Posts Tagged ‘தாலி’

தாலியின் பெருமைகளை தமிழ் மெகா சீரியல்கள் அக்கு அக்காய் பிரித்து வைக்கும் போதெல்லாம் அது பற்றிய என கருத்துக்களை எழுத தோன்றிய போதும், சமீபத்தில் மேற்கொண்ட இந்திய பயணம் அந்த நோக்கத்தை இன்னும் திறன் பட செய்தது.

பெரிதாய் ஆர்வம் இல்லாத காரணமா இல்லை என் சோம்பேரித்தனமா தெரியாது, ஆடம்பரமாக அலங்கரித்துக் கொள்வதிலோ, தங்க நகைகள் அணிவதிலோ பெரிதாக விருப்பம் இருந்ததில்லை. அப்படியே ஒரு திருமணத்திற்கு அல்லது உறவினர் வீட்டிற்கோ செல்லும் போது தங்க நகை அணிவது கட்டாயம் ஆனதெனில், இருப்பதிலேயே மெலிசான ஒரு சங்கிலி அணியவே விரும்பியதுண்டு.

திருமண பேச்சு அடிபட ஆரம்பித்த போதெல்லாம், அந்த படபடப்பு, மகிழ்ச்சி அனைத்தும் இருந்த போதிலும், அந்த தடியான தாலி கொடி கழுத்தில் எப்பொழுதும் இருக்க வேண்டுமா என்ற ஒரு கடுப்பு நிச்சயம் இருந்தது; ஏதாவது பேசி ஒரு மெலிசான தாலிக்கு சீக்கிரம் மாறி விட வேண்டும் என முடிவு செய்தேன்.

அனால் மூட நம்பிக்கைகளில் மூழ்கி இருந்த காலத்தில் கூட அந்த தாலியில் என் கணவனின் உயிர் ஊசல் ஆடுகிறது என நினைத்ததில்லை. என்னை ‘தொட்டு தாலி கட்டியவருக்கும்’ தாலி போன்ற சடங்குகளில் நம்பிக்கை இல்லாத காரணத்தினால், திருமணம் முடிந்த ஒரு வாரத்தில் அந்த தாலிக் கொடியை கழற்றினேன்.
திருமணத்திற்குப் பிறகு, பகுத்தறிவு சிந்தனைகள் மெல்ல தலை தூக்க ஆரம்பித்த போது, பெரியாரின் பெண் விடுதலை பற்றிய கருத்துக்களை விரும்பி படிக்க ஆரம்பித்தேன். பண்பாடு, கலாச்சாரம் என்ற பேரில் ஒரு பெண்ணுக்கு 1008 அடக்குமுறைகளை இந்த சமூகம் செவ்வனே அமைத்திருந்தது புரிந்தது.

பல முறை இந்த ஆணாதிக்க சமூகம் அடைந்துள்ள மாபெரும் வெற்றியை நினைத்து வியந்தது உண்டு.
அந்நேரங்களில் எல்லாம் நினைவுக்கு வருவது இந்த கதை (யாரும் சொல்லிகேட்டதா இல்லை படித்ததா அல்லது மூக்கணாங்கயிறு என யாரோ போட்ட கோட்டில் நான் போட்ட ரோடா என நினைவில்லை!!!)
மாட்டு வண்டி தன் கட்டுப்பாட்டில் இருக்க, வண்டி ஓட்டுபவர் மாட்டிற்கு மூக்காணங்கயிறு அணிவிக்கிறார்; தினந்தோறும் காலையில் இவ்வேலை நிகழ்கிறது. அவர் அதை ஒரு நாள் அணிவிக்க மறக்கும் போது, மாடு அதனை எடுத்து வந்து கொடுக்கிறது; இப்படி அவர் தொடர்ந்து மறப்பதால், அந்த மாடும் இனி இதை கழற்ற வேண்டாம் என தன் மூக்கிலேயே மாட்டிக்கொள்கிறது. சிறிது நாட்களில் தன் வேகத்தின் மீது உள்ள நம்பிக்கை மறைகிறது; அந்த மூக்கணாங்கயிறும் அதை லாவகமாக அசைக்கும் வண்டி ஓட்டுனரும் தான் தன்னை நல் வழி நடத்துகின்றனர் என நம்ப ஆரம்பிக்கிறது.
சில சமயங்களில், வேகமாக செல்லவோ அல்லது வேறு விஷயங்கள் மேல் இருக்கும் கோவத்தை வெளிப்படுத்தவோ, ஓட்டுனர், சாட்டையினால் அடித்தால், அதையும் பொறுத்துக்கொள்ள தன்னை தயார் செய்து கொள்கிறது. ஜல்லிக்கட்டு போட்டிகள், மாட்டு பொங்கல், சில சமயங்களில் சும்மாவேனும் ஓட்டுனர் ஜொலிக்கும் ரிப்பன்களையும் மணிகளையும் மாட்டும் போது, “பரவாயில்லையே என்னமா கவனிச்சுக்கறாரு”, என பெருமிதம் கொள்ள ஆரம்பிக்கிறது.

மூக்கணாங்கயிறுக்கு பதில், ஒரு பெண்ணை அடக்க தாலியை பயன்படுத்துவோம் என முடிவு செய்து, “அய்யோ இவளால வாய் பேச முடியுமே, கொஞ்சம் சிந்திச்சு ஏதாவது கேட்டுட்டா”, என பதறுகிறது ஆண் ஆதிக்க சமூகம்.
ஒரு படி மேலே சென்று, “ஒரு பெண்ணுக்கு அழகு…அச்சம் மடம் நாணம்”, “அடக்கமா இருந்தா அந்த பொண்ண எல்லாரும் கைக்கூப்பி வணங்குவாங்க”, மாதிரியான கோட்பாடுகளை பரப்புகிறது. அதிலிருந்து சிறிது விலகும் பெண்ணை, தூற்றி, ‘பெண் குலத்திற்கே ஒரு இழுக்கு’ என அவளுக்கு பட்டம் கட்டுகிறது. அவளை ‘ஒரு குடும்பப் பெண் எப்படி இருக்கக்கூடாது’ என்பதற்கு ஒரு உதாரணமாய் வருங்கால சந்ததியருக்கு போதிக்கிறது.
முளையிலேயே கிள்ளி விட்டதனால், அந்த குழந்தையே மாற்றுக் கருத்துக்களை தெரிந்து கொள்ளும் வரை, சமூகமும் அதன் வழி நடக்கும் பெற்றோரும் வாழ்வியல் கற்பிக்கும் ஆசான், அவர்கள் வகுத்த கோட்பாடுகளே வேதவாக்கு!!

இந்த தெளிவு கிடைத்த பிறகு, அந்த தாலி கயிறும் அது சம்பந்தப்பட்ட சடங்குகளும் பெண்மைக்கு ஒரு இழுக்காக மட்டுமே எனக்கு தெரிகிறது. அதனால் இம்முறை இந்தியா செல்ல தயாரான போதும், அந்த தாலி கயிறுக்கு ஆதரவு கொடுக்கவில்லை.

‘எதுக்கும் இருக்கட்டும்’ என கைப்பையில் திருமண சான்றிதழை வைத்துக்கொண்டேன் (ஆண் ஆதிக்க அறிவிலி பேய்கள் பிரச்னை செய்தால், பெண் விடுதலை பற்றி பாடம் எடுக்க விரும்பவில்லை)

இந்தியாவில் நான் பார்த்த திருமணமான பெண்கள் நவ நாகரீக உடையோ அல்லது புடவையோ…எது அணிந்திருந்த போதும், கழுத்தில் அந்த தாலி மட்டும் கட்டாயம் தொங்கியது.
நன்கு படித்து நல்ல வேலையில் இருந்த பெண்களும், உறவினர் குழுக்களில், ஒரு பெருமையுடன் தாலிக்கொடியினை வெளியே எடுத்த படி அதற்கு கும்குமம் வைப்பதை கண்டேன்.
ஆண்களும் “அது பொம்பளைங்க பிரச்சனை; என் தலைய போட்டு உருட்டாம இருந்தா போதும்”, என நினைப்பார்களோ என்னவோ, அந்த தாலி கயிறுக்கும் அவர்களுக்கும் சம்பந்தமே இல்லாதது போல் தான் இருந்தனர். இந்த இடத்தில், “இல்லையே நானே விரும்பித் தான் அத போட்டுக்கறேன்; அந்த தாலி என்ன ஒரு முழு பொண்ணா ஆக்குது”, என பெருமிதம் அடையும் வேறு கிரகத்து பெண்கள் பற்றி எனக்கு பெரிதாக கருத்து இல்லை.

யோசித்து பார்த்தேன்…ஒரு பெண்ணை அடிமைப் படுத்த மட்டும் கண்டுபிடிக்கப் பட்ட இந்த மஞ்சள் நிற மூக்கானங்கயிற்றின் பயன் தான் என்ன…யோசனையின் விளைவு இனி…

குறிப்பு: பின்வரும் வரிகளில், ‘வேலி’ என்ற சொல், ‘செல்வம்’, ‘பாதுகாப்பு’, ‘சப்பக்கட்டு’, ‘அடக்குமுறை’ என பல பொருள் பட்டு வரும். விருப்பத்திற்கு ஏற்ப பொருள் எடுத்துக் கொள்வது வாசகர் விருப்பம்.

தாலி

“லாக்கர்களில் வளையல்களும், அட்டிகைகளும் பதுங்கிக் கிடக்க,
பளபள வென கழுத்தில் மின்னும்போது, கொள்ளை அடிப்பவருக்கு வேலி.

குழந்தைகளின் கல்வி, சொந்த வீடு என சிறுக சிறுக காசை சேர்த்து வைப்பவருக்கு, ‘கடுகு அளவு தங்கம் இன்னிக்கி வாங்கினா, கடல் அளவுக்கு பெருகும்” என அட்சைய திரிதியை என்ற நன்னாளை அறிமுகப்படுத்தியே முதலாளிகளுக்கு வேலி

“அவள் கழுத்தில் தொங்கும் தாலி…நம் உயிர் பத்திரமாக படுத்து தூங்கும் தூளி”, என
100% நம்பிக்கை உடைய அவதாரபுருஷர்களுக்கு வேலி

“வெள்ளை காகம் குட்டிப்போட்டது, தாலிக்கு ஆபத்தாக முடியும்;
பரிகாரம் செய்தாக வேண்டும்”, என குறிசொல்லி, மனைவியரின்
‘அறியாமை கண்களை’ திறந்து வைக்கும் ஜோதிட சிரோன்மணிகளுக்கு வேலி

“என்னதான் ஜீன்ஸ், குர்தா எல்லாம் போட்டாலும், வழி வழியா வரும்
கலாச்சாரத்த கைவிட முடியுமா?? தடியா ஒரு மாடல் கொடி ஒன்னு , மெலிசா செயின் மாதிரி இன்னொன்னு”
என பாரம்பரியத்தை தூக்கி நிறுத்தும் மங்கையரின் ‘நற்சேவை’யில்
நேரத்தை முதலீடு செய்யும் பொன்கொல்லர்களுக்கு வேலி

“அவ கழுத்துல தாலி போடறது என் ஜோலி…அத பாத்துட்டும் அவள சைட் அடிக்கறவன்
ஆவான் காலி”, என நிம்மதி பெருமூச்சு விடும் தொடநடுங்கி கணவர்களுக்கு வேலி

“அவ முகத்துல முழிச்சாலே பாவம்; வீட்ல ஒரு ஓரமா உக்கார வேண்டியது தான”, என விஷம் கக்கி,
மனிதத் தோலில் உலாவும் பீதிண்ணி நாய்கள், கைம்பெண்களுக்கு போடும் வேலி

“கும்குமம் மஞ்சள அந்த தாலி மேல வைக்கும் போது, அவர் தலை மேல
எம்பெருமான் நல்ல ஆரோக்கியத்தையும் நீண்ட ஆயுளையும் வைப்பாரு”, என அனுபவசாலிகளின்
அருள்வாக்கை கேட்டு தலையாட்டும் மனைவியருக்கு வேலி

“தாலி நான் போடமாட்டேன்…என் புருஷன் போடலியே”னு அளக்கரா…எல்லாம் திமிரு”,
என உருப்படியான வேலை எதுவும் இல்லாது ஊர் வம்பு
பேசும் துருப்பிடித்த மூளைக்காரர்களுக்கு வேலி

இப்படி அந்த தாலிக்கொடியுடன் சம்பந்தப்பட்ட அனைவருக்கும் ஒரு ‘நன்மை’ இருக்கும் போது, அந்த சங்கிலி ஒரு திருமணமான, அதிலும் பெண் கழுத்தில் மட்டும் தான் தொங்க வேண்டும் என்பது ஒரு நெருடல். இன்னும் சிறிது யோசித்து பார்த்தால், மேலே குறிப்பிடப்பட்டுள்ள எந்த நன்மையும் அந்த பெண்ணிற்கு காலனாவிற்கு பயன்படாது; பின்னர் ஒரு விலங்காய் மட்டும் விளங்கும் அந்த தாலி கொடியை, உயிரைப் போல் பாதுகாக்கும் பெண்களின் வினோத மனப்பான்மை இன்னொரு பெரிய நெருடல்.

“மொத்தம் ரெண்டு suitcase, ரெண்டு hand baggage and ஒரு laptop; பாத்து…விழ போகுது பாரு; நான் கியூல போய் இடம் புடிக்கறேன்”, என மளிகை கடை பட்டியல் படிப்பது போன்ற தோரணையில் கூறிக்கொண்டே சுங்கத்தீர்வை (customs) வரிசை நோக்கி நடந்தேன்.
நீங்க husband and wifeல”, என கடவுச்சீட்டை பார்த்த படி, வினவினார் கடவுச்சீட்டு அதிகாரி.
“ஆமாம் சார், என சுருக்கமாய் நான் பதிலளித்தேன்.
என் கழுத்தை பார்த்தபடியே, உங்க ரெண்டு பேர் surname ஒண்ணா இல்லியே”, என தன் ‘C.I.D.ஷங்கர்’ வேலையை துவங்கினார்.
“பேர் மாத்திக்கணும்னு எனக்கு தோணல சார்”, என மீண்டும் சுருக்கமான பதிலளித்தேன்.
“தம்பி..உங்க கிட்ட marriage certificate, bank statement மாதிரி ஏதாவது இருக்கா? எனக்கு இது சரியா படல”, என்றார் நம் கடவுச்சீட்டு அதிகாரி.
வேலை வெட்டி இல்லாமல் இருக்கிறார் என்பது மட்டும் தெளிவாக புரிந்தது.
சிறிது எரிச்சல் தலை தூக்க ஆரம்பித்த நேரத்தில், “அந்த marriage certificate, property documents நடுவுல இருக்கும்”, என அமைதியாய் பதிலளித்தான் ராஜ்.
அதிகாரியிடம் சான்றிதழ் கொடுக்க, “எப்பவுமே இத கைலியே வச்சுகிட்டு சுத்தறீங்க போல…இதுக்கு தான் கழுத்த சுத்தி ஒரு தாலின்னு ஒன்னு போட்டுக்கணும்”, என நக்கலாக சிரித்தபடி ‘அறிவுரை’ வழங்கினார் நூற்றாண்டு கிழவர்…அதாவது நம் கடவுச்சீட்டு அதிகாரி.
3 வருடங்கள் கழித்து இந்தியா போவதனால், என் உறவினர்கள், பக்கத்து வீட்டுக்காரர்கள் அன்று மாலை என்னை பார்க்க வந்திருந்தனர்.
“ரெண்டு பேர் தான் வந்திருக்கீங்க…ஜூனியர் அனு, ஜூனியர் சிவா எல்லாம் எங்க?”, என வீண் பேச்சு மாநாட்டிற்கு பிள்ளையார் சுழி போட்டாள் ஒரு ‘அனுபவசாலி’.
“ஊர்லியே விட்டுட்டு வந்துட்டோம்னு சொன்னா நம்பவா போறீங்க…மெதுவா வருவாங்க”, என மெலிதாய் புன்னகைத்தபடி பதிலளித்தேன்.
“நாளைக்கி எல்லாரும் வரீங்க தானே”, என ஒருத்தி வினவியபடி, என் அம்மாவை பார்த்து ஏதோ சைகை செய்தாள்
“நான் பாத்துக்கறேன்”, என சைகையால் கூறியபடி, “அனுக்குட்டி…மாமியோட சித்தி பேத்திக்கு நாளைக்கி கல்யாணம். அந்த தாலி கொடிய போட்டுக்கோம்மா. வெளில எல்லாம் எடுத்து காட்ட வேண்டாம். யாரும் எதுவும் பேசாம இருக்கணும்…அதுக்குத்தான்”, என கனிவாய் கேட்டுக் கொண்டாள் என் தாய்.
நான் பேச்சை தட்ட மாட்டேன் என நினைத்தோ என்னவோ, “அப்பறம் மாமி…van நாளைக்கி இங்க வீட்டு வாசலுக்கே வந்திடும்ல”, என பேச்சுத்தலைப்பை மாற்றினாள் என் தாய்.
“கட்டின புருஷன ‘டா’ போட்டு பேசற. ‘வாங்கோ போங்கோ’ பழக்கமே இல்லையோ”, என தோழி ஒருத்தி வினவினாள்
“என்ன பிரியா…ஷங்கர் ஒன்ன ‘டி’ போட்டுதான கூப்பிடறான்”, என நான் கேட்க,
“என்னவோ போ…அம்மா கூப்பிடறா மாதிரி இருக்கு…நான் வரேன்”, என நழுவினாள் அவள்.
“ஏம்மா…இங்க அம்மன் கோயில்ல கூழுத்தறாங்க. ஒரு 2 minutes wait பண்ணினீங்கன்னா…அம்மன பாத்திட்டு..”, என அந்த ஆட்டோக்காரர் கேட்டார்.
“பிரச்சனை இல்லீங்க…தாராளமா”, என பதிலளித்தேன்.
“அம்மனுக்கு மஞ்ச கலர் புடவை சூப்பரா இருந்துச்சுமா. குங்குமம் எடுத்துக்குங்க”, என குங்குமத்தை நீட்டினார் ஆட்டோக்காரர்.
“என்னம்மா நெத்தி காலியா இருக்கு..நீங்க முஸ்லிமா?”, என அவர் கேட்டது சற்றும் எதிர்பாராத ஒன்று.
சற்றே தயக்கத்துடன், “அதெல்லாம் இல்லீங்க. பெருசா இதுல எல்லாம் நம்பிக்கை இல்ல”, என பதிலளித்தேன்.
“உங்க அப்பா மாதிரி நினைச்சுக்கம்மா. இந்த பாளையத்தம்மன் ரொம்ப powerful .ஏதோ பிரச்சனை இருக்குனு நினைக்கறேன். ஆத்தா துணை இருப்பா”, என ‘ஆறுதல்’ அளித்தார் ஆட்டோக்காரர்.
“ஆகட்டும்…நன்றிங்க”, என கூறியபடி வீட்டினுள் நுழைந்தேன்.
“அனுக்குட்டி…மாமா கிளம்பறாரு பாரு”, என அம்மா கூற,
“போயிட்டு வாங்க. Melbourne வந்தா கட்டாயம் வீட்டுக்கு வரணும்”, என வழி அனுப்பினேன்.
ஒரு சில வினாடிகள் நிலவியது…ஒரு அசவுகரியமான நிசப்தம்.
“நீ கால்ல விழுவன்னு மாமா வெயிட் பண்ணினாரு”, என வெறுப்பு கலந்த சோகத்துடன் அலுத்துக்கொண்டாள் என் தாய்.

அலைபேசியின் மணி கேட்டு, எடுக்க விரைந்தேன். அந்த பக்கத்தில் ராஜ். வங்கியில் முடிக்க வேண்டிய வேலை முடிந்து விட்டதாகவும், அதற்கு சந்தித்த நபர்கள் பற்றியும் அவன் கூறிக்கொண்டிருக்க, இடையில் குறுக்கிட்டு, “இல்ல ராஜ்…நான் ரெடி இல்ல. இந்தியாக்கு திரும்பி வந்து செட்டில் ஆக நான் ரெடி இல்ல. இல்ல ராஜ் நான் ரெடி இல்ல” என புலம்ப ஆரம்பித்தேன்.
“நீ ரெடி இல்லேன்னு எனக்கும் தெரியும். காபி ரெடி ஆயாச்சு. பல் தேச்சிட்டு வா…சூடார போகுது”, என சமையலறையிலிருந்து குரலெழுப்பிய படி படுக்கையறைக்கு வந்தான் ராஜ்.
சட்டென எழுந்து திருதிருவென விழித்தேன்…ஒரு நிம்மதி பெருமூச்சுடன்.
*******************************************************************************************
சமூகத்தை திருப்திபடுத்த மட்டுமே வாழ்ந்த எனக்கு…மேற்கு உலகம், எனக்கென, என் விருப்பபடி வாழ கற்றுத்தந்தது. இச்சுதந்திரத்தை இழந்து மறுபடியும் சமூகத்தின் கைதியாக தற்போது விருப்பமில்லை.
மேலும் மேற்கில் எனக்கு பிடித்த பல விஷயங்களை, பாராட்டவும், அதன் அழகினை ரசிக்கவும்…துணை புரிந்ததெனில்…இச்சுதந்திரத்தை சொல்லலாம் 🙂

“பவி எழுந்திருமா….நேரம் ஆகுதுல. போய் சமத்தா குளிச்சுட்டு வருவியாம்..அம்மா கண்ணுக்கு புடிச்சதெல்லாம் செஞ்சு தருவேனாம்…சீக்கிரம் சீக்கிரம்”, என பவித்ராவை படுக்கையை விட்டு எழுப்ப முயன்றாள் தனலட்சுமி.
“கொஞ்சம்…கொஞ்சம் தூங்கறேன் மா”, என மழலை கலந்த குரலில், தூக்கம் சற்றும் விடைபெறாத நிலையில், சிணுங்கினாள் பவி.
“அம்மாக்கு நேரமாச்சு பாரு…இன்னிக்கி பவிக்கு புடிச்ச உளுந்து வடை, பாயாசம் எல்லாம் தயாரா இருக்கு…குளிச்சிட்டு வந்தா எல்லாம் உண்டு”, என அன்பு கட்டளையிட்டாள் தனம்.
“வடையா…இன்னிக்கி என்னம்மா….சாமிக்கு பர்த்ரேயா”, என சட்டென தோன்றிய உத்வேகத்தில் கேள்வி எழுப்பினாள் பவி.
“பர்த்டே இல்லடி என் கண்ணு…சுமங்கலி பூஜை செய்ய போறோம் சாமிக்கு”, என் பதிலளித்தாள் தனம்.
திருதிருவென பவி விழிப்பதைக்கண்டு, “உனக்கு சைக்கிள், பொம்மை எல்லாம் யாரு வாங்கி தராங்க….அப்பாதான…அதுதான் சாமிகிட்ட அப்பாவ நல்லா பாத்துக்க சாமின்னு கேக்க போறோம்…அதுக்கு தான் சாமிக்கு புடிச்ச வடை, பாயாசம் எல்லாம்”, என பவியை அணைத்தபடி முத்தங்களை உதிர்த்தாள் தனம்.
“ஐ…சாமிக்கும் என்ன மாதிரி புடிக்குமா? எனக்கு இருக்குல மா?”, என ஏக்கத்தில் பவி கேட்க,
“ஒனக்கு இல்லாமயாடி என் தங்கமே…குளிச்சு புது சொக்கா போட்டுக்கிட்டு வருவியாம், அம்மா எல்லாம் குடுபேனாம்”, என தனம் சமயலறைக்கு நடந்தபடியே பதிலளித்தாள்.

குளித்து முடித்து, புத்தாடையில் மிடுக்காய் சமையலறையினுள் நுழைந்த பவி, தனத்தின் சேலையை லேசாக இழுத்தாள்.
சற்றே குனிந்தபடி, பவியை தழுவிக்கொண்டு, கையில் ஒரு வடையை கொடுத்தாள் தனம்.
“சாமிக்கு குடுக்கட்டுமா…அப்பத்தான் அப்பாக்கு பைசா தருவாரு, அப்பா எனக்கு அந்த கொரங்கு பொம்மை வாங்குவாரு”, என பூசையறை நோக்கி ஓடினாள் பவி.
“சாமிக்கு குடுத்தாச்சுடி கண்ணு…இது ஒனக்குத்தான்”, என கூறியபடி கழுத்தில் இருந்த தாலிகொடிக்கு மஞ்சள் தேய்த்தாள் தனம்.
“எனக்கு மா…புதுசு chain”, என பவி தனத்தின் கையை இழுக்க,
“இதுவா கண்ணு….என் செல்லக்குட்டிக்கு கல்யாணம் ஆகும்போது அம்மா போடுவாங்களாம்”, என பவியின் தலையை தடவிக்கொடுத்தாள் தனம்.
சில நொடிகள் ஏதோ யோசித்து, “மணி கூட விளையாடறேன் மா ப்ளீஸ்”, என கோரிக்கையை தனம் முன் வைத்தாள் பவி.
“அஞ்சலி அக்கா பிஸியா இருப்பாங்க…டிவில dora பாரு…பாத்துகிட்டே இரு…அப்பா வந்துடுவாரு, அப்பறம் நாம பீச்க்கு போவோம்; அங்க அப்பா என்ன வாங்கித்தறேன்னு சொன்னாரு…”, என எதிர் வீட்டிற்கு போவதை தடுக்க வழிதேடினாள் தனம்.
“ப்ளீஸ் மா…ப்ளீஸ்….கொஞ்ச நேரம்…அப்பா வண்டி சத்தம் கேட்டா வரேன்”, என சொல்லிகொண்டே வாசலுக்கு விரைந்தாள் பவி.
இனி ஒன்றும் செய்யலாகாது என தோல்வியை ஒப்புக்கொண்ட தனம், மீண்டும் சமையலறையினுள் நுழைந்தாள்

“சுச்சு…என்னடா”, என நாய்க்குட்டியை கொஞ்சியபடி, “அக்கா…வடை சாப்பிடுவானா இவன்”, என ஆர்வத்துடன் அஞ்சலி வீட்டினுள் நுழைந்தாள் பவி.
“குடு குடு…என்ன விசேஷம் வீட்ல”, என அஞ்சலி வினவ,
“அப்பா நல்லா இருக்கணும்னு சாமிக்கு செஞ்சாங்க”, என அஞ்சலிக்கு பதிலளித்தபடி, நாய்குட்டிக்கு வடையை கொடுத்தாள் பவி.
“சரி மணிக்கு குடுத்துட்டு இங்க வா…உனக்கு புடிச்ச முறுக்கு வாங்கி வச்சிருக்கேன் பாரு”, என கூறியபடி வாழறை நோக்கி நடந்தாள் அஞ்சலி.
“சூப்பர்..சூப்பரா இருக்குக்கா; நேத்து கூட ஸ்கூல்க்கு கிரண் கொண்டுவந்தான்”, என ரசித்து தின்றபடி, வாழறையை நோட்டமிட்டாள் பவி.
சுவற்றில் மாட்டி இருந்த, அஞ்சலி மற்றும் அவள் கணவரின் புகைப்படத்தை பார்த்த மாத்திரத்தில், “அக்கா உங்களுக்கு கல்யாணம் ஆச்சுதான. ஆனா செயின் ஒன்னுமே போடல; அம்மா போட்டிருக்காங்க”, என கேள்வி எழுப்பினாள் பவி.
“உங்க அப்பா ஏன் போட்டுக்கல”, என சிரிப்பை அடக்கியபடி எதிர் கேள்வி கேட்டாள் அஞ்சலி.
“நான் அம்மா கிட்ட கேக்கறேன்…இன்னிக்கி நீங்க சாமிக்கு ஒன்னும் குடுக்கலியா”, என அடுத்த தலைப்பிற்கு தாவி குதித்தாள் பவி.
“அண்ணனுக்கா…அவரே பாத்துப்பாரு பவி; அவர் என்ன குட்டி பாப்பாவா சொல்லு”, என பவியின் கன்னத்தை கிள்ளினாள் அஞ்சலி.
மணி சற்றே தூங்க தயாராவது கண்டு, “வீட்டுக்கு போறேன்கா…அம்மா தேடுவாங்க”, என கிளம்ப எத்தனித்தாள் பவி.

“அம்மா…நீ செயின் போட்டிருக்கல. அப்பா என் போட்டுக்கல”, என அஞ்சலியின் கேள்வியை மறுஒலிபரப்பு செய்தாள் பவி.
இனி கடிந்து பேசியாவது…பக்கத்து வீட்டிற்கு போகாமல் பார்த்து கொள்ளவேண்டும் என மனதில் நினைத்தபடி, “அப்பாவும் போட்டிருக்காரு கண்ணு….சட்டை போட்டிருக்காருல, அதுதான் வெளிய தெரியல”, என மழுப்பினாள் தனம்.
“சரி…அப்பா வந்துடுவாரு…வெளிய எட்டி பாத்துகிட்டு இரு”, என அடுத்த கேள்விக்கணை பாய்ந்து வருவதை தடுக்க முயன்றாள் தனம்.
மீண்டும் தோல்வி!!
“அம்மா…அஞ்சலி அக்கா இன்னிக்கி சாமிக்கு ஒன்னுமே செய்யல; நான் கேட்டேன்…சாமி எல்லாம் தேவையில்ல…மகேஷ் அண்ணாவே பாத்துப்பாங்களாம், நீ எதுக்குமா அப்பாக்கு பண்ற?”, என தனத்தின் வார்த்தைகளை காதில் வாங்காமல், அடுத்த சந்தேகத்தை முன் வைத்தாள் பவி.
“அது வந்து கண்ணு…”, என தனம் ஆரம்பிக்க, யாரோ கதவை தட்டுவது கேட்டது.

“என்னங்க…என்னாச்சுங்க…இவ்வளவு பெரிய கட்டு போட்டிருக்கீங்க…என்னாச்சுங்க”, என தாரை தாரையாய் கண்ணீர் வடிய, புலம்பியபடி, கணவரை வாழறைக்கு அழைத்துச் சென்றாள் தனம்.
“இங்க தான்க்கா…colony உள்ள நொழையும் போது ஒரு truck இடிச்சிடுச்சு”, என துணைக்கு வந்திருந்த அஞ்சலி கூறினாள்.
“என்னங்க இது…பாத்து வரக்கூடாதா…உறுப்படுவானா அவன்…எங்க பாத்துகிட்டு ஓட்டுறானுங்க”, என புலம்பித்தள்ள,
“ஏதோ நல்ல வேளை…கையில தான் fractureனு டாக்டர் சொன்னாரு. ரெண்டு நாள் கழிச்சு வர சொல்லி இருக்காரு”, என தனத்தை அமைதி படுத்தினாள் அஞ்சலி.
“அந்த பாளையத்தம்மன் தான் பாத்துக்கிட்டு இருக்கா. ஏதோ தலைக்கு வந்தது தலப்பாவோட போச்சு”, என பெருமூச்சுவிட்டாள் தனம்.

நடப்பது அனைத்தையும் பார்த்துக் கொண்டிருந்த பவி, மெதுவாக வாயை திறந்து, “என்னமா சாமி அப்பாவ பாத்துக்கும்னு சொன்ன…இப்படி ரத்தம் வருது? சாமிக்கு வடை புடிக்கலியா?”, என அழுகையும், குழப்பமும் கலந்த குரலில் வினவினாள்.
“அது வந்து கண்ணு…”, என விடையறியாது அஞ்சலியை பார்த்தாள் தனம்.