Posts Tagged ‘சுயமரியாதை’

தன் வேலையை தக்க வைத்துக்கொள்ள மேல் அதிகாரிகள் அர்த்தமின்றி தூற்றுவதையும், “உறவு விட்டுப் போகக்கூடாது’ என்பதற்காக, உறவினர்களின் சரமாரியான அவதூறுகளையும், அமைதியாக ஏற்றுக்கொள்ளும் மனநிலை, நம் சமூகத்தில், காலகாலமாக இருந்து வரும் ஒரு ‘நற்குணம்’.
இதுபோன்ற நிகழ்வுகள் கண்முன் நடக்கும் போது, அமைதியாக நின்றதுண்டு. “உன் sideல இருக்கற நியாயத்த எடுத்து சொல்லு”, என கூற விரும்பியபோதும், வார்த்தைகள் வாய்விட்டு வர மறுத்ததுண்டு. பின்னர் இந்த பதிவு எழுத காரணம்???
சமீபகாலமாக விஜய் டிவியில் பார்த்து வரும் ‘office’ தொடர், இப்பதிவெழுதத் தூண்டியது.

இத்தொடரை பார்ப்பவர்களுக்கு கதையின் முக்கிய கதாப்பாத்திரங்களான கார்த்திக்-ராஜியை தெரிந்திருக்கும்.
தெரியாதவர்களுக்கு, இவர்கள் இருவரும், ‘நாங்கள் நண்பர்கள்’ எனக்கூறிக் கொள்ளும் காதலர்கள்.
‘காதலர்கள் நடுவில் நடக்கும் செல்லச் சண்டைகள்’ என்றோ இடம்பெறும் போது, ரசிக்கக்கூடியதாக இருக்கும். இந்த கதையின் முக்கிய கதாப்பாத்திரங்கள் இடம்பெறும் 9ல் 10 காட்சிகளில், ‘செல்லச் சண்டை’ போட்ட வண்ணம் இருப்பர். இரத்தக்கொதிப்பையும் பெருக்குவர்.
பல தருணங்களில் கதையில் ஏதேனும் ‘turning point’ இடம்பெற்று, கார்த்திக் இன்னொரு பெண்ணுடன் சேர்வது போன்றோ, ராஜிக்கு அவள் அப்பா வேறொரு பையனை பார்த்து திருமணம் செய்வது போன்றோ, நிகழக்கூடாதா எனத் தோன்றும்.
அன்று அந்த ‘செல்லச்சண்டை’ ஒரு படி மேல் சென்று, ‘செவில் அடி சண்டை’யாக மாறிற்று. அறைந்த பின், அதற்கு ராஜி கதாப்பாத்திரத்தின் ‘விளக்கம்’, “நீ என்ன வேணும்னாலும் செய்வ…நான் பாத்துகிட்டு இருப்பேன்னு நினைச்சியா. இன்னொரு தடவ தம் அடிச்சுபாரு தெரியும்”
இத்தனை கீழ்த்தனமாக, காதலனையும் தாண்டி ஒரு மனிதனை நடத்துவது அதிர்ச்சியை அளித்தது; அவனேனும் ஏதாவது ‘sensible’ஆக கூறுவான் என எதிர்ப்பார்த்தால், வெட்கமே இன்றி சிரிக்கிறான்; “என் மேல அக்கறை இருக்கறதுனால தான அடிக்கிறா”, என ஒரு கேவலமான விளக்கத்தோடு.
இது போன்ற இன்னொரு காட்சி..அதில் (எனக்கு கொடுத்ததை யாரிடமாவது திருப்பித்தர வேண்டும் என்ற எண்ணத்திலா தெரியவில்லை) கார்த்திக் அவன் நண்பன் விஷ்ணுவை அறைந்து நண்பன் மீது உள்ள ‘அக்கறை’யை காட்டுவான்.
சகமனிதனை அறைவது என்பது ‘அவர் மீது உள்ள அக்கறையின் வெளிப்பாடு’ என்ற நரகலுக்கு நிகரான எண்ணம், நம் சமூகத்திற்கு மட்டுமான சிறப்பு என மார்தட்டிக்கொள்ளலாம்.
“அடி உதவுவது போல் அண்ணன் தம்பி கூட உதவ மாட்டார்”, என்ற முதுமொழி, குழந்தைகளை அடித்து வளர்க்க ஒரு சப்பக்கட்டு.
அதுபற்றி இன்னொரு பதிவு எழுதலாம். ஆனால் இப்பதிவு, Adults அதாவது பெரியவர்கள் நடுவில் நிலவும் ‘வன்முறை வழி அக்கறை வெளிப்பாட்டினை’ பற்றியது.
இந்த அநாகரீக செயலுக்கு முக்கிய காரணி எதுவாக இருக்கும் என யோசிக்கும் போது, சுயசிந்தனை, சுயமரியாதை போன்ற நன்னெறிகள் சிறு வயதிலிருந்தே பிள்ளைகளுக்கு கற்றுத்தரப் படாமல் போவதே.

ஒரு ஆணோ பெண்ணோ தன்னையே மதிக்க ஆரம்பிக்கும்போது, சுயமரியாதை பிறக்கிறது. தன்னிடம் இருக்கும் குறைநிறைகளை ஆராய்ந்து அறியும் போது, அதனை சரி செய்துக் கொள்ளும் முயற்சி நடைபெறுகிறது.
இந்த சுய ஆராய்ச்சி, சுயசிந்தனை இல்லாதபோது, “அவங்க வாழ்க்கைல எல்லாம் பாத்தவங்க”, “பெரியவங்க சொன்னா…சரியாத்தான் இருக்கும்”, என்ற எளிதான காரணங்களை சொல்லிவிட்டு, காலாவதியான சமூக நியதிக்கு அடிமையாகின்றனர்.
அதன்பின் சமூகமும் அதிலிருக்கும் ‘அனுபவசாலிகலும்’ சொல்லும் அனைத்து கருத்தும்…இவர்களின் வேதவாக்காகிறது. அந்த வரிசையில் வருபவையே இந்த ‘அறைந்து அக்கறையை வெளிப்படுத்துவதும்’, ‘அக்கறையில் தானே அறைகிறார்கள் ‘, என்ற முட்டாள் சிந்தனைகளும்.
சுயமரியாதை உருவாகும் போது, மற்றவரின் சுயமரியாதையை மதிக்கும் தெளிவு நிலையும் பிறக்கிறது.
ஒரு பொது இடத்தில், பலர் முன் உன்னை ஒருவர் அவமதிப்பதும், அறைவதும் தவறெனில், உன் காதலனுக்கும், நண்பனுக்கும் அதே விதி பொருந்தும்.
அவ்விதத்தில் பார்க்கும் போது , ‘office’ தொடரில் வரும் கார்த்திக், ராஜி, விஷ்ணு கதாப்பாத்திரங்கள், சுயமரியாதை என்ற ஒரு குணமின்றியே உருவாக்கப் பட்டுள்ளன.

இதே தொடரில் உருவெடுத்து என்னை எழுதத் தூண்டிய இன்னொரு குணம், ‘compromise’ அதாவது விட்டுக்கொடுத்தல் அல்லது இணக்கத்தீர்வு.
மீண்டும் நம் முக்கிய கதாப்பாத்திரங்கள் ராஜி மற்றும் கார்த்திக்.
இவர்கள் நடுவில் நடக்கும் ‘விட்டுக்கொடுத்தல்’களை பார்க்கும் போது, அச்சொல்லின் பொருள் தான் எனக்கு புரியவில்லையோ என்ற சந்தேகம் ஏற்பட்டதுண்டு.
விட்டுக்கொடுத்தலுக்கு எடுத்துக்காட்டெனில்…
கணவன், நண்பர்களுடன் தினசரி ஊர்சுற்றுவது பிடிக்கவில்லை, மனைவி தன் மனக்கசப்பை எடுத்துச் சொல்ல…அதிலிருக்கும் நியாதை உணர்ந்து கணவனும், “சரி தினமும் இனி அவர்களுடன் ஊர் சுற்றவில்லை; ஆனால் வாரத்தில் ஒரு நாளாவது நண்பர்களை சந்திக்க விரும்புகிறேன்” என்று தன் விருப்பத்தை முன்வைக்கிறான்.
கணவனின் விருப்பத்தில் இருக்கும் நியாயத்தை புரிந்து கொண்டு மனைவியும் அந்த ஒப்பந்தத்திற்கு ஒத்துக்கொள்கிறாள். இங்கு மனைவியின் விருப்பமறிந்து கணவன் நடப்பதும், கணவன் விருப்பம் புரிந்துகொண்டு மனைவி ஒத்துக்கொள்வதுமே விட்டுக்கொடுத்தல்.
இத்தொடரில் விட்டுக்கொடுத்தல் என்பது ஒருதலைபட்சமாகவே இருக்கும். “இதை செய்யாதே”, “அவளோட எதுக்கு கொழைஞ்சு கொழைஞ்சு பேசற” என ராஜி கேட்க, “சரி இனி செய்ய மாட்டேன்”, என விட்டுக்கொடுப்பவர் நம் கார்த்திக்.
“நீ ஒரு காரியத்தை விருப்பப்பட்டு செய்கிறாய்..அதை இன்னொருவர் வந்து ‘செய்யாதே’ எனக்கூறும் போது …”ஏன், எதற்கு”, என கேட்காமல் இருக்கும் மனப்பான்மை குழப்பத்தையே ஏற்படுத்துகிறது.
பெற்றோர், சகோதர-சகோதரிகள் அவ்வாறு கட்டளையிடும் போது எதிர்த்து கேட்கும் பழக்கம், காதலியோ காதலனோ மனைவியோ செய்யும்போது காணாமல் போவது நெருடலாகவே உள்ளது.
சமீபத்தில் புகைப்பிடித்தலை நிறுத்துவது எப்படி என்ற ஒரு கலந்துரையாடல் வானொலியில் ஒலிபரப்பானது. பல கோணங்களில் விவாதம் நிகழ்ந்தாலும், அனைத்திலும் இருந்த பொதுக் கருத்து ஒன்றே.. புகைப்பிடிப்பவரே, அதனால் தன் உடம்பிற்கும், உறவுகளுக்கும், குடும்பத்திற்கும் ஏற்படும் தீங்குகளை உணர்ந்து அதை கைவிடாத வரையில், அப்பழக்கம் தொடர்ந்த வண்ணமே இருக்கும். “சொல்லித் திருத்தலாம்” என்ற காதலி மனைவியரின் சூளுரைகள், தம்மை தாமே ஏமாற்றிக்கொள்ளும் ஒரு சொற்றொடரே அன்றி..வேறில்லை.
நிறைய சமயங்களில், கணவன்/காதலனின் உடல்நலத்தையும் தாண்டி, சமூகம் என்ன சொல்லி விடுமோ என்ற ஒரு பயம் மட்டும் மேலோங்கி நிற்பது போல் தோன்றுகிறது. அந்த நெருக்கடியின் காரணமாக மட்டுமே கணவனோ, காதலனோ “சரி இனி நிறுத்திவிடுகிறேன்” எனக் கூறும்போது, புதிய சந்தர்ப்பங்களை ஏற்படுத்திக் கொண்டு தம் விருப்பங்களை பூர்த்தி செய்துகொள்கின்றனர்

‘office’ தொடரில் வரும் இன்னொரு கதாப்பாத்திரம் சூசன். விட்டுக்கொடுத்தல் பற்றி பேசும்போது நினைவிற்கு வருவது…சூசன்-கார்த்திக் இடையில் நிகழும் ஒரு உரையாடல். அதில், சூசனின் ஒரு வசனம்,
“இல்ல கார்த்திக்….எவ்வளவு நேரம் தான் ஒருத்தரே compromise ஆறது. அப்பறம் திரும்பி பாக்கும் போது, “ச போதும்டா…”னு ஒரு வெறுப்புதான் மிஞ்சும்”
“compromise, விட்டுக்கொடுத்தல்…இவையே இரு உள்ளங்களை இணைத்து வைக்கும் கோந்து, பாலம்”, என அறிவுரை பொழியும் சினிமா, தொலைக்காட்சித் தொடர்கள் வரிசையில், இந்த வசனம் ஒரு புத்துணர்ச்சியாகவே இருந்தது எனலாம்.
பெற்றோர் பார்த்து நடத்தி வைக்கும் திருமணங்கள் போல் இல்லாமல், காதலிப்பவர்கள் ஒருவரையொருவர் விரும்பி…நன்கு புரிந்துக்கொண்டு இணைகின்றனர். அந்த உறவிலும் ஒருவர் மட்டுமே கட்டளைகள் போடுவதும், இன்னொருவர் விரும்பியோ, விரும்பாமலோ தலைவணங்கிச் செல்வதும் வருத்தமாக உள்ளது.

‘compromise’ என்பதே தவறு எனக் கூறவரவில்லை. முற்றிலும் வேறுபட்ட குணங்கள் உடைய இருவர் இணையும் போது, compromise இல்லாமல் ஒரு சுமூக உறவு சாத்தியமற்றது. விரும்பி இணைந்தபின், கருத்து வேறுபாடுகள் ஏற்படும் போது, பேசி, இருவருக்குமான நல்ல முடிவிற்கு வருவது ‘இணக்கத்தீர்வு’. “நான் சொல்வதே சரி” என ஒருவர் கூற, “அவன்/அவள் சொன்னா கேக்கப் போறதில்ல”, என முடிவெடுத்து, “ஆமாம் நீ சொல்றது சரிதான்”, என மற்றவரும், தொடங்காத விவாதத்திற்கு முற்றுப்புள்ளி வைப்பது…ஒரு கசப்பான, நொருங்கத்தக்க உறவிற்கு வித்திடுகிறது.
‘office’ தொடரின் கார்த்திக்-ராஜி கதாப்பாத்திரங்களின் முடிவு ‘happy ending’ வேண்டும் என்பதற்காக’ பல்வேறு துயரங்களையும் தாண்டி இருவரும் இணைந்தனர்’ என்று அமையலாம். அமைந்தாலும் ஆச்சரியப்படுவதற்கில்லை. வழிவழியாய் சமூகம் ‘சரி’ என முன்மொழிந்த கேவலமான கருத்துக்களை வழிமொழியவே சினிமாக்களும், தொலைக்காட்சித் தொடர்களும் விருப்பப்படுகின்றன. அந்த கோட்பாடு மாறக்கூடாது எனத்தான் பார்வையாளர்களும் ஆசைப்படுகின்றனர். இவர்களை எதிர்த்து ஒரு கருத்தை முன்வைக்க வேண்டுமெனில், தயாரிப்பாளர்களும், இயக்குனர்களும் ‘சல்லிக்காசுக்கு பயனில்லாத’ சுயமரியாதை உடையவர்களாய் இருக்க வேண்டும். அது நிகழ சாத்தியக்கூறுகள் இருப்பதாய் தெரியவில்லை. அது வரையில், “என் வழி தனி வழி” என்ற வசனத்தை நாக்கில் மட்டும் உச்சரித்துக்கொண்டு, சமூகத்தின் அடுத்த கட்டளைக்கு காத்திருப்போமாக!!

பின்குறிப்பு – ‘Office’ தொடரை நிலை ஆய்வாக (case study) வைத்து எழுதப்பட்டபோதும், இது தமிழ் சமூகத்தில் உள்ள உறவுகள் பற்றிய பகுப்பாய்வே!

“Thanks முரளி…நான் பஸ்ல வந்துடறேன். நீ கெளம்பு”,என கூறியபடி, மளிகைப் பொருட்களை, காரின் பின்பகுதியில் ஏற்றினாள் ராஜி
“அட தமிழ் பேசறாங்க”, என நினைத்தபடி, இடதுபக்கம் நிறுத்தப்பட்டிருந்த கார் நோக்கி பார்வையை திருப்பினாள் லட்சுமி.
“ஓய் ராஜி…Sorry…you looked like one of my school friends”, என ‘அவசரப்பட்டு விட்டோமே’ என்ற வருத்தத்துடன் மன்னிப்பு கேட்டாள் லட்சுமி.
“பார்ரா …madam இங்கிலீஷ் எல்லாம் பேசறாங்க. ஏய் லட்சமி…நான் ராஜி தான் டி”, என கையிலிருந்த பையை காரில் வைத்துவிட்டு, லட்சுமியை கட்டி அணைத்துக்கொண்டாள் ராஜி
“என்னடி…நீ இங்க…எப்ப Melbourne வந்த? ஸ்கூல் முடிச்சிட்டு பெங்களூர் ல செட்டில் ஆயிட்டேன்னு கேள்வி பட்டேன்”, என லட்சுமி வினவ,
“1999 ல 12th முடிச்சிட்டு, பெங்களூர் போனோம். அங்கயே மேல் படிப்பு, வேலைன்னு செட்டில் ஆயிட்டோம். இப்ப கூட ஒரு onsite assignmentக்காக தான் Melbourne வந்தேன். நீ எப்படி படிக்கவா…வேலையா??”, என வினவினாள் ராஜி.
“நான் கல்யாணமாகி இங்க வந்தேன் 2007ல. இப்ப இங்க வேலை பாத்துகிட்டு இருக்கேன். கழுதை கெட்டா குட்டிச்சுவறு மாதிரி நானும் 12th முடிச்சிட்டு engineering படிச்சேன். அப்பறம் ஒரு 5 வருஷம் அங்க சென்னைல வேலை பாத்தேன். அப்பறம் கல்யாணம், Melbourne life “, என மூன்றே வரிகளில் தன் 10 வருட வாழ்க்கைச் சுருக்கத்தை சொல்லி முடித்தாள் லட்சுமி.
“நான் இன்னும் கல்யாணம் செஞ்சுக்கல. வேலை வேலைன்னு workaholic ஆவே இருந்துட்டேன் .ஞானோதயமா என்னனு தெரியல…அம்மா அப்பா சொல்றது கொஞ்சம் கரெக்டா இருக்கறா மாதிரி இருந்துச்சு…அதுதான் ‘I am ready’னு பச்சை கொடி காட்டிட்டேன் “, என்றாள் ராஜி.
“வாழ்த்துக்கள் டீ …மாப்பிள்ளை எங்க ஆஸ்திரேலியாவா இல்ல நம்ம ஊரா?”, என ஆவலுடன் வினவினாள் லட்சுமி.
“Thanks டீ …இங்க Melbourne தான். பையன் நல்ல வேலைல இருக்கானாம். இந்த onsite assignment ஒரு விதத்துல ஹெல்ப் பண்ணுது…இந்த weekend மீட் பண்ணலாமுன்னு பிளான் பண்ணியிருக்கோம்”, சொன்னாள் ராஜி.
“ஓய் சூப்பர் …பையனுக்கு எங்க வேலை…எங்க வீடு “, என 32 பல்லும் தெரியும்படி குதூகலத்தில் சிரித்தாள் லட்சுமி.
“Telstraல network engineerஆ இருக்காராம். வீடு eppingல “, என ராஜி கூற,
“இரு இரு…Telstra, eppingஆ …பையன் பேரு தினேஷ் னு மட்டும் சொல்லிடாத…அப்பறம் நான் மயக்கம் போட்டு விழுந்துடுவேன்”, என ஒரு பதபதப்புடன் வினவினாள் லட்சுமி.
“நீ மயக்கம் போட்டு விழு…நான் புடிச்சிக்கறேன் “, என கண்ணடித்தாள் ராஜி.
“ஏய் என்னடீ சொல்ற…நானும் தினேஷும் காலேஜ்ல classmates. போன வாரம் get together போது கூட ஒன்னும் சொல்லல அவன்”, என மகிழ்ச்சியும் அதிர்ச்சியும் கலந்த ஒரு முக பாவனையுடன் விடைக்கு காத்திருந்தாள் லட்சுமி.
“அவர் சொல்லலனா.அவரத்தான் நீ கேக்கணும். நாங்களும் பெருசா ரொம்ப பேசினதில்ல. ரெண்டு பேரும் வேலைல பிஸியா இருந்துட்டோம்.
புது ஊரு…கொஞ்சம் jittery யாத்தான் இருந்தது. I am so relieved டீ”, என நிம்மதி பெருமூச்சு விட்டாள் ராஜி.
“அய்யோ…கன்னாபின்னான்னு இன்ப அதிர்ச்சி குடுக்கறியே ராஜி…இங்க பக்கத்துல Lindt இருக்கு. Hot chocolate & macaron சாப்பிடறோம். My shout “, என அன்புக்கட்டளையிட்டாள் லட்சுமி.
“Happy news கேட்ட நீயே இவ்வளவு happyனா …happy news குடுத்த நான் எவ்வளவு happyஆ இருப்பேன்?? So it is my shout”, என தீர்மானமாய் பதிலளித்தாள் ராஜி.
“சரிம்மா…you win! மிச்சத்த அங்க உக்காந்து பேசுவோம்”,என கிளம்ப எத்தனித்தாள் லட்சுமி.
Lindtஇல்
“அப்பறம் சொல்லு….அம்மா அப்பாலாம் எப்படி இருக்காங்க? ஒரே குஷியா பொண்ணு கல்யாணத்துக்கு ஓகே சொல்லிட்டான்னு ?”, என கேட்டாள் லட்சுமி.
“அத ஏன் கேக்கற …தல கால் புரியாம ஆடறாங்க”, என அலுத்துக்கொண்டாள் ராஜி.
“இவ்வளவு வருஷம் வளத்த பொண்ணுக்கு கல்யாணம்னா…சந்தோஷம் தான படுவாங்க. அப்பறம் நீ சொல்லு…இங்க அப்படியே onsite project லியே continue செய்ய போறியா ?, என லட்சுமி வினவ,
“கிண்டலா…இத்தனை வருஷம் வேலைய கட்டிக்கிட்டு அழுதாச்சு …வேலையெல்லாம் மூட்டைகட்டிட்டு வீட்லியே ஒரு homemaker ஆ இருக்க முடிவு செஞ்சுட்டேன்”, என ராஜி பதிலளித்தாள்
“சும்மாத்தான சொல்ற….அந்த வேலை கொஞ்சம் hecticஆ இருந்துச்சுனா வேற employer. workforceல இருந்தே விலக போறியா என்னடீ ராஜி”, என ஒரு வருத்தம் கலந்த குரலில் தன் ஆதங்கத்தை தெரிவித்தாள் லட்சுமி.
“இல்லடீ career womanஆ இருந்தா…வீட சரியா பாத்துக்க முடியாது. கொழந்தைங்க எல்லாம் ஆனதுக்கு அப்பறம், ரொம்ப கஷ்டமா போயிடும் . போதும்டீ அம்மா அப்பாக்கு நல்லா சம்பாதிச்சு குடுத்தாச்சு. பையனும் நல்ல வேலைல இருந்தா பிரச்சனை இல்ல பாரு”, என ஒரு தெளிவுடன் பதிலளித்தாள் ராஜி
“interesting டீ …கல்யாணத்துக்கு அப்பறம் ரெண்டு பேர் சேர்ந்து எடுக்க வேண்டிய ஒரு முடிவ…நீ என்னடானா…
சரி இத சொல்லு வீடு, வேலை, கொழந்தைங்க எல்லாத்தையும் ஒரே சமயத்துல சமாளிக்கறது கஷ்டம்னு யாரு சொன்னது”, என லட்சுமி பேசிக்கொண்டே இருக்கும் போது,
“ஓய் …counterல தான் order place பண்ணனும் போல…உனக்கு என்ன”, என வினவினாள் ராஜி.
“ஒரு hazelnut hot chocolate, அப்பறம் ஒரு pistachio macaron”, என தன் விருப்பத்தை கூறினாள் லட்சுமி.
ராஜிக்கு காத்திருந்த நேரத்தில் …லட்சுமியின் நினைவலைகள் get together களத்திற்கு பயணித்தன.
“என் life partner ஒரு working lady ஆத்தான் இருக்கணும். ஒவ்வொன்னுத்துக்கும் என்ன நம்பி இருக்க மாட்டாங்க பாரு”, என்றான் தினேஷ்.
“அது அவங்க இஷ்டம்பா…நீ எப்படி dictate பண்ணலாம்?”, என ஒரு கேலி சிரிப்புடன் கேள்வி எழுப்பினாள் லட்சுமி.
“மணல் கயிறு S.V.சேகர் மாரி list of conditions போடுவான் போல பையன்”, என குழுவிலிருந்த கண்ணன் தன் பங்கிற்கு ‘கலாய்த்தான்’.
“ஹலோ ஹலோ…ஒன்னு புரிஞ்சுக்குங்க . அவங்களுக்கு வீட்லதான் இருக்கணும்னு ஆசைனா…I cannot be her partner..அவ்வளவுதான் சொல்றேன். என் life partner …அவங்க அம்மா பேச்சையும், என் அம்மா பேச்சையும் கேட்டுகிட்டு, அதுதான் வேதவாக்குன்னு சொல்லிக்கிட்டு இருக்க வேண்டாம். சுயமா சிந்திக்கனும், ஊர்ல உலகத்துல என்ன நடக்குதுனு தெரிஞ்சிக்க ஆசை இருக்கணும். வேலைக்கு போகும்போது…இதெல்லாம் possible ஆகும்ல”, என தன் கருத்துக்களை புட்டு புட்டு வைத்தான் தினேஷ்.
“உன் ஆசை நிறைவேற எங்கள் வாழ்த்துக்கள் தம்பி”, என கூறியபடி…

“ஓய் …என்ன ஒரே ஆழ்ந்த சிந்தனை போல”, என கூறிக்கொண்டே நாற்காலியில் அமர்ந்தாள் ராஜி.
“ஒன்னும் இல்லடீ…order place பண்ணிட்டியா ” ,என வினவினாள் லட்சுமி.
“All done …நீ சொல்லு. எப்படி manage பண்றடீ ..வேலை, வீடு…செம exhausting ஆ இல்ல?”, என ராஜி வினவ,
“exhaustingனு சொல்ல மாட்டேன்.weekdays நல்லா பிஸியா இருக்கு. பையன நான் office போகும் போது, childcareல drop பண்ணுவேன்…பரணி வேலைல இருந்து வரும் போது , பையன pick up பண்ணிடுவான். By the way, பரணி என் அன்பான கணவர்”, என ஒரு புன்னகையுடன் முடித்தாள் .
“நீ எப்பவாவது உடம்பு சரியில்லாம ரெண்டு மூணு நாள் வீட்ல இருந்திருக்கியா…அதுவே கடினா, day in day out வீட்லயா…யப்பா நினைச்சாலே மண்டை காயுது ”
“ம்”, என யோசித்தபடி, தேநீரை மெல்ல மெல்ல பருகினாள் ராஜி.
“ஓய் …simple thing. சும்மா நடந்து போகும் போது …ஒரு dress பாக்கற…வாங்கனும்னு ஆசை இருக்குனு வை. உனக்கு எப்படி தெரியல…கல்யாணத்துக்கு முன்னாடி கூட…எனக்கு புடிச்ச பொருள என் salary ல வாங்கறதுல ஒரு குட்டி சந்தோஷம். நாளைக்கே ஒரு வீடு வாங்கப்போறீங்கனு வைங்க..அப்ப உன் contribution உம் இருந்தா நல்லா இருக்கும்ல”
“ம்”, மீண்டும் ராஜி.
“என்னடீ கண்ணா தொறந்துகிட்டே தூங்கறியா….lecture குடுக்கறா மாதிரி இருக்கா”, என உயர்த்திய புருவங்களுடன் கடிந்துக் கொண்டாள் லட்சுமி.
“யோசிக்கிறேன் டீ ..நீ ஒன்னு நோட்டீஸ் பண்ணினியா தெரியல…இன்னும் நான் ஸ்கூல் ல இருந்த மாதிரியேத்தான். நான் புடிச்ச முயலுக்கு மூனு கால்தான். நீ சொல்ற perspectiveல நான் யோசிக்கவே இல்ல”, என யதார்த்தமாய் பேசினாள் ராஜி.
“என்ன வச்சு காமெடி கீமடி எதுவும் பண்ணலியே…யோசிக்கறனு நினைச்சா சந்தோஷமா இருக்குடீ …சொல்ல வேண்டாம்னு நெனைச்சேன் …but தினேஷ் also prefers a more independent life partner”, என்றாள் லட்சுமி.
“ஏ லட்சுமி…thanks டீ”, என ஒரு பெருமிதத்துடன் புன்னகைத்தாள் ராஜி.
“ஹே …c’mon டீ. சரி வீட்டுக்கு கெளம்பனும். பரணி தான் இன்னிக்கி சமையல். waxing முடிச்சிட்டு 1 hour ல வந்துடறேன்னு சொன்னேன். 3 hours பக்கம் ஆகபோகுது. நான் அப்படியே எஸ் ஆறேன் “, என கைகடிகாரத்தை பார்த்தாள் லட்சுமி.
“இன்னும் கொஞ்ச நேரம் இருடீ…பரணி சார் கிட்ட நான் சொல்றேன். So what do you think …உன் friendக்கு என்ன பிடிக்குமா”, என ஒரு சிறு ஏக்கத்துடன் கேட்டாள் ராஜி.
“sorry மா …என்ன ஆள விடு. weekend பேசப்போறீங்கல. ஒன்னே ஒன்னுதான் சொல்லுவேன். openஆ பேசு…அவன impress பண்றதா நெனைச்சு உன் opinion அ hide பண்ணாத…Good luck”, என அருள் வழங்கும் பாணியில் கையை உயர்த்தினாள் லட்சுமி.
“மிக்க நன்றி குருவே …சரி எனக்கும் ஒரு குட்டி வேலை இருக்கு. அத முடிச்சிட்டு நடைய கட்டறேன். தினேஷ் கிட்ட பேசிட்டு, உனக்கு call பண்றேன்”, என car நோக்கி நோக்கி நடந்தாள் ராஜி.