“… the CBFC shall ensure that
i) anti social activities such as violence are not glorified or justified
iv) pointless or avoidable scenes of violence, cruelty and horror, scenes of violence primarily intended to provide entertainment
vii) human sensibilities are not offended by vulgarity, obscenity or depravity;
viii) such dual meaning words as obviously cater to baser instincts are not allowed;
ix) scenes degrading or denigrating women in any manner are not presented”

மொழியாக்கம்..
“தணிக்கைக்குழுவானது, திரைப்படங்களில்
* வன்முறை போன்ற சமூகவிரோத நடவடிக்கைகள்
* தேவையற்ற வன்முறை காட்சிகள், வதைத்தல், பொழுதுபோக்கிற்காக மட்டுமே திணிக்கப்பட்ட வன்முறை காட்சிகள்
* மனித உணர்சிகளை புண்படுத்தும் காட்சிகள்
* இரட்டை அர்த்தம் கொண்ட சொற்களின் பயன்படுத்தல்
* பெண்களை இழிவுபடுத்தும் காட்சிகள்
போன்றவற்றை தடுப்பதில் கவணம் செலுத்தும்”.

முழு பட்டியலை படித்து முடிக்கும்பொழுது, உங்களுக்கும், “என்னடா இது…அப்ப இந்த படம் தொடங்கறதுக்கு முன்னாடி வரும் U , A , U /A எல்லாம் வெறும் கண்துடைப்புதானா”, என தோன்ற வாய்ப்புகள் மிக அதிகம்.

வன்முறை பற்றிய விதிமுறைகளை படித்த பொழுது, என் கண்முன் வந்துபோனதெல்லாம், 10 -15 சுமோ கார்களும், அதில் இருந்து மந்தைமந்தையாய் குதிக்கும் அரிவாள் ஏந்திய குண்டர்களும், துப்பாக்கி சூடுகளும், குத்துயிரும் கொலையுயிருமாய் கிடக்கும் ஜூனியர் அர்டிச்ட்களும் தான். பெரும்பாலும் திரைப்படங்களில் வரும் நாட்டாமைகள் மற்றும் வில்லன்களின் சக்தியையும், அவர்களின் ஆள்பலத்தையும் காட்டமட்டுமே உலாவரும் வெத்து காட்சிகள் இவை. தேவையோ தேவையில்லையோ, இதனை ‘பிரமாண்டம்’ என விளம்பரப்படுத்துவதில் தொடங்கி, ‘ஜனரஞ்சகமான படம்’ என கூவி விற்று, 100 வது நாள் விழாவில் வந்து முடியும்.

அடுத்து மனித உணர்ச்சிகள் சம்பந்தப்பட்ட விதிமுறைகளுக்கு வருவோம்…
புணர்ச்சிக்கு கொடுத்த முக்கியத்துவத்தில் ஒரு கால் பங்காவது மனித உணர்ச்சிக்கு கொடுத்திருந்தால் தமிழ் திரையுலகம் இன்றைய கேவலமான நிலைமையை அடைந்திருக்காது.
ஒரு தலை ராகத்தின் ‘பொழுதோட கோழி கூவுற வேளை’ தொடங்கி, திருடா திருடி ‘வண்டார்குழலி’, பருத்திவீரன் ‘ஊரோரம் புளியமரம்’ வரை, திருநங்கைகளை கேலி செய்யும் ஒரு மோசமான வழக்கம் தமிழ் திரையுலகில் இருந்திருக்கிறது; இன்னும் தொடரும் என்பதில் ஐயமில்லை.
உடல் பருமனானவர்களையும், குள்ளமானவர்களையும் கீழ்த்தனமான நகைச்சுவைக்கு மட்டுமே பயன்படுத்தும் வழக்கம் நம் நாட்டினருக்கே உரியது.
பெண்களை ஒரு கேளிக்கை பொருளாக…கேமரா முன் உலாவ விடும் பழக்கத்தின் முன்னோடியும் நாமே!!
“ஆம்பளைங்கனா நெஞ்ச நிமித்திகிட்டு சும்மா கைய வீசிக்கிட்டு கம்பீரமா நடக்கணும்; பொம்பளைங்கனா தலைய குனிஞ்சிகிட்டு அடக்கமா இருக்கணும்”
“பொம்பளைனா பொறுமை வேணும்; கோவப்படகூடாது; அடக்கம் வேணும்…ஆத்தரபடக்கூடாது….மொத்ததுல பொம்பளை பொம்பளையா இருக்கணும்”
“…பொண்ணா லட்சணமா ஒரு சேலைய கட்டி இழுத்து போத்திகிட்டு வந்தேன்னு வச்சுக்க…ஆம்பளைங்கலாம் உன்ன மகாலச்சுமியா கையெடுத்து கும்பிடுவாங்க”
கதாநாயகர்கள் ஆணாதிக்கத்திற்கு தீவணம் போடும் ஒரே நோக்கத்தில் பெண்களுக்கு வழங்கும் ‘அறிவுரைகளும்’, தலைவர் சொல்லி முடித்தவுடன் திரையரங்குகளில் காதை பிளக்கும் விசில் சத்தங்களும், ஓயப்போவதில்லை என்பது மட்டும் நிச்சயம்!

இது மாதிரியான காட்சிகள் மிகச்சாதாரணமாய் திரைப்படங்களில் உலா வருவதற்கு…ஒரு காரணம் வேண்டுமானால் இருக்கலாம். தற்போதைய விதிமுறைப்படி ‘மனித’ உணர்ச்சிகள் புண்படுவதுதானே கண்டனத்திற்குரியது….சமூகம் பெண்களையும், திருநங்கைகளையும் மனிதர்களாக மதிக்கும்போது பார்த்துக்கொள்ளலாம் என தணிக்கைக்குழு நினைக்கிறதோ என்னவோ!

தனிமனித விஷயங்களைத்தான் கண்டு கொள்ளவில்லை என்றால்….சமூக முழுமைக்கும் சம்பந்தப்பட்ட விஷயங்களிலும் இந்த மெத்தனப்போக்கை கைவிட தயாராக இல்லை தணிக்கைக்குழு.
கொஞ்சம் சமூகபொறுப்புடன் செயல்பட்டிருந்தால், சாதிகளின் துதிபாடுவதை மட்டுமே மையக்கருத்தாய் கொண்ட படங்கள் தலை தூக்காமல் இருந்திருக்கும். ஒரு தேவர் மகனின் புகழ் பாடவும், சின்ன கௌண்டனின் வாழ்க்கை வரலாறை விவரிக்கவும், தடை விதிக்காத தணிக்கைக்குழு, மேல்சாதியினர் கையில் சிக்கிக்கொண்டு தவிக்கும் தலித்துகளின் வேதனையை படம் எடுத்தால் தடைவிதிக்க முந்தியடித்து வருவது…double standards எனப்படும் அணுகுமுறையாகவே தோன்றுகிறது.

இதற்கு அவர்கள் கொடுக்கும் விளக்கம்…”ஒரு படம் வெளிக்கொணரும் செய்தியினால் நாட்டில் அமைதி குலையுமெனில்…அதை தடுப்பது தணிக்கைக்குழுவின் தலையாய கடமையாகும்”

“அமைதி ஏற்கனவே கொலஞ்சு போயாச்சுடா!! அரசியல் மிருகங்களால நெலைகொலைஞ்ச சாமானிய மக்களோட துயரங்கள, அவங்க அனுபவிக்கும் நரகவேதனைய, உன் அரசும், கைக்கூலி செய்தி ஊடகங்களும்…வெளியாகாம பாதுகாக்கும் போது…ஏதோ திரைப்படம் மூலமா ஊருக்கு உண்மைய விளக்கலாமுனா…அதுக்கும் தடை விதிச்சா எப்படி!!”, என்ற யதார்த்தமான கேள்விக்கு இன்னும் பதிலில்லை.

‘nanny state’ என மேற்கு உலகத்தில் கூறுவர். ஒரு நாட்டில் அரசு, மக்களுக்கு எது நல்லது, எது கெட்டது என தானே முடிவெடுத்து, நடைமுறை படுத்தும் போக்கினை இவ்வாறு விமர்சிப்பர். தனிக்கைக்குழுவும் அப்படி ஒரு போக்கினை கையாளுவது போல்தான் தோன்றுகிறது.

‘A ‘ சான்றிதழ் ஒரு படத்திற்கு வழங்கப்படும் பொழுது, 18 வயதிற்கு மேற்பட்டவர் அதை பார்க்கலாம் என்பது விதிமுறை. அதாவது ஒரு வயதிற்கு மேல், மக்கள் எது தமக்கு ஏற்றது, எது தவிர்க்கப்படவேண்டியது, என புரிந்து கொள்ளும் பக்குவத்தை அடைகின்றனர். அப்பொழுது கண்காணிப்போ, மேற்பார்வையோ தேவையில்லை எனப்பொருள் படுகிறது.

‘தடையிலா திரையிடல்’ என அறிக்கை விதித்தப்பின்னர், ‘நாட்டின் நன்மை பாதிக்கப்படும்’, ‘தற்போதைய அரசின்பால் தீய அபிப்பிராயம் உண்டாகும்’ என எதிர்ப்புகளை முன்னிறுத்துவது, தணிக்கை என்ற பெயரில், மக்கள் மேல் நடத்தும் சர்வாதிகாரமாகவே தோன்றுகிறது.

அமெரிக்காவை உதாரணமாக எடுத்துக்கொள்வோம். முதலாளித்துவம் தலைவிரித்தாடும் நாடு இது. இங்கு தான் ‘capitalism -a love story’ (‘முதலாளித்துவம் – ஒரு காதல் கதை’) என்ற படம் வெளிவந்தது. முதலாளித்துவத்தின் சீர்கேடுகளையும், அதனால் நாட்டு மக்கள் அடையும் துயரங்களையும் எடுத்துரைக்கும் படம். ஒரு நிகழ்வின் சாராம்சம், அதிலிருக்கும் நியாய அநியாயங்கள் அனைத்தும், சம்பந்தப்பட்டவர்கள் மனநிலை மற்றும் அவர்கள் அடைந்த லாப நஷ்டத்தை பொறுத்து மாறும். மக்கள் விவரம் தெரிந்தவர்கள் என முடிவுசெய்து ஒரு படத்திற்கு ‘A’ சான்றிதழ் வழங்கிய பிறகு, அனைத்து தரப்பு வாதங்களையும் சமர்ப்பிக்க அனுமதிப்பதுதானே சரி!

தணிக்கைக்குழுவின் இணையதளம் கூறுவதாவது…
“The present certification of films is governed by the 1952 Act, the Cinematograph (Certification) Rules promulgated in 1983 and the Guidelines issued there under from time to time, the latest having been issued on December 6, 1991”
மொழியாக்கம்…
‘தற்போதைய திரைப்பட சான்றழிப்பானது, 1952 ம் ஆண்டு எழுதப்பட்ட ஒளிப்பதிவு விதிமுறைகளுக்கு கட்டுப்பட்டது. 1983 ம் ஆண்டு வெளியிடப்பட்டு, தொடர்ச்சியாக நிகழ்நிலைப்படுத்தபட்டு வருகிறது. கடைசியாக 1991 ம் ஆண்டு வெளியிடப்பட்டது’.

உலகத்தரத்திற்கு படங்கள் எடுக்கப்பட்டுவரும் இக்காலகட்டத்தில், அதனை மேற்பார்வையிடும் முறைமை உலகத்தரத்திற்கு இல்லாவிடினும்…ஒரு முற்போக்கு சிந்தனையுடன் செயல்பட முயற்சித்தல் அவசியம். அப்பொழுது தடைகள் எதுவுமின்றி நல்ல ஆரோக்கியமான திரைப்படங்கள் தானாகவே மக்களை சென்றடையும்!!