Posts Tagged ‘பகுத்தறிவு’

“ஆறு மணிக்கு, கௌசி அக்கா zoom ல வருவாங்க. அப்பறம் எனக்கு மட்டும் பாக்கவே chance கெடைக்கலன்னு நீதான் பொலம்புவ. call முடிச்சிட்டு குளிக்க போலாம்ல”, என ஒரே மூச்சில் தம்பி கருணாகரனிடம் புலம்பித்தீர்த்தாள் சுகன்யா.

“அதுவும் சரிதான்”, என கூறியபடி, தொலைக்காட்சிப் பெட்டியினின் முன் அமர்ந்தான் கருணாகரன்.

“யாராவது இருக்கீங்களா…”, என பலத்த குரலில் கூவியபடி, zoom செயலியில் காட்சியளித்தாள் கௌசல்யா.

“ஹலோ அக்கா, எல்லாரும் உங்களுக்காகத்தான் wait பண்ணிட்டு இருக்கோம். thanks to ஊரடங்கு உத்தரவு, கருணாவும் இன்னிக்கி இருக்கான்”, என zoom இல் கௌசல்யாவை வரவேற்றாள் சுகன்யா.

‘..சூப்பர்… எப்பிடி இருக்க கருணா? கண்ணாபின்னானு bore அடிக்குதா?”, என கௌசல்யா வினவ,
“மண்ட காயுதுக்கா, எனக்கென்னவோ இதெல்லாம் ஒரு பெரிய சதி மாதிரிதான் தோணுது. 27 டிகிரி ல இந்த கொரோனா தாக்குப்புடிக்காதுனு சொல்றாங்க…இன்னிக்கி இங்க 35 டிகிரி. யாருகிட்ட பூச்சாண்டி காட்றாங்க”, என வாய்ப்புக்காகவே காத்திருந்தாற்போல் கடுப்பை கொட்டித்தீர்த்தான் கருணாகரன்.

“(மெலிதாக சிரித்தபடி) சூடா இருக்கற எண்ணெய்ல அப்பளத்த பொரிக்கற மாதிரி, கொதிக்கற தண்ணில ஏன் பண்ணக்கூடாது?”, னு கேள்வி கேட்ட கருணா தான இது? நெனவு இருக்கா அண்ணி, ஏழு வயசு பையனுக்கு boiling point எல்லாம் எப்பிடி விளக்கறதுனு நான் அவதிப்பட்டது? பகுத்தறியற திறன ஈஸியா மழுங்கடிக்கனும்னா…ஒரு whatsapp profile இருந்தா போதும்னு நினைக்கறேன்!
கருணா, மனிஷங்க body temperature 37 டிகிரி. அப்ப உன் கணக்குபடி பாத்தா, மனிஷங்க யாருக்கும் இந்த கொரோனா தொற்று வந்திருக்கக் கூடாதுல? நம்ம ஊர் வெய்யில சொல்றியே, gulf countries ல எல்லாம் 40-45 டிகிரி வரைக்கும் போகும். அங்க கொரோனா தாக்கமே இல்லியா?”, என கௌசல்யா கூறி முடிக்க, தலையை மட்டும் சொரிந்தபடி ஆட்டினான் கருணாகரன்.

“ஆனா அக்கா, ஏதாவது புதுசு புதுசா news படிக்கும் போது பயமா இருக்குல. எத நம்பறது எத நம்பக்கூடாதுனு தெரியல”, என அலுத்துக்கொண்டாள் சுகன்யா.

“ஆமாம் கௌசி, அண்ணனுக்கு sugar இருக்கறதுனால, ரொம்ப ஜாக்கரதையா இருக்கணும்னு வேற சொல்றாங்க”, என தன் பதட்டத்தை முன்வைத்தாள் ஆர்த்தி, கௌசல்யாவின் அண்ணி.

“kind of makes sense அண்ணி. வீட்ல மொடங்கிக் கெடக்கும் போது ஒரே பொழுதுபோக்கு, டிவி தான். அதுலயும் ஒவ்வொரு சேனலும் ‘யாரு அதிகமா பீதிய கெளப்பறாங்க பாக்கலாம்”, னு போட்டி போட்டுக்கிட்டு இருக்காங்க. But தெரியாம தான் கேக்கறேன், வெளிநாடுகள்ல எவ்வளவு பேர் செத்தாங்க, வைரஸ் எங்க இருந்து உருவானது, ஒரு சின்ன பையன் இதெல்லாம் நடக்கும்னு ரொம்ப நாளைக்கு முன்னமே கணிச்சிட்டான் மாதிரியான செய்திகள்னால நமக்கு என்ன பயன் சொல்லுங்க?”, என கௌசல்யா கேள்வி எழுப்ப,

“என்ன அக்கா…நம்மள சுத்தி நடக்கற விஷயங்கள தெரிஞ்சு வச்சுக்கறது நல்லது தான? எப்ப எது தேவப்படும்னு யாருக்கு தெரியும்?”, என தனது தரப்பு வாதத்தை முன்வைத்தான் கருணாகரன்.

“சரி…உன் justification ஏ சரின்னு வச்சுப்போம். இந்த சின்ன பையன் முன்கூட்டியே கணிச்சதுனால என்ன பயன்? அவங்க அம்மா அப்பா ஏன் government க்கு தெரியப்படுத்தல? அந்த கணிப்போட நம்பகத்தன்மைய நிரூபிச்சிருந்தா, அரசும் ஏதாவது செஞ்சிருக்கும்ல? அப்பிடியே மத்த countries க்கும் ‘heads up’ குடுத்திருந்தா, இந்த உயிரிழப்புகள கட்டுப்படுத்தி இருக்கலாம் ல? Limelight எதிர்பாத்து பொடிப்பையன் இதெல்லாம் செய்யறான்னு தட்டிக்கழிக்காம, அவனுக்கும் அவன் family க்கும் முக்கியத்துவம் குடுத்து டிவி ல interview பன்றான்னா, அவனுக்கு அது பொழப்பு.
நீ இதுல என்ன gain பண்ணப்போற?
அப்பறம் இந்த வைரஸ் wuhan markets ல இருந்து வந்ததா, lab ல இருந்து வந்ததா, வவ்வால் சாப்பிட்டதுனால வந்ததா, சிக்கன் சாப்பிட்டதுனால வந்ததா மாதிரியான விவாதங்களெல்லாம், என்ன பொறுத்தவரைக்கும், once again, TRP க்காக மட்டும் பேசப்படற வெட்டிப்பேச்சு.
வீடு பத்திகிட்டு எரியும் போது, தீய மொதல அணைக்கறத விட்டுட்டு, எப்பிடி விபத்து ஏற்பட்டிருக்கும், பக்கத்து வீட்டுல பாதிப்பு எப்பிடி னு பேசற மாதிரியான முட்டாள்தனம்”, என யதார்த்தத்தை எடுத்துரைத்தாள் கௌசல்யா.

“true அக்கா…இந்த விவாதங்கற பேர்ல…channels ல, குழாய் ஆதி சண்டை மாதிரி ஒரு ரகளை நடக்கும் பாருங்க. அப்பறம் இப்ப recentஆ டிரம்போட கொரோனா சிகிச்சை பத்தி கேள்விப்பட்டீங்களா?”, என சொல்லி, கண்ணடித்தான் கருணாகரன்.

“மோடி வாய தொறந்து பேசாம உயிரை வாங்கினா, டிரம்ப் வாய் கிழிய கண்ட குப்பைய பேசி உயிர வாங்கறாரு. இந்த வீண் வதந்திகளும், பதட்டம் அளிக்கற செய்திகளும், நம்ம உடம்புக்கும் மனசுக்கும் நல்லதே இல்ல.

நல்ல வேளையா நீயும் சுகன்யாவும் நல்ல வேலைல இருக்கீங்க. அண்ணனுக்கு pension வருது. வீட்லியே இருந்து, இந்த தொற்று பாதிக்காத மாதிரி பத்திரமா இருங்க.

மத்தபடி, வெளில போக வேண்டிய அவசியம் ஏற்பட்டா, போனோமா வேலைய முடிச்சோமா னு வீட்டுக்கு திரும்புங்க. வந்த உடனே, கை கால நல்லா கழுவுங்க. இதெல்லாம் செஞ்சுட்டு தொற்றுக்கான அறிகுறி ஏதாவது தெரிஞ்சா, பக்கத்துல hospitals அ எப்பிடி approach பண்ணனும்னு தெரிஞ்சு வச்சுக்கோங்க

டிவி ய கொஞ்சம் அணைச்சு வச்சுட்டு, ரொம்ப நாளா பண்ணனும்னு நினைச்சுகிட்டு இருந்த வேலைகள தூசிதட்டி ஆரம்பிங்க”, என கௌசல்யா கூறிமுடிக்க,

“நம்ப மாட்டீங்கக்கா, நேத்து கூட அம்மா கிட்ட சொல்லிட்டு இருந்தேன்…ஒரு cooking channel Youtube ல ஆரம்பிக்கலாம்னு. கருணா கூட அவன் ஓட்டை scooter அ எதோ நோண்டிட்டு இருந்தான்.”, என ஒரு புன்னகையுடன் சுகன்யா விடையளித்தாள்.

“Good Luck அண்ணி. உங்க கொங்கு சிக்கன் recipe க்கு வெயிட் பண்ணிட்டு இருப்பேன். கருணா…அது உனக்கு 12th ல Maths centum க்கு அண்ணா வாங்கி தந்த gift ல? repair பண்ணு, அடுத்த மொறை நான் ஊருக்கு வரும் போது, பைக் ல ஊர் சுத்தறோம்”

வீட்லியே அடைஞ்சு கெடக்கறது கடிதான்; ஆனா அடுத்த வேளை சாப்பாடுக்கு வழி இல்லாம அவதி படற மக்களை நினைச்சு பாருங்க. அந்த கண்ணதாசன் lyrics என்ன அண்ணி…சுமைதாங்கி படத்துல வருமே…?”, என கௌசல்யா வினவ,

“அக்கா…’மயக்கமா கலக்கமா’ பாட்டு ல வர்ற lines தான…” என சுகன்யா துவங்க,

“உனக்கும் கீழே உள்ளவர் கோடி; நினைத்து பார்த்து நிம்மதி நாடு”, என ஆர்த்தி முடித்தாள்.
“அதே தான். சீக்கிரமே இதெல்லாம் முடிவுக்கு வரும்னு நம்புவோம். அதுவரைக்கும் இங்க சொல்றா மாதிரி…’stay home stay safe'”, என புன்னகைத்தாள் கௌசல்யா.

“நீ சொல்லு கௌசி, அங்க lockdown எல்லாம் ரொம்ப கெடுபிடியா இருக்கா? வீட்ல இருந்து தான் வேலை செய்யறீயா”, என கௌசல்யாவிடம் பேச்சைத் தொடர்ந்தாள் ஆர்த்தி.

கதையின் ஒலி வடிவம்:

கெத்து படம் பற்றி எழுதிய பதிவை அடிப்பிறழாமல் படிக்க நினைத்தபோதும்…”நிறவெறி பற்றிய என் கருத்துக்களை ஒரு தனி podcast ஆக செய்தாலென்ன”, என நினைத்தேன்; சிறுகதை ஒன்றை படிக்கலாம் என முடிவு செய்தேன்.

இந்த சிறுகதை…நான் நவம்பர் 2010 இல் எழுதியது…

https://drive.google.com/file/d/0B1lruf1EhTeNWE1xeENHWXJ6Q1U/view?usp=sharing

கதையின் எழுத்துவடிவம் – இங்கே

“குங்குமம் எடுத்துக்கோ…அம்மனுக்கு இன்னிக்கி பட்டு பொடவ கட்டி இருந்தாங்க”, என கையை நீட்டினாள் அனு

“எங்க…குங்குமம் மட்டும் குடுக்கற…விபூதி எங்க”, என குங்குமத்தை விரலில் எடுத்தபடி வினவினாள் அனு.

“சிவன் கோயில்ல இருந்து என்னிக்கி விபூதி கொண்டு வந்திருக்கோம்…’சிவன் சொத்து குல நாசம்’னு தெரியும்ல”, என அனுவின் தலையில் கொட்டினாள் அனு.

“ஏய்…அப்பனா யாருக்கும் தெரியாம சொத்துல ஒரு 0.1 % சுட்டியா? நெத்தில வச்சிருக்கறதுக்கு கணக்கு காட்டினியா?”, என கண்ணடித்தாள் அனு.
“ஜோக்கா…எனக்கு சிரிப்பே வரல”, என முகத்தை திருப்பிக்கொண்டாள் அனு.

“கோவிச்சுக்காதடீ…இன்னிக்கி என்ன விசேஷம்…கோயில் பக்கம்?”, என அனு கேட்க,
“தம்பிக்கு exam …first rank எடுக்க prepare பண்ணீட்டானாம் …ஆனா ஒரு பொண்ண நினைச்சாத்தான் பயமா இருக்காம். “போயும் போயும் ஒரு பொண்ணுக்கு போய் பயப்படற”னு சொன்னேன். சரி சாமி கிட்டயும் ஒரு கோரிக்கை வச்சிடலாமுனு…”, என கோயில் விஜயத்திற்கான காரணத்தை விளக்கினாள் அனு.

“ஏன்டீ இதெல்லாம் கொஞ்சம் ஓவரா தெரியல ஒனக்கு. நீ first rank வாங்கின போதெல்லாம், “பையன்னா…ரெண்டு கொம்பு மொளைச்சிருக்கா என்ன…நல்லா படிச்சா யாரு வேணும்னாலும் first rank வாங்கலாம்”னு வாய் கிழிய பேசுவ..உன் தம்பிக்குனா…கதை அப்படியே about turn …பாவம்டீ உன் சாமி…confuse ஆக மாட்டாரு?”, என ‘சீரியஸ்’ஆக முகத்தை வைத்தபடி கேள்வி எழுப்பினாள் அனு.
“அய்யியே…இந்த பொண்ணு நடவடிக்கையே சரி இல்லியே. இத்தனை வருஷம் கழிச்சு மீட் பண்றோம், ஏதாவது sensational விஷயங்கள பேசுவான்னு பாத்தா…சாமி சானி போடுமா, சாமி சாயம் பூசுமான்னு கேட்டுகிட்டு இருக்கே”, என சிறிது அதிகமாகவே குரலை உயர்த்தினாள் அனு.

“சரிடீ நீ சொல்லு…சூடான நியூஸ் ஏதாவது படிச்சியா”, என அமைதியாய் அனு கேள்வி எழுப்ப, சாலையில் மிகுந்த சத்தத்துடன் கடந்து சென்ற மோட்டார் வாகனத்தை பார்த்து முகம் சுழித்தாள் அனு.
“இதோ இத பத்தி ஒன்னு படிச்சேன். பைக்குக்கு ஆசைப்பட்டு ஒரு சின்ன கொழந்தைய கழுத்த நெறிச்சு கொன்னிருக்கானுங்க ரெண்டு பாழாப்போன பசங்க…teenage அதுவும்”, என தலையில் அடித்துக்கொண்டாள் அனு.

“என்ன சொல்ல வர…அப்ப ஒரு 30-40 வயசு இருந்திருந்தா பரவாயில்லையா…அந்த கொழந்தைய கொலை பண்ணினது கொடூரம் தான்…ஆனா அந்த பசங்கள அப்படி செய்ய தூண்டறது…சமுதாயம் அவங்க மேல செலுத்தற pressure தான? ஏற்றத்தாழ்வு நம்ம சமூகத்துல இருந்திருக்கு தான்….ஆனா globalization வந்ததுக்கு அப்பறம் அது பன்மடங்கா பெருகிருச்சே”, என கவலையுடன் பதிலளித்தாள் அனு.
“என்னடி சொல்ற…பிஞ்சு கொழந்தைய ஒருத்தன் கொலை செய்யறான்னா…எவ்வளவு ஒரு காட்டுமிராண்டியா இருக்கணும் அவன். நீ என்னடான்னா…சமுதாயம் அது இதுனு சப்பகட்டு கட்டற”, என சிறிது கோபத்துடன் சீறினாள் அனு.

“சரி விடு…இத பத்தி எல்லாம் இன்னொரு நாள் நிதானமா பேசலாம். எங்க வீட்டுக்கு தான”, என பேச்சுத்தலைப்பை மாற்றினாள் அனு.
“இல்லடீ…மனசே காலைல இருந்து சரி இல்ல. எல்லாமே அபசகுனமா நடந்துகிட்டு இருக்கு. காலைல என்னனா உடைச்ச தேங்காய் அழுகி இருந்துச்சு. தூசி தட்டிகிட்டு இருக்கும் போது, டிவி மேல வச்சிருந்த flower vase கீழ விழுந்து ஓடைஞ்சிடுச்சு. அதுதான் ஜோசியர பாத்துட்டு போலாமுன்னு..”, என முகத்தில் கவலை ததும்ப விடையளித்தாள் அனு.
“அடி பாவி…ஏதோ சின்ன வயசுலதான் யாரு சொன்னாலும் நம்பிகிட்டு இருந்தனா…இன்னும் அதத்தான் கட்டிகாத்துகிட்டு இருக்கியா? தேங்காய் அழுகினதுக்கும், flower vase ஒடைஞ்சதுக்கும் என்ன சம்பந்தம் டீ…இந்த ரெண்டுத்துக்கும் உன் life க்கும் என்ன சம்பந்தம்??? கோயில்ல இருந்து தான வர…நிம்மதி கெடைக்கற ஒரே இடம் அது இதுனு கதை விடுவ…ஒன்னை பாத்தா எதுவும் கெடைச்சா மாதிரி தெரியலியே”, என அக்கறையுடன் வினவினாள் அனு.

“யம்மா தாயே ஆள விடு…நீயும் வேணும்னா என்னோட வா…பக்கத்துல இருக்கற முருகன் கோயில்ல தான் அந்த ஜோசியர் இருக்காரு. மந்திரிச்சு விட்டா எல்லாம் சரியா போயிடும்” , என கிளம்ப எத்தனித்தாள் அனு.
“ஏய்…இரு டீ…எதுக்கெடு சுருக்கு சுருக்குனு கோவம். நான் வீட்டுக்கு போகணும்…போற வழிலதான் கோயில். நான் drop பண்றேன். மயில் வாகனன பாக்க இந்த மயிலோட வாகனத்துல வரலாம்ல”, என கிண்டலான புன்னகையுடன் தன மோட்டார் வண்டியில் ஏற செல்லக் கட்டளையிட்டாள் அனு.

பின்குறிப்பு : சென்ற வாரம் ‘Looper’ என்ற ஆங்கில படம் பார்த்தேன். அப்படத்தில், கதையின் நாயகன் (Joseph Gordon), 30 வருடத்திற்கு பிறகான தன்னையே (Bruce Willis) சந்திக்கும் நிலை ஏற்படும். அப்பொழுது அவர்கள் இருவர் (Joseph மற்றும் Bruce) நடுவிலான உரையாடல் அமைப்பு, படம் பார்த்து இரண்டு நாட்களுக்குப் பிறகும், என்னை தொற்றிக்கொண்டிருந்தது. அதே போன்ற ஒரு அமைப்பில் நான் இருந்து, 5 வருடத்திற்கு முன்னதான என்னையே சந்திக்க நேர்ந்தால்….உரையாடல் என்னவாக இருக்கும் என நினைத்தேன்….பதிவாய் இங்கே.

“வாடீ..எங்க இந்த பக்கம்…மார்கெட்டுக்கா?”, என வினவியபடி அனிதாவை வீட்டினுள் வரவேற்றாள் சுகந்தி.
“ஆமாம் சுகி…ரொம்ப நாளா கோவக்காய் வாங்கனும்னு நினைச்சுகிட்டு இருந்தேன். பையன டென்னிஸ் கிளாஸ்ல விட வந்தேன்…மார்கெட்ட பாத்த உடனே சட்டுன்னு நினைவுக்கு வந்தது”, என விளக்கினாள் அனிதா
“அப்பறம் என்ன விஷயம்…ஏதாவது கிசுகிசு, சூடான செய்தி…உன்கிட்ட நிச்சயம் ஏதாவது இருக்குமே”, என கண்ணடித்தாள் சுகந்தி.
“நான் என்ன நடமாடும் குமுதம், ஆனந்த விகடனா..ஒன்னும் பெருசா இல்ல. அட ஆமாம்….நரோடா பாடியா சம்பவத்தோட தீர்ப்பு பத்தின நியூஸ் படிச்சியா?”, என கேள்வி எழுப்பினாள் அனிதா.

“படிச்சேன் படிச்சேன்…அந்த பிஜேபி MLA க்கு 28 வருஷம் ஜெயில்…அதுதான? ரொம்ப details எல்லாம் படிக்கலனாலும், ஒரு பத்திரிக்கைல கேட்டிருந்தா மாதிரி…இந்த விஷயத்துக்கு அதீத முக்கியத்துவம் குடுக்கறது…கோத்ரா ரயில் எரிப்ப சப்ப மேட்டரா சித்தரிக்கற மாதிரி இருக்கு. 58 பேர் செத்திருக்காங்க…அதா அப்படியே மூடி மறைக்கறா மாதிரி இருக்கு”, என அலுத்துக்கொண்டாள் சுகந்தி.
“அது சரி தான் சுகி…58 பேர் செத்ததையோ, அதுக்கு பதிலா 1500 பேர் செத்ததையோ கொறைச்சு எடை போடல. கோத்ரா ரயில் எரிப்புக்கு பழிக்கு பழி மாதிரி குஜராத் கலவரம் நடந்ததுனே வச்சாலும், இவ்வளவு பெருசா அந்த கலவரம் உருவெடுக்கும் போது, அரசு என்ன பண்ணிக்கிட்டு இருந்துச்சு? கலவரம் நடக்கும் போது, இந்த MLA தெரு தெருவா போய், எல்லாம் சுமூகமா நடக்குதானு பார்வையிட்டாளாம்”, என வருத்தத்துடன் பதிலளித்தாள் அனிதா.
“படிக்காத கூட்டமா இருந்திருக்கும்…அது தான் எவன் சொன்னாலும் நம்பிகிட்டு, ஒருத்தன ஒருத்தன் வெட்டிகிட்டு செத்தானுங்க”, என ஒரு வெறுப்பு கலந்த குரலில் கடிந்தாள் சுகந்தி.

சற்றே வியப்புடன் சுகந்தியை பார்த்தவாறு, “காமெடி கீமடி பண்ணலியே…என்ன சுகி…படிப்பு இல்லாததுனால தான் இப்படி யோசிக்காம செயல் படறாங்களா…ஜோசியம், வாஸ்த்து, ராசி கல்ல எல்லாம் நம்பறவன்…அத ஆராய்ஞ்சு பீராயஞ்சு தான் follow பண்றானா…என்ன பேசற? இந்த MLA கூட ஒரு gynaecologist..படிச்சியா ? “, என விடையளித்தாள் அனிதா.

“அது வந்து…”, என சற்றே இழுத்தாள் சுகந்தி.
“நம்ம ஊரோட education systemக்கும் நாட்டு நடப்புக்கும் சம்பந்தமே கெடையாது. அப்படி இருக்கும் போது படிச்சவன் புத்திசாலித்தனமா முடிவெடுப்பான்…படிக்காதவன் திணறுவான்னு சொல்றதெல்லாம் humbug. இதுல ஆபத்தான விஷயம் என்னன்னா…அந்த கண்மூடித்தனமான நம்பிக்கைய, ‘பாரம்பரியம்’, ‘கலாச்சாரம்’னு நம்ம அடுத்த தலைமொறைக்கும் பரப்பறதுதான்”, என சற்றே கவலையுடன் தன் கருத்தை முன்வைத்தாள் அனிதா.

“நீ சொல்றது சரிதான் அனி…ஆனா நம்ம பாரம்பரியத்த நாம தான கொழந்தைங்களுக்கு சொல்லி குடுக்கணும்…இல்லேனா நம்மளோடவே செத்து போய்டாது?”, என குழப்பத்தில் வினவினாள் சுகந்தி.

ஒரு சிறு புன்னகையுடன், “பாரம்பரியம், கலாச்சாரம் எல்லாமே காலத்துக்கு தகுந்தா மாதிரி evolve ஆகணும் சுகி. electricity இல்லாத காலத்துல, விளக்கேத்தினாங்கனா ஒரு அர்த்தம் இருக்கு. இப்பவும் அந்த சடங்க கட்டிக்காக்கணும்னு சொல்றது முட்டாள்தனமா இருக்கு. எதுக்கு ஒரு காரியத்த செய்யறோம்னு தெரியாமலே அம்மா சொல்றாங்கன்னு செய்யற கொழந்தைய நினைச்சு பாரு.
உனக்கு நினைவிருக்கா தெரியல…நாம் 4th standardல இருந்தோம் நினைக்கறேன் ஸ்கூல்ல lunar eclipse பத்தி சொல்லி குடுத்தாங்க ஜெயந்தி மிஸ். வீட்டுக்கு வந்த உடனே, என் அம்மா, அன்னிக்கி சந்திர கிரகணம்னு சொன்னாங்க. “ஆமாம் ஆண்ட்டி”னு நீ வாய தொறந்த…அதுக்கு என் அம்மா, “உங்க அம்மா தேடிகிட்டு இருந்தாங்க சுகி…வீட்டுக்கு போய் குளிக்கனும்மா…தீட்டு போகணும்ல”னு சொன்னாங்க. கொடுக்கு மாதிரி என் பாட்டியும், பாம்பு நிலாவ முழுங்கிடுச்சு அது இதுனு அவங்க பங்குக்கு கதை விட்டாங்க.
அடுத்த நாள் நம்ம ரெண்டு பெரும் கொழப்பத்துல மண்டைய சொறிஞ்சது எனக்கு இன்னும் நினைவிருக்கு”, என குழந்தைப்பருவ நினைவுகளை மீட்டாள் அனிதா.

“அட…நீயும் இதெல்லாம் நினைவுல வச்சுறிக்கியா…அய்யோ…அன்னிக்கி வீட்ல அம்மா கிட்ட வாங்கின dose …இன்னிக்கி நினைச்சாலும்…”, என பயந்த மாதிரியான சைகையுடன் வியப்பொலி எழுப்பினாள் சுகந்தி.
“நேத்துகூட ‘Root of all evil?’னு ஒரு documentary பாத்தேன். ரெண்டாவது பார்ட்ல அந்த படம், பெற்றோரோட மத நம்பிக்கையானது ஒரு கொழந்தையோட அறிவு வளர்ச்சிக்கு எப்படி தடையா இருக்குனு பேசுது. அத பாக்கும் போது, நீ நம்ம ஸ்லோக கிளாஸ்ல ஒரு தடவை raise பண்ணின கேள்வி தான் நினைவுக்கு வந்தது. உனக்கு நினைவிருக்கா?”, என வினவினாள் அனிதா.

“கடவுள்னு ஒருத்தர் இருக்காருன்னு மனிஷனுக்கு எப்படி தெரிஞ்சுது?…அதுதான…கேள்வி மட்டும் இல்ல…அத கேட்ட உடனே ஸ்லோக மிஸ்க்கு வந்த கோவம், இப்படி எல்லாம் சாமிய பத்தி தப்பு தப்பா கேள்வி கேக்ககூடாதுன்னு மண்டைல கொட்டி உக்கார வச்சது….எல்லாமே நினைவிருக்கு”, என உட்கூரையை பார்த்தபடி தெளிவாக நினைவிலிருந்த நிகழ்வை வாரி இறைத்தாள் சுகந்தி.

ஒரு சிறிய புன்முறுவலுடன், “ஏன் அப்ப சொன்னத கேட்டுகிட்டு சும்மா இருந்தோம், ஏன் எதித்து எதுவும் கேள்வி கேக்கல”னு எல்லாம் ஆராயறதுல பயனில்ல. ஆனா அந்த documentary பாத்துட்டு…அப்படி ஒரு கொழப்ப நிலைக்கு நம்ம கொழந்தைங்கள தள்ளகூடாதுன்னு மட்டும் புரிஞ்சது.

“அம்மா…அம்மா…பாட்டி வீட்ல ஒரு astrology chart இருந்ததுல…அதுல earth தான் solar சிஸ்டத்தோட சென்டர்ல இருந்தது. ஆனா இன்னிக்கி science கிளாஸ்ல solar சிஸ்டம் பத்தி படிச்சோம். ‘Sun is at the centre’னு போட்டிருக்குமா புக்ல”, என தலையை சொரிந்தபடி வாழரைக்கு ஓடி வந்தான் ரமேஷ், சுகந்தியின் மகன். அனிதாவை சுகந்தி பார்க்க, காபி மேசை மேல் இருந்த வாரப்பத்திரிக்கையை புரட்ட ஆரம்பித்தாள் அனிதா.

———————————————————————————————————————————————————–
Richard Dawkins அவர்களின் ‘Root of all Evil? ஆவணப்படம் பார்க்கும் போது, ராஜ் தன் குழந்தைப்பருவத்தில் எழுப்பிய ‘How did man come to know of God’s existence ‘கேள்வி பற்றி பேசினான்.அன்று அவனுக்கு விடை கிடைக்கவில்லை. அதுவே இந்த சிறுகதைக்கு வித்திட்டது.

ஆவணப்படமும் அதன் எழுத்துப்படியும் இவை

படத்தில் மிகவும் மனம் கவர்ந்த வரிகள்..

//A child is genetically pre-programmed to accumulate knowledge from figures of authority//

//No wonder the Jesuit said, “Give me the child for his first seven years and I’ll give you the man”//

//The child brain will automatically believe what it’s told, even if what it’s told is nonsense. And then, when the child grows up, it will tend to pass on the same nonsense to its children. And so religion goes on, from generation to generation.//

//For many people, part of growing up is killing off the virus of Faith with a strong dose of rational thinking. But if an individual doesn’t succeed in shaking it off, his mind is stuck in a permanent state of infancy and there is a real danger that he will infect the next generation//