Posts Tagged ‘திருமணம்’

“எனக்கு நினைவில்ல…தினேஷ் அவன் கல்யாணத்துக்கு பார்ட்டி குடுத்த போது வந்த நியாபகம். அது 201ல தான?”, என வினவியபடி மதுபானக் கடையில் வீற்றிருந்த நண்பர் கூட்டத்தில் சேர்ந்தான் இளங்கோ.
“5 வருஷத்துக்கு ஒரு மொறை ஆஜர் ஆற உனக்கு…இந்த ‘மலரும் நினைவுகள்’ எல்லாம் ரொம்ப அவசியமா??”, என ஒரு கடுப்பில் வரவேற்றான் பிரபாகர்.
“என்ன பிரபா…இவ்வளவு நாள் கழிச்சு வந்திருக்கான்…இதெல்லாம் தேவையா? சொல்லு இளங்கோ Facebookல பாக்கற updates தான். வேலை எல்லாம் எப்படி போகுது”, என சூழ்நிலையின் சூட்டை தனித்தான் சுகுமார்.
“வேலை கொஞ்சம் மந்தமாத்தான் இருக்குப்பா. இன்னொரு 6 மாசத்துல contract renew செஞ்சா…இந்த கம்பெனி; இல்ல திரும்ப கோட் சூட் எல்லாம் தூசு தட்டி போடா ஆரம்பிக்கணும். ஆமாம் பிரபா ஏன் இன்னிக்கி இவ்வளவு கடுப்புல இருக்கான்?”, என பதிலளித்து கேள்வி எழுப்பினான் இளங்கோ.
“யாராவது அந்த பேச்ச ஆரம்பிக்க மாட்டாங்களான்னு வெயிட் பண்ணிட்டு இருக்கான்…இன்னிக்கி நீ மாட்டிகிட்ட; நம்ப நண்பன் ‘இல்லற வாழ்க்கையில’ நொழைய போறான். அதுதான் எல்லாருகிட்டயும் எரிஞ்சு விழறான்”, என பிரபாவின் வெறுப்பிற்கு ‘செயல் விளக்கம்’ அளித்தான் சுகுமார்.
“வாழ்த்துக்கள் மச்சி! பொண்ணு பாத்தாச்சா…இல்ல இனிமே தானா?”, என மகிழ்ச்சியில் பிரபா கையை குலுக்கினான் இளங்கோ.

“இல்லப்பா…இன்னும் பொண்ணு பாக்கல; சினிமால வர்றா மாறி தான் பொண்டாட்டி அமைய போறா…திரும்பவும் தண்ணியும் கையுமாத்தான் நிக்க போறேன்னு ஒரு வாரமா பொலம்பிகிட்டு இருக்கான்”, இது ஜோதிபிரகாஷ்.
“இதெல்லாம் கொஞ்சம் ஓவர்…இன்னும் பொண்ணையே பாக்கல, அதுக்குள்ள இப்படித்தான் இருப்பான்னு முடிவு செஞ்சிட்டியா? உங்க அம்மா-அப்பாவ எனக்கு தெரிஞ்ச வரைக்கும், “நாங்க பாக்கற பொண்ணத் தான் கல்யாணம் பண்ணிக்கணும்”னு சொல்ற மாதிரி தெரியலியே”, என இளங்கோ கூற,
“அதையே தான் நாங்களும் சொல்லிக்கிட்டு இருக்கோம். “பேசி பழகு பொண்ண புடிச்சிருந்தா கல்யாணம் பண்ணிக்கோ”னு சொல்றோம். “நல்ல பொண்ணு மாதிரி நடிச்சு, கல்யாணம் ஆனதுக்கு அப்பறம் பஜாரியா மாறிடுவா”னு புதுசு புதுசா கவலை படறான்”, என ஜோதி அலுத்துக்கொண்டான்.
“என்ன பிரபா ரொம்ப விவரமானவன்னு நினைச்சேன்…இப்படி ஒன்னும் நடக்கறதுக்கு முன்னாடியே பயப்படற; என்ன மாதிரி பொண்ணு எதிர்ப்பாக்கறனு கிளியரா இரு. compromise பண்ணாத…அப்பறம் compromise ஆப்போறது உன் life தான்”, என கூறி முடிக்கும் போது சுடசுட சிக்கன் 65யும், வறுத்த மசாலா கடலையும் மேசைக்கு வந்தது.
“சாரி மச்சி, இவ்வளவு நாள் கழிச்சு வர…ரொம்ப கேவலமா பேசிட்டேன். என் expectation என்னனு எனக்கே தெரியல. Homelyயா வந்துட்டு அப்பறம், எங்கயாவது வெளில போலாம்னா….”இல்லங்க வீட்லியே இருக்கேன்”னு சொன்னா எனக்கும் BP ஏறும். வேலைக்கு போகணும்னு சொன்னா அப்பறம் “பையன் என்னடா கல்யாணத்துக்கு முன்னாடியே இவ்வளவு கறாரா இருக்கான்”னு சொல்லுவாங்க”, என அடுத்த குறையை கூற முயன்றபோது, இளங்கோ பிரபாவிடம் “கொஞ்சம் மூச்சு விடப்பா”, என செய்கை செய்தான்.
“தமிழர் வாய்ல மாட்டிகிட்டு முழிக்கிற பல இங்கிலீஷ் வார்த்தைல இந்த ‘homely’யும் ஒன்னு. வீட்டுக்கு ஏத்த பொண்ணுன்னு நினைச்சிகிட்டு எல்லாரும் அந்த வார்த்தைய use பண்றாங்க. அன்னிக்கி வெட்டியா dictionary ய பொரட்டிகிட்டு இருந்தேன். Homelyனா ‘unattractive’ அதாவது அழகற்ற, ‘lacking in physical attractiveness’ அதாவது பார்க்க கொஞ்சம் ரொம்பவே சுமார், ‘not having elegance or refinement’ அதாவது நாகரீகமற்ற. சத்தியமா இது நம்ம ஊர் பசங்களோட விருப்பமா இருக்காது. சரி matterக்கு வரேன்…இந்த matrimonial columnsல பொண்ணு வீட்டுக்காரங்க கேக்காததையா நீ கேட்டுட…ரெண்டு பேர் சேந்து குடும்பம் நடத்தும் போது , ரெண்டு பேரும் சம்பாதிச்சா வசதியா இருக்கும்னு நீ நினைக்கற. அதுல என்ன தப்பு இருக்க போகுது. அப்பறம் யாரு தப்பா நினைச்சா என்ன…அந்த பொண்ணுக்கு ஓகே வா …perfect. இல்லையா…நீங்க ரெண்டு பேரு சேர்றது சரி பட்டு வராது.

இன்னொன்னு ரொம்ப முக்கியம்னு நான் நினைக்கறது…
என்ன தான் அம்மா அப்பா சொல்றத கேட்டு நடக்கற பொண்ணா இருந்தாலும், தான் சம்பந்தப்பட்ட விஷயங்கள்ல சுயமா சிந்திக்கிற பொண்ணு தான் உனக்கு சரிப்பட்டு வரும். அட்லீஸ்ட் காலேஜ்ல இருந்து எனக்கு தெரிஞ்ச பிரபாக்கு”, என விளக்கி முடித்தான் இளங்கோ.
“புத்திசாலி பொண்ணா?? சரி பட்டு வரும்னு எனக்கு தோணலப்பா; எதித்து பேசுவானு பயம் எல்லாம் இல்ல….ரெண்டு பேர் சேந்து முடிவு எடுக்க வேண்டிய விஷயதிலயும்…எனக்கெல்லாம் தெரியும்னு சொன்னா ஒரு healthy conversation இல்லாம போய்டும்”, என ஒரு சோகம் கலந்த குரலில் விடையளித்தான் பிரபா.
“அதுவும் கரெக்ட் தான் மச்சி….வீட்டு finance பாத்துக்க நாம வேலைக்கு போறோம், வீட்டு வேலைய பாத்துக்கறதுக்கும், கொழந்தைன்னு ஒன்னு வந்தா, அத பாத்துக்கறக்கும் புதிசாலித்தனம் எல்லாம் எதுக்குப்பா”, என வழி மொழிந்தான் ஜோதி.
“புத்திசாலித்தனம்னா நல்லா படிச்சிருக்கணும், வேலைக்கு போகணும்…அதெல்லாம் சொல்லலப்பா .அது ஒவ்வொருத்தரோட தனிப்பட்ட விருப்பம். street smart சொல்லுவாங்கல …அதத்தான் சொல்றேன். வீட்லியே இருந்தா கூட விவரம் தெரிஞ்சு நடக்கற பொண்ணுங்களும் இருக்காங்க….நல்லா படிச்சு வேலைக்கு போனா கூட…எந்த விஷயத்துக்கும் புருஷன் தான் முடிவு எடுக்கனும்னு இருக்கற பொண்ணுங்களும் இருக்காங்க. வீட்டு வரவு செலவ தெரிஞ்சிக்க ஆர்வம் காட்டனும், ஏதாவது பிரச்சனைனா, காது குடுத்து கேக்கணும், தன் கருத்தையும் சொல்லணும்; நம்ம பாத்து செலவு பண்றா மாதிரி அவங்களும் வீட்டு வரவுக்கு ஏத்தா மாதிரி செலவு செய்யனும். என்ன பொருத்தமட்டும், இது தான் street smartness. இதுக்கு ஒரு டிகிரி படிச்சிருக்கனும்னு அவசியம் இல்ல”, என நீண்ட நெடும் பதிலை முன் வைத்தான் இளங்கோ.
“கேக்க சூப்பரா தான் இருக்கு….ஆனா அப்பறம் வீட்ல நமக்கு அந்த குடும்ப தலைவன் கெத்து கொறைஞ்சிசிடும்ல”, என ஜோதி மற்றும் பிரபா ஆமோதிக்க, குரலை உயர்த்தினான் சுகுமார்.
“அப்ப நீங்க தான் முடிவு பண்ணனும்…ஆபீஸ் டென்ஷன் கூட வீட்டு பிரச்சனையும் சேத்து , ஸ்ட்ரெஸ், BP எல்லாம் ஜாஸ்த்தி ஆறது betterஆ…இல்ல life partnerஅ எல்லாத்திலயும் partner ஆக்கி டென்ஷன பகிர்ந்துக்கறது பெட்டரா?”, என இளங்கோ சட்டென விடையளிக்க, பட்டென அமைதி ஆனது நண்பர் கூட்டம்.

“முன்னாடி எல்லாம் ஒரு பொறந்த நாள், anniversary மாதிரியான விசேஷங்கள celebrate பண்ண குடிப்போம். இப்ப என்னனா…டென்ஷனா இருக்கு, கடுப்பா இருக்குனு குடிக்கறீங்க. இந்த டென்ஷன wife கிட்ட ஷேர் பண்ணிக்கும் போது , உங்க மூளை கொஞ்சம் clear up ஆகும்.
ஆனா இதெல்லாம் கேக்கறதுக்கு wife நல்ல listenerஆ இருக்கணும். “அம்மா சொன்னங்க இதெல்லாம் தப்புன்னு…நீங்க பண்ணக் கூடாது”, “பக்கத்து வீட்ல வாங்கும் போது , நம்மளால முடியாதா”னு ஊர் சொல்றத வேத வாக்கா நினைக்கற பொண்ணு ஆட்டத்துக்கு ஒத்து வர மாட்டா”, என கூறியபடி பிரபாவை பார்த்தான் இளங்கோ. ஒரு ஆழ்ந்த சிந்தனையில் இருக்கிறான் என்பது மட்டும் புரிந்தது.
“சாரி மச்சி…உன்ன confuse பண்ணனும்னு இந்த lecture குடுக்கல. நெஜமாவே கல்யாணம் ஒரு பெரிய பொறுப்பு தான். ஆனா வர்ற wife உம் அந்த பொறுப்ப உணரும் போது, ரெண்டு பேருக்கும் சுமூகமான உறவா இருக்கும். பட் இது எல்லாம் நடக்கணும்னா, அதுக்கு மொதல் படி ரெண்டு பேரும் ஓப்பனா பேசறது”, என சொற்பொழிவை முடித்துக்கொண்டான் இளங்கோ.
“அடிச்சதெல்லாம் தெளிஞ்சே போச்சு…நக்கலா சொல்லலப்பா. partner எப்படி இருக்கணும், எப்படி இருக்கக்கூடாது, பொண்ணு கிட்ட என்ன பேசப் போறேன் ஒன்னும் idea வே இல்ல. ஆனா இது சும்மா பொண்ணு பாக்க போய் , பஜ்ஜி சொஜ்ஜி சாப்பிட்டு பொருத்தம் பாத்து முடிக்கிற விஷயம் இல்லன்னு மட்டும் தெளிவா புரிஞ்சு போச்சு. எனக்கு ஒரு தெளிவு கெடைச்சத கொண்டாடறோம்….அடுத்த ரவுண்டு என் treat “, என 32 பல்லும் தெரியும் படி, சிரித்தான் பிரபா.
“மச்சி இங்க முடிச்சிட்டு, அந்த பஸ் ஸ்டாப் பக்கத்துல ஒரு மெஸ் இருக்கமே….இன்னும் இருக்கா? ஒரு பிரியாணியோட நாள முடிக்கலாம்னு நினைச்சேன்”, இது இளங்கோ.
“ஆனா இந்த டைம் account வைக்கக் கூடாது…நம்ம பழைய பாக்கியையும் செட்டில் பண்ணனும்”, என ஜோதி கண்ணடித்தபடி கூற, கூட்டத்தில் குபீர் சிரிப்பு சத்தம் வெடித்தது.
அருகில் இருந்த மேசைகளில் இருந்து கோபக்கணைகள் வருவதைப் பார்த்து, சிரிப்பொலி அடங்கியது; பில் செட்டில் செய்யும் வேலையில் இறங்கினர் நால்வரும்.

தாலியின் பெருமைகளை தமிழ் மெகா சீரியல்கள் அக்கு அக்காய் பிரித்து வைக்கும் போதெல்லாம் அது பற்றிய என கருத்துக்களை எழுத தோன்றிய போதும், சமீபத்தில் மேற்கொண்ட இந்திய பயணம் அந்த நோக்கத்தை இன்னும் திறன் பட செய்தது.

பெரிதாய் ஆர்வம் இல்லாத காரணமா இல்லை என் சோம்பேரித்தனமா தெரியாது, ஆடம்பரமாக அலங்கரித்துக் கொள்வதிலோ, தங்க நகைகள் அணிவதிலோ பெரிதாக விருப்பம் இருந்ததில்லை. அப்படியே ஒரு திருமணத்திற்கு அல்லது உறவினர் வீட்டிற்கோ செல்லும் போது தங்க நகை அணிவது கட்டாயம் ஆனதெனில், இருப்பதிலேயே மெலிசான ஒரு சங்கிலி அணியவே விரும்பியதுண்டு.

திருமண பேச்சு அடிபட ஆரம்பித்த போதெல்லாம், அந்த படபடப்பு, மகிழ்ச்சி அனைத்தும் இருந்த போதிலும், அந்த தடியான தாலி கொடி கழுத்தில் எப்பொழுதும் இருக்க வேண்டுமா என்ற ஒரு கடுப்பு நிச்சயம் இருந்தது; ஏதாவது பேசி ஒரு மெலிசான தாலிக்கு சீக்கிரம் மாறி விட வேண்டும் என முடிவு செய்தேன்.

அனால் மூட நம்பிக்கைகளில் மூழ்கி இருந்த காலத்தில் கூட அந்த தாலியில் என் கணவனின் உயிர் ஊசல் ஆடுகிறது என நினைத்ததில்லை. என்னை ‘தொட்டு தாலி கட்டியவருக்கும்’ தாலி போன்ற சடங்குகளில் நம்பிக்கை இல்லாத காரணத்தினால், திருமணம் முடிந்த ஒரு வாரத்தில் அந்த தாலிக் கொடியை கழற்றினேன்.
திருமணத்திற்குப் பிறகு, பகுத்தறிவு சிந்தனைகள் மெல்ல தலை தூக்க ஆரம்பித்த போது, பெரியாரின் பெண் விடுதலை பற்றிய கருத்துக்களை விரும்பி படிக்க ஆரம்பித்தேன். பண்பாடு, கலாச்சாரம் என்ற பேரில் ஒரு பெண்ணுக்கு 1008 அடக்குமுறைகளை இந்த சமூகம் செவ்வனே அமைத்திருந்தது புரிந்தது.

பல முறை இந்த ஆணாதிக்க சமூகம் அடைந்துள்ள மாபெரும் வெற்றியை நினைத்து வியந்தது உண்டு.
அந்நேரங்களில் எல்லாம் நினைவுக்கு வருவது இந்த கதை (யாரும் சொல்லிகேட்டதா இல்லை படித்ததா அல்லது மூக்கணாங்கயிறு என யாரோ போட்ட கோட்டில் நான் போட்ட ரோடா என நினைவில்லை!!!)
மாட்டு வண்டி தன் கட்டுப்பாட்டில் இருக்க, வண்டி ஓட்டுபவர் மாட்டிற்கு மூக்காணங்கயிறு அணிவிக்கிறார்; தினந்தோறும் காலையில் இவ்வேலை நிகழ்கிறது. அவர் அதை ஒரு நாள் அணிவிக்க மறக்கும் போது, மாடு அதனை எடுத்து வந்து கொடுக்கிறது; இப்படி அவர் தொடர்ந்து மறப்பதால், அந்த மாடும் இனி இதை கழற்ற வேண்டாம் என தன் மூக்கிலேயே மாட்டிக்கொள்கிறது. சிறிது நாட்களில் தன் வேகத்தின் மீது உள்ள நம்பிக்கை மறைகிறது; அந்த மூக்கணாங்கயிறும் அதை லாவகமாக அசைக்கும் வண்டி ஓட்டுனரும் தான் தன்னை நல் வழி நடத்துகின்றனர் என நம்ப ஆரம்பிக்கிறது.
சில சமயங்களில், வேகமாக செல்லவோ அல்லது வேறு விஷயங்கள் மேல் இருக்கும் கோவத்தை வெளிப்படுத்தவோ, ஓட்டுனர், சாட்டையினால் அடித்தால், அதையும் பொறுத்துக்கொள்ள தன்னை தயார் செய்து கொள்கிறது. ஜல்லிக்கட்டு போட்டிகள், மாட்டு பொங்கல், சில சமயங்களில் சும்மாவேனும் ஓட்டுனர் ஜொலிக்கும் ரிப்பன்களையும் மணிகளையும் மாட்டும் போது, “பரவாயில்லையே என்னமா கவனிச்சுக்கறாரு”, என பெருமிதம் கொள்ள ஆரம்பிக்கிறது.

மூக்கணாங்கயிறுக்கு பதில், ஒரு பெண்ணை அடக்க தாலியை பயன்படுத்துவோம் என முடிவு செய்து, “அய்யோ இவளால வாய் பேச முடியுமே, கொஞ்சம் சிந்திச்சு ஏதாவது கேட்டுட்டா”, என பதறுகிறது ஆண் ஆதிக்க சமூகம்.
ஒரு படி மேலே சென்று, “ஒரு பெண்ணுக்கு அழகு…அச்சம் மடம் நாணம்”, “அடக்கமா இருந்தா அந்த பொண்ண எல்லாரும் கைக்கூப்பி வணங்குவாங்க”, மாதிரியான கோட்பாடுகளை பரப்புகிறது. அதிலிருந்து சிறிது விலகும் பெண்ணை, தூற்றி, ‘பெண் குலத்திற்கே ஒரு இழுக்கு’ என அவளுக்கு பட்டம் கட்டுகிறது. அவளை ‘ஒரு குடும்பப் பெண் எப்படி இருக்கக்கூடாது’ என்பதற்கு ஒரு உதாரணமாய் வருங்கால சந்ததியருக்கு போதிக்கிறது.
முளையிலேயே கிள்ளி விட்டதனால், அந்த குழந்தையே மாற்றுக் கருத்துக்களை தெரிந்து கொள்ளும் வரை, சமூகமும் அதன் வழி நடக்கும் பெற்றோரும் வாழ்வியல் கற்பிக்கும் ஆசான், அவர்கள் வகுத்த கோட்பாடுகளே வேதவாக்கு!!

இந்த தெளிவு கிடைத்த பிறகு, அந்த தாலி கயிறும் அது சம்பந்தப்பட்ட சடங்குகளும் பெண்மைக்கு ஒரு இழுக்காக மட்டுமே எனக்கு தெரிகிறது. அதனால் இம்முறை இந்தியா செல்ல தயாரான போதும், அந்த தாலி கயிறுக்கு ஆதரவு கொடுக்கவில்லை.

‘எதுக்கும் இருக்கட்டும்’ என கைப்பையில் திருமண சான்றிதழை வைத்துக்கொண்டேன் (ஆண் ஆதிக்க அறிவிலி பேய்கள் பிரச்னை செய்தால், பெண் விடுதலை பற்றி பாடம் எடுக்க விரும்பவில்லை)

இந்தியாவில் நான் பார்த்த திருமணமான பெண்கள் நவ நாகரீக உடையோ அல்லது புடவையோ…எது அணிந்திருந்த போதும், கழுத்தில் அந்த தாலி மட்டும் கட்டாயம் தொங்கியது.
நன்கு படித்து நல்ல வேலையில் இருந்த பெண்களும், உறவினர் குழுக்களில், ஒரு பெருமையுடன் தாலிக்கொடியினை வெளியே எடுத்த படி அதற்கு கும்குமம் வைப்பதை கண்டேன்.
ஆண்களும் “அது பொம்பளைங்க பிரச்சனை; என் தலைய போட்டு உருட்டாம இருந்தா போதும்”, என நினைப்பார்களோ என்னவோ, அந்த தாலி கயிறுக்கும் அவர்களுக்கும் சம்பந்தமே இல்லாதது போல் தான் இருந்தனர். இந்த இடத்தில், “இல்லையே நானே விரும்பித் தான் அத போட்டுக்கறேன்; அந்த தாலி என்ன ஒரு முழு பொண்ணா ஆக்குது”, என பெருமிதம் அடையும் வேறு கிரகத்து பெண்கள் பற்றி எனக்கு பெரிதாக கருத்து இல்லை.

யோசித்து பார்த்தேன்…ஒரு பெண்ணை அடிமைப் படுத்த மட்டும் கண்டுபிடிக்கப் பட்ட இந்த மஞ்சள் நிற மூக்கானங்கயிற்றின் பயன் தான் என்ன…யோசனையின் விளைவு இனி…

குறிப்பு: பின்வரும் வரிகளில், ‘வேலி’ என்ற சொல், ‘செல்வம்’, ‘பாதுகாப்பு’, ‘சப்பக்கட்டு’, ‘அடக்குமுறை’ என பல பொருள் பட்டு வரும். விருப்பத்திற்கு ஏற்ப பொருள் எடுத்துக் கொள்வது வாசகர் விருப்பம்.

தாலி

“லாக்கர்களில் வளையல்களும், அட்டிகைகளும் பதுங்கிக் கிடக்க,
பளபள வென கழுத்தில் மின்னும்போது, கொள்ளை அடிப்பவருக்கு வேலி.

குழந்தைகளின் கல்வி, சொந்த வீடு என சிறுக சிறுக காசை சேர்த்து வைப்பவருக்கு, ‘கடுகு அளவு தங்கம் இன்னிக்கி வாங்கினா, கடல் அளவுக்கு பெருகும்” என அட்சைய திரிதியை என்ற நன்னாளை அறிமுகப்படுத்தியே முதலாளிகளுக்கு வேலி

“அவள் கழுத்தில் தொங்கும் தாலி…நம் உயிர் பத்திரமாக படுத்து தூங்கும் தூளி”, என
100% நம்பிக்கை உடைய அவதாரபுருஷர்களுக்கு வேலி

“வெள்ளை காகம் குட்டிப்போட்டது, தாலிக்கு ஆபத்தாக முடியும்;
பரிகாரம் செய்தாக வேண்டும்”, என குறிசொல்லி, மனைவியரின்
‘அறியாமை கண்களை’ திறந்து வைக்கும் ஜோதிட சிரோன்மணிகளுக்கு வேலி

“என்னதான் ஜீன்ஸ், குர்தா எல்லாம் போட்டாலும், வழி வழியா வரும்
கலாச்சாரத்த கைவிட முடியுமா?? தடியா ஒரு மாடல் கொடி ஒன்னு , மெலிசா செயின் மாதிரி இன்னொன்னு”
என பாரம்பரியத்தை தூக்கி நிறுத்தும் மங்கையரின் ‘நற்சேவை’யில்
நேரத்தை முதலீடு செய்யும் பொன்கொல்லர்களுக்கு வேலி

“அவ கழுத்துல தாலி போடறது என் ஜோலி…அத பாத்துட்டும் அவள சைட் அடிக்கறவன்
ஆவான் காலி”, என நிம்மதி பெருமூச்சு விடும் தொடநடுங்கி கணவர்களுக்கு வேலி

“அவ முகத்துல முழிச்சாலே பாவம்; வீட்ல ஒரு ஓரமா உக்கார வேண்டியது தான”, என விஷம் கக்கி,
மனிதத் தோலில் உலாவும் பீதிண்ணி நாய்கள், கைம்பெண்களுக்கு போடும் வேலி

“கும்குமம் மஞ்சள அந்த தாலி மேல வைக்கும் போது, அவர் தலை மேல
எம்பெருமான் நல்ல ஆரோக்கியத்தையும் நீண்ட ஆயுளையும் வைப்பாரு”, என அனுபவசாலிகளின்
அருள்வாக்கை கேட்டு தலையாட்டும் மனைவியருக்கு வேலி

“தாலி நான் போடமாட்டேன்…என் புருஷன் போடலியே”னு அளக்கரா…எல்லாம் திமிரு”,
என உருப்படியான வேலை எதுவும் இல்லாது ஊர் வம்பு
பேசும் துருப்பிடித்த மூளைக்காரர்களுக்கு வேலி

இப்படி அந்த தாலிக்கொடியுடன் சம்பந்தப்பட்ட அனைவருக்கும் ஒரு ‘நன்மை’ இருக்கும் போது, அந்த சங்கிலி ஒரு திருமணமான, அதிலும் பெண் கழுத்தில் மட்டும் தான் தொங்க வேண்டும் என்பது ஒரு நெருடல். இன்னும் சிறிது யோசித்து பார்த்தால், மேலே குறிப்பிடப்பட்டுள்ள எந்த நன்மையும் அந்த பெண்ணிற்கு காலனாவிற்கு பயன்படாது; பின்னர் ஒரு விலங்காய் மட்டும் விளங்கும் அந்த தாலி கொடியை, உயிரைப் போல் பாதுகாக்கும் பெண்களின் வினோத மனப்பான்மை இன்னொரு பெரிய நெருடல்.

“Thanks முரளி…நான் பஸ்ல வந்துடறேன். நீ கெளம்பு”,என கூறியபடி, மளிகைப் பொருட்களை, காரின் பின்பகுதியில் ஏற்றினாள் ராஜி
“அட தமிழ் பேசறாங்க”, என நினைத்தபடி, இடதுபக்கம் நிறுத்தப்பட்டிருந்த கார் நோக்கி பார்வையை திருப்பினாள் லட்சுமி.
“ஓய் ராஜி…Sorry…you looked like one of my school friends”, என ‘அவசரப்பட்டு விட்டோமே’ என்ற வருத்தத்துடன் மன்னிப்பு கேட்டாள் லட்சுமி.
“பார்ரா …madam இங்கிலீஷ் எல்லாம் பேசறாங்க. ஏய் லட்சமி…நான் ராஜி தான் டி”, என கையிலிருந்த பையை காரில் வைத்துவிட்டு, லட்சுமியை கட்டி அணைத்துக்கொண்டாள் ராஜி
“என்னடி…நீ இங்க…எப்ப Melbourne வந்த? ஸ்கூல் முடிச்சிட்டு பெங்களூர் ல செட்டில் ஆயிட்டேன்னு கேள்வி பட்டேன்”, என லட்சுமி வினவ,
“1999 ல 12th முடிச்சிட்டு, பெங்களூர் போனோம். அங்கயே மேல் படிப்பு, வேலைன்னு செட்டில் ஆயிட்டோம். இப்ப கூட ஒரு onsite assignmentக்காக தான் Melbourne வந்தேன். நீ எப்படி படிக்கவா…வேலையா??”, என வினவினாள் ராஜி.
“நான் கல்யாணமாகி இங்க வந்தேன் 2007ல. இப்ப இங்க வேலை பாத்துகிட்டு இருக்கேன். கழுதை கெட்டா குட்டிச்சுவறு மாதிரி நானும் 12th முடிச்சிட்டு engineering படிச்சேன். அப்பறம் ஒரு 5 வருஷம் அங்க சென்னைல வேலை பாத்தேன். அப்பறம் கல்யாணம், Melbourne life “, என மூன்றே வரிகளில் தன் 10 வருட வாழ்க்கைச் சுருக்கத்தை சொல்லி முடித்தாள் லட்சுமி.
“நான் இன்னும் கல்யாணம் செஞ்சுக்கல. வேலை வேலைன்னு workaholic ஆவே இருந்துட்டேன் .ஞானோதயமா என்னனு தெரியல…அம்மா அப்பா சொல்றது கொஞ்சம் கரெக்டா இருக்கறா மாதிரி இருந்துச்சு…அதுதான் ‘I am ready’னு பச்சை கொடி காட்டிட்டேன் “, என்றாள் ராஜி.
“வாழ்த்துக்கள் டீ …மாப்பிள்ளை எங்க ஆஸ்திரேலியாவா இல்ல நம்ம ஊரா?”, என ஆவலுடன் வினவினாள் லட்சுமி.
“Thanks டீ …இங்க Melbourne தான். பையன் நல்ல வேலைல இருக்கானாம். இந்த onsite assignment ஒரு விதத்துல ஹெல்ப் பண்ணுது…இந்த weekend மீட் பண்ணலாமுன்னு பிளான் பண்ணியிருக்கோம்”, சொன்னாள் ராஜி.
“ஓய் சூப்பர் …பையனுக்கு எங்க வேலை…எங்க வீடு “, என 32 பல்லும் தெரியும்படி குதூகலத்தில் சிரித்தாள் லட்சுமி.
“Telstraல network engineerஆ இருக்காராம். வீடு eppingல “, என ராஜி கூற,
“இரு இரு…Telstra, eppingஆ …பையன் பேரு தினேஷ் னு மட்டும் சொல்லிடாத…அப்பறம் நான் மயக்கம் போட்டு விழுந்துடுவேன்”, என ஒரு பதபதப்புடன் வினவினாள் லட்சுமி.
“நீ மயக்கம் போட்டு விழு…நான் புடிச்சிக்கறேன் “, என கண்ணடித்தாள் ராஜி.
“ஏய் என்னடீ சொல்ற…நானும் தினேஷும் காலேஜ்ல classmates. போன வாரம் get together போது கூட ஒன்னும் சொல்லல அவன்”, என மகிழ்ச்சியும் அதிர்ச்சியும் கலந்த ஒரு முக பாவனையுடன் விடைக்கு காத்திருந்தாள் லட்சுமி.
“அவர் சொல்லலனா.அவரத்தான் நீ கேக்கணும். நாங்களும் பெருசா ரொம்ப பேசினதில்ல. ரெண்டு பேரும் வேலைல பிஸியா இருந்துட்டோம்.
புது ஊரு…கொஞ்சம் jittery யாத்தான் இருந்தது. I am so relieved டீ”, என நிம்மதி பெருமூச்சு விட்டாள் ராஜி.
“அய்யோ…கன்னாபின்னான்னு இன்ப அதிர்ச்சி குடுக்கறியே ராஜி…இங்க பக்கத்துல Lindt இருக்கு. Hot chocolate & macaron சாப்பிடறோம். My shout “, என அன்புக்கட்டளையிட்டாள் லட்சுமி.
“Happy news கேட்ட நீயே இவ்வளவு happyனா …happy news குடுத்த நான் எவ்வளவு happyஆ இருப்பேன்?? So it is my shout”, என தீர்மானமாய் பதிலளித்தாள் ராஜி.
“சரிம்மா…you win! மிச்சத்த அங்க உக்காந்து பேசுவோம்”,என கிளம்ப எத்தனித்தாள் லட்சுமி.
Lindtஇல்
“அப்பறம் சொல்லு….அம்மா அப்பாலாம் எப்படி இருக்காங்க? ஒரே குஷியா பொண்ணு கல்யாணத்துக்கு ஓகே சொல்லிட்டான்னு ?”, என கேட்டாள் லட்சுமி.
“அத ஏன் கேக்கற …தல கால் புரியாம ஆடறாங்க”, என அலுத்துக்கொண்டாள் ராஜி.
“இவ்வளவு வருஷம் வளத்த பொண்ணுக்கு கல்யாணம்னா…சந்தோஷம் தான படுவாங்க. அப்பறம் நீ சொல்லு…இங்க அப்படியே onsite project லியே continue செய்ய போறியா ?, என லட்சுமி வினவ,
“கிண்டலா…இத்தனை வருஷம் வேலைய கட்டிக்கிட்டு அழுதாச்சு …வேலையெல்லாம் மூட்டைகட்டிட்டு வீட்லியே ஒரு homemaker ஆ இருக்க முடிவு செஞ்சுட்டேன்”, என ராஜி பதிலளித்தாள்
“சும்மாத்தான சொல்ற….அந்த வேலை கொஞ்சம் hecticஆ இருந்துச்சுனா வேற employer. workforceல இருந்தே விலக போறியா என்னடீ ராஜி”, என ஒரு வருத்தம் கலந்த குரலில் தன் ஆதங்கத்தை தெரிவித்தாள் லட்சுமி.
“இல்லடீ career womanஆ இருந்தா…வீட சரியா பாத்துக்க முடியாது. கொழந்தைங்க எல்லாம் ஆனதுக்கு அப்பறம், ரொம்ப கஷ்டமா போயிடும் . போதும்டீ அம்மா அப்பாக்கு நல்லா சம்பாதிச்சு குடுத்தாச்சு. பையனும் நல்ல வேலைல இருந்தா பிரச்சனை இல்ல பாரு”, என ஒரு தெளிவுடன் பதிலளித்தாள் ராஜி
“interesting டீ …கல்யாணத்துக்கு அப்பறம் ரெண்டு பேர் சேர்ந்து எடுக்க வேண்டிய ஒரு முடிவ…நீ என்னடானா…
சரி இத சொல்லு வீடு, வேலை, கொழந்தைங்க எல்லாத்தையும் ஒரே சமயத்துல சமாளிக்கறது கஷ்டம்னு யாரு சொன்னது”, என லட்சுமி பேசிக்கொண்டே இருக்கும் போது,
“ஓய் …counterல தான் order place பண்ணனும் போல…உனக்கு என்ன”, என வினவினாள் ராஜி.
“ஒரு hazelnut hot chocolate, அப்பறம் ஒரு pistachio macaron”, என தன் விருப்பத்தை கூறினாள் லட்சுமி.
ராஜிக்கு காத்திருந்த நேரத்தில் …லட்சுமியின் நினைவலைகள் get together களத்திற்கு பயணித்தன.
“என் life partner ஒரு working lady ஆத்தான் இருக்கணும். ஒவ்வொன்னுத்துக்கும் என்ன நம்பி இருக்க மாட்டாங்க பாரு”, என்றான் தினேஷ்.
“அது அவங்க இஷ்டம்பா…நீ எப்படி dictate பண்ணலாம்?”, என ஒரு கேலி சிரிப்புடன் கேள்வி எழுப்பினாள் லட்சுமி.
“மணல் கயிறு S.V.சேகர் மாரி list of conditions போடுவான் போல பையன்”, என குழுவிலிருந்த கண்ணன் தன் பங்கிற்கு ‘கலாய்த்தான்’.
“ஹலோ ஹலோ…ஒன்னு புரிஞ்சுக்குங்க . அவங்களுக்கு வீட்லதான் இருக்கணும்னு ஆசைனா…I cannot be her partner..அவ்வளவுதான் சொல்றேன். என் life partner …அவங்க அம்மா பேச்சையும், என் அம்மா பேச்சையும் கேட்டுகிட்டு, அதுதான் வேதவாக்குன்னு சொல்லிக்கிட்டு இருக்க வேண்டாம். சுயமா சிந்திக்கனும், ஊர்ல உலகத்துல என்ன நடக்குதுனு தெரிஞ்சிக்க ஆசை இருக்கணும். வேலைக்கு போகும்போது…இதெல்லாம் possible ஆகும்ல”, என தன் கருத்துக்களை புட்டு புட்டு வைத்தான் தினேஷ்.
“உன் ஆசை நிறைவேற எங்கள் வாழ்த்துக்கள் தம்பி”, என கூறியபடி…

“ஓய் …என்ன ஒரே ஆழ்ந்த சிந்தனை போல”, என கூறிக்கொண்டே நாற்காலியில் அமர்ந்தாள் ராஜி.
“ஒன்னும் இல்லடீ…order place பண்ணிட்டியா ” ,என வினவினாள் லட்சுமி.
“All done …நீ சொல்லு. எப்படி manage பண்றடீ ..வேலை, வீடு…செம exhausting ஆ இல்ல?”, என ராஜி வினவ,
“exhaustingனு சொல்ல மாட்டேன்.weekdays நல்லா பிஸியா இருக்கு. பையன நான் office போகும் போது, childcareல drop பண்ணுவேன்…பரணி வேலைல இருந்து வரும் போது , பையன pick up பண்ணிடுவான். By the way, பரணி என் அன்பான கணவர்”, என ஒரு புன்னகையுடன் முடித்தாள் .
“நீ எப்பவாவது உடம்பு சரியில்லாம ரெண்டு மூணு நாள் வீட்ல இருந்திருக்கியா…அதுவே கடினா, day in day out வீட்லயா…யப்பா நினைச்சாலே மண்டை காயுது ”
“ம்”, என யோசித்தபடி, தேநீரை மெல்ல மெல்ல பருகினாள் ராஜி.
“ஓய் …simple thing. சும்மா நடந்து போகும் போது …ஒரு dress பாக்கற…வாங்கனும்னு ஆசை இருக்குனு வை. உனக்கு எப்படி தெரியல…கல்யாணத்துக்கு முன்னாடி கூட…எனக்கு புடிச்ச பொருள என் salary ல வாங்கறதுல ஒரு குட்டி சந்தோஷம். நாளைக்கே ஒரு வீடு வாங்கப்போறீங்கனு வைங்க..அப்ப உன் contribution உம் இருந்தா நல்லா இருக்கும்ல”
“ம்”, மீண்டும் ராஜி.
“என்னடீ கண்ணா தொறந்துகிட்டே தூங்கறியா….lecture குடுக்கறா மாதிரி இருக்கா”, என உயர்த்திய புருவங்களுடன் கடிந்துக் கொண்டாள் லட்சுமி.
“யோசிக்கிறேன் டீ ..நீ ஒன்னு நோட்டீஸ் பண்ணினியா தெரியல…இன்னும் நான் ஸ்கூல் ல இருந்த மாதிரியேத்தான். நான் புடிச்ச முயலுக்கு மூனு கால்தான். நீ சொல்ற perspectiveல நான் யோசிக்கவே இல்ல”, என யதார்த்தமாய் பேசினாள் ராஜி.
“என்ன வச்சு காமெடி கீமடி எதுவும் பண்ணலியே…யோசிக்கறனு நினைச்சா சந்தோஷமா இருக்குடீ …சொல்ல வேண்டாம்னு நெனைச்சேன் …but தினேஷ் also prefers a more independent life partner”, என்றாள் லட்சுமி.
“ஏ லட்சுமி…thanks டீ”, என ஒரு பெருமிதத்துடன் புன்னகைத்தாள் ராஜி.
“ஹே …c’mon டீ. சரி வீட்டுக்கு கெளம்பனும். பரணி தான் இன்னிக்கி சமையல். waxing முடிச்சிட்டு 1 hour ல வந்துடறேன்னு சொன்னேன். 3 hours பக்கம் ஆகபோகுது. நான் அப்படியே எஸ் ஆறேன் “, என கைகடிகாரத்தை பார்த்தாள் லட்சுமி.
“இன்னும் கொஞ்ச நேரம் இருடீ…பரணி சார் கிட்ட நான் சொல்றேன். So what do you think …உன் friendக்கு என்ன பிடிக்குமா”, என ஒரு சிறு ஏக்கத்துடன் கேட்டாள் ராஜி.
“sorry மா …என்ன ஆள விடு. weekend பேசப்போறீங்கல. ஒன்னே ஒன்னுதான் சொல்லுவேன். openஆ பேசு…அவன impress பண்றதா நெனைச்சு உன் opinion அ hide பண்ணாத…Good luck”, என அருள் வழங்கும் பாணியில் கையை உயர்த்தினாள் லட்சுமி.
“மிக்க நன்றி குருவே …சரி எனக்கும் ஒரு குட்டி வேலை இருக்கு. அத முடிச்சிட்டு நடைய கட்டறேன். தினேஷ் கிட்ட பேசிட்டு, உனக்கு call பண்றேன்”, என car நோக்கி நோக்கி நடந்தாள் ராஜி.

நெறைய விஷயங்கள கடந்து வரும்போது இத பத்தி எழுதனும்னு நெனைப்பேன். அப்படி கடந்து வந்ததுல ஒன்னுதான் ‘மயக்கம் என்ன’
செல்வராகவன் படங்கள்ல பாத்தீங்கனா கதையின் நாயகிகள் பெரும்பாலும் வலிமையானவங்களா காட்டப்படுவாங்க. ‘7G ரெயின்போ காலணி’ சோனியா அகர்வால், ‘துள்ளுவதோ இளமை’ ஷெரின், ‘மயக்கம் என்ன’ ரிச்சா இவங்கள சொல்லலாம். ரொம்ப முற்போக்குவாதிகளாவோ இல்ல பகுத்தறிஞ்சு செயல் படற மாறி இல்லனாலும், அவங்க வாழ்க்கைல வரும் ஆண்கள், துவண்டு போற தருணங்கள்ல…தேவையான துணிச்சல இல்ல நம்பிக்கைய குடுக்கும் கதாப்பாத்திரங்களா உலா வந்திருப்பாங்க.
இதுல என்னமா இருக்கு…நல்ல விஷயம் தானேன்னு கேப்பீங்க. கதையின் நாயகன ஒரு துணிச்சல் இல்லாதவனா, சமுதாயம் இழைக்கற தப்ப தட்டி கேக்க தைரியம் இல்லாதவனா காட்டும் போது, அவன ‘திருத்தற’ கதாப்பாத்திரம்…எப்பவுமே ஒரு பொண்ணா இருக்கறதுதான் ஏன்னு புரியல.
‘காதல் கொண்டேன்’ படத்துல நாகேஷ் இல்ல ‘மயக்கம் என்ன’ படத்துல தனுஷோட நண்பன் இல்ல 7G ரெயின்போ காலணில விஜயன்…இவங்க நாயகனுக்கு தெளிவு ஏற்படுத்தற மாதிரி ஏன் அந்த கதைகள் வடிவமைக்கப்படல? செல்வா கட்ட நினைச்ச கதைக்களம் அது மாதிரின்னு சொல்லப்போறீங்க…சரியா?
யாரோ ஒருத்தர் வந்து ‘திருத்தறது’ இருக்கட்டும்; கதாநாயகனே, தன் நிலையறிஞ்சு, எங்க தப்பு செய்யறோம், எங்க சரி செஞ்சுக்கணும்னு முடிவு எடுக்கறா மாதிரி…ஏன் எந்த ஒரு கதைக்களமும் அமையல?
யோசிச்சு பாத்ததுல ‘behind every successful man there is a woman’னு சொல்லுவாங்கல …அத
மெய்ப்பிக்கற நோக்கத்தோடயே எடுத்தா மாதிரித்தான் இருக்கு.
இந்த ‘பொன்மொழி’யே ஒரு நெருடல்; அப்ப அத அடிப்படையா வச்சு படங்கள் வரும் போது…அந்த நெருடல தூக்கிப்போட்டுட்டு படத்த ரசிக்கறது ஒரு நெருடலாத்தான் இருக்கு!!
செல்வா மட்டும் இல்ல…பாலசந்தர் படங்கள்ல கூட, ஒரு பொண்ண ‘தடம் மாறிப்போகும் ஆண்மகனை திருத்தும்’ கலங்கரைவிளக்கமா காட்றது புதுசில்ல
இந்த மாதிரி படங்கள பாக்கும்போது…நம்ம தமிழ் சமூகத்துல வழிவழியா இருந்துட்டு வர்ற ஒரு ‘பெண்ணின் தலையாய கடமைகள்’ல ஒன்னான ‘தலைவனை நல்வழி படுத்துவது’ தான் நினைவுக்கு வருது.
இது மாதிரி தருணங்கள்ல, ‘தலைவன்’ எனப்படும் அந்த ஆண்மகன் என்ன நெனைப்பானு தோணும். அந்த பெண்ணானவள் திட்டும் போதும், ‘அத செய்யாதீங்க’, ‘இத செய்யாதீங்க’னு சொல்லும் போதும்…அந்த ஆண் அத எப்படி உள்வாங்குவான்னு கற்பனை செஞ்சுபாப்பேன். கற்பனை இப்ப பதிவா…

இப்பெல்லாம் என் திறமை மேலயே எனக்கு சந்தேகம் வருது. திருமணத்துக்கு முன்ன இப்படி நெனைச்சேனா தெரியல; ஆனா திருமணத்துக்கு அப்பறம் ரொம்பவே அதிகமாயிருக்கு.
“என்னங்க இத செஞ்சீங்களா?”, “என்னங்க அத வாங்கிட்டு வர மறக்காதீங்க”, “friends சேந்தா குடிச்சே தீரணுமா?”, “எனக்கு பாத்தாலே கொமட்டிக்கிட்டு வருது…உங்களுக்கு பிடிச்சிருக்கா?”னு சரமாரியான அவளோட கேள்விகள்…”நாம தான் எதையோ தப்பா செய்யறோமோ?”னு என்னையே கேட்டுக்க தூண்டுது.
27 வருஷங்கள்ல அம்மா அப்பாக்கு நல்ல புள்ளையா, friendsக்கு நல்ல நண்பனா, வேலைல நல்ல தொழிலாளியா, நல்ல முதலாளியா இருந்துட்டு வரேன். “அவனுக்கு என்ன விருப்பமோ, அத அவனே பாத்துப்பான்”, “மச்சி நக்கல் பண்ணல…ஒரு பிரச்சனைன்னு வந்தா உனக்கு call பண்ணனும்னு தான் தோணுது; solution கிடைக்காட்டியும், நீ குடுக்கற tips வச்சு பிரச்சனைய வேற மாதிரி approach பண்ண முடியுது”, “சார்கிட்ட ஒரு தடவை சொல்லியாச்சுல; அவர் பாத்துப்பாரு”, மாதிரியான பாராட்டுகள கேட்டே பழகிப்போன எனக்கு, என்ன பத்தி பெருசா ஒன்னும் தெரியாத ஒரு பொண்ணு, திருமணம் முடிஞ்ச உடனே என்னைய ‘நல்வழி’ படுத்தறேன், ‘திருத்தறேன்’னு ‘பொறுப்பா’ நடந்துக்கும் போது கொஞ்சம் எரிச்சலாத்தான் இருக்கு.
என் தோழி ஒருத்தியோட இத பத்தி பேசிட்டு இருந்தேன். அந்த நேரத்துல அவ முன்வச்ச சில பல கருத்துக்கள், இந்த பிரச்சனை எங்க இருந்து தொடங்கியிருக்கும்னு ஒரு hint குடுத்துச்சு.
திருமணத்துக்கு முன்ன ஒரு பொண்ணுக்கு, அவ அம்மாவும், குடும்பத்துல இருக்கற மத்த ‘அனுபவம் நிறைந்த’ பெருசுகளும், குடுக்கற ரெண்டு மூணு ‘அறிவுரைகள்’ இதெல்லாம்…
“மாப்பிள்ளை அங்க இங்கனு மேயாம பாத்துக்கறது உன் கையில தான் இருக்கு; தலையணை மந்திரம் போடு…குட்டி போட்ட பூனை மாதிரி சுத்தி சுத்தி வருவாரு”
“சாமி எல்லாம் இல்ல”; “கல்லுதான் வந்து சோறுபோடுமா”, அது இதுனு சொல்றதுதான் பசங்களுக்கு இப்ப fashion. அதெல்லாம் சரி செய்யத்தான் நீ இருக்க”
“அவர் friends குடிச்சிட்டு கும்மாளம் அடிப்பாங்க…அதுதான் சந்தோஷம்னு உளறுவாங்க; இவரும் “நானும் போறேன்”னு அடம் புடிப்பாரு. ‘பேசமாட்டேன்’னு சொல்லு, கோபப்பட்டு பாரு, கொஞ்சம் அழுதுபாரு…எதுக்கும் வளைஞ்சு கொடுக்கலியா…அந்த மந்திரத்துல கை வச்சுடு; பொட்டிப்பாம்பா அடங்குவாரு”
“இதுல என்ன இருக்கு? ஏதோ வழித்தவறி போன உங்கள சரி பண்றோம். அம்மாக்கள் கொழந்தை சாப்பிடனும்னா மிட்டாய் வாங்கித்தரேன்னு சொல்றதில்லை…அது மாதிரிதான்”னு அளக்க போறீங்கனா, உங்களுக்கு இந்த பிரச்சனையோட தீவிரம் புரியல; இல்ல இது பிரச்சனைனே உங்களுக்கு தெரியல.
இது எப்படி இருக்குனு சொல்லுங்க.
உங்களுக்கு ஒரு வேலை கெடைச்சிருக்கு. நீங்க ரொம்ப நாளா அந்த மாதிரி ஒரு வேலைலதான் உக்காரணும்னு நெனைச்சீங்க. வேலைக்கு போறீங்க..நீங்க சேந்தபோது சேந்த இன்னொரு பொண்ணு, உங்கள இத செய், அத செய்னு வேலை வாங்கறா. ரெண்டு பேரும் வேலைக்கு புதுசு, ஒரே சம்பளம்தான். ஒரு நாள் தெரிய வருது சங்கதி…மேலதிகாரியோட உறவுக்கார பொண்ணு அவ. கடுப்பா இருக்காது உங்களுக்கு? “என்னடா இது…ஆசை ஆசையா, நெறைய எதிர்பார்ப்போட வந்தா…எவளோ ஒருத்தி வந்து, இத இப்படி செய், அத செய்யாதன்னு sound உட்றா”னு நெனைக்க மாட்டீங்க??
“சின்ன விஷயத்த ரொம்ப பெருசாக்கறீங்க; உங்க நல்லதுக்குத்தான் இதெல்லாம்”னு தொடர போறீங்கனா…இந்த பதிவ நீங்க தொடர்ந்து படிக்கறதுல அர்த்தமே இல்ல.

நான் திரும்ப matterக்கு வரேன்.துள்ளித்திரிஞ்சிகிட்டு இருந்த பொண்ணுக்கு, கல்யாணம்னு ஒன்ன செஞ்சுவச்சு, ‘புருஷன கண்ணும் கருத்துமா பாத்துக்க”, “அவன் தப்பான வழில போகப்போறான்…ஜாக்கரதை”னு வலிய வந்து ‘advise’ குடுக்கற வேலையத்த சமுதாயத்த என்ன செய்யலாம்?
சிந்திச்சு பாத்தா இதுக்கெல்லாம் காரணம் நம்ம சமூக அமைப்புனுதான் தோணுது. திருமணம் நம்ம ஊர் பொறுத்த மட்டும், ரெண்டு குடும்பங்கள் சம்பந்தப்பட்ட விஷயமாவேத்தான் இன்னும் இருக்கு. இதனால தான் பொண்ணோட அம்மாவாகட்டும், இல்ல மாமியாரோ, நாத்தனாரோ…எல்லாருமே அந்த ‘கணவன்-மனைவி’ உறவுல மூக்க நுழைக்கறத அவங்களோட ‘கடமை’னு நினைக்கறாங்க. இந்த ‘கடமை உணர்வு’னால தான் ..”பொண்ணு, பையன் ரெண்டு பேருமே ‘adults’…அவங்க வாழ்க்கைய எப்படி நடத்த நினைக்கறாங்களோ…அப்படியே செய்யட்டும்”னு ஒதுங்கி இருக்க மறுக்கறாங்க.
கல்யாணத்துக்கு முன்ன friends கூட இதபத்தி பேசும்போதெல்லாம்…படிச்ச பொண்ண கல்யாணம் செஞ்சா பிரச்சனையே இருக்காதுன்னு நினைச்சிருக்கோம்.
ஆனா இப்ப பிரச்சனை இன்னும் இருந்தாலும், ஒண்ணுல மட்டும் தெளிவா இருக்கேன். பகுத்தறியறவனும் கடவுள் நம்பிக்கையும் மாதிரித்தான், இப்ப நாம பேசற பிரச்சனையும், ஒரு தனி நபரின் படிப்பும்…ரெண்டுத்துக்கும் சம்பந்தமே இல்ல.
நீங்க பாத்திருக்க வாய்ப்பு இருக்கு. மாசக்கணக்குல பேசாம இருப்பாங்க; ஏன் பேசாம இருக்கோம்னு கூட மறந்திருப்பாங்க. ஒரு நாள் எதேர்ச்சியா சந்திக்கும் போது, ரெண்டே நிமிஷம் பேசுவாங்க. பிரச்சனை எல்லாம்…காத்தா பறந்துடும்.
நான் பொலம்பிகிட்டு இருக்கற பிரச்சனைக்கு கூட…’மனம் விட்டு பேசாதது’ தான் காரணம்னு தோணுது. “பெரியவங்க சொன்னா சரியாத்தான் இருக்கும்”னு அவளும், “நான் பேச ஆரம்பிச்சா கேக்கற நெலமைல அவ இல்ல; ஏதாவது சொல்லி, அவ அழ ஆரம்பிச்சா…ஆள விடுங்கடா சாமி”னு அவனும் இருக்கற வரைக்கும், இந்த பூசல் மட்டும் ஜவ்வு மிட்டாய் மாதிரி இழுத்துக்கிட்டே இருக்கும்.
“நான் ஏன் first step எடுக்கணும்…அவ பேசட்டும்”, “அவர் பேசினாத்தான் என்ன” மாதிரியான ‘inhibition’னு சொல்ற உளத்தடைய களையும் போது, “ஊர் உலகம் என்ன பேசும்”, “பத்து பேர் என்ன நெனைப்பாங்க” மாதிரியான சொத்தை கவலைங்க, துண்ட காணோம், துணிய காணோம்னு ஓடும்.
அட ஆமாங்க…இதுதான் சரின்னு எனக்கு படுது. இப்ப வரைக்கும் அவளுக்கு என்கிட்ட என்ன பிடிக்காதுன்னு நான் கேட்டதே இல்ல. அவளுக்கு பிடிக்காத விஷயம் எனக்கு ஏன் பிடிக்கும்னு அவளும் கேட்டதில்ல
ஏதோ உங்க கிட்ட பொலம்பி கொட்டினதுல எனக்கு ஒரு solution கெடைச்சிருச்சு. ஆனாலும் அவள ரொம்ப திட்டித்தீட்டுட்டேன். கட்டாயம் ஒரு மன்னிப்பு கேட்டுட்டு, இந்த தனிநபர் விருப்பு வெருப்புகள பத்தியும், சரியான நேரம் பாத்து பேசப்போறேன். யாருக்கு தெரியும்…அவளும் இதே மாதிரி ஒரு தருணத்துக்கு காத்திருக்காளோ என்னவோ?

வீட்டின் எத்திக்கிலும் எனக்கு பிடித்த பொருட்கள்;
தீபாவளி, பொங்கலுக்கு எடுத்த துணிகள் தொடங்கி, அலமாரியில் உள்ள திண்பண்டங்கள் வரை,
அனைத்தும் என் விருப்பத்தை பூர்த்தி செய்பவை;
“வீட்டின் ஒரே பெண் நீ…அதுதான் இத்தனை கவனிப்பு”, என தோழிகள் கூறும்போது,
அளவுகடந்த கர்வம்; இனம்புரியாத மகிழ்ச்சி.

அன்று என் இருபத்திமூன்றாம் பிறந்தநாள்…
இன்னும் நினைவில் உள்ளது….அந்த சிவப்பு நிற பாவாடை;
துணிக்கடையில் இரண்டு நாள் முன்பு உருப்படிவம் அணிந்திருந்தது;
பார்த்த மாத்திரத்தில், “இது என்னை அலங்கரிக்க வேண்டியதாயிற்றே”, என தோன்றிற்று.
மகிழ்ச்சியில் நான் திளைத்தவண்ணம் இருக்க,
எதையோ பறிகொடுத்தது போல் ஒரு ஓரத்தில் அமர்ந்திருந்தாள் என்னை ஈன்றவள்.
என்னாயிற்று என நான் வினவ, “அடுத்த பிறந்தநாளை இன்னொருவனின் மனைவியாக கொண்டாடுவாய்; அம்மாவை நினைவில்கொள்வாயோ”, என
கண்கள் கலங்கியபடி என்னை அணைத்துக்கொண்டாள்.
அம்மாவை அணைத்துக்கொண்டு ஆறுதலாய் தட்டிக்கொடுத்த அதே வேளையில்,
என் கனவு கோட்டைக்கு தளம்போட ஆரம்பித்தேன்.
‘ஜில்லுனு ஒரு காதல்’ சூர்யா மாதிரி ஒரு ஆண்மகன் தான் என் உயரத்திற்கும், நிறத்திற்கும்,
சரியான பொருத்தம் என முடிவு செய்தேன்.

எங்கு வீடு வாங்குவோம், என்ன நிறத்தில் மகிழுந்து வைத்திருப்போம், முதலில் எந்த நாட்டிற்கு
சுற்றுப்பயணம் மேற்கொள்வோம் என, முதல் மாடி, இரண்டாவது மாடி என கோட்டை வான்நோக்கி உயர்ந்தது.
மொத்தத்தில் ஒரு புதுவிதமான உல்லாச வாழ்க்கை கண்முன் நிற்பதாகவே நான் நம்பினேன்.
அம்மா என்னிடம் வந்து உனக்கு வரும் மாப்பிள்ளை எப்படி இருக்க வேண்டும் என கேட்டால்,
எதையும் மறந்துவிடாமல் பட்டியலிட பல முறை ஒத்திகை பார்த்தேன்;
தூக்கத்தில் எழுப்பி கேட்டால் கூட…ஒரு நெருடல் கூட இல்லாமல் சொல்லும் வண்ணம் தயாரானேன்.

அன்று மாலை வாழறையில் திருமணமண்டபம் பற்றி நடந்த உரையாடல் என் செவிக்கு எட்டியது.
ஒரு நிலநடுக்கம் ஏற்பட்ட உணர்வு; கனவு கோட்டையில் சிறு விரிசல்கூட விழக்கூடாது என்பதில் உறுதியாய் இருந்தேன்; வாழரைக்கு விரைந்தேன்.
“மாப்பிள்ளை பார்த்து முடிவு செய்ய வேண்டாமா…மண்டபம் பற்றிய பேச்சு இப்பொழுதெதற்கு”, என எரிச்சல் கலந்த கோபத்துடன் சீறினேன்.
பட்டாசு சரம் வெடிக்க ஆரம்பித்ததைபோல…சுமார் 5 நிமிடங்களுக்கு சிரிப்பொலி காதைப்பிளந்தது.
என்னை தவிர அனைவரும் சிரிப்பது கண்டு…ஆத்திரத்தில் என் முகம் சிவந்தது.
“ராசாத்தி….உன்னை மணக்க வருகிறான் ஒரு திருமகன்”
“8 பொருத்தம் அமைந்தால் போதும் என கூறிக்கேட்டிருப்பாய்…உம் விஷயத்தில் பன்னிரண்டு பொருத்தங்களும் இனிதே அமைந்துள்ளது என ஜோதிடர் வியந்தார்”
“இது போன்ற ஜாதகப் பொருத்தம் அமைவது திருமாலின் கருணையே”, என ஆளுக்கொருபுறமாய் என்னை மணக்க இருக்கும் ‘சூர்யா’ புகழ் பாடினர் உறவினர்.
என்னை ஒரு வார்த்தை கூட கேட்காமல் முடிவெடுத்தது ஒரு நெருடலாகவே இருந்தது.
அப்பாவின் முகத்தில் குதூகலம் பூத்துக்குலுங்கியது; அம்மா திருமணம் முடிந்த கையுடன் போக வேண்டிய திருத்தலங்கள் பட்டியலை சரிபார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.
என் திருமணத்தை பார்ப்பதற்காக மட்டுமே அமெரிக்காவிலிருந்து என் மாமா வருவதாக பேசிக்கொண்டனர்.

‘புரியாத புதிர்’ ரகுவரனாகவோ, ‘ஆசையில் ஒரு கடிதம்’ ஆனந்த் மாதிரியோ ‘சூர்யா’ இருந்துவிட்டால்…என நினைத்து திடுக்கிட்டேன்.
எனக்கு பிடித்ததை மட்டுமே வாங்கித்தரும் அம்மா அப்பா, மாப்பிள்ளை பார்ப்பதில் மட்டும் குறை வைத்துவிட போகிறார்களா என்ன? கூடவே ஜாதகம் கச்சிதமாக பொருந்துகிறது என அனைவரும் சொல்லும் போது…

இன்னொரு கனவு கோட்டைக்கு தளம்போட ஆரம்பித்தேன். திருமணத்திற்கு எங்கு புடவை எடுக்கலாம், மாப்பிள்ளை அழைப்பிற்கு என்ன மாதிரி உடை அணியலாம் போன்ற கேள்விகள் என் மூளையை துளைக்கத் தொடங்கின.

திருமண நாளும் மிக தெளிவாக நினைவில் உள்ளது, ‘டும் டும் டும்’ படத்தில் ‘ரகசியமாய்’ பாடலில் ஜோ அணியும் திருமண உடைதான் வேண்டும் என முடிவு செய்தேன். அவ்வாறே திருமண மேடையில் வீற்றிந்த தருணம்…32 பற்கள் வெளியே தெரிய சிரித்தது மறக்க முடியாதது!!

அம்மா அழுவதை பார்த்து அழுகை தோன்றிடினும், கண் மை கலைந்து, வந்தவர்கள் முன் அலங்கோலமாய் இருக்குமே என பயந்தததை நினைக்கும் போது சிரிப்புதான் வருகிறது.

அன்று கண் மை கலையக்கூடாது என அழாமல் இருந்ததுதான் தப்போ என இப்பொழுது தோன்றுகிறது. அதன் பிறகு நான் அழாத நாட்களை விரல் விட்டு எண்ணி விடலாம்.
தமிழ் படங்களைப்போல் ஒரு நாள் அனைத்தும் சுமூகமாய் முடியும் என நினைத்து நான் கடத்திய நாட்கள் எண்ணிலடங்காதவை.

“நான் பையனை பார்த்து ஒரு வார்த்தை கூட பேசவில்லை…அவனின் விருப்பங்களென்ன, எனக்கு பிடிக்காதவை எவை….என ஒருவரை பற்றி ஒருவர் ஒன்றுமே அறியாதபோது…ஜோசியர் எப்படி பன்னிரண்டு பொருத்தங்களை கண்டுபிடித்தார்??”
குமுதம், கல்கியில் வரும் ‘ஆறு வித்தியாசங்களை கண்டுபிடி’ போட்டியில் இரு படங்களின் மேலும் கருப்பு சாயம் பூசி, வித்தியாசத்தை கண்டுபிடிப்பது சொதப்பலென்றால்…இது மகா சொதப்பல்!!
“இரவு சாப்பாட்டுக்கு என்ன பொறியல் வேண்டும், தீபாவளிக்கு என்ன இனிப்புகள் செய்யலாம் என சின்ன சின்ன விஷயங்களிலும் என் விருப்பத்தை கேட்கும் அம்மா, என் வாழ்க்கைத் துணையை தேர்ந்தெடுப்பதில் மட்டும், ‘பெரியவர்கள்’ முடிவு செய்தால் போதும் என ஏன் நினைத்தாள்?”
“நான் விரும்பி ஒன்று கேட்டிருப்பேன்; அது கிடைக்காத காரணத்தினால் அம்மா அதைவிட விலை உயர்ந்த பொருளை வாங்கிவருவாள். எனக்கு பிடித்தே இருப்பினும், அது நான் கேட்டதில்லை என்ற ஒரே காரணத்தினால், அண்டைவீட்டாருக்கு கேட்கும் அளவிற்கு கூச்சல் போடுவேன். சாதாரண விஷயங்களுக்கு ஊரை ரெண்டாக்கிய நான், ஏன் துணைவர் விஷயத்தில் மட்டும் பேசாமல் இருந்தேன்??”

இத்தனை கேள்விகளில் ஒன்றாவது விவாகத்திற்கு முன்பு என் மனதில் தோன்றி இருந்தால்….இந்த விவாகரத்து படலம் வராமல் இருந்திருக்குமோ?
இந்த ஒரு வருடத்தில் ஏற்பட்ட கசப்பான அனுபவங்கள், காயங்கள், மன வருத்தங்கள்…இவை அனைத்திற்கும் காரணம் யார் என்ற கேள்வி மட்டும் என் மனதை அரித்துக்கொண்டே இருக்கிறது.

சுற்றம் மகிழ்ச்சியாய் இருக்கவும், சமூகத்தில் பெற்றோர் தலை நிமிர்ந்திருக்கவும் மட்டுமே நிகழ்ந்த ஒரு சடங்கிது. எல்லாம் முடிந்த பின்னர், பெண்ணிற்கு இப்படி நடந்து விட்டதே என ஒப்பாரி வைத்தார்கள். எல்லாம் நம் தலையெழுத்து….அடுத்து நடப்பதை கவனிக்க வேண்டியதுதான் என மீண்டும் என் சார்பில் முடிவெடுக்க ஆரம்பித்தனர். அவர்களுக்கு ஒரு தலைக்குனிவு ஏற்படக்கூடாது என்பதில் மட்டும் கண்ணும் கருத்துமாய் இருக்கும் அந்த சுயநலம்….எனக்கு விளங்கவே இல்லை.

இம்முறை மாப்பிள்ளை பக்கத்து ஊராம். தங்கமான பையனாம். ஏற்கனவே கேட்டு புளித்துப்போன துதிப்பாடல்கள். முற்போக்குத்தனமாய் யோசிக்க ஆரம்பித்துவிட்டார்களாம்.
நிச்சயம் முடிந்த உடன் பையனின் அலைபேசி எண்ணை எனக்கு தருவார்களாம். நாங்கள் பேசி பழகி ஒருவரையொருவர் புரிந்துக்கொள்ள….ஒரு நல்ல சந்தர்ப்பமாம்.
“துயரம் மட்டுமே அனுபவித்தேன்; ஏதோ முட்டிமோதி விடுதலை ஆகியுள்ளேன். இனியாவது நிம்மதியாய் அமர்ந்து, நான் செய்ய விரும்புவதைப் பற்றி யோசிக்கவிடுங்கள்”, என கூற ஏங்கினேன். வாயை திறக்காமல் ஏங்க மட்டும் செய்தேன்.

நாளை திருமணம்….கனவு கோட்டை கட்டுமானப்பணிகள் மீண்டும் துவங்கி உள்ளது. என் ஆசைகளையும், கோபங்களையும், வெளியே சொல்ல துணிச்சல் இல்லாத காரணத்தினால்….இம்முறை ஒரே மாடியுடன் முடித்துக்கொள்கிறேன்; விவாரகத்து ஆகாமல் இருந்தால் சரி.