Posts Tagged ‘தமிழ்ப்பற்று’

 

நான் பன்னிரெண்டாம் வகுப்பு வரைக்கும் தமிழ் தான் படிச்சேன். என் கணவன் கூட அப்பிடித்தான்.
எனக்கு பள்ளி படிக்கும் போது, தமிழ் பாடம் பிடிக்கும். அதுக்கு காரணம், வீட்ல பேசற மொழி தான, இதுக்குன்னு தனியா மெனக்கெட வேண்டாம்னு ஒரு காரணம் தானே தவிர, தமிழ் பற்றுனு பொய் சொல்ல மாட்டேன். அப்பறம் கல்லூரில பொறியியல் படிச்சதுனால தமிழ் பாடம் இல்ல. அதுக்கு அப்பறம் வேலை, வெளிநாட்டு வாழ்க்கைனு தமிழோட அந்த ஒரு பிணைப்பு பேச்சு வழக்குல மட்டும் இருந்தது.

இங்க நாங்க இருக்கற பகுதில முன்னெல்லாம், வட இந்தியர்கள் நடத்தற மளிகை கடைகள் தான் இருக்கும். அங்க பொருள் வாங்கப்போனா, நாங்க இந்தியர்கள்னு தெரிஞ்ச உடனே ஹிந்தில பேச ஆரம்பிப்பாங்க.
இந்தியால ஒரு நாலு மாநிலங்கள்ல மட்டும் பேசப்படற மொழிய, நாடு முழுக்க பேசுவாங்கனு நினைக்கற அந்த அறியாமை எப்பவுமே ஒரு நெருடலா இருந்திருக்கு. இதுல, “இல்ல, எங்களுக்கு இந்தி தெரியாது”னு சொன்னா, பெரும்பாலும் ஒரு அதிர்ச்சி/ஆச்சரியம் கலந்த, “அப்பிடியா….அப்ப வேற எப்பிடி பேசிப்பீங்க”னு ஒரு கேள்வி வரும் பாருங்க….”சைகைல தான் பேசிப்போம்”னு சொல்ல தோணும், அப்பறம், “நாங்க தமிழ் னு ஒரு மொழி பேசுவோம்”னு சொல்லுவோம்.

அது தான் பொறினு நினைக்கறேன். அப்பறம் தான், “என் மொழிக்கென்ன கொறைச்சல்”னு ஒரு உத்வேகத்துல, பிதற்றல் வலைப்பதிவ ஆரம்பிச்சு, எழுத தோணும்போதெல்லாம் என் கருத்துக்கள பதிவு செய்யறேன்.

அப்பறம் ‘இந்தி திணிப்பு’, ‘ஆங்கில மோகம் பத்தின பதிவுகள் படிச்சும், பேச்சாளர்கள் உரைகள கேட்டும், தமிழ் மேல இன்னும் கொஞ்சம் அதிகமா பற்று ஏற்பட்டதுனு சொல்லணும்.

அதோட ஒரு வெளிப்பாடுதான், பசங்களுக்கு தமிழ் பேர்தான் வைக்கணும்னு நாங்க எடுத்த முடிவு. ஒரு பேர தேர்ந்தெடுத்து, ரெண்டு பேருக்கும் பிடிச்சு போற அந்த சந்தோஷம் இருக்கு பாருங்க…! அப்பறம் அந்த பேர தினமும் பயன்படுத்தும் போதும், ‘தீரன்’ னு யாராவது தெரியாம சொல்லும்போது, “இல்லங்க அது திறன்”னு சரி செய்யும் போதும், அதே மகிழ்ச்சி ஒவ்வொரு முறையும்!!

தமிழ் பேர் வச்சுட்டோம் சரி. இப்ப வெளில முழுக்க முழுக்க ஆங்கிலத்துல பொழங்குவானே, வீட்ல தமிழ் பேசுவானானு ஒரு பயம் இருந்தது. தெரிஞ்சவங்க கூட, “இப்ப தமிழ் ல பேச ஆரம்பிச்சாலும், ஸ்கூலுக்கு போனதுக்கு அப்பறம் அதெல்லாம் மறந்துடுவாங்க அனு” னு சொல்லும் போது, அந்த பயத்தோட ஒரு வருத்தமும் தலைதூக்கும்.

ஆனா எல்லாப் பசங்களும் அப்படித்தான் இருப்பாங்கன்னு, முயற்சியே பண்ணாம, கை விட்டுட முடியாதுனு முடிவு செஞ்சோம்.
அந்த உத்வேகத்த முக்கியமா தூண்டினது ரெண்டு விஷயங்கள்.

1. மனித மூளையோட ஆற்றல் – சின்ன குழந்தையா இருக்கும் போது, மனித மூளை அவ்வளவு வேகமா எல்லாத்தையும் உள்வாங்கிக்குமாம். 5 வயசுக்கு முன்னமே, மூளைக்கு ரெண்டு மூணு மொழிகள் கத்துக்கற திறமை இருக்காம். அப்படி கத்துக்கிட்டு, அத மாத்தி மாத்தி பயன்படுத்தும் போது, மூளைல இருக்கற நரம்பு பின்னலமைப்பு (Neural connectivity) வலுவடையுமாம். ஒரே சமயத்துல நாலு மொழிகள் கூட, பிரச்சனையே இல்லாம குழந்தைங்க கத்துப்பாங்களாம்.

2. வீட்ல பொதுவான மொழி பயன்பாடு – என்னதான் வேலை இடத்துல நானும், என் கணவனும் ஆங்கிலம் பேசினாலும், வீட்ல பயன்படுத்தறது தமிழ் மட்டும் தான். சமூகப்பிரச்னைகள் பத்தி பேசும்போதோ இல்ல சாதாரணமா வீட்டு நடப்பு பத்தி பேசும்போதோ, முழுக்க முழுக்க ஆங்கிலப் பயன்பாடு ஏற்பட்டதே இல்ல. இப்பிடி இருக்கும் போது, வீட்ல ஒரு நபர் மட்டும் ஆங்கிலத்துல பேசிட்டு இருந்தா, நானும் என் கணவனும் எங்க இயல்பான மொழிய விட்டுட்டு, ஒரு அன்னிய மொழில பேச வேண்டியிருக்கும். வேலை இடத்துலயே சில சமயங்கள், கூட வேலை பாக்கறவங்களுக்கும் தமிழ் தெரிஞ்சிருந்தா எவ்வளவு நல்லா இருக்கும்னு நினைக்கற நான், என் மகன் கிட்ட பேசும் போது, எனக்கு பழக்கப்பட்ட, பிடிச்ச மொழில பேச நினைக்கறது நியாயம் தானே!!

அதுக்காக பையன் ஆங்கிலக் கலவையே இல்லாம தமிழ் பேசணும்னு எல்லாம் ஆசை இல்ல. ஏனா நாங்களே அப்படி எல்லாம் பேசறது இல்ல. எங்களோடயும், ஊர்ல இருக்கற தாத்தா பாட்டி கூடவும் பேசற அளவுக்கு தமிழ் தெரிஞ்சிருக்கணும். அப்பறம் அவனுக்கா இஷ்டம் இருந்தா, நாங்க விரும்பி கேக்கற தமிழ் பாடல்கள கேக்கட்டும், தமிழ் எழுத பழகட்டும்.

நாங்க எங்க முயற்சில கொஞ்சம் வெற்றி அடைஞ்சிட்டு வரோம்னு தான் நினைக்கறேன் 🙂 நானோ என் கணவனோ, பேசற வாக்கியங்கள அவனும் பேச எத்தனிக்கிறான். தமிழ் பாட்டுக்கள விரும்பி கேக்கறான் (தற்போதைய விருப்பப் பாடல்கள்…”லாலாக்கு டோல் டப்பி மா’ மற்றும் ‘விக்கலு விக்கலு விக்கலு வந்தா தண்ணிய குச்சிக்கமா’ 😉 ) இன்னும் பள்ளிக்கு போக ஆரம்பிச்சா, ஆங்கில புழக்கம் இன்னும் அதிகமாவே இருக்கும். அப்பவும் அவனுக்கு தமிழ் மேல இதே ஆவல் இருக்கணும்னு ஆசை. முயற்சிய மட்டும் கை விடறதா இல்ல!!!