Posts Tagged ‘தமிழ்’

 

நான் பன்னிரெண்டாம் வகுப்பு வரைக்கும் தமிழ் தான் படிச்சேன். என் கணவன் கூட அப்பிடித்தான்.
எனக்கு பள்ளி படிக்கும் போது, தமிழ் பாடம் பிடிக்கும். அதுக்கு காரணம், வீட்ல பேசற மொழி தான, இதுக்குன்னு தனியா மெனக்கெட வேண்டாம்னு ஒரு காரணம் தானே தவிர, தமிழ் பற்றுனு பொய் சொல்ல மாட்டேன். அப்பறம் கல்லூரில பொறியியல் படிச்சதுனால தமிழ் பாடம் இல்ல. அதுக்கு அப்பறம் வேலை, வெளிநாட்டு வாழ்க்கைனு தமிழோட அந்த ஒரு பிணைப்பு பேச்சு வழக்குல மட்டும் இருந்தது.

இங்க நாங்க இருக்கற பகுதில முன்னெல்லாம், வட இந்தியர்கள் நடத்தற மளிகை கடைகள் தான் இருக்கும். அங்க பொருள் வாங்கப்போனா, நாங்க இந்தியர்கள்னு தெரிஞ்ச உடனே ஹிந்தில பேச ஆரம்பிப்பாங்க.
இந்தியால ஒரு நாலு மாநிலங்கள்ல மட்டும் பேசப்படற மொழிய, நாடு முழுக்க பேசுவாங்கனு நினைக்கற அந்த அறியாமை எப்பவுமே ஒரு நெருடலா இருந்திருக்கு. இதுல, “இல்ல, எங்களுக்கு இந்தி தெரியாது”னு சொன்னா, பெரும்பாலும் ஒரு அதிர்ச்சி/ஆச்சரியம் கலந்த, “அப்பிடியா….அப்ப வேற எப்பிடி பேசிப்பீங்க”னு ஒரு கேள்வி வரும் பாருங்க….”சைகைல தான் பேசிப்போம்”னு சொல்ல தோணும், அப்பறம், “நாங்க தமிழ் னு ஒரு மொழி பேசுவோம்”னு சொல்லுவோம்.

அது தான் பொறினு நினைக்கறேன். அப்பறம் தான், “என் மொழிக்கென்ன கொறைச்சல்”னு ஒரு உத்வேகத்துல, பிதற்றல் வலைப்பதிவ ஆரம்பிச்சு, எழுத தோணும்போதெல்லாம் என் கருத்துக்கள பதிவு செய்யறேன்.

அப்பறம் ‘இந்தி திணிப்பு’, ‘ஆங்கில மோகம் பத்தின பதிவுகள் படிச்சும், பேச்சாளர்கள் உரைகள கேட்டும், தமிழ் மேல இன்னும் கொஞ்சம் அதிகமா பற்று ஏற்பட்டதுனு சொல்லணும்.

அதோட ஒரு வெளிப்பாடுதான், பசங்களுக்கு தமிழ் பேர்தான் வைக்கணும்னு நாங்க எடுத்த முடிவு. ஒரு பேர தேர்ந்தெடுத்து, ரெண்டு பேருக்கும் பிடிச்சு போற அந்த சந்தோஷம் இருக்கு பாருங்க…! அப்பறம் அந்த பேர தினமும் பயன்படுத்தும் போதும், ‘தீரன்’ னு யாராவது தெரியாம சொல்லும்போது, “இல்லங்க அது திறன்”னு சரி செய்யும் போதும், அதே மகிழ்ச்சி ஒவ்வொரு முறையும்!!

தமிழ் பேர் வச்சுட்டோம் சரி. இப்ப வெளில முழுக்க முழுக்க ஆங்கிலத்துல பொழங்குவானே, வீட்ல தமிழ் பேசுவானானு ஒரு பயம் இருந்தது. தெரிஞ்சவங்க கூட, “இப்ப தமிழ் ல பேச ஆரம்பிச்சாலும், ஸ்கூலுக்கு போனதுக்கு அப்பறம் அதெல்லாம் மறந்துடுவாங்க அனு” னு சொல்லும் போது, அந்த பயத்தோட ஒரு வருத்தமும் தலைதூக்கும்.

ஆனா எல்லாப் பசங்களும் அப்படித்தான் இருப்பாங்கன்னு, முயற்சியே பண்ணாம, கை விட்டுட முடியாதுனு முடிவு செஞ்சோம்.
அந்த உத்வேகத்த முக்கியமா தூண்டினது ரெண்டு விஷயங்கள்.

1. மனித மூளையோட ஆற்றல் – சின்ன குழந்தையா இருக்கும் போது, மனித மூளை அவ்வளவு வேகமா எல்லாத்தையும் உள்வாங்கிக்குமாம். 5 வயசுக்கு முன்னமே, மூளைக்கு ரெண்டு மூணு மொழிகள் கத்துக்கற திறமை இருக்காம். அப்படி கத்துக்கிட்டு, அத மாத்தி மாத்தி பயன்படுத்தும் போது, மூளைல இருக்கற நரம்பு பின்னலமைப்பு (Neural connectivity) வலுவடையுமாம். ஒரே சமயத்துல நாலு மொழிகள் கூட, பிரச்சனையே இல்லாம குழந்தைங்க கத்துப்பாங்களாம்.

2. வீட்ல பொதுவான மொழி பயன்பாடு – என்னதான் வேலை இடத்துல நானும், என் கணவனும் ஆங்கிலம் பேசினாலும், வீட்ல பயன்படுத்தறது தமிழ் மட்டும் தான். சமூகப்பிரச்னைகள் பத்தி பேசும்போதோ இல்ல சாதாரணமா வீட்டு நடப்பு பத்தி பேசும்போதோ, முழுக்க முழுக்க ஆங்கிலப் பயன்பாடு ஏற்பட்டதே இல்ல. இப்பிடி இருக்கும் போது, வீட்ல ஒரு நபர் மட்டும் ஆங்கிலத்துல பேசிட்டு இருந்தா, நானும் என் கணவனும் எங்க இயல்பான மொழிய விட்டுட்டு, ஒரு அன்னிய மொழில பேச வேண்டியிருக்கும். வேலை இடத்துலயே சில சமயங்கள், கூட வேலை பாக்கறவங்களுக்கும் தமிழ் தெரிஞ்சிருந்தா எவ்வளவு நல்லா இருக்கும்னு நினைக்கற நான், என் மகன் கிட்ட பேசும் போது, எனக்கு பழக்கப்பட்ட, பிடிச்ச மொழில பேச நினைக்கறது நியாயம் தானே!!

அதுக்காக பையன் ஆங்கிலக் கலவையே இல்லாம தமிழ் பேசணும்னு எல்லாம் ஆசை இல்ல. ஏனா நாங்களே அப்படி எல்லாம் பேசறது இல்ல. எங்களோடயும், ஊர்ல இருக்கற தாத்தா பாட்டி கூடவும் பேசற அளவுக்கு தமிழ் தெரிஞ்சிருக்கணும். அப்பறம் அவனுக்கா இஷ்டம் இருந்தா, நாங்க விரும்பி கேக்கற தமிழ் பாடல்கள கேக்கட்டும், தமிழ் எழுத பழகட்டும்.

நாங்க எங்க முயற்சில கொஞ்சம் வெற்றி அடைஞ்சிட்டு வரோம்னு தான் நினைக்கறேன் 🙂 நானோ என் கணவனோ, பேசற வாக்கியங்கள அவனும் பேச எத்தனிக்கிறான். தமிழ் பாட்டுக்கள விரும்பி கேக்கறான் (தற்போதைய விருப்பப் பாடல்கள்…”லாலாக்கு டோல் டப்பி மா’ மற்றும் ‘விக்கலு விக்கலு விக்கலு வந்தா தண்ணிய குச்சிக்கமா’ 😉 ) இன்னும் பள்ளிக்கு போக ஆரம்பிச்சா, ஆங்கில புழக்கம் இன்னும் அதிகமாவே இருக்கும். அப்பவும் அவனுக்கு தமிழ் மேல இதே ஆவல் இருக்கணும்னு ஆசை. முயற்சிய மட்டும் கை விடறதா இல்ல!!!

“புரிஞ்சுக்கோங்க… urgent மீட்டிங் இருக்கறதுனால தான கேக்கறேன். நீங்க விஜயன கூட்டிட்டு வந்தா…நான் வேலைய முடிச்சிட்டு காய்கறி வாங்கிட்டு வந்திடுவேன்”, என அலுத்துக்கொண்டாள் பார்வதி.
“ஆமாம் பெரிய மீட்டிங்…ஏதோ நாங்க சும்மா ஆபீஸ்ல seat தேச்சுட்டு வர்றா மாதிரி பேசற; இன்னிக்கி ஆபீஸ்ல ஒரு farewell பார்ட்டி இருக்கு…அத முடிச்சிட்டு வரவே
8 -8 :30 ஆகும்; சாப்பாட்டையும் முடிச்சிட்டு வந்திடுவேன்”, என துளியும் அக்கறையின்றி மகிழுந்து நோக்கி நடந்தான் திருக்குமரன்.
“இது இந்த மாசத்துல மூனாவது தடவை…மேனேஜர்கிட்ட இதுக்காக கொழையனும், அவன் மேலும் கீழும் பாக்கறான்; crecheல மாசம் 200 ரூபாக்கு கூட்டிகிட்டு போய் கொண்டுவந்து விடற வசதி இருக்காம்”, என கூறி முடிப்பதற்குள்,
“அது சரி…உங்க அப்பாவ மாசம் அனுப்ப சொல்லு….பேச வந்துட்டா”, என கூறியபடி, மகிழுந்தை தொடக்கினான் திரு.

போக்குவரத்து தடைகளையும், கூட்ட நெரிசல்களையும் கடந்து ஒரு வழியாக அலுவலகம் வந்து சேர்ந்தான். வந்த மாத்திரத்தில், அலுவலக உணவகத்தில் தன் நண்பர்கள் சத்தம் கேட்டு அங்கு விரைந்தான்.
“என்னப்பா..வேலை எதுவும் இல்லியா…காலைலியே கூத்தும் கும்மாளமும்”, என ஒருவரின் தோளில் தட்டியபடி கூட்டத்தில் இணைந்தான் திரு.
“வாங்க திரு…தினாவோட wife கேக் செஞ்சிருக்காங்க…கன்னாபின்னான்னு இருக்கு…அதுதான் ஒரு நாள் அவங்க வீட்ல ஒரு வெட்டு வெட்டனும்னு சொல்லிகிட்டு இருந்தோம்”, என நண்பர் ஒருவர் கூச்சலின் காரணியான கேக் துதி பாடினார்.
“தினா..உங்க wife வேலை பாக்கறாங்கனு நினைச்சேன்…வேலைய விட்டுட்டாங்களா?”, என உயர்த்திய புருவங்களுடன் கேள்வி எழுப்பினான் திரு.
“நல்லா சொன்னீங்க…ரெண்டு பேர் வேலைக்கு போகலைனா வீட்ல புதுசு புதுசா சாமான் வாங்க எங்க துட்டு சொல்லுங்க; வேலைக்கு போயிட்டு தான் இருக்காங்க…நேத்து பையன் ரொம்ப கேட்டதுனால கேக் செஞ்சாங்க”, என விளக்கினான் தினா.
“பரவாயில்லை..கலக்கறீங்க! எங்க வீட்டுல இப்படி பையன் ரகளை பண்ணினா…ஒன்னு அவன அதட்டி உக்கார வைப்போம் இல்ல நான் தான் கடைல போய் வாங்கிட்டு வரணும்.அப்ப நேத்து நான் சொன்ன ஹோட்டலுக்கு போனீங்களா?”, என திரு வினவ,
“ஹோட்டலா…வெளில எல்லாம் போகல திரு…வீட்ல தான்”, என்றான் தினா.
“கொழப்பறீங்களே…வேலை விட்டு வந்து, கேக் பண்ண உக்காந்துட்டாங்கனா…சமையல் எப்படி?”, என திரு திருவென விழித்தான் திரு.
“எல்லாம் அவங்களே எப்படி…அவங்க கேக் செஞ்சிட்டு இருக்கும் போது, நான் காயெல்லாம் நறுக்கி, பாத்திரங்களை கழுவி வச்சேன்; கேக் ஓவன்ல வச்சுட்டு சமையல முடிச்சாங்க; வக்கனையா சாப்பிடனும்னு மட்டும் ஆசை பட்டா போதுமா சொல்லுங்க…ஏதோ நம்மால முடிஞ்சது”, என யதார்த்தமாய் பதிலளித்தான் தினா.
“அப்ப வீட்டுக்கு போன உடனே லுங்கிய வரிஞ்சிக்கட்டி பாத்திரம் கழுவறது, துணி துவைக்கறதுனு வேலை ஆரம்பம் சொல்லுங்க”, என ஒரு நண்பர் கேலி செய்தார்.
“என்ன தப்பு சாமி. இருக்கற வேலைய ரெண்டு பேரும் பங்கு போட்டு செஞ்சிடுவோம்…சீக்கிரம் முடியும். வேலைக்கு ஆள் வச்சா அது ஒரு 500 ரூபா…இப்ப அது மிச்சம் தான. ஒவ்வொரு தடவையும் புதுசா ஏதாவது சாப்பிடனும்னா ஹோட்டலுக்கு போக முடியாது; அவங்க இன்டர்நெட்ட பாத்து புதுசா செய்வாங்க. அப்ப நாம ஒத்தாசையா இல்லாம திங்கறதுக்கு மட்டும் போனா நல்லா இருக்குமா சொல்லுங்க”, ‘பளிச்’ என வந்தது தினாவின் பதில்.
“அப்ப நேத்து கொண்டு வந்த பிரியாணிக்கும், போன வாரம் கொண்டு வந்த பணியாரத்துக்கும், உங்க wifeக்கே credit கொடுத்து தப்பு பண்ணிட்டோமே தினா!!! அவங்ககிட்ட இருந்து ஒரு 20% நீங்க வாங்கிக்கோங்க”, என சாமி கூற, கூட்டத்தின் சிரிப்பொலி இருமடங்காக பெருகியது; உணவகத்தில் இருந்த சிலருக்கு எரிச்சலையும் உண்டாக்கியது.

“இன்னிக்கும் ரசம் தானா; வேற எதுவும் உனக்கு சமைக்க தெரியாதா; அவன் அவன் புதுசா புதுசா சாப்பாடு கொண்டு வரான்..நான் மட்டும் தினமும் அதே புளிச்சு போன ரசம் இல்ல பாழாப்போன சாம்பார்”, என வீட்டில் தினம்தினம் செய்யும் அர்ச்சனை திருவின் நினைவுக்கு வந்தது.
அலைப்பேசியில் பார்வதியின் எண்ணை சுழற்றினான்.
“சொல்லுங்க”, என பார்வதி கூற,
“பாரு…நீ வேணும்னா மீட்டிங் முடிச்சிட்டு வா…நான் விஜயன கூட்டிகிட்டு வரேன்”, என்றான் திரு.
“ஹலோ நீங்க யாருங்க…என் கணவரோட போன் உங்க கைல எப்படி கெடைச்சது; யாரோன்னு நினைச்சு என் கிட்ட பேசறீங்க”, என சிரிப்பை அடக்கியபடி குழப்பம் கலந்த குரலில் கேலி செய்தாள் பார்வதி.
“ஒய்…திரு தான் பேசறேன்; வரும்போது காய்கறி ஏதாவது வாங்கிவரணும்னா சொல்லு”, என திரு கூற,
“ஆமாம் என் புருஷன் குரல் எனக்கு தெரியாது பாருங்க…இங்க ஆபீஸ் பக்கத்துல ஒரு புது காய்கறி மண்டி துறந்திருக்கு. ஆபீஸ்ல ஒரு பொண்ணு ‘baingan bartha ‘னு ஒரு கறி கொண்டு வந்தா…கத்திரிக்காய் வாங்கி அத ட்ரை பண்ணலாம்னு இருக்கேன்”, என களிப்பு ததும்ப இரவு உணவுப்பட்டியலை அறிவித்தாள் பார்வதி.
“I am sorry பாரு”, என திரு வழிய,
“என்னங்க இது…”, என பார்வதி நெளிய, அடுத்த 15 நிமிடங்கள் இணைப்பில், ஒலி அலைக்கு பதில் தேனலை பாய்ந்தது.

விடியல்

Posted: நவம்பர் 8, 2010 in சிறுகதை
குறிச்சொற்கள்:, , , ,

“வேலை எல்லாம் முடிஞ்சது மா… நான் அப்ப கெளம்பறேன்”, என்று உரைத்தபடி சமயலறை வாசலில் நின்றாள் செவ்வந்தி.
“நல்லது செவ்வந்தி நாளைக்கி கொஞ்சம் சீக்கிரம் வந்துடு…வீடு ஒட்டடை அடிச்சு clean பண்ணனும்”, என விடையளித்தாள் பிரேமா.
“பசங்கள இஸ்கூலுக்கு கெளப்பிட்டு ஒரு 10 மணி மாதிரி வரேன் மா”, என கூறிக்கொண்டே வாசல் நோக்கி நடந்தாள் செவ்வந்தி.
“ஆமாம் செவ்வந்தி என்ன படிக்கறாங்க உன் பசங்க? உனக்கு ஒரு பையனும் ஒரு பொண்ணும்ல”, என்ற பிரேமாவின் கேள்விக்கு,
முகம் மலர, “பெரியவன் சந்தோஷ் பதினொன்னாவது படிக்கறான் மா; சின்னவ ரம்யா அஞ்சாவது. ரெண்டும் இந்த பஸ் ஸ்டாப் பக்கத்துல கீற இஸ்கூல்ல தான் படிக்குதுங்க. கெட்டிக்கார பசங்க மா”, பெருமிதத்துடன் பதிலளித்தாள் செவ்வந்தி.
“அட என் பையன் கிஷோர் கூட அஞ்சாவது தான் படிக்கிறான்”, என கூறியபடி, “வாடி கன்னுக்குட்டி”, என கிஷோரை அள்ளி அணைத்தாள் பிரேமா.
“எங்க வெள்ளையும் சொள்ளையுமா விளையாட கிளம்பீட்டாரா தம்பி”, என செவ்வந்தி கேட்டு முடிப்பதற்குள்,
“இல்ல…sloka கிளாஸ்”, என சோகம் படர்ந்த முகத்துடன் விடை அளித்தான் கிஷோர்.
“கண்ணா நீ உள்ள போய் ஸ்டோரி புக் படிச்சிட்டு இரு…boost சாப்பிட்டு கெளம்பலாம்”, என கிஷோரை பக்கத்து அறைக்கு அனுப்பிவிட்டு, “சாமி பாட்டு செவ்வந்தி..நமக்கு எங்க இதெல்லாம் சொல்லி கொடுக்க டைம். ஆமாம் உன் பசங்களுக்கு சாமி பாட்டெல்லாம் சொல்லி கொடுப்பியா”, என வினவினாள் பிரேமா.
“இந்த சாமி பாட்டு, கோயில் போற பழக்கம் எல்லாம் இல்லமா..பசங்க இஸ்கூல் வுட்டு வந்தா கொஞ்சம் விளையாடுங்க, அப்பறம் படிக்கும், சாப்பிட்டு படுக்கத்தான் நேரம் இருக்கும். நான் வேலை எல்லாம் முடிச்சிட்டு வீட்டுக்கு போக 10-10:30 ஆகும். அவரும் அப்பத்தான் வருவாரு”, என எதார்த்தமாய் பதிலளித்தாள் செவ்வந்தி.
பக்கத்து அரை கதவு மூடி உள்ளதா என உறுதி செய்து கொண்டு, “கடவுள் நம்பிக்கை இல்லியா..என்ன சொல்ற செவ்வந்தி, நீங்க அப்ப நாத்திகவாதிகளா?”, என அதிர்ச்சி கலந்த குரலில் கேட்டாள் பிரேமா.
“நாத்தி….அப்படினா இன்னாம்மா…?,”என செவ்வந்தி வினவ,
“நாத்திகவாதினா கடவுள் நம்பிக்கை இல்லாதவன்னு அர்த்தம்”, என விளக்கினாள் பிரேமா.
“அதெல்லாம் ஒன்னும் இல்லமா…நாங்க ரெண்டு பேரு உழைச்சா தான் வூட்ல சோறு, பசங்க படிப்பு எல்லாம்; பசங்களும் படிப்புல பிஜியா கீதுங்க; இதுக்கு நடுவுல சாமி, கோயிலுக்கெல்லாம் நேரம் எங்க…சொல்லுங்க”, என்றாள் செவ்வந்தி.
“புரியலியே…உன்னை முதல நான் சந்திச்சது கூட அந்த அம்மன் கோயில்ல தான; நேரம் கெடைச்சா கோயிலுக்கு போவீங்க..அவ்வளவுதான”, என நிம்மதி பெருமூச்சு விட்டாள் பிரேமா.
“அட அதுவாம்மா..கோயில் திருவிழா, கூழ் காச்சினாங்க, பாத்திரம் கழுவ ஆள் வேணும்னு கேட்டாங்க…புவனா அக்காதான் அனுப்பி வச்சாங்க”, என புன்னகைத்தாள் செவ்வந்தி.
“எப்படி சரியா வருது செவ்வந்தி? அப்பறம் பசங்களுக்கு சாமி பயம் இல்லேனா எப்படி நல்லது கெட்டது எல்லாம் சொல்லி கொடுப்ப… பயம் இல்லாம போயிடுமே”, என கேள்விக்கணைகளை தொடுத்தாள் பிரேமா.
“நல்லது கெட்டது சொல்லி தரத்தான் நாம இருகோம்மேமா; நமக்கு பயப்படுவாங்களா இல்ல கண்ணுக்கே தெரியாத சாமிக்கு பயப்படுவாங்களா; உழைச்சா தான் முன்னுக்கு வர முடியும்னு சொல்லி கொடுத்திருக்கோம்; முன்னுக்கு வரணும்னு ஆசை அதுங்களுக்கு இருக்கு…அதுதான வேணும்”, என தெளிவாய் புட்டு புட்டு வைத்தாள் செவ்வந்தி.
சிந்தனையில் மூழ்கி இருந்த பிரேமா சட்டென, “அப்ப உன்னையும் இப்படி தான் வளத்தாங்களா செவ்வந்தி?”, என வினவினாள்.
“அத ஏன்மா கேக்கறீங்க..எங்க ஆத்தாவும் நைனாவும் சாமினா உசுரையே கொடுப்பாங்க. ஒரு 10 வயசுல என்ன கூட தீமிதிக்க வச்சாங்கனா பாத்துக்குங்க; அவங்களுக்கு எது சரின்னு பட்டதோ அப்படி வளத்தாங்க. அப்ப எங்க பசங்கள எங்க இஷ்டபடி தான வளக்கணும். எங்களுக்கு சாமி கும்பிட நேரமும் இல்ல, பெருசா நம்பிக்கையும் இல்ல…அதுனால பசங்க மேல அத திணிக்க நாட்டமும் இல்ல. என் ஆத்தாவுக்கு செம காண்டு, “சாமிக்கு பயந்தா தான் தப்பு செய்ய மாட்டனுங்க…இப்படியே போனா கெட்டு குட்டிசுவருதான்”, னு சொல்லிக்கிட்டே இருக்கும்.
எங்களுக்கு “சாமி கண்ண குத்துவாறு, காத திருகுவாறு” னு சொல்லி வளக்க புடிக்கல. எது தப்பு எது சரின்னு சொல்லி தறோம். அதையும் மீறி செஞ்சா திட்டியோ மிரட்டியோ திருத்த வேண்டியது தான்”, என கூறிய படியே சுவர் கடிகாரத்தை பார்த்தாள் செவ்வந்தி.
“அய்யயோ பேசிக்கிட்டு இருந்ததுல மறந்தே பூச்சு; இன்னிக்கி பசங்க சீக்கிரம் வந்துடுங்க. நான் கெளம்பறேன் மா”, என விரைந்தாள் செவ்வந்தி.
“பால் காச்சிட்டேன் காபி வேணும்னா சாப்பிட்டு போயேன்”, என பிரேமா கூற,
“வூட்ல போய் பாத்துக்கறேன்மா”, என விடை பெற்றுக்கொண்டாள் செவ்வந்தி.
“கண்ணா boost ரெடி…sloka கிளாஸ் போறியா விளையாடனுமா”, என செல்லமாய் கிஷோரின் கன்னத்தை கிள்ளினாள் பிரேமா.
“விளையாட போறேன் மா ப்ளீஸ். sloka கிளாஸ்ல ஒன்னுமே புரியல. 7:00 மணிக்கு வந்துடுவேன். அப்பறம் homework பண்றேன். சரியா?ப்ளீஸ் மா!”, என மகிழ்ச்சியும், கொஞ்சலும் கலந்த தோரணையில் கெஞ்சினான் கிஷோர்.
“ஒ.கே, ஆனா 7:00 மணிக்கு கரெக்டா வந்துடனும்”, என பிரேமா கூற, “thanks மா”, என்று கூதுகலத்த்துடன் வாசலுக்கு விரைந்தான் கிஷோர்.
“கிஷோர்…பாத்து”, என முகத்தில் புன்னகையுடன் அவனை வழி அனுப்பினாள் பிரேமா.