Posts Tagged ‘சிறுகதை’

“அது என் வாயில இருக்கற எச்சில் மாதிரி இருக்குமா…அந்த spider க்கு எப்பிடி கிடைச்சது?”, என சுவரோரம் இருந்த சிலந்தி வலையை உற்று கவனித்தபடியே கேள்வி எழுப்பினான் ஆறு வயதான பரிதி.

“அட…சரிதான் பரிதி. ‘spitting spiders’ னு ஒரு வகையான சிலந்தி இருக்கு. அது தன்னோட எச்சில பயன்படுத்தி வலைய பின்னுமாம். ஆனா இது என்ன ரகம்னு தெரியல. அடுத்த தடவ library போகும் போது, spiders பத்தி படிக்கலாம்”, என உற்சாகத்துடன் விடையளித்தாள் மீரா, பரிதியின் தாய்.

“thanks மா”, என கூறியபடி, தன் விளையாட்டினை தொடர்ந்தான் பரிதி.

மதிய உணவு மேசையில்…

“அம்மா அனுமான் சாமி meat சாப்பிட மாட்டாராம்…பாட்டி சொல்லிட்டு இருந்தாங்க. ஆனா நேத்து Nat Geo ல, கொரங்கு meat சாப்பிடறத காட்டினாங்க. அப்ப அனுமான் சாமி வேற type of கொரங்கா மா?”, என சற்றே சாப்பிடுவதை நிறுத்திவிட்டு, கேள்வி எழுப்பினான் பரிதி.

“அது வந்து…”, என ஏதோ சொல்ல ஆரம்பித்து, “carrot சாப்பிட மறந்துட்ட பாரு. நீ சாப்பிட்டு முடி. அம்மா டேபிள் சுத்தம் பண்ணிட்டு, உனக்கு என்ன பண்ணப்போறேன்?”, என உரையாடலை திசைத்திருப்பினாள் மீரா.

“gingerbread “, என குதூகலத்தில் உரக்கச் சொன்னான் பரிதி.
எதையோ கூறி திசைத்திருப்பி விட்டோமே என எண்ணி சற்றே வேதனை அடைந்தாள் மீரா. அழைப்பு மணி சத்தம் கேட்டு, நுழைவாயிலுக்கு விரைந்தாள்.

அடுத்த நாள் காலை

“அம்மா ஒரு ஐடியா…இன்னிக்கி ஒரு நாள் நான் brush பண்ணாம இருக்கட்டுமா? பக்கத்து வீட்டு அக்காவோட pet dog மணி இருக்கான் ல, அவனுக்கு அவங்க brush பண்ணினதே இல்லையாம்”, என அடுத்த கேள்விக்கணையை தொடுத்தான் பரிதி.
“ம்ம்…உன் ஐடியா க்கு வரேன். அதுக்கு முன்னாடி, ‘the very hungry caterpillar’ கதைல, அந்த caterpillar என்ன சாப்பிடும்?”, என மீரா கேட்க,
“ஒரு chocolate cake , ஒரு sausage, ஒரு salami, ஒரு lollipop, ஒரு muffin, ஒரு cupcake அப்பறம் ஒரு slice of watermelon”, என சட்டென விடையளித்தான் பரிதி.
“good…அன்னிக்கி காலைல அந்த caterpillar பல் தேய்ச்சதா?”, இது மீரா.
“இல்லியே”, இது பரிதி.
“அன்னிக்கி நைட் என்ன ஆகும்?”, இது மீரா.
“அந்த caterpillar க்கு வயித்து வலி வரும்”, இது பரிதி.
“so …காலைல பல் தேய்க்காம அவ்வளவு foods சாப்பிட்டதுனால, அந்த caterpillar க்கு வயித்து வலி வந்தது. இன்னிக்கி நீயும் பல் தேய்க்காம omelette, அப்பறம் gingerbread, பிரியாணி, ஐஸ்கிரீம் எல்லாம் சாப்பிட்டா, என்ன ஆகும்?”, என சிரிப்பை அடக்கியபடி மீரா கேள்வி எழுப்ப…
“இல்லமா…நான் brush பண்றேன்”, என பற்பசையை கையிலெடுத்தான் பரிதி.

இரவு உணவு மேசையில்…

“அம்மா…அஸ்வின் வீட்ல beef சாப்பிட மாட்டங்களாம். ஆனா lamb , சிக்கன், fish எல்லாம் சாப்பிடுவாங்க,. cow சாமியாம்…அதுனால kill பண்ண கூடாதாம். எனக்கு ஆனா beef ரொம்ப பிடிக்குமே.. நாமளும் இனி சாப்பிட மாட்டோமா?”, என ஏக்கத்துடன் வினவினான் பரிதி.

“பரிதி நீ சாப்பிட்டு போய் நைட் டிரஸ் போட்டுக்கோ. அம்மா வந்து ஸ்டோரி படிக்கறேன்”, என ஒரு வெறுப்பு கலந்த கோபத்தில் விடையளித்தாள் மீரா.

சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்த ஜகன் சற்று அதிர்ச்சியுடன் மீராவை பார்த்தான்.

பரிதி அவன் அறைக்கு சென்ற உடன், நாற்காலியில் அமர்ந்த படி, அழ ஆரம்பித்தாள் மீரா.
“என்ன ஆச்சு மீரா?”, என நிதானமாய் வினவினான் ஜகன், மீராவின் கணவன்.

“இல்ல ஜகன் , ரெண்டு மூணு நாளாவே பரிதிய ரொம்ப ஏமாத்தறேனோனு ஒரு feeling. சாமி பத்தி இல்ல meat சாப்பிடறத பத்தி கேள்வி கேக்கும் போது, அதுக்கு answer பண்ணாம, topic அ மாத்தறேன் இல்ல அவன் கிட்ட கோவப்படறேன். “அப்பிடி எல்லாம் கேக்கக்கூடாது , சாமி கண்ண குத்தும்”, “அது எல்லாம் அப்பிடித்தான்” மாதிரியான answers கொடுக்கவும் விருப்பமே இல்ல”, என இரண்டு நாட்களாக புழுங்கிக் கொண்டிருந்த விஷயத்தை போட்டு உடைத்தாள் மீரா.

ஒரு சிறிய புன்னகையுடன், “நான் தான் பாக்கறேனே, அவன் எப்படா கேள்வி கேப்பான்னு காத்திட்டு இருக்க நீ! அவன் எதையாவது பாத்து excite ஆறத விட, அத அவனுக்கு explain பண்றதுல நீ excite ஆறதுதான் அதிகமா இருக்கு.

ஒன்னு மட்டும் புரிஞ்சிக்கோ மீரா…, நம்ம பையன எப்பிடி வளக்கணும்னு நினைக்கறோமோ, அப்பிடியே வளப்போம். இப்ப உனக்கு ஒரு விஷயத்துல உடன்பாடு இல்லனா, ஊருக்காக உன் கருத்த மாத்திக்க மாட்ட. சரிதான?
பரிதியையும் அப்பிடி தான் வளக்க நினைக்கறோம்னா, அவன் மட்டும் எதுக்கு ஊர் கருத்தோட ஒத்து போகணும் சொல்லு?”, என எடுத்துரைத்தான் ஜகன்.

சற்றே யோசித்த மீரா, “கரெக்ட் ல; thanks ஜகன். ஊருக்கு பயந்து பயந்து நான் அவதி பட்ட நிலைக்கு அவனையும் தள்ள பாத்தேன் ல! சரி நீ போய் படு. நான் அவனுக்கு ஸ்டோரி படிச்சிட்டு வரேன்”, என ஒரு நிம்மதி கலந்த புன்னகையுடன் விடையளித்தாள் மீரா.

பரிதியின் அறையில்…

“அம்மா இன்னிக்கி Rainbow Rob படிப்போமா?”, என கதைப்புத்தகத்தை நீட்டினான் பரிதி.

“நானும் அத படிக்கனும்னு தான் நினைச்சேன்”, என நினைத்தபடியே, புத்தகத்தை வாங்கி படிக்க ஆரம்பித்தாள் மீரா.

கதையின் கடைசி வரிகளை படித்தபடியே, பரிதியை கட்டி அனைத்துக் கொண்டாள்; “நீ யாரு மாதிரியும் இருக்கணும்னு அவசியம் இல்ல பரிதி; உனக்கு ஒன்னு பிடிச்சிருக்கு and அது உனக்கு danger எதுவும் கொடுக்கலெனா, அத தயங்காம பண்ணு. அஸ்வினோட அம்மா அவன தான beef சாப்பிடக் கூடாதுனு சொன்னாங்க. உனக்கு beef புடிக்கும்னு எனக்கு நல்லா தெரியுமே. அதுனால தான் நாளைக்கி உனக்கு meatballs பண்ணப்போறேனே”, என குதூகலத்துடன் உரைத்தாள் மீரா.

“சூப்பர் மா”, என கூறியபடியே, கண்களை கசக்கினான் பரிதி.

“சரி கன்னுக்குட்டிக்கு தூக்கம் வந்தாச்சு. நல்லா தூங்கு; goodnight”, என பரிதியை படுக்கையில் படுக்க வைத்து முத்தமிட்டாள் மீரா.

விளக்கை அணைத்தபடி, அறையை விட்டு வெளியே வந்தாள், மீண்டும் அதே நிம்மதியும் பெருமிதமும் கலந்த புன்னகையுடன்.

கதையின் ஒலி வடிவம்:

Advertisements

கெத்து படம் பற்றி எழுதிய பதிவை அடிப்பிறழாமல் படிக்க நினைத்தபோதும்…”நிறவெறி பற்றிய என் கருத்துக்களை ஒரு தனி podcast ஆக செய்தாலென்ன”, என நினைத்தேன்; சிறுகதை ஒன்றை படிக்கலாம் என முடிவு செய்தேன்.

இந்த சிறுகதை…நான் நவம்பர் 2010 இல் எழுதியது…

https://drive.google.com/file/d/0B1lruf1EhTeNWE1xeENHWXJ6Q1U/view?usp=sharing

கதையின் எழுத்துவடிவம் – இங்கே

“friends தான மா நீங்க…கொஞ்சம் எடுத்து சொல்ல கூடாதா? நேத்து இப்படி தான்…ஆட்டோல போகும் போது…”, என காமாட்சி பேசி முடிப்பதற்குள்,
“Thanks மா…remind செஞ்சதுக்கு. மச்சி..ரொம்ப நாளுக்கு அப்பறம், நேத்துதான் ஆட்டோல நம்ம gang பாட்டு “எங்க area உள்ள வராதே” கேட்டேன். டக்குனு காலேஜ்ல அடிச்ச கூத்தெல்லாம் நெனவுக்கு வந்தது. அடுத்த பாட்டு ‘coca cola brown கலரு டா”…எனக்கா அவ்வளவு சந்தோஷம். அதுதான் அந்த ஆட்டோகாரர்கிட்ட,..”என்னங்க…குத்துபாட்டு பிரியர் போல நீங்க”னு கேட்டேன். அங்க ஆரம்பிச்சதுதான்; ‘ பொதுவாக என் மனசு தங்க’த்துல தொடங்கி ‘555 எழவு’ல வந்து நின்னது; சித்தி வீடும் வந்தது”, என குத்துபாட்டு குடுத்த குஷியில் ஆட்டோ பயணத்தை விளக்கி முடித்தாள் இந்திரா.
“பாத்தீங்களா மா…நான் என்ன சொல்ல வரேன்…அவ என்ன பேசறா…45 நிமிஷம் இவளும் அந்த ஆட்டோகாரரும் அடிச்ச கூத்து…நெஜமாவே இவ என் பொண்ணுதான்னு சந்தேகமே வந்ததுனா பாத்துக்கோங்க”, என புலம்பித் தள்ளினாள் காமாட்சி.

படபட வென மகளும் அம்மாவும் பேசியது தீபா மற்றும் கீதாவை சிறிது அதிரவைத்தாலும் நிதானத்தை நிதானமாய் வரவழைத்து, “things are not the same anymoreடீ…பல் இளிச்சாலே கிராக்கி மாட்டிருச்சுனு பேசுவாங்க. வீணா வம்ப எதுக்கு வாய் குடுத்து வாங்கணும் சொல்லு”, என பொறுப்பாய் புரியவைக்க எத்தனித்தாள் கீதா.
“சொல்லுங்கம்மா ரெண்டு மூணு தடவ அவ சித்தி, பெரியம்மா கூட சொல்லிட்டாங்க. அவங்க அப்படி சொல்லும்போது…நான் வாய மூடிகிட்டு தான் நிக்கவேண்டியிருக்கு”, என பரிதாபமாய் முகத்தை வைத்தபடி அலுத்துக் கொண்டாள் காமாட்சி.
“Ok…my turn. எல்லாரும் முடிச்சாச்சா. அது ஒரு சாதாரண conversation …ரெண்டு பேருக்கும் பிடிச்ச விஷயத்த பத்தி ஒரு உரையாடல். அவர் drivingக்கு அந்த பேச்சு disturbanceஆ இருந்தா சொல்லிருப்பாரு. அவருக்கும் அது பிடிச்சதுனால தான பேசினாரு??”, என யதார்த்தை விளக்கினாள் இந்திரா
“அம்மா இருந்தாங்க…ஒன்னும் பிரச்சனை இல்லாம போச்சு…இதுவே நீ தனியா இருந்திருந்தா…காலம் கெட்டு கெடக்குடீ. டெல்லி incident நெனவிருக்குல”, என தன் பக்கம் இருக்கும் நியாயத்தை முன்வைத்தாள் தீபா.
“இரு இரு..என்ன சொல்ல வர நேத்து நடந்ததுக்கும் டெல்லி incidentக்கும் என்னடீ சம்பந்தம்?”, என தீபாவை பார்த்து வினவி,
“Very good காமாட்சி…மகுடி ஊதி இவங்க ரெண்டு பேருக்கும் உன் நோய பரப்பிட்ட”, என அவள் அம்மாவை பார்த்து சலாம் போடும் சைகை செய்தபடி, கடிந்துக் கொண்டாள் இந்திரா

“Coming back to the topic…நான் வேலைல இருந்து வரும்போது, கடைசி ஸ்டாப் னால, கார்ல நானும் டிரைவரும் தான் இருப்போம். சும்மா நாட்டு நடப்பு பத்தி, சினிமா பத்தி பேசிகிட்டு இருப்போம். இங்க பிரச்சனை என்ன தெரியுமா.ஏதோ பொண்ணுங்க எல்லாம் வானத்துல இருந்து குதிச்சா மாதிரி சீன் போடறாங்க…பசங்களும் for some reason அத பாத்து பம்மறாங்க. இந்த தேவையில்லாத friction இருக்கும் போதுதான்…தேவையில்லாத பிரச்சனை எல்லாம் ஆரம்பிக்குது”, என புட்டு புட்டு வைத்தாள் இந்திரா.
“எல்லாம் சரிதான் டீ ..every tom, dick and Harry கிட்டயும் பேசறது தான் வேண்டாம்னு சொல்றோம்..எந்த புத்துல எந்த பாம்பு இருக்கும்னு நமக்கு தெரியாதுபாரு”, என அறிவுரை வழங்கினாள் கீதா
“அடிப்பாவி.ஒரு நிமிஷம், எங்க அம்மாவோட சின்ன வயசு version பாத்தா மாதிரி இருந்தது. இதெல்லாம் அப்படியே ஒரு flowல வருதுல. To your question, நாளைக்கே பஸ்ல வரும்போது, என் பக்கத்துல ஒருத்தன் full tightஆ வந்து உக்காராறன் .அவன் கிட்ட போய் , “அண்ணாத்தே…எப்படி கீற”னுபேச ஆரம்பிச்சா அது முட்டாள்தனம். அந்த புத்தி கூட இல்லனா..இத்தன வருஷம் நான் படிச்சதெல்லாம் வேஸ்ட்; உன் analogy படியே பாத்தா…எந்த புத்துல எந்த பாம்பிருக்குனு தெரியாது…அதுக்காக புத்து மாதிரி இருக்கற எதப்பாத்தாலும் பயந்து சாகறது அனாவசியம் “, என பதிலளித்தாள் இந்திரா.
“அதே தான் நாங்களும் சொல்றோம்…இடம் பொருள் ஏவல் அறிஞ்சு பேசனும்ல..தேவை இருக்கும்போது மட்டும் பேசு…வெட்டிப் பேச்சு எல்லாம் எதுக்குன்னு தான் நாங்க கேக்கறோம். ஒரு தப்பான impression create பண்ற பாரு”, என விட்டுக்கொடுக்காமல் வாதாடினாள் கீதா.
“அடக் கன்றாவியே…உன் workplace ல இப்படிதானா…பொண்ணுங்க யாரும் male workmates கிட்ட பேசமாட்டாங்களா …ஏதாவது தேவை வரும்போது மட்டும் பல்லிளிச்சுகிட்டு போய் நிப்பாங்களா?? ரொம்ப கேவலமா இருக்கு டீ நீ சொல்றது. ஸ்கூல்ல காலேஜ்ல எல்லாம் ஏதாவது தேவைனாதான் மத்தவங்ககிட்ட பேசுவோமா?? நாம படிப்ப தவற அடிச்ச அரட்டைங்கதான் இன்னிக்கும் பளிச்சுன்னு மனசுல தங்குது. வேலைக்கு வந்த ஒடனே அது ஏன் change ஆகணும்னு தெரியலியே”, என இந்திரா விளக்க, கீதாவும், தீபாவும், எதுவும் பேசாமல் யோசனையில் மூழ்கினர்.

“onsite assignment போன போதுதான் நானும் realise பண்ணினேனு சொல்லலாம். ரோட்ல நடந்து போகும்போது, எதிருல யாராவது வராங்கனு வை, கண்ணும் கண்ணும் meet பண்ணினா, ஒரு குட்டி ஸ்மைல். எனக்கு முதல பாக்கும் போது கொஞ்சம் weirdஆ தான் இருந்தது. ஆனா ஒரு ரெண்டு மூணு தடவை ட்ரை பண்ணினபோது, it felt good. சிலர் சிரிப்போட மட்டும் நிறுத்தாம, ‘எப்படி இருக்கீங்க’, ‘good morning’ கூட சொல்லுவாங்க. நெனைச்சு பாரேன்…காலைல வேலைக்கு போறது செம கடியா இருக்கும்போது, train லயோ பஸ்லயோ..யாராவது நம்ம பாத்து நலன் விசாரிக்கறாங்க வை…ஒரு குட்டி சந்தோஷம்”, என மேற்கில் தன் மனம் கவர்ந்த விஷயத்தை விளக்கினாள் இந்திரா.
“அங்கெல்லாம் சரிபட்டு வரும்டீ …நம்ம ஊர்ல ஒவ்வொருத்தர் மூஞ்சிய வச்சிருக்கற லட்சணத்த பாக்கும் போது , ஏன்டா சிரிச்சோமுனு தோணும்”, என சமூகத்தின் இறுக்கத்தை வேதனையுடன் முன்வைத்தாள் தீபா
ஒரு சிறு புன்னகையுடன் “ஆமாம் டீ ..நான் கூட beginningல அப்படி feel பண்ணிருக்கேன். ரெண்டு தடவ ‘அவங்களும் திரும்ப good morning சொல்லணும்’னு எதிர்ப்பாக்காம சொல்லிப்பாரு. நம்ம மாறிட்டோமுனு, மத்தவங்களும் அதே speedல மாறனும்னு எதிர்ப்பாக்கறது தப்பு தான”, தீபாவின் குழப்பத்திற்கு விடையளித்தாள் இந்திரா.
வெகு நேரமாக அமைதியாய் இருந்துவிட்டு திடீரென பேச ஆரம்பித்த கீதா,
“ஆமாம்டீ …சின்ன வயசுல நல்லா கலகலன்னு இருந்துட்டு, வயசாக வயசாக ஒரு இறுக்கத்த develop பண்ணிக்கறோம்ல; அறிவு விரிவடையும் போது மனசு இறுக்கம் ஆகுதுனா…something is not right”, என 15 நிமிட உரையாடலை ஒரு வரியில் சுருக்கினாள்.
“பார்றா…தத்துவ மேதை சாக்பீஸ்!! Jokes aside…I agreeடீ…பணம், career எல்லாம் சரிதான். அத அடைய சீரியஸா இருக்கேன்டா பேர்வழினு, ‘சிரிக்க மாட்டேன்’, ‘தேவை இல்லனா…சக மனிஷன்களோட பேச மாட்டேன்’னு இருந்தா நஷ்டம் யாருக்கு? என்னம்மா…do you agree?”, என காமாட்சியை பார்த்து கண்ணடித்தாள் இந்திரா.

“என்னவோ போங்கம்மா …ஜாக்கிரதையா இருக்கணும்னு சொல்லத்தான் முடியும்…எந்த புத்துல எந்த பாம்பு இருக்குமோ…பெருமாளுக்குத் தான் வெளிச்சம்”, என தேய்ந்த Tape recorderஐ மீண்டும் ஓட்ட முயன்றாள் காமாட்சி..
“இல்ல aunty …”, என பொறுமையாய் கீதா ஆரம்பிக்க,
“ஏய் ஏய் …பொறுமை ஸ்வரூபி! என் அம்மாதான் அரைச்ச மாவையே அறைக்கறாங்கனா ..”, என கீதாவிடம் கூறிவிட்டு, “யம்மா…நீ சித்திக்கு phone பண்ணனும்னு சொல்லிட்டு இருந்தல…அத போய் கவனி”, என அம்மாவை கழட்டிவிட எத்தனித்தாள் இந்திரா.
கீதாவிடம், “மச்சி…அந்த குத்து பாட்டு collection CD மறக்காம”, என இந்திரா சொல்ல ஆரம்பிக்க,
தலையில் அடித்துக்கொண்ட படி, சமையலறையினுள் நுழைந்தாள் காமாட்சி.

“கயல் postbox பாக்கலியா உனக்கு ஏதோ letter வந்திருக்கு பாரு”, என கூறியபடி வீட்டினுள் நுழைந்தான் தியாகு.
“என்னது பா…”, என தியாகு குரல் கேட்டு வாழறைக்கு வந்தாள் கயல்விழி.

“Project Management instituteல இருந்து. நீ கல்யாணத்துக்கு முன்னாடி ஒரு certification பாஸ் பண்ணினல”, என கடிதத்தை பிரித்தவாறு வினவினான் தியாகு.

“அட ஆமாம்…ஒரு basic certification பண்ணினேன்ல…அது expire ஆக போகுது..renew பண்ண சொல்லி mail வந்திருக்கும். email கூட வந்திருந்தது.”, என காபி குவளைகளை காபி மேசை மீது வைத்தபடி விடையளித்தாள் கயல்.
“So…exams திரும்ப எடுக்கணுமா இல்ல upgrade option ஏதாவது இருக்கா”, என வினவியபடி கடிதத்தையும் படித்தான் தியாகு.
“ஆமாம்பா…you can resit the exam இல்ல அதோட advanced certificationக்கு upgrade பண்ணலாம்”, என டிவி remoteஐ நோண்டியப்படி பதிலளித்தாள் கயல்.
“ஒய் seriousஆ கேக்கறேன். என்ன செய்ய போற …கல்யாணத்துக்கு முன்னாடி project managementல அவ்வளவு passionateஆ இருப்ப”, என டிவி remoteஐ பிடுங்கி, கயலின் கவனத்தை தன் பால் ஈர்த்தான் தியாகு.

“காமெடி கீமடி பண்ணறியா…என்ன சொல்ற தியாகு….2 yearsஆ workforceல இருந்து தள்ளியே இருக்கேன். இளங்கோவ அப்பறம் யாரு பாத்துப்பாங்க. நீ காபி குடி நொறுக்குத் தீணி ஏதாவது கொண்டுவரேன்”, என நழுவ எத்தனித்த கயலை நிறுத்தி,
“c’mon கயல்…காமெடி இல்ல. இன்னிக்கி ஒரு Project Manager (P.M) கூட காபிக்கு போயிருந்தேன். அவங்களும் ஒரு career oriented lady. கல்யாணமாகி கொழந்தை இருக்கு. but அவங்க வீட்லியே கொழந்தைய பாத்துகிட்டு இருக்க விரும்பல…Here she is…எங்க கம்பெனில P.M for the past 5 years “, என விளக்கினான் தியாகு.
“பொண்ணா …அதுதான பாத்தேன். நான் phone பண்ணும் போதெல்லாம் பிஸியா இருக்கேன்னு சொல்லுவ…காபிக்கெல்லாம் டைம் இருக்கா”, என உயர்த்திய புருவங்களுடன் வினவினாள் கயல்.

“இப்ப நீதான் காமெடி பண்ற. அவங்க work experience பத்தி பேசும்போது , நம்ம marriage முன்னாடி இருந்த கயல் தான் நினைவுக்கு வந்தா. Remember those days, நான் call பண்ணினாலும், ஒரு குட்டி ‘hi kiss bye’ஓட நிறுத்தீடுவ. நெறைய தடவை சொல்லி இருக்கேன்…I fell head over heels for that lady. எப்பவுமே ஒரு துடுக்கான பேச்சு, quick decision making skills, smart and witty …”, மலரும் நினைவுகளை நினைத்த மாத்திரத்தில் புன்னகைத்தான் தியாகு.

“So இந்த homemaker கயல் உனக்கு பிடிக்கல…அதுதான சொல்ல வர”, என கடிந்து கொண்டாள் கயல்.
“you know what …நீ பேசற மூட்ல இல்ல. எனக்கு தோணினத சொன்னேன். We will talk about it some other time”, என குரலில் ஒரு சிறிய விரக்தியுடன், காபி குவளையை கையில் எடுத்தான் தியாகு.

“இல்லப்பா suddenஆ இந்த topic எடுத்த உடனே…I was taken aback. It is not as easy as you think. என் resume’ is 5 years old. வேலைக்கு apply பண்ணனும், கெடைக்கணும்..இளங்கோவ என்ன பண்ண போறோம்…எவ்வளவு இருக்கு”, என தியாகு அருகில் அமர்ந்தபடி தோள் மீது கைப்போட்டாள் கயல்.

“என்னவோ நாளைக்கே நீ வேலைக்கு போகணும்னு சொன்னா மாதிரி அலுத்துக்கிறியே. நான் ரொம்ப நாளா இத பத்தி பேச நெனைச்சேன்.அதுக்குள்ள relocation, இளங்கோ..Time just flew away. இன்னிக்கி சந்தியா கிட்ட பேசும் போதுதான் I got reminded… நம்ம வீட்லயும் ஒரு able PM இருக்காங்களேன்னு”, என பதிலளித்தான் தியாகு.

“But I need time to think over”, என கயல் சற்றே யோசித்தபடி பதிலளித்தாள் கயல்.

“ஒன்னும் பிரச்சனை இல்ல….நீ யோசிக்கறேன்னு சொன்னதே good to hear. Actually நீ வேலைக்கு போக ஆரம்பிச்சதுக்கு அப்பறம், நான் ரொம்ப நாளா பண்ணனும்னு நினைச்ச certification ஒன்னுல focus பண்ண ஆரம்பிக்க முடியும்”, என விடையளித்தான் தியாகு.

“But அந்த course க்கு நெறைய டைம் spend பண்ணனும்னு சொன்ன…work & studies உன்னால manage பண்ண முடியுமா”, என கேள்வி எழுப்பினாள் கயல்.

“சீரியஸா தெரியாமத்தான் கேக்கறியா. I was expecting you to be the bread winner”, என யதார்த்தமாக விடை அளித்தான் தியாகு.

“Breadwinnerஆ…யாரு நானா? உத்தியோகம் புருஷ லட்சணம் தியாகு. நீ வேலைக்கு போகாம…நான் மட்டும்னா…ஊர் என்ன பேசும்”, என ஆச்சரியத்தில் கேள்வி எழுப்பினாள் கயல்.

“புருஷலட்சணமா …Bullshit! நீ சொல்ற இந்த ஊர்…கொறை கண்டுபுடிக்கனும்னா, நக்கல் அடிக்கனும்னா, மொதல வந்து ஆஜராகும். நீ ஏதாவது ‘out of the box’ step எடு, அதுல success பாரு….உன் பக்கம் கூட திரும்பி பாக்காது.

நாளைக்கே ஏதோ ஒரு வேலை செய்யற….நம்ம காலனில C-16 மாமி might be happy with the outcome but D-17 ஆன்ட்டி might strongly oppose. அப்படியே successfulஆ எல்லாரையும் திருப்தி படுதீட்டனு வை…you might not like the outcome. So finalஆ …The very purpose is being defeated”, என விளக்கினான் தியாகு.

ஒரு நிமிடத்திற்கு மேல் அமைதியாய் தரையை பார்த்தப்படி நின்றாள் கயல்

“ஒய் …என்ன..Whatz happening”, என தியாகு வினவ,

“ம்ம் …It has been a bit too much for this குட்டி brain! நான் யோசிச்சு சொல்றேன். சப்பாதி மாவு பெசைஞ்சு வச்சிருக்கேன். நீ உருட்டி roll பண்ணு …நான் தவா ல போட்டு எடுக்கறேன்”, என கூறியபடி சமையலறை நோக்கி நகர்ந்தாள் கயல்.

“ஒய் கயல்….I love you”, என கொஞ்சலாய் கூறியபடி sofaவிலிருந்து எழுந்தான் தியாகு.

“நெசமாத்தான் சொல்றியா தியாக்ஸ்”, என வெட்கப்படும் தோரணையில் கூறிக்கொண்டே சுவர் கடிகாரத்தை பார்த்த கயல், “கொஞ்சல்ஸ் க்கு கொஞ்சம் break விடு; நான் இளங்கோவ pick up பண்ணிட்டு வரேன் நீ freshen up ஆகு”, என வாசலில் நிறுத்தியிருந்த கார் நோக்கி நடந்தாள்.

“வாடீ..எங்க இந்த பக்கம்…மார்கெட்டுக்கா?”, என வினவியபடி அனிதாவை வீட்டினுள் வரவேற்றாள் சுகந்தி.
“ஆமாம் சுகி…ரொம்ப நாளா கோவக்காய் வாங்கனும்னு நினைச்சுகிட்டு இருந்தேன். பையன டென்னிஸ் கிளாஸ்ல விட வந்தேன்…மார்கெட்ட பாத்த உடனே சட்டுன்னு நினைவுக்கு வந்தது”, என விளக்கினாள் அனிதா
“அப்பறம் என்ன விஷயம்…ஏதாவது கிசுகிசு, சூடான செய்தி…உன்கிட்ட நிச்சயம் ஏதாவது இருக்குமே”, என கண்ணடித்தாள் சுகந்தி.
“நான் என்ன நடமாடும் குமுதம், ஆனந்த விகடனா..ஒன்னும் பெருசா இல்ல. அட ஆமாம்….நரோடா பாடியா சம்பவத்தோட தீர்ப்பு பத்தின நியூஸ் படிச்சியா?”, என கேள்வி எழுப்பினாள் அனிதா.

“படிச்சேன் படிச்சேன்…அந்த பிஜேபி MLA க்கு 28 வருஷம் ஜெயில்…அதுதான? ரொம்ப details எல்லாம் படிக்கலனாலும், ஒரு பத்திரிக்கைல கேட்டிருந்தா மாதிரி…இந்த விஷயத்துக்கு அதீத முக்கியத்துவம் குடுக்கறது…கோத்ரா ரயில் எரிப்ப சப்ப மேட்டரா சித்தரிக்கற மாதிரி இருக்கு. 58 பேர் செத்திருக்காங்க…அதா அப்படியே மூடி மறைக்கறா மாதிரி இருக்கு”, என அலுத்துக்கொண்டாள் சுகந்தி.
“அது சரி தான் சுகி…58 பேர் செத்ததையோ, அதுக்கு பதிலா 1500 பேர் செத்ததையோ கொறைச்சு எடை போடல. கோத்ரா ரயில் எரிப்புக்கு பழிக்கு பழி மாதிரி குஜராத் கலவரம் நடந்ததுனே வச்சாலும், இவ்வளவு பெருசா அந்த கலவரம் உருவெடுக்கும் போது, அரசு என்ன பண்ணிக்கிட்டு இருந்துச்சு? கலவரம் நடக்கும் போது, இந்த MLA தெரு தெருவா போய், எல்லாம் சுமூகமா நடக்குதானு பார்வையிட்டாளாம்”, என வருத்தத்துடன் பதிலளித்தாள் அனிதா.
“படிக்காத கூட்டமா இருந்திருக்கும்…அது தான் எவன் சொன்னாலும் நம்பிகிட்டு, ஒருத்தன ஒருத்தன் வெட்டிகிட்டு செத்தானுங்க”, என ஒரு வெறுப்பு கலந்த குரலில் கடிந்தாள் சுகந்தி.

சற்றே வியப்புடன் சுகந்தியை பார்த்தவாறு, “காமெடி கீமடி பண்ணலியே…என்ன சுகி…படிப்பு இல்லாததுனால தான் இப்படி யோசிக்காம செயல் படறாங்களா…ஜோசியம், வாஸ்த்து, ராசி கல்ல எல்லாம் நம்பறவன்…அத ஆராய்ஞ்சு பீராயஞ்சு தான் follow பண்றானா…என்ன பேசற? இந்த MLA கூட ஒரு gynaecologist..படிச்சியா ? “, என விடையளித்தாள் அனிதா.

“அது வந்து…”, என சற்றே இழுத்தாள் சுகந்தி.
“நம்ம ஊரோட education systemக்கும் நாட்டு நடப்புக்கும் சம்பந்தமே கெடையாது. அப்படி இருக்கும் போது படிச்சவன் புத்திசாலித்தனமா முடிவெடுப்பான்…படிக்காதவன் திணறுவான்னு சொல்றதெல்லாம் humbug. இதுல ஆபத்தான விஷயம் என்னன்னா…அந்த கண்மூடித்தனமான நம்பிக்கைய, ‘பாரம்பரியம்’, ‘கலாச்சாரம்’னு நம்ம அடுத்த தலைமொறைக்கும் பரப்பறதுதான்”, என சற்றே கவலையுடன் தன் கருத்தை முன்வைத்தாள் அனிதா.

“நீ சொல்றது சரிதான் அனி…ஆனா நம்ம பாரம்பரியத்த நாம தான கொழந்தைங்களுக்கு சொல்லி குடுக்கணும்…இல்லேனா நம்மளோடவே செத்து போய்டாது?”, என குழப்பத்தில் வினவினாள் சுகந்தி.

ஒரு சிறு புன்னகையுடன், “பாரம்பரியம், கலாச்சாரம் எல்லாமே காலத்துக்கு தகுந்தா மாதிரி evolve ஆகணும் சுகி. electricity இல்லாத காலத்துல, விளக்கேத்தினாங்கனா ஒரு அர்த்தம் இருக்கு. இப்பவும் அந்த சடங்க கட்டிக்காக்கணும்னு சொல்றது முட்டாள்தனமா இருக்கு. எதுக்கு ஒரு காரியத்த செய்யறோம்னு தெரியாமலே அம்மா சொல்றாங்கன்னு செய்யற கொழந்தைய நினைச்சு பாரு.
உனக்கு நினைவிருக்கா தெரியல…நாம் 4th standardல இருந்தோம் நினைக்கறேன் ஸ்கூல்ல lunar eclipse பத்தி சொல்லி குடுத்தாங்க ஜெயந்தி மிஸ். வீட்டுக்கு வந்த உடனே, என் அம்மா, அன்னிக்கி சந்திர கிரகணம்னு சொன்னாங்க. “ஆமாம் ஆண்ட்டி”னு நீ வாய தொறந்த…அதுக்கு என் அம்மா, “உங்க அம்மா தேடிகிட்டு இருந்தாங்க சுகி…வீட்டுக்கு போய் குளிக்கனும்மா…தீட்டு போகணும்ல”னு சொன்னாங்க. கொடுக்கு மாதிரி என் பாட்டியும், பாம்பு நிலாவ முழுங்கிடுச்சு அது இதுனு அவங்க பங்குக்கு கதை விட்டாங்க.
அடுத்த நாள் நம்ம ரெண்டு பெரும் கொழப்பத்துல மண்டைய சொறிஞ்சது எனக்கு இன்னும் நினைவிருக்கு”, என குழந்தைப்பருவ நினைவுகளை மீட்டாள் அனிதா.

“அட…நீயும் இதெல்லாம் நினைவுல வச்சுறிக்கியா…அய்யோ…அன்னிக்கி வீட்ல அம்மா கிட்ட வாங்கின dose …இன்னிக்கி நினைச்சாலும்…”, என பயந்த மாதிரியான சைகையுடன் வியப்பொலி எழுப்பினாள் சுகந்தி.
“நேத்துகூட ‘Root of all evil?’னு ஒரு documentary பாத்தேன். ரெண்டாவது பார்ட்ல அந்த படம், பெற்றோரோட மத நம்பிக்கையானது ஒரு கொழந்தையோட அறிவு வளர்ச்சிக்கு எப்படி தடையா இருக்குனு பேசுது. அத பாக்கும் போது, நீ நம்ம ஸ்லோக கிளாஸ்ல ஒரு தடவை raise பண்ணின கேள்வி தான் நினைவுக்கு வந்தது. உனக்கு நினைவிருக்கா?”, என வினவினாள் அனிதா.

“கடவுள்னு ஒருத்தர் இருக்காருன்னு மனிஷனுக்கு எப்படி தெரிஞ்சுது?…அதுதான…கேள்வி மட்டும் இல்ல…அத கேட்ட உடனே ஸ்லோக மிஸ்க்கு வந்த கோவம், இப்படி எல்லாம் சாமிய பத்தி தப்பு தப்பா கேள்வி கேக்ககூடாதுன்னு மண்டைல கொட்டி உக்கார வச்சது….எல்லாமே நினைவிருக்கு”, என உட்கூரையை பார்த்தபடி தெளிவாக நினைவிலிருந்த நிகழ்வை வாரி இறைத்தாள் சுகந்தி.

ஒரு சிறிய புன்முறுவலுடன், “ஏன் அப்ப சொன்னத கேட்டுகிட்டு சும்மா இருந்தோம், ஏன் எதித்து எதுவும் கேள்வி கேக்கல”னு எல்லாம் ஆராயறதுல பயனில்ல. ஆனா அந்த documentary பாத்துட்டு…அப்படி ஒரு கொழப்ப நிலைக்கு நம்ம கொழந்தைங்கள தள்ளகூடாதுன்னு மட்டும் புரிஞ்சது.

“அம்மா…அம்மா…பாட்டி வீட்ல ஒரு astrology chart இருந்ததுல…அதுல earth தான் solar சிஸ்டத்தோட சென்டர்ல இருந்தது. ஆனா இன்னிக்கி science கிளாஸ்ல solar சிஸ்டம் பத்தி படிச்சோம். ‘Sun is at the centre’னு போட்டிருக்குமா புக்ல”, என தலையை சொரிந்தபடி வாழரைக்கு ஓடி வந்தான் ரமேஷ், சுகந்தியின் மகன். அனிதாவை சுகந்தி பார்க்க, காபி மேசை மேல் இருந்த வாரப்பத்திரிக்கையை புரட்ட ஆரம்பித்தாள் அனிதா.

———————————————————————————————————————————————————–
Richard Dawkins அவர்களின் ‘Root of all Evil? ஆவணப்படம் பார்க்கும் போது, ராஜ் தன் குழந்தைப்பருவத்தில் எழுப்பிய ‘How did man come to know of God’s existence ‘கேள்வி பற்றி பேசினான்.அன்று அவனுக்கு விடை கிடைக்கவில்லை. அதுவே இந்த சிறுகதைக்கு வித்திட்டது.

ஆவணப்படமும் அதன் எழுத்துப்படியும் இவை

படத்தில் மிகவும் மனம் கவர்ந்த வரிகள்..

//A child is genetically pre-programmed to accumulate knowledge from figures of authority//

//No wonder the Jesuit said, “Give me the child for his first seven years and I’ll give you the man”//

//The child brain will automatically believe what it’s told, even if what it’s told is nonsense. And then, when the child grows up, it will tend to pass on the same nonsense to its children. And so religion goes on, from generation to generation.//

//For many people, part of growing up is killing off the virus of Faith with a strong dose of rational thinking. But if an individual doesn’t succeed in shaking it off, his mind is stuck in a permanent state of infancy and there is a real danger that he will infect the next generation//

“பவி எழுந்திருமா….நேரம் ஆகுதுல. போய் சமத்தா குளிச்சுட்டு வருவியாம்..அம்மா கண்ணுக்கு புடிச்சதெல்லாம் செஞ்சு தருவேனாம்…சீக்கிரம் சீக்கிரம்”, என பவித்ராவை படுக்கையை விட்டு எழுப்ப முயன்றாள் தனலட்சுமி.
“கொஞ்சம்…கொஞ்சம் தூங்கறேன் மா”, என மழலை கலந்த குரலில், தூக்கம் சற்றும் விடைபெறாத நிலையில், சிணுங்கினாள் பவி.
“அம்மாக்கு நேரமாச்சு பாரு…இன்னிக்கி பவிக்கு புடிச்ச உளுந்து வடை, பாயாசம் எல்லாம் தயாரா இருக்கு…குளிச்சிட்டு வந்தா எல்லாம் உண்டு”, என அன்பு கட்டளையிட்டாள் தனம்.
“வடையா…இன்னிக்கி என்னம்மா….சாமிக்கு பர்த்ரேயா”, என சட்டென தோன்றிய உத்வேகத்தில் கேள்வி எழுப்பினாள் பவி.
“பர்த்டே இல்லடி என் கண்ணு…சுமங்கலி பூஜை செய்ய போறோம் சாமிக்கு”, என் பதிலளித்தாள் தனம்.
திருதிருவென பவி விழிப்பதைக்கண்டு, “உனக்கு சைக்கிள், பொம்மை எல்லாம் யாரு வாங்கி தராங்க….அப்பாதான…அதுதான் சாமிகிட்ட அப்பாவ நல்லா பாத்துக்க சாமின்னு கேக்க போறோம்…அதுக்கு தான் சாமிக்கு புடிச்ச வடை, பாயாசம் எல்லாம்”, என பவியை அணைத்தபடி முத்தங்களை உதிர்த்தாள் தனம்.
“ஐ…சாமிக்கும் என்ன மாதிரி புடிக்குமா? எனக்கு இருக்குல மா?”, என ஏக்கத்தில் பவி கேட்க,
“ஒனக்கு இல்லாமயாடி என் தங்கமே…குளிச்சு புது சொக்கா போட்டுக்கிட்டு வருவியாம், அம்மா எல்லாம் குடுபேனாம்”, என தனம் சமயலறைக்கு நடந்தபடியே பதிலளித்தாள்.

குளித்து முடித்து, புத்தாடையில் மிடுக்காய் சமையலறையினுள் நுழைந்த பவி, தனத்தின் சேலையை லேசாக இழுத்தாள்.
சற்றே குனிந்தபடி, பவியை தழுவிக்கொண்டு, கையில் ஒரு வடையை கொடுத்தாள் தனம்.
“சாமிக்கு குடுக்கட்டுமா…அப்பத்தான் அப்பாக்கு பைசா தருவாரு, அப்பா எனக்கு அந்த கொரங்கு பொம்மை வாங்குவாரு”, என பூசையறை நோக்கி ஓடினாள் பவி.
“சாமிக்கு குடுத்தாச்சுடி கண்ணு…இது ஒனக்குத்தான்”, என கூறியபடி கழுத்தில் இருந்த தாலிகொடிக்கு மஞ்சள் தேய்த்தாள் தனம்.
“எனக்கு மா…புதுசு chain”, என பவி தனத்தின் கையை இழுக்க,
“இதுவா கண்ணு….என் செல்லக்குட்டிக்கு கல்யாணம் ஆகும்போது அம்மா போடுவாங்களாம்”, என பவியின் தலையை தடவிக்கொடுத்தாள் தனம்.
சில நொடிகள் ஏதோ யோசித்து, “மணி கூட விளையாடறேன் மா ப்ளீஸ்”, என கோரிக்கையை தனம் முன் வைத்தாள் பவி.
“அஞ்சலி அக்கா பிஸியா இருப்பாங்க…டிவில dora பாரு…பாத்துகிட்டே இரு…அப்பா வந்துடுவாரு, அப்பறம் நாம பீச்க்கு போவோம்; அங்க அப்பா என்ன வாங்கித்தறேன்னு சொன்னாரு…”, என எதிர் வீட்டிற்கு போவதை தடுக்க வழிதேடினாள் தனம்.
“ப்ளீஸ் மா…ப்ளீஸ்….கொஞ்ச நேரம்…அப்பா வண்டி சத்தம் கேட்டா வரேன்”, என சொல்லிகொண்டே வாசலுக்கு விரைந்தாள் பவி.
இனி ஒன்றும் செய்யலாகாது என தோல்வியை ஒப்புக்கொண்ட தனம், மீண்டும் சமையலறையினுள் நுழைந்தாள்

“சுச்சு…என்னடா”, என நாய்க்குட்டியை கொஞ்சியபடி, “அக்கா…வடை சாப்பிடுவானா இவன்”, என ஆர்வத்துடன் அஞ்சலி வீட்டினுள் நுழைந்தாள் பவி.
“குடு குடு…என்ன விசேஷம் வீட்ல”, என அஞ்சலி வினவ,
“அப்பா நல்லா இருக்கணும்னு சாமிக்கு செஞ்சாங்க”, என அஞ்சலிக்கு பதிலளித்தபடி, நாய்குட்டிக்கு வடையை கொடுத்தாள் பவி.
“சரி மணிக்கு குடுத்துட்டு இங்க வா…உனக்கு புடிச்ச முறுக்கு வாங்கி வச்சிருக்கேன் பாரு”, என கூறியபடி வாழறை நோக்கி நடந்தாள் அஞ்சலி.
“சூப்பர்..சூப்பரா இருக்குக்கா; நேத்து கூட ஸ்கூல்க்கு கிரண் கொண்டுவந்தான்”, என ரசித்து தின்றபடி, வாழறையை நோட்டமிட்டாள் பவி.
சுவற்றில் மாட்டி இருந்த, அஞ்சலி மற்றும் அவள் கணவரின் புகைப்படத்தை பார்த்த மாத்திரத்தில், “அக்கா உங்களுக்கு கல்யாணம் ஆச்சுதான. ஆனா செயின் ஒன்னுமே போடல; அம்மா போட்டிருக்காங்க”, என கேள்வி எழுப்பினாள் பவி.
“உங்க அப்பா ஏன் போட்டுக்கல”, என சிரிப்பை அடக்கியபடி எதிர் கேள்வி கேட்டாள் அஞ்சலி.
“நான் அம்மா கிட்ட கேக்கறேன்…இன்னிக்கி நீங்க சாமிக்கு ஒன்னும் குடுக்கலியா”, என அடுத்த தலைப்பிற்கு தாவி குதித்தாள் பவி.
“அண்ணனுக்கா…அவரே பாத்துப்பாரு பவி; அவர் என்ன குட்டி பாப்பாவா சொல்லு”, என பவியின் கன்னத்தை கிள்ளினாள் அஞ்சலி.
மணி சற்றே தூங்க தயாராவது கண்டு, “வீட்டுக்கு போறேன்கா…அம்மா தேடுவாங்க”, என கிளம்ப எத்தனித்தாள் பவி.

“அம்மா…நீ செயின் போட்டிருக்கல. அப்பா என் போட்டுக்கல”, என அஞ்சலியின் கேள்வியை மறுஒலிபரப்பு செய்தாள் பவி.
இனி கடிந்து பேசியாவது…பக்கத்து வீட்டிற்கு போகாமல் பார்த்து கொள்ளவேண்டும் என மனதில் நினைத்தபடி, “அப்பாவும் போட்டிருக்காரு கண்ணு….சட்டை போட்டிருக்காருல, அதுதான் வெளிய தெரியல”, என மழுப்பினாள் தனம்.
“சரி…அப்பா வந்துடுவாரு…வெளிய எட்டி பாத்துகிட்டு இரு”, என அடுத்த கேள்விக்கணை பாய்ந்து வருவதை தடுக்க முயன்றாள் தனம்.
மீண்டும் தோல்வி!!
“அம்மா…அஞ்சலி அக்கா இன்னிக்கி சாமிக்கு ஒன்னுமே செய்யல; நான் கேட்டேன்…சாமி எல்லாம் தேவையில்ல…மகேஷ் அண்ணாவே பாத்துப்பாங்களாம், நீ எதுக்குமா அப்பாக்கு பண்ற?”, என தனத்தின் வார்த்தைகளை காதில் வாங்காமல், அடுத்த சந்தேகத்தை முன் வைத்தாள் பவி.
“அது வந்து கண்ணு…”, என தனம் ஆரம்பிக்க, யாரோ கதவை தட்டுவது கேட்டது.

“என்னங்க…என்னாச்சுங்க…இவ்வளவு பெரிய கட்டு போட்டிருக்கீங்க…என்னாச்சுங்க”, என தாரை தாரையாய் கண்ணீர் வடிய, புலம்பியபடி, கணவரை வாழறைக்கு அழைத்துச் சென்றாள் தனம்.
“இங்க தான்க்கா…colony உள்ள நொழையும் போது ஒரு truck இடிச்சிடுச்சு”, என துணைக்கு வந்திருந்த அஞ்சலி கூறினாள்.
“என்னங்க இது…பாத்து வரக்கூடாதா…உறுப்படுவானா அவன்…எங்க பாத்துகிட்டு ஓட்டுறானுங்க”, என புலம்பித்தள்ள,
“ஏதோ நல்ல வேளை…கையில தான் fractureனு டாக்டர் சொன்னாரு. ரெண்டு நாள் கழிச்சு வர சொல்லி இருக்காரு”, என தனத்தை அமைதி படுத்தினாள் அஞ்சலி.
“அந்த பாளையத்தம்மன் தான் பாத்துக்கிட்டு இருக்கா. ஏதோ தலைக்கு வந்தது தலப்பாவோட போச்சு”, என பெருமூச்சுவிட்டாள் தனம்.

நடப்பது அனைத்தையும் பார்த்துக் கொண்டிருந்த பவி, மெதுவாக வாயை திறந்து, “என்னமா சாமி அப்பாவ பாத்துக்கும்னு சொன்ன…இப்படி ரத்தம் வருது? சாமிக்கு வடை புடிக்கலியா?”, என அழுகையும், குழப்பமும் கலந்த குரலில் வினவினாள்.
“அது வந்து கண்ணு…”, என விடையறியாது அஞ்சலியை பார்த்தாள் தனம்.

“புரிஞ்சுக்கோங்க… urgent மீட்டிங் இருக்கறதுனால தான கேக்கறேன். நீங்க விஜயன கூட்டிட்டு வந்தா…நான் வேலைய முடிச்சிட்டு காய்கறி வாங்கிட்டு வந்திடுவேன்”, என அலுத்துக்கொண்டாள் பார்வதி.
“ஆமாம் பெரிய மீட்டிங்…ஏதோ நாங்க சும்மா ஆபீஸ்ல seat தேச்சுட்டு வர்றா மாதிரி பேசற; இன்னிக்கி ஆபீஸ்ல ஒரு farewell பார்ட்டி இருக்கு…அத முடிச்சிட்டு வரவே
8 -8 :30 ஆகும்; சாப்பாட்டையும் முடிச்சிட்டு வந்திடுவேன்”, என துளியும் அக்கறையின்றி மகிழுந்து நோக்கி நடந்தான் திருக்குமரன்.
“இது இந்த மாசத்துல மூனாவது தடவை…மேனேஜர்கிட்ட இதுக்காக கொழையனும், அவன் மேலும் கீழும் பாக்கறான்; crecheல மாசம் 200 ரூபாக்கு கூட்டிகிட்டு போய் கொண்டுவந்து விடற வசதி இருக்காம்”, என கூறி முடிப்பதற்குள்,
“அது சரி…உங்க அப்பாவ மாசம் அனுப்ப சொல்லு….பேச வந்துட்டா”, என கூறியபடி, மகிழுந்தை தொடக்கினான் திரு.

போக்குவரத்து தடைகளையும், கூட்ட நெரிசல்களையும் கடந்து ஒரு வழியாக அலுவலகம் வந்து சேர்ந்தான். வந்த மாத்திரத்தில், அலுவலக உணவகத்தில் தன் நண்பர்கள் சத்தம் கேட்டு அங்கு விரைந்தான்.
“என்னப்பா..வேலை எதுவும் இல்லியா…காலைலியே கூத்தும் கும்மாளமும்”, என ஒருவரின் தோளில் தட்டியபடி கூட்டத்தில் இணைந்தான் திரு.
“வாங்க திரு…தினாவோட wife கேக் செஞ்சிருக்காங்க…கன்னாபின்னான்னு இருக்கு…அதுதான் ஒரு நாள் அவங்க வீட்ல ஒரு வெட்டு வெட்டனும்னு சொல்லிகிட்டு இருந்தோம்”, என நண்பர் ஒருவர் கூச்சலின் காரணியான கேக் துதி பாடினார்.
“தினா..உங்க wife வேலை பாக்கறாங்கனு நினைச்சேன்…வேலைய விட்டுட்டாங்களா?”, என உயர்த்திய புருவங்களுடன் கேள்வி எழுப்பினான் திரு.
“நல்லா சொன்னீங்க…ரெண்டு பேர் வேலைக்கு போகலைனா வீட்ல புதுசு புதுசா சாமான் வாங்க எங்க துட்டு சொல்லுங்க; வேலைக்கு போயிட்டு தான் இருக்காங்க…நேத்து பையன் ரொம்ப கேட்டதுனால கேக் செஞ்சாங்க”, என விளக்கினான் தினா.
“பரவாயில்லை..கலக்கறீங்க! எங்க வீட்டுல இப்படி பையன் ரகளை பண்ணினா…ஒன்னு அவன அதட்டி உக்கார வைப்போம் இல்ல நான் தான் கடைல போய் வாங்கிட்டு வரணும்.அப்ப நேத்து நான் சொன்ன ஹோட்டலுக்கு போனீங்களா?”, என திரு வினவ,
“ஹோட்டலா…வெளில எல்லாம் போகல திரு…வீட்ல தான்”, என்றான் தினா.
“கொழப்பறீங்களே…வேலை விட்டு வந்து, கேக் பண்ண உக்காந்துட்டாங்கனா…சமையல் எப்படி?”, என திரு திருவென விழித்தான் திரு.
“எல்லாம் அவங்களே எப்படி…அவங்க கேக் செஞ்சிட்டு இருக்கும் போது, நான் காயெல்லாம் நறுக்கி, பாத்திரங்களை கழுவி வச்சேன்; கேக் ஓவன்ல வச்சுட்டு சமையல முடிச்சாங்க; வக்கனையா சாப்பிடனும்னு மட்டும் ஆசை பட்டா போதுமா சொல்லுங்க…ஏதோ நம்மால முடிஞ்சது”, என யதார்த்தமாய் பதிலளித்தான் தினா.
“அப்ப வீட்டுக்கு போன உடனே லுங்கிய வரிஞ்சிக்கட்டி பாத்திரம் கழுவறது, துணி துவைக்கறதுனு வேலை ஆரம்பம் சொல்லுங்க”, என ஒரு நண்பர் கேலி செய்தார்.
“என்ன தப்பு சாமி. இருக்கற வேலைய ரெண்டு பேரும் பங்கு போட்டு செஞ்சிடுவோம்…சீக்கிரம் முடியும். வேலைக்கு ஆள் வச்சா அது ஒரு 500 ரூபா…இப்ப அது மிச்சம் தான. ஒவ்வொரு தடவையும் புதுசா ஏதாவது சாப்பிடனும்னா ஹோட்டலுக்கு போக முடியாது; அவங்க இன்டர்நெட்ட பாத்து புதுசா செய்வாங்க. அப்ப நாம ஒத்தாசையா இல்லாம திங்கறதுக்கு மட்டும் போனா நல்லா இருக்குமா சொல்லுங்க”, ‘பளிச்’ என வந்தது தினாவின் பதில்.
“அப்ப நேத்து கொண்டு வந்த பிரியாணிக்கும், போன வாரம் கொண்டு வந்த பணியாரத்துக்கும், உங்க wifeக்கே credit கொடுத்து தப்பு பண்ணிட்டோமே தினா!!! அவங்ககிட்ட இருந்து ஒரு 20% நீங்க வாங்கிக்கோங்க”, என சாமி கூற, கூட்டத்தின் சிரிப்பொலி இருமடங்காக பெருகியது; உணவகத்தில் இருந்த சிலருக்கு எரிச்சலையும் உண்டாக்கியது.

“இன்னிக்கும் ரசம் தானா; வேற எதுவும் உனக்கு சமைக்க தெரியாதா; அவன் அவன் புதுசா புதுசா சாப்பாடு கொண்டு வரான்..நான் மட்டும் தினமும் அதே புளிச்சு போன ரசம் இல்ல பாழாப்போன சாம்பார்”, என வீட்டில் தினம்தினம் செய்யும் அர்ச்சனை திருவின் நினைவுக்கு வந்தது.
அலைப்பேசியில் பார்வதியின் எண்ணை சுழற்றினான்.
“சொல்லுங்க”, என பார்வதி கூற,
“பாரு…நீ வேணும்னா மீட்டிங் முடிச்சிட்டு வா…நான் விஜயன கூட்டிகிட்டு வரேன்”, என்றான் திரு.
“ஹலோ நீங்க யாருங்க…என் கணவரோட போன் உங்க கைல எப்படி கெடைச்சது; யாரோன்னு நினைச்சு என் கிட்ட பேசறீங்க”, என சிரிப்பை அடக்கியபடி குழப்பம் கலந்த குரலில் கேலி செய்தாள் பார்வதி.
“ஒய்…திரு தான் பேசறேன்; வரும்போது காய்கறி ஏதாவது வாங்கிவரணும்னா சொல்லு”, என திரு கூற,
“ஆமாம் என் புருஷன் குரல் எனக்கு தெரியாது பாருங்க…இங்க ஆபீஸ் பக்கத்துல ஒரு புது காய்கறி மண்டி துறந்திருக்கு. ஆபீஸ்ல ஒரு பொண்ணு ‘baingan bartha ‘னு ஒரு கறி கொண்டு வந்தா…கத்திரிக்காய் வாங்கி அத ட்ரை பண்ணலாம்னு இருக்கேன்”, என களிப்பு ததும்ப இரவு உணவுப்பட்டியலை அறிவித்தாள் பார்வதி.
“I am sorry பாரு”, என திரு வழிய,
“என்னங்க இது…”, என பார்வதி நெளிய, அடுத்த 15 நிமிடங்கள் இணைப்பில், ஒலி அலைக்கு பதில் தேனலை பாய்ந்தது.

விடியல்

Posted: நவம்பர் 8, 2010 in சிறுகதை
குறிச்சொற்கள்:, , , ,

“வேலை எல்லாம் முடிஞ்சது மா… நான் அப்ப கெளம்பறேன்”, என்று உரைத்தபடி சமயலறை வாசலில் நின்றாள் செவ்வந்தி.
“நல்லது செவ்வந்தி நாளைக்கி கொஞ்சம் சீக்கிரம் வந்துடு…வீடு ஒட்டடை அடிச்சு clean பண்ணனும்”, என விடையளித்தாள் பிரேமா.
“பசங்கள இஸ்கூலுக்கு கெளப்பிட்டு ஒரு 10 மணி மாதிரி வரேன் மா”, என கூறிக்கொண்டே வாசல் நோக்கி நடந்தாள் செவ்வந்தி.
“ஆமாம் செவ்வந்தி என்ன படிக்கறாங்க உன் பசங்க? உனக்கு ஒரு பையனும் ஒரு பொண்ணும்ல”, என்ற பிரேமாவின் கேள்விக்கு,
முகம் மலர, “பெரியவன் சந்தோஷ் பதினொன்னாவது படிக்கறான் மா; சின்னவ ரம்யா அஞ்சாவது. ரெண்டும் இந்த பஸ் ஸ்டாப் பக்கத்துல கீற இஸ்கூல்ல தான் படிக்குதுங்க. கெட்டிக்கார பசங்க மா”, பெருமிதத்துடன் பதிலளித்தாள் செவ்வந்தி.
“அட என் பையன் கிஷோர் கூட அஞ்சாவது தான் படிக்கிறான்”, என கூறியபடி, “வாடி கன்னுக்குட்டி”, என கிஷோரை அள்ளி அணைத்தாள் பிரேமா.
“எங்க வெள்ளையும் சொள்ளையுமா விளையாட கிளம்பீட்டாரா தம்பி”, என செவ்வந்தி கேட்டு முடிப்பதற்குள்,
“இல்ல…sloka கிளாஸ்”, என சோகம் படர்ந்த முகத்துடன் விடை அளித்தான் கிஷோர்.
“கண்ணா நீ உள்ள போய் ஸ்டோரி புக் படிச்சிட்டு இரு…boost சாப்பிட்டு கெளம்பலாம்”, என கிஷோரை பக்கத்து அறைக்கு அனுப்பிவிட்டு, “சாமி பாட்டு செவ்வந்தி..நமக்கு எங்க இதெல்லாம் சொல்லி கொடுக்க டைம். ஆமாம் உன் பசங்களுக்கு சாமி பாட்டெல்லாம் சொல்லி கொடுப்பியா”, என வினவினாள் பிரேமா.
“இந்த சாமி பாட்டு, கோயில் போற பழக்கம் எல்லாம் இல்லமா..பசங்க இஸ்கூல் வுட்டு வந்தா கொஞ்சம் விளையாடுங்க, அப்பறம் படிக்கும், சாப்பிட்டு படுக்கத்தான் நேரம் இருக்கும். நான் வேலை எல்லாம் முடிச்சிட்டு வீட்டுக்கு போக 10-10:30 ஆகும். அவரும் அப்பத்தான் வருவாரு”, என எதார்த்தமாய் பதிலளித்தாள் செவ்வந்தி.
பக்கத்து அரை கதவு மூடி உள்ளதா என உறுதி செய்து கொண்டு, “கடவுள் நம்பிக்கை இல்லியா..என்ன சொல்ற செவ்வந்தி, நீங்க அப்ப நாத்திகவாதிகளா?”, என அதிர்ச்சி கலந்த குரலில் கேட்டாள் பிரேமா.
“நாத்தி….அப்படினா இன்னாம்மா…?,”என செவ்வந்தி வினவ,
“நாத்திகவாதினா கடவுள் நம்பிக்கை இல்லாதவன்னு அர்த்தம்”, என விளக்கினாள் பிரேமா.
“அதெல்லாம் ஒன்னும் இல்லமா…நாங்க ரெண்டு பேரு உழைச்சா தான் வூட்ல சோறு, பசங்க படிப்பு எல்லாம்; பசங்களும் படிப்புல பிஜியா கீதுங்க; இதுக்கு நடுவுல சாமி, கோயிலுக்கெல்லாம் நேரம் எங்க…சொல்லுங்க”, என்றாள் செவ்வந்தி.
“புரியலியே…உன்னை முதல நான் சந்திச்சது கூட அந்த அம்மன் கோயில்ல தான; நேரம் கெடைச்சா கோயிலுக்கு போவீங்க..அவ்வளவுதான”, என நிம்மதி பெருமூச்சு விட்டாள் பிரேமா.
“அட அதுவாம்மா..கோயில் திருவிழா, கூழ் காச்சினாங்க, பாத்திரம் கழுவ ஆள் வேணும்னு கேட்டாங்க…புவனா அக்காதான் அனுப்பி வச்சாங்க”, என புன்னகைத்தாள் செவ்வந்தி.
“எப்படி சரியா வருது செவ்வந்தி? அப்பறம் பசங்களுக்கு சாமி பயம் இல்லேனா எப்படி நல்லது கெட்டது எல்லாம் சொல்லி கொடுப்ப… பயம் இல்லாம போயிடுமே”, என கேள்விக்கணைகளை தொடுத்தாள் பிரேமா.
“நல்லது கெட்டது சொல்லி தரத்தான் நாம இருகோம்மேமா; நமக்கு பயப்படுவாங்களா இல்ல கண்ணுக்கே தெரியாத சாமிக்கு பயப்படுவாங்களா; உழைச்சா தான் முன்னுக்கு வர முடியும்னு சொல்லி கொடுத்திருக்கோம்; முன்னுக்கு வரணும்னு ஆசை அதுங்களுக்கு இருக்கு…அதுதான வேணும்”, என தெளிவாய் புட்டு புட்டு வைத்தாள் செவ்வந்தி.
சிந்தனையில் மூழ்கி இருந்த பிரேமா சட்டென, “அப்ப உன்னையும் இப்படி தான் வளத்தாங்களா செவ்வந்தி?”, என வினவினாள்.
“அத ஏன்மா கேக்கறீங்க..எங்க ஆத்தாவும் நைனாவும் சாமினா உசுரையே கொடுப்பாங்க. ஒரு 10 வயசுல என்ன கூட தீமிதிக்க வச்சாங்கனா பாத்துக்குங்க; அவங்களுக்கு எது சரின்னு பட்டதோ அப்படி வளத்தாங்க. அப்ப எங்க பசங்கள எங்க இஷ்டபடி தான வளக்கணும். எங்களுக்கு சாமி கும்பிட நேரமும் இல்ல, பெருசா நம்பிக்கையும் இல்ல…அதுனால பசங்க மேல அத திணிக்க நாட்டமும் இல்ல. என் ஆத்தாவுக்கு செம காண்டு, “சாமிக்கு பயந்தா தான் தப்பு செய்ய மாட்டனுங்க…இப்படியே போனா கெட்டு குட்டிசுவருதான்”, னு சொல்லிக்கிட்டே இருக்கும்.
எங்களுக்கு “சாமி கண்ண குத்துவாறு, காத திருகுவாறு” னு சொல்லி வளக்க புடிக்கல. எது தப்பு எது சரின்னு சொல்லி தறோம். அதையும் மீறி செஞ்சா திட்டியோ மிரட்டியோ திருத்த வேண்டியது தான்”, என கூறிய படியே சுவர் கடிகாரத்தை பார்த்தாள் செவ்வந்தி.
“அய்யயோ பேசிக்கிட்டு இருந்ததுல மறந்தே பூச்சு; இன்னிக்கி பசங்க சீக்கிரம் வந்துடுங்க. நான் கெளம்பறேன் மா”, என விரைந்தாள் செவ்வந்தி.
“பால் காச்சிட்டேன் காபி வேணும்னா சாப்பிட்டு போயேன்”, என பிரேமா கூற,
“வூட்ல போய் பாத்துக்கறேன்மா”, என விடை பெற்றுக்கொண்டாள் செவ்வந்தி.
“கண்ணா boost ரெடி…sloka கிளாஸ் போறியா விளையாடனுமா”, என செல்லமாய் கிஷோரின் கன்னத்தை கிள்ளினாள் பிரேமா.
“விளையாட போறேன் மா ப்ளீஸ். sloka கிளாஸ்ல ஒன்னுமே புரியல. 7:00 மணிக்கு வந்துடுவேன். அப்பறம் homework பண்றேன். சரியா?ப்ளீஸ் மா!”, என மகிழ்ச்சியும், கொஞ்சலும் கலந்த தோரணையில் கெஞ்சினான் கிஷோர்.
“ஒ.கே, ஆனா 7:00 மணிக்கு கரெக்டா வந்துடனும்”, என பிரேமா கூற, “thanks மா”, என்று கூதுகலத்த்துடன் வாசலுக்கு விரைந்தான் கிஷோர்.
“கிஷோர்…பாத்து”, என முகத்தில் புன்னகையுடன் அவனை வழி அனுப்பினாள் பிரேமா.

கண்ணாடி வீடுகள்

Posted: ஜூலை 18, 2010 in சிறுகதை
குறிச்சொற்கள்:, ,

“அம்மா …அவங்க யாருனே எனக்கு தெரியாது …நீ மட்டும் போயேன் ”, என முனகிய படியே படுக்கையை விட்டு இறங்கினாள் நளினி.

“பேசாம கிளம்பு …இப்படி விசேஷங்களுக்கு எல்லாம் போனா தான் …நம்ம வீட்லயும் பொண்ணு இருக்குனு நாலு பேருக்கு தெரியும் ”, என கேவலமான ஒரு விளக்கம் அளித்தாள் விசாலாட்சி .. சந்தேகமே வேண்டாம் நளினியின் தாயே தான் .

“இதெல்லாம் சரியே இல்லே மா …சீவி சிங்காரிச்ச மாட்ட சந்தைலே விலை பேசறா மாதிரி இருக்கு நீ சொல்றது ”, என அலுத்துக் கொண்டாள் நளினி.

“போயிட்டு தான் வாயேன் டி …சும்மா வீட்டுலே TV முன்னாடி உக்கார போறே”, என விசாலாட்சியின் கணவரும் குரல் எழுப்ப …இனி நம் சினுங்கல்கள் வேலைக்கு ஆகாது என முடிவு செய்தாள் நளினி.

“ஏதோ நல்ல reception சாப்பாடு உண்டு…அதுக்காக வேணும்னா போகலாம் ; அம்மாவின் கூச்சலுக்கும் ஆர்ப்பாட்டத்துக்கும் அந்த இன்னிசை மழை எவ்வளவோ பரவாயில்லை”, என வேறு வழி இல்லாமல் தன்னை தேற்றி கொண்டாள் நளினி. .

பன்னீர் மணம் வீச ரோஜா இதழ்களும் , கற்கண்டும் வரவேற்க திருமண மண்டபத்தினுள் நுழைந்தனர் .

விசாலாட்சியை கண்ட உடன் நாலைந்து பேர் ஓடோடி வந்தனர் .

“வருவியான்னு சந்தேகம் இருந்தது ..பரவாயில்லை கரெக்டா வந்துட்டே …இது யாரு நளினி தானே …பாத்து ஒரு 3 வருஷம் இருக்கும் …என்ன பண்றே மா ..”, என ஒரே மூச்சில் பேசி முடித்தாள் ஒரு அம்மையார். அம்மாவின் தோழி என சட்டென புரிந்து கொண்டாள் நளினி.

“நான் …” என விடை அளிக்க வாயை திறந்தாள் நளினி …அதற்குள் விசாலாட்சியும் அவர் தோழிகளும் நகை புடவை பற்றிய உரையாடலில் இறங்கி விட்டனர் . “அதுதான …அம்மாவின் தோழி ஆச்சே … நாம பேசறத எங்க கேக்க போறாங்க ; அமைதியா இருப்பது தான் சரி ”, என தீர்மானித்த படி சமையலறை பக்கம் திரும்பினாள் நளினி.

“ஏன்டி நல்ல வசதியான குடும்பம் தான ….ஏன் இப்படி ஒரு பொண்ண பாத்திருக்காங்க , தொட்டு கண்ணுல மை வச்சுக்கலாம் போல …”, விசாலாட்சியின் தோழிகளில் ஒருத்தி.

“மெதுவா பேசு டி …யாருக்காவது கேட்டுற போகுது …நல்ல வரதட்சனை கொடுத்திருப்பான் பொண்ணோட அப்பன் …அதுதான் இப்படி ஒரு பையன மடக்கி போட்டுட்டாங்க”…இது விசாலாட்சி .

“இந்த பொண்ண பாத்தா ‘கோபுரங்கள் சாய்வதில்லை’ சுஹாசினி மாதிரி இல்லே …?” என ஒருத்தி கேட்க… “சுஹாசினி கொஞ்சம் கலரா இருந்தான்னு நினைக்கறேன் ”, என்று இன்னொருத்தி குரல் எழுப்ப அந்த வட்ட மேசை மாநாட்டில் சிரிப்பொலி அடங்க நிமிடங்கள் 5 ஆகி இருக்கும் .

குளிர் பான பெட்டியின் இதமான காற்று நளினியின் மனப்புழுக்கத்தை இன்னும் தூண்டி விடுவது போல் இருந்தது . “அம்மா …ஏன் இப்படி ”…என பேச ஆரம்பித்த நளினியின் வார்த்தைகள் செவிடன் காதில் ஊதிய சங்காயிற்று.

“கோடி கோடியா பணம் கொடுத்தாலும் இப்படி ஒரு கேவலமான பொண்ண என் பையனுக்கு …மாட்டவே மாட்டேன் ”, என நளினியின் தாய் சூளுரைத்தாள்.

“ஆமாம் கேக்க மறந்துட்டேன் …பையன் ஆஸ்திரேலியால இருக்கானே …அங்க ஏதோ நிற வெறி பிரச்சனை எல்லாம் ரொம்ப அதிகமாகி இருக்காமே …என்ன சொல்றான் ”, என ஒரு நலன் விரும்பி கேள்வி எழுப்பினாள்.

“அவன் இருக்கும் இடத்துல ஒன்னும் பிரச்சனை இல்லியாம் ….நான் கூட திரும்பி வந்துடுன்னு தான் சொல்றேன் …எங்க கேக்கறான் . அவனுக்கு அந்த lifestyle தான் பிடிச்சிருக்காம்.

News எல்லாம் பாக்கும் போது தான் வெளிநாடுகள்ல இருக்கற நிற வெறி பத்தி எல்லாம் தெரிய வருது …அப்படி என்ன வெறுப்போ நம்ம தோல பாத்தா …”, என அலுத்து கொண்டாள் விசாலாட்சி .

ஒரு நிமிடம் நளினி நடப்பது புரியாமல் திடுக்கிட்டு நின்றாள்.

வெட்கம் கலந்த புன்னகையுடன் மேடையில் நின்ற மணப்பெண்ணை பார்த்தாள். சில நிமிடங்களுக்கு முன் அவள் சரமாரியான நிற வெறி தாக்குதலுக்கு உள்ளானதை நினைத்தாள்…கொதித்தாள்…சட்டென எட்டி பார்த்த கண்ணீரை துடைத்துக்கொண்டாள்.