Posts Tagged ‘தாய்ப்பாசம்’

அன்று அலுவலகத்தில் மாதாந்திர சந்திப்பு. நகரத்தின் வெவ்வேறு இடங்களிலிருந்து வேலை செய்பவர்கள் சந்திப்புக்கு வர ஏற்றபடி, மாலை 6 மணிக்கு சந்திப்பு ஆரம்பித்தது.

“அட அனு …வர மாட்டேன்னு நினைச்சேன். பசங்கள யாரு பாத்துக்கறாங்க?”, என அணியில் இருந்த ஒரு பெண் என்னை வினவினாள்.

“ராஜ் சீக்கிரம் வந்ததுனால…”, என கூறி முடிப்பதற்குள்,

“ஓ…இன்னிக்கி ராஜ் தான் babysitting ஆ?”, என கூறியபடி சிரித்தாள் என் அணியில் இருந்த பெண். அருகில் இருந்த இன்னொரு அதிகாரியும் சிரித்தார்.

அந்த இடத்தில் ‘babysitting’ என்ற சொல்லின் பயன்படுத்தல் எனக்கு ஒரு கோபம் கலந்த வருத்தத்தை வரவழைத்தது.

வீட்டுக்கு வந்து என் கணவனிடம் கூறியபோது கூட, “சும்மா விளையாட்டுக்கு சொல்றதெல்லாம் சீரியசா எடுத்துக்காதே” என தட்டிக்கழித்தான்.

குழந்தைகளை அப்பாக்கள் பராமரிக்கும் போது, அதை ‘babysitting’ எனக்கூறுவது எனக்கு என்றுமே ஒரு நெருடலாகத்தான் இருந்துள்ளது.

சாதாரணமாக, அம்மா அப்பா இருவரும் ஒரு சில மணிநேரம் வெளியில் செல்ல வேண்டிய நிலை உண்டாகும் போது, குழந்தைகளை பார்த்துக்குக்கொள்பவர்களை ‘babysitter’ என அழைப்பது வழக்கம். பெரிதாக குழந்தைகளுடன் விளையாட வேண்டும், கதைகள் படிக்க வேண்டும் என்ற எதிர்ப்பார்ப்புகள் எதுவும்  இருக்காது. தாய் தந்தையர் திரும்பி வரும் வரையில், குழந்தைகளை பாதுகாப்பது மட்டுமே அங்கு எதிர்பார்ப்பாக இருக்கும்.

இதே தராசில் தந்தையின் பராமரிப்பையும் வைத்து பார்க்கிறார்களா என்ற குழப்பம் எனக்கு என்றுமே இருந்ததுண்டு

எழுத தலைப்பு கிடைத்தது நினைத்து மகிழ்ந்தேன். வேலைக்கு செல்லும் போது,  ரயிலில் எழுத ஆரம்பித்தேன்.

பெரும்பாலான வேலை இடங்கள் போல, என் அலுவலகத்திலும் ஆண்கள் எண்ணிக்கையே அதிகம். “பசங்கள யாரு பாத்துக்கறாங்க?”, என என்னிடம் கேட்கப்பட்ட கேள்வி, ஆண் ஊழியர்களிடம் கேட்கப்பட்டிருக்குமா என்பது சந்தேகம்தான்.

வீடுகளில் ஆண்கள் செய்ய வேண்டிய வேலை, பெண்கள் செய்ய வேண்டிய வேலை என்ற பாகுபாடு, எனக்கு ஒரு புதிராகவே இருந்துள்ளது. அதிலும் குழந்தை பராமரிப்பில் முக்கியமாக. தாய்ப்பால் குடிக்கும் குழந்தையெனில், தாயின் பிரத்யேக கவனிப்பு நிச்சயம் தேவை; ஆனால் புட்டிப்பால், பெரியவர்கள் உண்ணும் உணவுகள் போன்றவற்றை குழந்தை உட்கொள்ள ஆரம்பித்தப்பிறகு, ‘குழந்தைகளை தாயால் மட்டுமே பார்த்துக்கொள்ள முடியும்’ என்ற அறிவுரைகள் பிதற்றலாகவே எனக்குத் தோன்றுகிறது.

“பாத்துக்க 10 பேர் இருந்தாலும்…ஒரு தாயின் பாசத்துக்கும் அரவணைப்புக்கும் நிகராகுமா?”, என்றால், வெளி வேலைக்கு செல்லாமல் வீட்டில் இருக்கும் தாயிடம் இதை எதிர்ப்பார்க்கலாம் (அதுவும் அதை அவள் விரும்பி ஏற்றுக்கொண்டால்). ஆனால்  வெளி வேலைக்கும் சென்றுகொண்டு, வீட்டுக்கு வந்து, ‘தாயன்பு குறையாமல்’ குழந்தைகளை பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும் என எதிர்ப்பார்ப்பது…பகுத்தறிவற்ற செயலாகவே எனக்கு படுகிறது.

குழந்தைகள் இருக்கும் வீடுகளில், கணவன் மனைவி இருவரும் வேலைக்கு செல்லும் போது, தாய் செய்யும் வேலைகள், தந்தை செய்யும் வேலைகள் என்ற பாகுபாடே தேவையற்றது என்பது என் கருத்து. வீட்டின் பணத்தேவைக்கு, இருவரும் வேலைக்கு சென்று பங்களிக்கும் போது, குழந்தை பராமரிப்பிலும் இருவரின் பங்களிப்பும் இருக்க வேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்பில் தவறில்லை.

இப்படி குழந்தை பராமரிப்பில் சமத்துவம் அவசியம் என பேசும் அதே வேளையில், “குழந்தை எதுக்கு அழறான், எப்ப என்ன சாப்பிடுவானு எனக்கு தான் தெரியும்…நான் பாத்துக்கறேன்” என கூறும் வேலைக்குச் செல்லும் பெண்களும் இருக்கத்தான் செய்கிறார்கள். ‘சமூகம் ஏதாவது சொல்லிவிடுமோ’ என்ற குற்ற உணர்வா, ‘குழந்தை பராமரிப்பு’ என் மூளைக்கு மட்டும் தெரிந்த வித்தை என்ற எண்ணமா என்பதையெல்லாம் தாண்டி, இந்த பெண்கள், கணவர்களிடமிருந்து ‘குழந்தை பராமரிப்பில்’ கிடைக்கும் இன்பத்தை,  அபகரிக்கின்றனர் என்பது என் தனிப்பட்டக் கருத்து.

இங்கு எங்கள் ரயில்களில் கைக்குழந்தையுடன் தனியே பயணம் செய்யும் அப்பாக்களாகட்டும் அல்லது என் கணவனாகட்டும், இவர்களின் குழந்தை பராமரிப்பு தோரணை…அது மகிழ்ச்சி ததும்பும் ஒரு காட்சி! அவர்களுக்கே பிரத்யேகமானான கொஞ்சல்கள், வேடிக்கையான முகசுழிவுகள், என அவர்களின் குழந்தை கவனிப்பு வழிமுறைகள், நிச்சயம் பார்ப்பவர் முகத்தில் ஒரு புன்னைகையை புகுத்தும்.

வெளியில் அழைத்துப் போவதும், விலை உயர்ந்த விளையாட்டுப் பொருட்கள் வாங்கித் தருவதுடன் மட்டும் சில அப்பாக்களின் ‘குழந்தை பராமரிப்பு’ பட்டியல் முடிவடைவதை பார்க்கும் போது, பரிதாபமாக இருக்கும்.

குழந்தைகளுக்கு  சோறு ஊட்டும் போதும், குளித்துவிடும் போதும், சிறுநீர்/மலம் கழித்த  குழந்தையை  சுத்தம் செய்யும் போதும் ஏற்படும் அந்த பிணைப்பு…அவர்களுக்கு கிடைக்காமல் போகிறது.  அழுது கொண்டிருக்கும் குழந்தை, பெரியவர்களின் கோமாளித்தன செய்கைகளை பார்த்தோ, அல்லது அவர்கள் பாடும் இனிய/அபஸ்வர பாடல்களை கேட்டோ, அழுகையை நிறுத்தி, சிரிக்க ஆரம்பித்தால்…அந்த நாள் முழுக்க சந்தித்த கசப்பான விஷயங்கள்  அனைத்தும் தவிடுபொடியாய் போகும். இந்த அழகிய தருணத்தையும், அனுபவிக்க தவறுகின்றனர்.

ஆனால் இதையெல்லாம் அவர்கள் அனுபவிக்க, இரு மனமாற்றங்கள் தேவைப்படுகிறது.

“முதல செய்யும் போது,  தடுமாறுவாரு; பழகினதுக்கு அப்பறம் சரியாப் போய்டும்”, என உணர்ந்து, குழந்தை பராமரிக்கும் வேலைகளை கணவனுடன் பகிர்ந்துக் கொள்ள, மனைவியானவள் முன்வருவதும்,

“வேலைக்கும் போயிட்டு, குழந்தையையும் அவ மேனேஜ் பன்றானா, என்னாலயும் முடியனும்ல? என உணர்ந்து, “நான் ஏதாவது செய்யட்டுமா?”, என உதவ கணவன் முன்வருவதும் மிக அவசியம்.

அந்த மனமாற்றம் நிகழும் வரையில்,

“குழந்தைய பாத்துக்கறது எல்லாம் ஒரு தாயோட கடமை; என்னிக்கோ ஒரு நாள் வேணும்னா, அப்பா பாத்துக்கலாம்”, என்ற வழக்கமும், அதை ‘babysitting’ என கேலி செய்யும் செயலும் தொடர்ந்த வண்ணமே இருக்கும்.

பதிவின் ஒலிவடிவம்:

“பரவாயில்ல மனோஜ் நான் பின்னாடியே உக்காந்துக்கறேன்”, என கூறியபடி, மகிழுந்தின் பின் இருக்கையில் அமர்ந்தான் சதிஷ்.
இருக்கைப் பட்டியை போட்டுக்கொள்ள நினைவு படுத்தியபடி, வண்டியை கிளப்பினான் வருண்.

“காதல் தாய்மை இரண்டு மட்டும் பாரம் என்பதை அறியாது;
உன் பளிங்கு முகத்தைப் பார்த்துக்கொண்டால்…”, என ரட்சகன் படப்பாடல் வானொலியில் ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது.
“போச்சுடா திரும்பவுமா…???”, என அலுத்துக்கொண்டான் சதீஷ்.
“என்ன ஆச்சு பாஸ்…நல்ல பாட்டு தான? infact ஸ்ரீனிவாஸ் பாடினதுல, என் favorite இதுதான்”, என கூறினான் மனோஜ்.

“காலைல டீ கடைல இருக்கும் போது, “அம்மான்னா சும்மா இல்லடா…அவ இல்லனா யாரும் இல்லடா” பாட்டு.
அப்பறம் பக்கத்து டெஸ்க் ல இந்த தினேஷ்…”நானாக நானில்லை தாயே…”, பாட்ட போட்டு மெய்மறந்து ரசிச்சிட்டு இருந்தான்.
அதுல நடுவுல ஒரு வரி…”கோயில் தொழும் தெய்வம்…நீ இன்றி நான் காண வேறில்லை”

போதும்டா சாமினு டெஸ்க் ல இருந்து எஸ்கேப் ஆனா…இப்ப கார்லயும்!!! பாட்டுக்கு situation எதுவும் சரியா அமையலனா, உடனே “தாய்ப்பாசம் தீம் தான்ப்பா”னு எழுத ஆரம்பிப்பாங்க போல”, என புலம்பி முடித்தான் சதிஷ்.
“நீங்க இப்பிடி பேசுவீங்கன்னு நான் எதிர்பாக்கல. ஒரு குழந்தைய பெத்து வளக்கறது எவ்வளவு பெரிய விஷயம் தெரியுமா…அத தனி ஆளா நம்ம அம்மாக்களும் மனைவிமார்களும் செய்யும் போது, அத புகழறதுல என்ன தப்பிருக்கு?”, என ஒரு வருத்தத்துடன் தன் கோபத்தை வெளிப்படுத்தினான் மனோஜ்.

“தனி ஆளா எல்லாத்தையும் செய்யறா”னு சொல்றீங்கல…அதுதான் பிரச்சனையே! ஒரு கொழந்தை உருவாக தேவையான உடல் அமைப்பு பொண்ணுக்குத்தான் இருக்கு; அந்த வேலைய அவ செய்யும் போது, நம்ம society அவளோட உடல் தளர்வ மட்டும் தான் பாக்குது. அவங்களால முடிஞ்ச ரெண்டு மூணு வீட்டு வேலைய பண்ணிட்டு, இது மாதிரி, “சூப்பர் மா நீ…”, “நான் கண்ட தெய்வம்”னு மெலடி பாடிட்டு, அவங்க அவங்க வேலைய பாக்க போய்டுறாங்க”, என சதீஷ் கூறி முடிப்பதற்குள்,

“வேற என்ன பண்ண முடியும் சொல்றீங்க…நாலு மாசம் பொண்ணு சொமக்கட்டும், அப்பறம் ஒரு 5 மாசம் அவ புருஷன் சொமந்தா சரியா இருக்குமா?”, என புத்திசாலித்தனமாய் பேசியதாய் நினைத்து, கொள்ளென சிரித்தான் மனோஜ்.

வேறு யாரும் காரில் சிரிக்கவில்லை எனக்கண்டு, சிரிப்பதை நிறுத்தினான்.
“seriously சதிஷ்…நீங்க சொல்ற வேலைகள தவற husbands என்ன ஹெல்ப் செய்யணும்னு சொல்றீங்க? என் wife pregnant ஆ இருந்த போது, பாத்திரம் தேய்க்கறது or வேற எந்த கஷ்டமான வேலையா இருந்தாலும் நான்தான் செய்வேன். அத தவற, அவ டாக்டர்/scan appointments க்கு கூட்டிகிட்டுப் போவேன். ஏதோ சொல்ல வரீங்கனு தெரியுது. ஹோட்டல் வந்தாச்சு. சாப்பிட்டுக்கிட்டே பேசுவோம்”, என அமைதியாய் பதிலளித்தான் வருண்.

உணவகத்தில், அவரவர் விருப்பத்துக்கேற்ப, மதிய உணவை உத்தரவிட்டனர்.
“சாரி பாஸ்…நீங்க ஏதோ சீரியசா பேச வரும் போது, நான் அப்பிடி சிரிச்சிருக்கக் கூடாது…நீங்க சொல்லுங்க”, என மீண்டும் உரையாடலை தொடங்கினான் மனோஜ்.

“ஒன்னும் பிரச்சனை இல்ல மனோஜ். ‘Post natal depression’ பத்தி நீங்க யாராவது கேள்வி பட்டிருக்கீங்களா?”, என்ற கேள்விக்கு, அமைதி மட்டுமே பதிலாய் வர, தொடர்ந்தான் சதிஷ்.
“கர்ப்பிணி பெண்களுக்கு usual ஆ டெலிவரிக்கு அப்பறம் வரும்னு கேள்விப்பட்டிருக்கேன். ஆனா அது என்ன, எதுனால வருதுன்னு தெரியாது…தெரிஞ்சிக்க ஆசைப்படவும் இல்ல. ஆனா போன வாரம், என் schoolmate ஓட மனைவிக்கு, அந்த கண்டிஷன் ரொம்ப மோசமாகி, ஹாஸ்பிடல் ல அட்மிட் பண்ணினாங்க.
அதுக்கு அப்பறம் internet ல அத பத்தி படிக்கும் போது தான், அது ஒரு சீரியசான கண்டிஷன்னு புரிஞ்சது”, என சதிஷ் ‘பிரசவத்திற்கு பிந்தைய மனஅழுத்தம் பற்றி பேச ஆரம்பித்தான்.

“இந்த மாதிரிதான் ஒரு கண்டிஷன் பத்தி மலரோட டெலிவரிக்கு அப்பறம் டாக்டர் பேசினாங்க. சாரி மனோஜ், மலர் என் மனைவி. அது postpartum depression னு நினைக்கறேன்”, என தனக்கு தெரிந்ததை கூறினான் வருண்.
“அட…ஆமாம். ஒரு form குடுத்து fill up பண்ண சொன்னாங்க. மலரோ நானோ அத பெருசா பொருட்படுத்தல”, என சட்டென நினைவுக்கு வந்ததையும் உரையாடலில் இணைத்தான்.

“ஆமாம் வருண்…அத postnatal இல்ல postpartum depression சொல்லுவாங்க. கர்ப்பமா இருக்கும் போது வர்ற மனத்தளர்ச்சிய antenatal depression னு சொல்லுவாங்க. இந்த கண்டிஷனுக்கான அறிகுறிகள் நெறையா இருக்கு…ஆனா எல்லா அறிகுறியும் எல்லா பெண்களுக்கும் ஏற்படறது இல்ல. உதாரணத்துக்கு ஒரு காரணமும் இல்லாம அழுவாங்க, தூக்கம் சரியா வராது; சில சமயங்கள்ல ரொம்ப அதிகமா தூங்குங்க, ரொம்ப சோர்ந்து போய் இருப்பாங்க, காரணமே இல்லாம சுத்தி இருக்கறவங்க கிட்ட எரிஞ்சு விழுவாங்க. இதெல்லாம் அந்த மனத்தளர்ச்சியோட வெளிப்பாடுனு டாக்டர்ஸ் சொல்றாங்க”, என PPD யின் அறிகுறிகளை எடுத்துரைத்தான் சதீஷ்.

“என்ன பாஸ் சொல்றீங்க?? காரணமே இல்லாம அழறதெல்லாம் இந்த depression ஓட symptoms ஆ??மாசமா இருந்த போது, என் wife அப்படி இருந்து பாத்திருக்கேன். “ரொம்ப பயமா இருக்குங்க”, னு சொல்லுவா. அப்பறம் திடீர்னு ‘ஓ ‘னு அழுவா. நான் ஒவ்வொரு தடவையும், “சும்மா மனச போட்டு வருத்திக்காத…எல்லாம் டெலிவரி ஆனா சரி ஆய்டும்”, னு அவ வாய அடைச்சிடுவேன்.
எங்க அம்மா கூட, “புள்ளத்தாச்சி பொண்ணு சும்மா சும்மா அழக்கூடாது. கண்ண தொடைச்சுக்கோ”, னு தான் சொல்லுவாங்க. அவ்வளவுதான்”, என சோகம் படர்ந்த முகத்துடன், தன் மனைவி கற்பித்திருந்த போது இருந்த நிலைமையை பற்றி விவரித்தான் மனோஜ்.

“அந்த நேரத்துல பயத்துக்கு நெறய காரணம் இருக்கும்…தாய்ப்பால் சரியா சுரக்குமான்னு இருக்கலாம், இல்ல இந்த குழந்தைய ஒழுங்கா பாத்துப்போமான்னு அவங்க மேலயே ஒரு சந்தேகம் ஏற்படலாம். கொழந்தை வர்றதுக்கு முன்னாடி நல்லா active ஆ இருந்திருப்பாங்க…திடீர்னு வீட்லியே அடைஞ்சு கெடக்கறதுனால ஏற்படற விரக்தி கூட பயமா உருவெடுக்கலாம்”, என தனக்கு தெரிந்த சில காரணங்களை முன்வைத்தான் சதிஷ்.

“கொஞ்சம் பயமா இருந்த விஷயம்னா, இந்த மனத்தளர்ச்சிய கண்டுபுடிச்சு சரியா சிகிச்சை செய்யலைனா , ரொம்ப severe நிலைமைக்கு போக வாய்ப்புகள் இருக்காம். அந்த மாதிரியான depression ல அம்மா தவிக்கும் போது, பொறந்த குழந்தையோட எடை, அறிவுத்திறன் கூட பாதிக்கப்படுமாம்”, என சதிஷ் கூறி முடிக்க,

“இதெல்லாம் எனக்கு புதுசா இருக்குங்க சதிஷ். இப்ப கொழந்தை பொறந்து ரெண்டு வருஷம் ஆனதுக்கு அப்பறமும் அவளுக்கு உடல் தளர்ச்சி, கோவம் எல்லாம் தலைத்தூக்கத்தான் செய்யுது. அதுவும் இந்த postnatal depression ஓட தொடர்ச்சியா இருக்குமோ?”, என ஆர்வத்துடன் வினவினான் மனோஜ்.

“நான் கூட அதப்பத்தி யோசிச்சேன். ஒரு குழந்தை வளர்ப்புல பெருசா யாரோட பங்கும் இல்லாத போது, உள்ளுக்குள்ளேயே போட்டு புழுங்கறதோட வெளிப்பாடுதான் இந்த கோவம், எரிஞ்சு விழறது எல்லாம் போலனு. அது உண்மையா மட்டும் இருந்தா, மனைவிய திட்டற மாதிரி சினிமா ல வர்ற பாட்டுகளும், கோவப்படற மனைவிய நக்கல் அடிக்கறா மாதிரி social media ல வர்ற forwards எல்லாம் ரொம்ப தப்புங்க”, என பதிலளித்தான் சதிஷ்.
ஒரு நிமிடத்திற்கு காரில் நிசப்தம்.
“ரட்சகன் பாட்டுல ஆரம்பிச்சு, இவ்வளவு serious ஆ போகும்னு நான் எதிர்பாக்கவே இல்ல. சாரி guys”, என உண்மையான வருத்ததுடன் அமைதியை உடைத்தான் சதிஷ்.
“இல்ல சதிஷ்…இந்த topic கொண்டு வந்ததுக்கு, நாங்க தான் உங்களுக்கு thanks சொல்லணும். Honestly ரொம்ப நல்ல கணவனா, மலரோட எல்லா தேவைகளையும் புரிஞ்சு நடக்கறதா ரொம்ப நாளா நினைச்சுகிட்டு இருந்தேன். வாங்கிக்கொடுக்கற நகை, துணில வர்ற அந்த புன்னைகைய பாத்துட்டு, எல்லாம் சுமூகமாத் தான் போயிட்டு இருக்குனு நினைச்சிருக்கேன். அவ இன்னிக்கி working from home. முடிக்க வேண்டிய ரெண்டு வேலைய finish பண்ணிட்டு, இன்னிக்கே போய் பேச ஆரம்பிக்கறேன். once again thanks சதிஷ்”, என ஒரு சிறு புன்னகையுடன் கூறினான் வருண்.
“ப்ளீஸ்…thanks எல்லாம் எதுக்கு வருண்எ; னக்கு தெரிஞ்சத ஷேர் பண்ணிக்கிட்டேன்”, என சதிஷ் விடையளிக்க,
“ஆமாம் சதிஷ்…thank you. but நான் வருண் மாதிரி திடுதிப்புனு பேச ஆரம்பிச்சா, என் wife, “என்னங்க உடம்பு ஏதாவது சரியில்லையா…டாக்டர் கிட்ட போகணுமா”, னு கேப்பா. நான் இதை பத்தின வீடியோ ஏதாவது play பண்ணி, அவ கருத்த கேக்கப்பாக்கறேன்”, என கூறிக்கொண்டே கைக்கடிகாரத்தைப் பார்த்த மனோஜ், “சரி…எனக்கு ஒரு மீட்டிங் இருக்கு…அப்படியே கிளம்பறேன்”, என கார்பார்க்கில் வண்டி நின்ற உடன் விடைப்பெற்றுக்கொண்டான்.
“ஆமாம் நானும் கிளம்பறேன் வருண்”, என விடைபெற சதிஷ் எத்தனிக்க,
“வந்துட்டேன்…ஒரு நிமிஷம்”, என கூறியபடி வண்டியை வருண் அணைக்கும் போது,
“ஆழம் எது அய்யா…அந்த பொம்பள மனசு தான்யா”, என்ற பாடல் வானொலியில் ஒலித்தது.
இரு நண்பர்களும், ஒரு புன்னைகையை பகிர்ந்தபடி, அலுவலகம் நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தனர்.

*************************************************************************************

சிறுகதை ஒலிப்பதிவு வடிவில்: 

பிரசவத்திற்கு பிந்தைய மன அழுத்தம் பற்றிய என் கருத்துக்கள், ஒலிவடிவில்: 

PPD பற்றிய ஆவணப்படம்:

PPD பற்றிய துண்டு வெளியீடுகள்: 

http://www.healthtranslations.vic.gov.au/bhcv2/bhcht.nsf/PresentDetail?Open&s=Sad_feelings_after_childbirth_-_a_hidden_problem_