Posts Tagged ‘பெண்ணடிமை’

“இதெல்லாம் சுத்த பேத்தல்…போன வாரம் கூட, 5 பவுணுக்கு ஒரு சங்கிலி வாங்கிக்கொடுத்தேன். இன்னும் ரெண்டு வாரத்துல எங்க கல்யாண நாள். அதுக்கு சாமூத்ரிகா பட்டு பொடவை கேட்டிருக்கா. எனக்கு இந்த பெண்ணியவாதிகள் பேச்சுல அர்த்தம் இருக்கறா மாதிரி தெரியல”, என புலம்பித்தள்ளினான் அருண்.
“தாறுமாறான விவாதம் போல…அருண் உங்க முகம் அப்படி செவந்து போயிருக்கு”, என கண்ணடித்தபடி, விவாத ஜோதியில் ஐக்கியமானான் சதீஷ்.
“இல்லப்பா…நம்ம ஜேம்ஸ் இன்னிக்கி 2 hour permission …ஏதோ பெண்ணியவாதிகள் கூட்டத்துக்கு போயிட்டு வருவாராம்”, என அருணின் கோபத்திற்கு காரணத்தை உரைத்தான் ஆறுமுகம்.
“யப்பா…பெண் விடுதலையா…’ஆண்கள் தான் அவங்கள அடக்கி ஆளறாங்க’னு இந்த பெண்ணியவாதிகள் அடிக்கற கூத்து, தாங்க முடியலடா சாமி. நம்ம வீட்டுக்கு எல்லாம் வந்து பாக்கணும், அப்ப தெரியும். நாம வாங்கற ஒரு 500 ரூவா சட்டைக்கு, அவங்க ஒரு 5000 ரூவாய்க்கு பொடவை வாங்கறாங்க; எந்த ஊர்ல இது அடிமைத்தனம்னு தெரியலியே”, என தன் பங்குக்கு அலுத்துக்கொண்டான் சதீஷ்.
“நேத்து ஏதோ பேசிட்டு இருக்கும் போது, கொஞ்சம் கோவத்துல அடிச்சிட்டேன்…லைட்டா தான்ப்பா. அதுக்கு வீட்ல போட்ட கூச்சல பாக்கனுமே….எங்க அம்மா அப்பா கூட என்ன அடிச்சது இல்ல…அது இதுனு. சமாதானம் செஞ்சு படுக்க போகும் போது, மணி 12”, இது மீண்டும் அருண்.
ஜேம்ஸ் வருவதை பார்த்து அனைவரும் அமைதி ஆகினர்.
“என்ன பாஸ்…இதெல்லாம் உங்களுக்கே கொஞ்சம் ஓவரா தெரியல. நீங்க இது மாதிரி மீட்டிங் எல்லாம் போறது, எங்கள எல்லாம் கெட்டப் பசங்களா காட்டுதுல”, என மெதுவாய் தாக்குதலை துவங்கினான் அருண்.
“பார்றா…போன weekend நீங்க எல்லாரும் ‘நவீன சரஸ்வதி சபதம்’பாக்க போனீங்க..நான் வரல. நீங்க அந்த படத்த பாத்து என்ன கெட்டப் பையனா காட்டறீங்கனு சொன்னா…அது எவ்வளவு அபத்தமா இருக்கும். உங்களுக்கு பிடிச்சிருக்கு நீங்க பாக்கறீங்க. என்னதான் பேசறாங்கன்னு பாக்க ஆசையா இருந்துச்சு …நான் போனேன்”, என தன் தரப்பு வாதத்தை முன் வைத்தான் ஜேம்ஸ் .
“பாயிண்ட் சரி மாதிரி தான் இருக்கு…இருந்தாலும்”, என தலையை சொரிந்தான் அருண்.
“பெண் விடுதலை பத்தி பெண்ணியவாதிகள் ‘நீயா நானா’ல பேசி கேட்டிருக்கேன்…இப்போ அவங்க மீட்டிங் ஒன்னுத்துக்கு போக வாய்ப்பு கெடைச்சது…எதுக்கு விடனும்னு…ஆனா நெஜமாவே ரொம்ப புதுசா இருந்தது அருண். இதெல்லாம் தெரியாமலே இருந்துட்டோமேனு கூட தோணிச்சு”, என தனக்கு கிடைத்த அனுபவத்தை பகிர்ந்துக்கொண்டான் ஜேம்ஸ்.

“ஏதோ சொல்ல வரீங்கன்னு புரியுது…ஆனா வெளங்கலியே. பெண்ணியம் எல்லாம் பொம்பளைங்க சம்பந்தப்பட்ட விஷயம்ல. அதுக்கும் நமக்கும் என்ன சம்பந்தம்”, என அருண் கேள்வி எழுப்ப, கூட்டத்தில் இருந்த அனைவரும் கேள்வியை ஆமோதித்தனர்.
“இதே கேள்விய அந்த மீட்டிங்லயும் ஒருத்தர் எழுப்பினாரு. அதுக்கு மேடைல இருந்தவங்க ரொம்ப பொறுமையா ஒரு example வச்சு வெளக்கினாங்க. நம்ம கூட வேலை பாக்கறாரு ஒருத்தர். அவர எப்பவும் சுத்தி இருக்கறவங்க நக்கல் செய்யறதும், அவங்க வேலை எல்லாத்தையும் அவர் தலைல கட்றதுமா இருக்காங்க. கொஞ்சம் பயந்த சொபாவம் அவருக்கு…தன் பக்கம் நியாயம் இருந்தா கூட, குரல உயர்த்தி பேசமாட்டாரு. நாம சத்தமா பேசிட்டா நம்மள பத்தி ஆபீஸ்ல தப்பா நினைப்பாங்கன்னு அவரும் தட்டிக்கழிச்சுகிட்டே இருக்காரு. உங்களுக்கு அவர பத்தி நல்லா தெரியும்..அவர் மேனேஜர் உங்க friend. உங்களுக்கு ஒரு சான்ஸ் கெடைச்சா, உங்க friendகிட்ட அந்த விஷயத்த பத்தி பேசுவீங்களா மாட்டீங்களா? அவர் நாசமா போகணும்னு எண்ணம் இருந்தா, அது வேற விஷயம். so matter என்னனா…அந்த பயந்து பயந்து வாழற ஊழியர மாதிரி தான் பெண்களும், எல்லா பெண்களுமே அப்படி இல்லாட்டியும், பெரும்பாலும் அப்படிதான் இருக்காங்க. ஒரு பொண்ணுக்கு சின்ன வயசுல இருந்தே, ‘அடங்கி தான் போகணும்’, ‘புருஷன் மனசு நோகாம நடந்துக்கணும்’, ‘அடிக்கறாரா…டென்ஷன்ல அடிச்சிட்டாரு, பொறுத்துக்கணும்’, ‘அவர் இல்லனா உனக்கு வாழ்க்கை பூஜியம்தான்’னு வீட்ல இருக்கற பெரியவங்க அறிவுரை குடுத்தே வளக்கறாங்க. அவ அவ்வளவு மழுங்கடிக்கப்படும் போது , எந்த படிப்பும் அந்த மழுங்கடிப்ப சரிப்பண்ண முடியாது”, என ஒரு நீண்ட பதிலை வழங்கிய ஜேம்ஸ், சதீஷ் கொட்டாவி விடுவதை பார்த்து,
“செமையா மொக்கை போடறேன்ல..’இதெல்லாம் ஏன்டா நமக்கு தெரியாம போச்சு’னு தோணின பல விஷயங்கள்..அதுதான் பகிர்ந்துக்கனும்னு தோணிச்சு”, என தன் இருக்கை நோக்கி நடக்க எத்தனித்தான்.
“அதெல்லாம் ஒன்னும் இல்லீங்க, எனக்கும் இதெல்லாம் புதுசா இருக்கு. முன்னமே தெரிஞ்சிருந்தா நானும் வந்திருப்பேன்; நீங்க மேல சொல்லுங்க”, என ஜேம்சின் பையை வாங்கி மேசை மீது வைத்தான் அருண்.

ஒரு மெல்லிய சிரிப்புடன், “அம்மா அப்பா சொல்றது கேட்டுகிட்டு, அப்பறம் புருஷன் நிழல்ல இருக்கறதுதான் பெருமைன்னு சொல்லியே பொண்ண வளக்கறாங்க. என் wife கல்யாணத்துக்கு முன்னாடி sterlite corporationல chemical engineer; ஒரிசால வேலை பாத்தா. ரெண்டு வருஷம் ‘Employee of the year’ விருது வாங்கினா.
கல்யாணத்துக்கு முன்னால…அவள போன்ல புடிக்கறதே கஷ்டம்…வேலை மேல அவ்வளவு ஈர்ப்பு அவளுக்கு. ஆனா கல்யாணத்துக்கு அப்பறம், ‘ராமன் இருக்கும் இடம் தான் சீதைக்கு அயோத்தி’னு பெருசுங்க சொல்கேட்டு, வேலைய resign செஞ்சா. இங்க சென்னைல வீட்டு வேலைய பாத்துக்கிட்டு கொழந்தைகள கவனிச்சுக்கறா. நான் படிச்சவன் தான, ஆனா ஒன்னுமே பேசாம “அம்மா மனசு நோகாம நடந்துக்கோ”ன்னு, என் வேலைய பாத்துகிட்டு இருக்கேன். இங்க தான் ஆம்பளைங்களுக்கு பெண்ணியம் தேவை படுது”, என ஜேம்ஸ் முடிக்கும் முன்,
“இல்ல பாஸ்…வேலை பாக்கறதுல எல்லாம் விருப்பம் இருந்தா அவங்க ஏன் வீட்ல இருக்காங்க. அவங்களுக்கு சமைக்கறது, கொழந்தைங்கள பாத்துக்கறது, டிவில ரெண்டு சீரியல் பாத்து அழறது, beauty parlor போய் அழகு செஞ்சுக்கறது…இதெல்லாம் தான் பிடிச்சிருக்கு”, என ஆறுமுகம் முந்தி அடித்தான்.
“நீங்களே உங்க wife சொல்லி கேட்டீங்களா…?? சுத்தி இருக்கற பெண்கள பாத்துட்டு, இது தான் அவங்களுக்கு பிடிச்சிருக்கு போலன்னு நாம நினைக்கறோம். அவங்களும் நண்பர்கள், உறவினர் கூட்டத்துல இருக்கற லேடீஸ் எல்லாம் ‘இல்லத்தரசி’யா கொழந்தை வளர்ப்பு, கணவனுக்கு புடிச்ச சாப்பாடு சமைக்கறதுன்னு இருக்கறத பாத்துட்டு இதெல்லாம் முடிக்கவே ஒரு நாள் முழுக்க தேவை போலவே…இதுக்கு மேல வேலையா…நோ நோ னு அவங்களையே நம்ப வச்சுக்கறாங்க”, என ஜேம்ஸ் விடையளிக்க,
“ஆனா பாஸ்…சில லேடீஸ் வேலைக்கு முன்னபின்ன போயிருக்கவே மாட்டாங்க. அவங்கள force பண்ணி வேலைக்கு போன்னு எப்படி சொல்றது”, என யதார்த்தமாய் வினவினான் சதீஷ்.
“நீங்களே யோசிங்க…அவங்களுக்கு மட்டும் அது என்னங்க தனி சலுகை? அவங்க இன்ஜினியரிங் படிக்கறாங்க, நாமளும் படிக்கறோம், ஆனா கல்யாணத்துக்கு அப்பறம் நாம கட்டாயம் வேலைக்கு போகணும். அவங்க வீட்ல இருக்கணும்னு முடிவு செஞ்சா பரவாயில்லையா?
இன்னொன்னு…வெளில போய் வேலை செய்யும் போது, ஊர் நடப்பு பத்தி தெரிஞ்சுப்பாங்க. ஈஸியா முடிக்க வேண்டிய விஷயத்துக்கு எல்லாம் உங்கள நம்பி இருக்க மாட்டங்க. எல்லாத்துக்கும் மேல…வீட்ல ரெண்டு சம்பளம். ஒரு வீடோ, பசங்களுக்கு நல்ல ஸ்கூல்ல admissionஓ ஆசை பட்டீங்கனா, finance கொஞ்சம் இடிக்காது. அவங்க ஒவ்வொரு விஷயத்துக்கும் உங்களையே நம்பி இருக்கும் போது, வீட்ல எந்த பெரிய முடிவுலயும் அவங்க பங்கு இருக்காது. ஆரம்பத்துல இருந்து நீங்க தான் மண்டைய போட்டு பிச்சுக்கணும். நம்ம ஆபீஸ்லியே பாக்கறோம்….நாம வெளிப்படையா பாராட்டலனாலும், சாரதா, கீதா…அவங்க சாதுரியம் எவ்வளவு தடவை நமக்கு ஹெல்ப் பண்ணி இருக்கு. ஆம்பளைங்க தான் புத்திசாலிங்க…பொண்ணுங்க எல்லாம் குருட்டாம்போக்குல மனப்பாடம் செஞ்சு பரிட்ச்சைல வாந்தி எடுப்பாங்கனு ஒரு கேவலமான கருத்துனால, அவங்கள ஒரு பொருட்டா நாம மதிச்சு எதுவும் கேக்கறதில்ல.
அவங்களும் ‘கேட்டா பாத்துக்கலாம்’னு சும்மா இருக்கறாங்க”, என கூறியபடியே அருண் பக்கம் பார்வையை திருப்பிய ஜேம்ஸ்,
“அருண் என்ன ஆச்சு…ஏன் திடீர்னு upset ஆய்ட்டீங்க”, என கேட்டான்.
“கொஞ்சம் guiltyயாத்தான் இருக்கு பாஸ்…ஏதாவது பிரச்சனைல கொழம்பிட்டு இருப்பேன்…அவ கிட்ட ஷேர் பண்ணி அவ கருத்த கேக்கனும்னு தோணினா கூட, “அது எப்படி ஒரு பொட்டச்சிகிட்ட அட்வைஸ் கேக்கறதா”னு தட்டி கழிச்சிருக்கேன்”, என அருண் முடிப்பதற்குள்,
“நான் இன்னும் மோசம் பாஸ்…அவ கொழந்தைங்க ஸ்கூல் projectsல ஹெல்ப் பண்ணும் போதெல்லாம், அவ ideas செம அசத்தலா இருக்கும்..’நமக்கு அது தோணவே இல்லியே’னு நினைப்பேன்…பாராட்டனும்னு தோணும்; ஆனா ரொம்ப கஷ்டப்பட்டு உள்ளையே வச்சுப்பேன்”, என ஆறுமுகம்.
“இதுல எல்லாம் ஒரு ஆறுதல் என்னனா…நம்ம யாரும் பொண்ணுங்க மேல ஒரு வெறுப்புல இத பண்ணல. வழி வழியா இப்படி தான் வளக்கப் படறோம். ஒரு வேளை நம்ம அப்பாக்கோ தாத்தாக்கோ இந்த மாதிரி ஒரு புரிதல் கெடைச்சிருந்தா…நாம இப்ப இந்த விஷயத்த பத்தி பேசிட்டு இருக்கவே மாட்டோம். இப்ப இந்த விவரம் புரிஞ்சதுக்கு அப்பறம், நம்ம கொழந்தைங்கள இப்படி வளக்க மாட்டோம்; ‘படுக்கையறைல போகப் பொருள், சமையலறைல சமையல்காரி தான பொண்ணு”னு ஒரு கீழ்த்தனமான எண்ணம் அவங்களுக்கு இருக்காது”, என ஒரு நிம்மதி பெருமூச்சுடன் முடித்தான் ஜேம்ஸ்.

ஒன்றுமே பேசாமல் உரையாடலை மட்டும் கேட்டுக்கொண்டிருந்த தினகர், “எல்லாம் சரிதான் பாஸ்..ஆனா கொஞ்சம் முக்கியத்துவம் குடுக்கறத வச்சு, ஆட்டம் போட ஆரம்பிச்சுட்டாங்கனா என்ன பண்றது…அதுவேற, “சரி தீனா, இன்னிக்கி நீ கொஞ்சம் சமையல கவனி”னு சொல்லிட்டா…”, என வினவ,
“அட ஆமாம்ல..”, என சதீஷும், ஆறுமுகமும்.
“நீங்க இருங்க ஜேம்ஸ் …இதுக்கு நான் பதில் தரேன். கிட்டத்தட்ட 25 வருஷமா யாருக்காவது அடங்கியே இருந்திருக்காங்க…அந்த புதுசா கெடைச்ச விடுதலைய கொஞ்சம் அனுபவிச்சாத்தான் என்ன. அப்பறம்…சமையல் செய்யறதுல என்ன பாஸ் கேவலம்..இந்த கிச்சன் சூப்பர் ஸ்டார் நிகழ்ச்சி பாக்க ஆரம்பிச்சதுல இருந்து, எனக்கும் கிச்சன்ல அசத்தனும்னு ஆசை வந்திருக்கு. வீட்ல சொன்னதில்ல…ஆனா இப்ப ‘எனக்குள் இருக்கும் நளனை வெளிக்கொணரும் சமயம் வந்துவிட்டது”, என நிமிர்ந்த தலையுடன் பெருமையாய் விடையளித்தான் அருண்.
“இன்னொன்னு…நீங்க இவ்வளவு மாறும் போது, அவங்களும் அத நிச்சயம் பாராட்டுவாங்க. உங்க ரெண்டு பேர் நடுவுல இருக்கற சமூகம் விதித்த தடை ஒடைஞ்சதுக்கு அப்பறம்…கலந்துரையாடல்ஸ் ஈஸியா நடக்கும்”, மீண்டும் அருண்.
‘salute’ அடிக்கும் தோரணையில் அருணை பார்த்த ஜேம்ஸ், “பொண்ணுங்க மாதிரியே நாமளும் ஒரு 25 வருஷம் இந்த ஈகோவ கட்டிகிட்டே வளந்துட்டதுனால…ஆரம்பத்துல கொஞ்சம் கடியாத்தான் இருக்கும். சொல்லும் போதே எனக்கு வயித்த பொறட்டுது”, என சற்றே பயந்த கண்களுடன் செல்ல எச்சரிக்கை விடுத்தான் ஜேம்ஸ்.
“நான் கெளம்பறேன் பாஸ்”, என நழுவ எத்தனித்தான் ஆறுமுகம்.
“போன் தான நோண்டிகிட்டு இருந்தீங்க…யாருக்கு இவ்வளவு அவசரமா…”, என ‘கலாய்க்க’ ஆரம்பித்தான் சதீஷ்.
“என்ன தப்பு பாஸ்…wifeக்கு call பண்ணனும்னு உங்க எல்லாருக்கும் தோணிச்சு. நான் செயல்ல எறங்கிட்டேன்”, என ஒரு கோபம் கலந்த குரலில் விடையளித்தான் ஆறுமுகம்.
“யப்பா…பையனுக்கு மூக்கு மேல கோவம் வருது. சாரி பாஸ்..நானும் ஏதாவது surprise குடுக்கனும்னு முடிவு பண்ணிட்டேன். ஆனா என்னனு தான் தெரியல. நகை, சினிமா டிக்கெட் இல்லாம வேற ஏதாவது புதுசா யோசிக்கணும்”, என யோசிக்கும் முகபாவனையுடன், குழுவில் இருந்து விலகினான் சதீஷ்.
“ரொம்ப நன்றிங்க ஜேம்ஸ். எதெல்லாம் மாத்திக்க போறேன், எத மொதல மாத்திக்க போறேன்…எதுவும் தெரியல; ஆனா ஏதோ ஒரு புத்துணர்ச்சி! உங்களுக்கு குடுத்திருக்கற அந்த code testing …இனி என் பொறுப்பு”, என ஜேம்சை தட்டிக்கொடுத்தான் அருண்.
“உங்க திறந்த மனசு தான் முக்கியமான காரணம் அருண். ’25 வருஷமா நமக்கு தெரியாததையா சொல்லிட போறான்’னு நீங்க இந்த பேச்சு வார்த்தைய நிறுத்தி இருந்தா, எப்பவோ இந்த கூட்டம் கலைஞ்சிருக்கும். அப்பறம் coding எல்லாம் வேணாம்…இன்னிக்கி வேலை செய்யற mood இல்ல. நாயர் கடைல ஒரு டி, மசால் வடை சாப்பிட்டா சூப்பரா இருக்கும்; ஒரு 10 நிமிஷத்துல lift பக்கம் மீட் பண்றேன்”, என ‘thumbs up’ செய்கை செய்தபடி, தன் இருக்கைக்கு நடந்தான் ஜேம்ஸ், முகத்தில் ஒரு காதல் கலந்த சிரிப்புடன், மனைவிக்கு அலைபேசியில் ஒரு குறுந்தகவல் type செய்தபடி.

சமீபத்தில் நீயா நானாவில் இடம் பெற்ற பெண்ணியம் தொடர்பான விவாதத்தில், வெகுவாக அனைவர் மனதிலும் இடம் பிடித்தவர், “கணவனே கண் கண்ட தெய்வம்” என்ற விதிமுறையை தன் மகிழ்ச்சிக்கு காரணமாய் நினைத்த ஒரு பெண் (பெண்ணியவாதிகள் அல்லாத அணியில் இருந்த பெரும்பாலானோர் அவ்வாரே நினைத்திருப்பர்)

அந்த பெண்ணின் வெகுளித்தனமான பேச்சும், தன் கணவன் மீது வைத்திருந்த காதலையும் அனைவரும் கண்டு மகிழ்ந்திருப்பர். ஒரு இடத்தில், கணவன் தன் அலுவலகம் சம்பந்தப்பட்ட வேலையை நள்ளிரவு வரை செய்து கொண்டிருந்த போது , அந்த பெண்ணும் அவருடன் அமர்ந்திருந்ததாக கூறி மகிழ்ந்தாள். “உன் வேலைக்கு சம்பந்தமே இல்லாத ஒருத்தவங்க…நீ உக்காந்திருக்கனு ஒரே காரணத்துக்காக…தூங்காம கண் முழிச்சுகிட்டு இருக்காங்க…அது ஒனக்கு பெருமையாடா?”, என கேட்க தோன்றிய போதும், “அவர் பாவம்…கண் முழிச்சுகிட்டு இருக்காரு…நான் மட்டும் கொறட்டை விட்டு தூங்கினா நல்லாவா இருக்கும்”, என சட்டென பதிலளிக்க இருக்கும் பெண்ணிற்கு, இக்கேள்விகள், கணவனை ‘இழிவு’ படுத்தும் பெண்ணிய பேத்தல்.

எதிர் அணியில் இருந்த பல பெண்ணியவாதிகள் பேசியவை, “என்னம்மா…இது கூட தெரியாம இருக்க”, “உன் தலைல society நல்லா மொளகாய் அறைக்குது”, மாதிரியான தோரணையில் இருந்த போது, ஓவியா அவர்களின் வார்த்தைகள், எதிர் அணியில் உள்ள பெண் யோசிக்க வேண்டும் என்ற ஒரு ஆதங்கத்தில் வெளிவந்ததாகவே எனக்கு தோன்றியது.
கணவனை கொண்டாடிய பெண்ணை, கோபி உட்பட அனைவரும் கைதட்டி புகழ்ந்த போது ,ஓவியாவின் ஒரு வாக்கியம், சாட்டையடி
“கணவன் மனசு நோகாம நடந்துகறீங்க சரி…அப்படியே அவர் அடிக்கறதையும் தாங்கிகிட்டு இருந்தா…உங்க பொண்ணும் அதுல ஒன்னும் தப்பில்லைன்னு தான் நினைப்பா”.
அந்த பெண் கூறியவை அனைத்தையும் “சூப்பர்ங்க …மனசுல பட்டத பேசறாங்க; சந்தோஷமா தான் இருக்காங்க”, என கூறியவாறு புகழ்ந்து தள்ளிய கோபிநாத், ஓவியா அவர்களின் இவ்வாக்கியத்திற்க்கு தேவையான முக்கியத்துவத்தை கொடுக்காதது வருத்தமே.
“புருஷன் தான..”, “பாவம் என்ன tension ஓ”,என கணவன் செய்யும்’சரியற்ற’செயல்கள் அனைத்தையும் பொருத்துக்கொள்ளும் பெண்கள், ஒரு நிமிடம், இந்த ஒரு சூழ்நிலையை யோசிக்க வேண்டும்.

homemaker எனவும் வீட்டின் மகாலட்சுமி எனவும் புகழப்படுகிறீர்கள். ஒரு நாள் பிள்ளைகளின் பிடிவாதம் பொருக்க முடியாமல் போகிறது. வீட்டிற்கு வரும் கணவன், ஏதோ சாதாரணமான கோரிக்கையை முன் வைக்கும் போது, உங்களுக்கு எரிச்சல் அதிகமாகி, கணவனை அறைந்து விடுகிறீர்கள். “வீட்ல இருக்கற டென்ஷன் ல அடிச்சிட்டா”, என உங்கள் கணவர் பொருத்துக் கொள்ளப் போகிறாரா?

‘Tension’இல் என்றாவது உங்கள் கணவர் அவர் மேலதிகாரியையோ, அவர் கூட வேலை செய்பவர்களையோ அடித்துள்ளாரா? சக மனிதனை அடிப்பது என்பதே ஒரு கேவலமான செயல் எனில், வீட்டிற்கு வெளியில் ஏற்படும் டென்ஷன் அனைத்தும், வீட்டிலிருக்கும் மனைவியை அடித்தால் சரியாகும் என நினைக்கும் ஒரு ஆண் மகன் கோழை! தன் பிரச்சனைகளை பிறருக்கு தீங்கு இழைத்தே தீர்த்துக்கொள்ள நினைப்பவன் அறிவிலி.

‘தொட்டு தாலிகட்டின பொண்டாட்டிய அடிக்கறதுல தப்பொன்னும் இல்லையே’ என நினைக்கும் போது, அவன் அந்த பெண்ணை ஒரு சக மனிஷியாகக் கூட மதிக்கவில்லை என்பது தெளிவு பெறுகிறது. அதை தட்டிக்கேட்காமல் ‘சுமதாங்கியா’ பொருத்துக்கொள்ளப் போகிறவர்கள், உங்கள் செல்ல மகளுக்கு நல்ல வாழ்க்கை பாடம் தான் சொல்லித் தருகிறீர்கள்.

ஓவியாவின் வார்த்தைகளை கேட்ட பொழுது, நினைவிற்கு வந்தது 1991இல் தொலைகாட்சியில் ஒளிபரப்பான ‘பெண்’ தொடரும், அதில் இடம் பெற்ற, ‘ராஜி மாதிரி பொண்ணு’ கதையும் தான். சமீபத்தில் You tube வழியாக அதை பார்க்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. அதை இங்கு பகிர்ந்துக்கொள்கிறேன்…

sofa அருகே தரையில் அமர்ந்தபடி, சிவந்த கண்களுடன் அழுது கொண்டிருந்தாள் லலிதா. அம்மா எதற்கு அழுகிறாள் புரியாது, மௌனமாய் லலிதா மடியில், பொம்மையை அழுத்தி பிடித்தபடி படுத்திருந்தாள் கமலி, வீட்டின் செல்ல மகள்.

“Drama queen டீ .நீ.light ஆ அடிச்சதுக்கு, என்ன சீன் போடறாடா சாமி. அழுது முடிச்சதுக்கு அப்பறம்…பூரி கெழங்கு செய்ய மறக்காத… familyயோட முரளி evening வரான். கமலி செல்லம்… அப்பா போயிட்டு வரேன்…see you டா”, என கார் சாவிகளை எடுத்தபடி நுழைவாயில் நோக்கி நடந்தான் கருணாகரன்.

“வலிக்குதா மா…”, என பயந்த கண்களுடன், அம்மாவிடம் வினவினாள் கமலி.
” இல்ல டி செல்லம்…நீ horlicks குடிச்சியா”, என கண்களை துடைத்த படி, கமலியை கட்டி அணைத்துக் கொண்டாள் லலிதா.

“அம்மா…பாட்டி”, என லலிதாவிடமிருந்து தன்னை விடுவித்துக்கொண்டு, வாசலில் வந்திருந்த லலிதாவின் தாயை நோக்கி ஓடினாள் கமலி.
“இங்க ப்ளௌஸ் தைக்க குடுக்க வந்தேன்…அதுதான்”, என சொல்லிக்கொண்டே லலிதாவின் கண்களைப் பார்த்த மகேஸ்வரி,
“என்னடி…கண்ணெல்லாம் செவந்திருக்கு…அழுதியா”, என வாழறைக்கு விரைந்தாள் மகேஸ்வரி.

அம்மா கேட்ட உடன், கண்ணீர் அருவி போல ததும்ப, மகேஸ்வரியை கட்டிப்பிடித்துக்கொண்டு,
“இன்னிக்கி திரும்பவும் அடிச்சாரு மா…ரொம்ப சின்ன விஷயம். அவர் friends வராங்களாம்…தடபுடலா சமைக்கனுமாம். இன்னிக்கி சினிமாக்கு போகலாமுன்னு ரெண்டு நாள் முன்னாடியே பேசிட்டோம், அத கேட்டேன். அதுக்கு அப்படி கோவப் படறாரு மா…”எனக்கு friendsஅ விட படம் ஒன்னும் முக்கியமில்ல”, னு சொன்னாரு. “இன்னிக்கி சினிமாக்கு போகலாம்…அவங்க weekend வரலாம்ல”,னு கேட்டதுக்கு, சுளீர்னு அடிச்சுட்டாரு மா. “ஒன்ன யாரோ ஐடியா கேட்டா மாதிரி ஆஜராகர…மூடிகிட்டு இரு. அட நேத்து நீயா நானா பாத்ததோட effect…பெண்ணியம், வெங்காயம் எல்லாம் பேசறதுக்கு சூப்பர் ஆ இருக்கும். ரியல் life க்கு எல்லாம் சரிபட்டு வராது”னு ஒரே காட்டு கத்தல்”, என முழு கதையையும் அச்சு பிசகாமல் அம்மாவிற்கு எடுத்துரைத்தாள் லலிதா.

“வேணாம் டி…அழாத டி. புருஷன் தான அடிச்சாரு. அவருக்கு ஆபீஸ்ல என்ன tension ஒ..சாயங்காலமே வந்து sorry கேப்பாரு பாரு. evening dinner க்கு ஏதாவது ஹெல்ப் வேணுமா..?”, என லலிதாவிற்கு ஆறுதல் கூறிவிட்டு,
“கமலி குட்டி…பாட்டி என்ன வாங்கிட்டு வந்திருக்கேன் பாரு”, என பையில் இருந்த பிஸ்கெட்டை வெளியில் எடுத்தாள். கமலி அதனை கையில் வாங்கிக்கொள்ள, சமையலறைக்குள் நுழைந்தாள் மகேஸ்வரி.

ஏதோ யோசித்தபடி, கையில் இருந்ததை மேசை மீது வைத்து விட்டு, லலிதாவை நோக்கி ஓடினாள் கமலி.
“பாட்டி என்னமா சொல்லறாங்க..யாராவது அடிச்சா ஏன் அடிக்கறாங்கன்னு கேக்க சொன்னல…பாட்டி பரவாயில்லைன்னு சொல்றாங்க. எனக்கு marriage அப்பறம்…husband அடிச்சா நீ கேக்க மாட்டியா?”, என மழலை கலந்த குரலில் ஒரு பதட்டத்துடன் வினவினாள்.

என்ன விடையளிப்பது என அறியாது, கமலியின் கன்னத்தை கிள்ளியபடி, “அந்த உருளை வெந்துடுச்சுனா …அடுப்ப அனைச்சுடுமா”, என கூறிக்கொண்டே சமையலறை நோக்கி விரைந்தாள் லலிதா, கமலியின் வார்த்தை கனத்தை தாங்க இயலாது.

அடுத்த முறை, “என்னடி …உன் பொண்ணு பரட்டை தலையோட அங்க பசங்க கூட விளையாடிகிட்டு இருக்கா. விளக்கு வைக்கற நேரம், நல்லா ரெட்டை ஜடை பின்னி போட்டு, பூ வச்சு அழகு பாப்பியா…”, என அடுத்த வீட்டு ‘நலன் விரும்பி அறிவுரை வழங்கினால்,
“ஜடை பின்னி பூவச்சு வீட்டுல மொடங்கி கெடக்கனும்னா, ஒரு பொம்மைய வாங்கி இருப்பனே ஆன்ட்டி. கொழந்தை எல்லாம் எதுக்கு. அவளுக்கும் பெருசா அது பிடிக்கல…என் ஆசை, ஊர் ஆசைக்காக எல்லாம் அந்த கொழந்தைய படுத்த விரும்பல”, என யதார்த்தமாய் விடையளியுங்கள்.

அடுத்த முறை, “இத பாருமா….பொண்ணு பெரியவளாயிட்டா, கொஞ்சம் வெக்கம், அடக்கத்த எல்லாம் சொல்லி குடு. தாந்தோனியா திரிஞ்சுகிட்டு இருந்தா…கல்யாணம் பண்ணி வைக்கறது குதிரை கொம்பாயிடும்…தெரிஞ்சுக்க”, என பக்கத்து வீட்டு மூதாட்டி காதில் ஓதினால்,
“என்ன பாட்டி….பல்லு மொளைக்கற மாரி …இதுவும் அவ ஒடம்புல நடந்திருக்கற புது விஷயம். “அது நடந்தாச்சு….இனி இப்படி இருக்கணும், அப்படி இருக்கணும்”னு சொல்லி அவள கொழப்ப விரும்பல”, என சாதரணமாய் பதிலளியுங்கள்.

அடுத்த முறை, “என்ன சார், இத்தனை மார்க் வாங்கி இருக்கு பொண்ணு…ஒரு Arts collegeல போய் சேத்து விட்டிருக்கீங்க “, என ஏளனமாய் வேலையில் நண்பர் ஒருவர் குரல் எழுப்பினால்,
“சார்…அவ future, அவளுக்கு என்ன படிக்கணும்னு தோணுதோ படிக்கட்டும்; மார்க் எடுத்திருக்கானு..இன்ஜினியரிங் படி னு compel பண்ண எங்களுக்கு விருப்பம் இல்ல. அவளே விரும்பி செலக்ட் பண்ணும் போது , விரும்பி படிப்பா பாருங்க”, என புன்னகை ததும்ப விடையளியுங்கள்..

அடுத்த முறை, “அடக்கம்னா கிலோ எவ்வளவு வெலைனு கேப்பா போல உன் பொண்ணு…சரியான ராங்கினு நினைக்க போறாங்க. பொண்ணு கேட்டு ஒருத்தன்கூட தலை வச்சு படுக்க மாட்டான், என ஒரு ‘பெருசு’ வீராவேசமாக சபித்தால்,
“எங்க பொண்ண இப்படித்தான் வளத்திருக்கோம். அவளுக்கும் இப்படி இருக்கத்தான் பிடிச்சிருக்கு; அப்ப…அது மாதிரியான பொண்ண விரும்பறவன் தான அவளுக்கு suit ஆகும். அத விட்டுட்டு…”உன்னை மாத்திக்கோ மா…அப்ப தான் உனக்கு கல்யாணம் ஆகும்”னு எல்லாம் சொல்லிக்கிட்டு இருக்கறது…வீண் பேச்சா தோணுது. அப்படியே அவள பிடிச்சு போய் ஒருத்தன் வந்தா கூட…அவளுக்கு புடிச்சிருக்கான்னு பாக்கறது தான மொறை “, என எளிமையாக விளக்குங்கள்.

அடுத்த முறை, “பையன் வேற ஜாதி போல…நேத்து shopping mallல பாத்தேன்…ஊர் என்ன பேசும் சசி”, என வருத்தத்துடன் ஊர்வம்பு பேச உம் தோழி எத்தனிக்கையில்,
“புரியல கவி…அவளுக்கு புடிச்சிருக்கு. அதுதான முக்கியம். ஒரு responsible parentஆ, 24 வருஷம் அவ கூட இருந்ததுனால, அவளுக்கு ஏத்தவனா னு வேணும்னா பாக்கலாம். அதுல கூட என் judgement எவ்வளவு சரியா இருக்கும்னு தெரியல. Above all she is an Adult. இவ்வளவு வருஷம் கெடைச்ச school education, உலக அறிவ வச்சு முடிவு எடுக்க வேண்டியது அவ பொறுப்பு. ‘அனுபவசாலிங்க’ னு சொல்லிக்கிட்டு, எங்க ஆசைய அவ மேல திணிக்க விரும்பல கவி”, என சட்டென விடையளியுங்கள்.

அடுத்த முறை, “ஒரு நாள் கெழமை அதுவுமா..ரெண்டு நகை நட்டு போட்டு, பொடவை தாவணி ஏதாவது கட்டிக்க கூடாது. ‘என்ன வளத்திருக்கா ஆத்தாகாரி ‘ னு ஒன்னைதான் பேசுவாங்க”, என உங்கள் நாத்தனார் தூற்றினால்,
“பொடவை, நகை எல்லாம் போட்டுக்கறது பாத்துட்டு, “சரி நம்ம வீட்டுக்கு ஏத்த பொண்ணு”, “நல்ல அடங்கி ஒடுங்கி இருப்பா”,னு முடிவு பண்ணுவாங்க வைங்க…அது மாதிரி ஒரு வேஷம் என் பொண்ணுக்கு தேவையே இல்லங்க. வீட்டு நெலமைய புரிஞ்சிகிட்டு தனக்கு புடிச்ச சுதந்திரமான வாழ்க்கைய வாழறா…கல்யாணம் ஆனதுக்கு அப்பறமும் அதுதான் continue ஆகணும்னு நாங்க விரும்பறோம்”, என பட்டென பதிலளியுங்கள்.

அடுத்த முறை, “என்ன பாஸ்…ஊர் கெட்டு போயிருக்கு…பொண்ண public transportல எல்லாம் போக சொல்லாதீங்க. ஒன்னு கெடக்க ஒன்னு ஆச்சுனா”, என நல்லெண்ணத்தில் அடுத்த வீட்டு uncle அட்வைஸ் வழங்கினால்,
“என்ன சொல்றீங்க சார்….பஸ் ல மட்டும் தான் இந்த கொடுமை எல்லாம் நடக்குதா…நாளைக்கே அவ பைக்ல போறான்னு வைங்க..ஒரு அசம்பாவிதமும் நடக்காதுன்னு என்ன நிச்சயம்? பொண்ண தைரியமா வளத்திருக்கோம். ஏதாவது பிரச்சனை வந்தா பயந்து நிக்க மாட்டா…ஊர கூட்டி கூச்சல் போடுவா அப்படியே பிரச்சனை பெருசா போனா கூட….போலீஸ் கிட்ட போறதுக்கோ, கோர்ட்க்கு போறதுக்கோ பயப்பட மாட்டா”, என ‘straight forward’ஆக பதிலளியுங்கள்.

டெல்லி சம்பவம் முடிந்து இரண்டு மாதங்கள் ஆக உள்ளது. குற்றவாளிகளுக்கு தூக்கு, ஆயுள் தண்டனை, இரவு வேளையில் பெண்களுக்கு கூடுதல் பாதுகாப்பு போன்ற பல கோரிக்கைகள் முன் வைக்கபட்டாலும், ‘root cause’ எனப்படும் ‘அடிப்படை காரணத்தை தீர்க்காமல், அரசு முன் வைக்கும் எந்த தீர்வும், ஒரு நிரந்தர தீர்வாகப் போவதில்லை.
‘பொத்தி பொத்தி வளர்ப்பது’, ‘அடக்க ஒடுக்கமாய் வளர்ப்பது’ போன்ற பழைய பஞ்சாங்கத்தின் படி பெண்களை வளர்க்கும் போது, வெளி உலகில் தலை நிமிர்ந்து நடக்கும் அந்த துணிச்சல் முடங்கியே கிடக்கிறது. வேலை இடத்திலோ, அல்லது பொது இடங்களிலோ பிரச்னையை எதிர்கொள்ள துணிவில்லாமல், சூழ்நிலை கைதியாக மாறுகின்றனர். சிறு வயதிலிருந்தே, சுயமாய் யோசிக்கும் திறனையும், தவறென தோன்றும் செயல்களை தட்டி கேட்கவும் அவளுக்கு சொல்லித் தரும் போது , முதிர் பருவத்தில் (adulthood), தனக்கு சரி என படும் முடிவுகளை எடுப்பாள். அதற்கு பதில், ‘சமூகம் விடுத்த ‘நல்வழியில்’ அவளை வளர்ப்போம்…நல்ல தாய், தந்தை என பட்டம் வாங்குவோம்’, என உம் சுயநலத்திற்கு உங்கள் மகள் அடிமையாகும் போது , சமூகத்தில் தடி எடுத்தவன் அனைவரும் தண்டல்காரனாவான்…உம் மகளின் அடிமை நிலை வீட்டிற்கு வெளியும் தொடரும்.

நகைச்சுவை காட்சிகள் போன்றே, தமிழ் படங்களுக்கு ‘மெருகேற்றும்’ இன்னொரு அம்சம்…படங்களில் இடம்பெறும் பாடல்கள். தமிழ் திரைப்பட பாடல்களின் பெரிய விசிறி ஆன போதிலும், சில பல பாடல்கள் கேட்கும்போது, தமிழ் மொழி தெரியாமல் இருந்திருக்கலாம் என்ற எண்ணம் தோன்றும். அப்படி இருக்குமெனில் பாடல் வரிகளிலுள்ள நெருடல்கள் புரிந்திருக்காது; பாடல் இசையை மட்டும் ரசித்திருப்பேன்.

அது சாத்தியமில்லாத காரணத்தினால், இந்த பதிவு எழுத தூண்டப்பட்டேன்.
ஆணாதிக்கத்திற்கு சற்றும் பங்கம் விளைவிக்காத வண்ணம், திரைப்படங்கள் உருவாக்கப்படும்போது , திரைப்பாடல்கள் விதிவிலக்காக இருப்பது மட்டும் நியாயமில்லையே.

ஒரு ஆண்மகனின் ‘பெருமையை’யும், அவன் பூமியில் பிறந்து நிகழ்த்திய ‘சாதனையை’யும் போற்றும் பாடல்கள் எண்ணிலடங்காதவை. மிச்சம் மீதி உள்ளவையும், அவனுக்கு துணையாய் (மட்டும்) இருக்கும் பெண்ணானவள், கட்டிக்காக்க வேண்டிய கலாச்சாரத்தை சுட்டிக்காட்டுபவை.

பெண்ணாகப் பிறந்தவள், சமூகம் விதித்துள்ள நியதிகளுக்கு ஏற்பவே உடை அணிவதும், பொது இடங்களில் நடமாடுவதும் அமைய வேண்டும். மீறும் தருணங்களில், ‘சமூக சீரழிவினை’ தடுத்து நிறுத்த எழுவான் ஒரு ஆண்மகன்!

இந்நியதியினை பறைசாற்றுபவை, ‘வண்டிசோலை சின்னராசு’ படப் பாடல்கள்,

//கற்பு என்பது பிற்போக்கு இல்ல…கவசம் என்றே தெரிஞ்சிக்கணும்
காற்றில் மிதக்கும் கார்குழல் பின்னி, கனக பூக்கள் அணிஞ்சிக்கணும்
பழமை வேறு பழசு வேறு வேறுபாட்ட அறிஞ்சிக்கணும்
புரட்சி எங்கே, மலர்ச்சி எங்கே, புரிஞ்சி நீயும் நடந்துக்கணும்”

இதே கருத்தை கொண்டாடும் வரிகள், ‘சீதனம்’ படத்திலிருந்து…

//வந்தாளப்பா வந்தாளப்பா வந்து ஜன்னலுல நின்னாளப்பா
சொன்னாளப்பா சொன்னாளப்பா சொக்குபொடி போட்ட கண்ணாலப்பா
ஊருமெச்சுற குணம் மட்டும்தான் சொத்து சுகமுனு சொன்னாளப்பா//

‘ஒரு குடும்ப விளக்கின்’ கடமைகளை புட்டு புட்டு வைக்கும் வரிகள், எல்லாமே என் ராசாதான் படத்திலிருந்து…

//வீட்டை நல்ல ஒரு கோவிலென
வஞ்சி மகள் ஆக்கி வைத்தாள்
கோவில் மணி தீபம் என்று
பிள்ளை ஒன்று ஈன்றெடுத்தாள்//

அனால் இங்கு ஒரு சின்ன சிக்கல். இப்படித்தான் என் வீட்டுக்கு வரும் குடும்ப விளக்கு இருக்க வேண்டும் என ஆண்மகன் முடிவெடுத்தாலும், பெண்ணானவள் வெகு விரைவில் வளைந்து கொடுக்க மாட்டாளல்லவா …அவளின் கட்டளை விதிகள் பின்வருமாறு

//கழுத்துல ஏறனும் தாலி
அடுத்தது அணைக்கிற ஜோலி
அத நெனக்கையில் நாக்குல தேன் ஊறுதே//

//give me my தாலி …my life ஏ jolly jolly //

//காத்திருப்பேன் காத்திருப்பேன்
உன் கையால மூணு முடிச்சு
கட்டிக்கொள்ள காத்திருப்பேன்//

“நான் உனக்கு தான் சொந்தம்..ஆனா என்ன அடைய ஒரு மூக்கணாங்கயிறு…sorry ஒரு தாலி கயிறு போடணும்”, என கதையின் நாயகிகள் பாடுவது பெண்ணடிமைத்தனத்தை திரும்ப திரும்ப பறைசாற்றும் மனப்பாங்கு

இவ்வரிகளை நினைவு கூறும் போது, ‘மௌன ராகம்’ திரைப்படத்தில், ரேவதி கூறும் ஒரு வசனம் தான் நினைவுக்கு வருகிறது (22:30-23:30)

திருமணம் முடிந்தவுடன் அடுத்தென்ன, அந்த பெண்ணானவள் ‘முழுமையடைய’ ஒரு தாயாக வேண்டும்
கதையின் நாயகன், எனக்கொரு சிங்கக்குட்டி வேண்டும் என முன்மொழிய, ஒன்றென்ன… பத்து குழந்தை பெற்றுப் போடுவேன் என அவனின் நாயகி வழி மொழிகிறாள்.

அவன் – “கட்டிலிடும் சூட்டோடு தொட்டில் கட்டு அன்னமே
முல்லைக்கொடி தரும் அந்த பிள்ளைக்கனி வேண்டுமே”
அவள் – “ஆரீராரோ நீ பாட ஆசை உண்டு மானே
ஆறு ஏழு கேட்டாலும் பெற்றெடுப்பேன் நானே”

‘பத்தெல்லாம் போறாதுப்பா …சும்மா தான இருக்கேன், நூறு புள்ள பெத்துக்கலாம்’, என தாராளமய கொள்கையை வெளிப்படுத்தும் வரிகள்…

அவள் – “வாஸ்த்து பாத்து கட்டில் போடு முறையா
ரெட்ட புள்ள பொறக்கும் அப்போ சரியா?
அதிகம் இல்ல ஆச கொஞ்சம்தான்
நூறு புள்ள மட்டும் போதும் ஐயா
அவன் – அத்தனையும் ஒண்ணா படிக்கத்தான்
பள்ளிக்கூடம் தனியா வேணுமடி”

“கல்யாணம் தான் பண்ணிகிட்டல…சீக்கிரம் என்ன புள்ளதாச்சி ஆக்கு…அவ அவ ரெண்டு மூணுன்னு பெத்துபோட்டிருக்கா பாரு”, என புலம்பும் கதாநாயகியின், அழுகுரல்…

“மொளச்சு இங்க மூணு எல விட்டவளும் நானே
என்ன கருக வச்சு பாக்குறியே காஞ்ச நெலம் போலே
நேத்து இங்கே சமஞ்சதெல்லாம் புள்ள குட்டியோட
அந்த நெனப்பு என்ன வாட்டுதைய்யா சுட்ட சட்டி போல”

‘sensible’ போர்வையில், பெண்கள் தேடிக்கொண்ட’சுதந்திரத்தை’, பெருமையுடன் பறைசாற்றும் சில பாடல் வரிகள் இவை…

“லவ் ல விழுந்து லைப் ல எழுந்து
ஆண்கள் தாடி வச்சோம் போதும் போதும்
பொண்ணுங்க படிப்பில் அதிகம் ஜெயிக்க
நாங்க கோட்ட விட்டோம் கோட்ட விட்டோம்”
“லவ் ல லயிச்சா லவ் ல லயிச்சா
வாழ்க்கை ஓடி விடும் ஓடி விடும்
லைப் ல ஜெயிச்சா லைப் ல ஜெயிச்சா
பொண்ணுங்க தேடி வரும் ஓடி வரும்”

இன்றும், பொதுத் தேர்வுகளில் அதிக மதிப்பெண்கள் எடுப்பவர்கள் பெண்களாக இருந்தாலும், பெரும்பாலான சமயங்களில், கதை தலைகீழாக மாறி, அப்பெண், வீட்டில் ஒரு ஆண்மகனுக்கு அடிபணிந்து இருப்பதும், ‘அவள் கணவன்; அவள் குழந்தைகள்’ என்ற குறுகிய வட்டத்திற்குள் இருப்பதே நிதர்சனம்.

“தும்பிக்கை கூந்தலை சுருட்டிட வரவா
ஆண்களின் வீரத்தை துவைத்திட வரவா”
“விடுகதை தான் ஆண்கள்…
விடை அறிந்து பழகு”
“ஒரு பெண் ஏமாற்றினால்…
பெண்களை பிழை என்பதா”

சமூக கட்டுபாடுகளை மீறி, தன் விருப்பம் போல் வாழும் பெண்களை போற்றும் வரிகள் போல் காட்சி அளிப்பினும், அவளின் செயல்கள் அனைத்தும் ஒரு ஆணை ஈர்க்க எடுக்கும் முயற்சியாகவே வெளிப்படுகிறது. இதிலும் கொடுமையானவை…’ஒரு ஆண்மகனிடம், பெண்கள் என்ன விரும்புவார்கள்’ என அலசி ஆராயும் பாடல் வரிகள்…

“டைம் கேட்டதும் குழைபவன் வேண்டாம்
நான் சொல்வதை செய்பவன் வேண்டாம்
சொல்லாததை செய்பவன் வேண்டாம்”
“செல்போன் களை மறந்தவன் வேண்டும்
தொலைக்காட்சியை துறந்தவன் வேண்டும்
சுய புத்தியில் வாழ்பவன் வேண்டும்
பய பக்தியில் கொஞ்சோண்டு வேண்டும்”

“கட்டம் கட்டமா தானே
ஒரு சட்டை போட்டவன் வேணாம்
கட்டமொன்னு நான் போட்டா
அத தாண்டி போறவன் வேணாம்
ஷாப்பிங் பண்ண நான் போனா
பில் பாத்து மொறப்பவன் வேணாம்”

“சந்தேகப் பார்வை அவன் பாக்கக் கூடாது
நான் சந்தேகமா பாத்தா அவன் மிரளக் கூடாது”

ஒரு பெண்ணின் ஆசைகளாய் முன்வைக்கப் பட்டுள்ள பல விஷயங்கள்…பக்குவப்படாத (immature) ஆசைகளாய் தென்படினும், அவற்றை
சம்பந்தப் பட்ட ஆணுடன் கலந்துரையாடாத வரையில், நிறைவேறா ஆசையாக மட்டுமே இருக்கும்.

தமிழ் திரைப்படங்களுக்கே உரிய ஒரு அம்சம்…”நம்மால எத செய்ய முடியாதோ…அத வெள்ளித்திரைல யாராவது செஞ்சா…விசில் அடிச்சு கைத்தட்டனும்”
அதை முழுதாய் புரிந்து கொண்ட இயக்குனர்களும் பாடலாசிரியர்களும், பெண்களை ஈர்க்கப் பாடல்களில் திணிக்கும் வரிகளே மேல்கண்டவை.
இவற்றைத் தவிர்த்தால் எஞ்சி இருக்கும் பாடல்கள், காதல் என்னும் ஒரு ‘தெய்வீக’ விடயத்தை போற்றிப் பாடுகின்றன

“காதல் கவிதைகள் படித்திடும் நேரம்”

“காதல் வானிலே காதல் வானிலே…பாடும் தேன்நிலா பாடும் தேன்நிலா”

“காதல் வைத்து காதல் வைத்து காத்திருந்தேன்”

“காதலிக்கும் பெண்ணின் கைகள் தொட்டு நீட்டினால்”

என சரமாரியாக..’காதல்’ ரசம்/சாம்பார்/மோரினை பிழிந்து தள்ளுகிறது தமிழ் சினிமா.

இப்படி கடைந்த தயிரையே கடையும் போது, இந்திய திரைப்படங்களுக்கே உரிய ‘சிறப்பம்சம்’ எனக்கருதப் படும் திரைப்பாடல்கள், ..’இன்னொரு அம்சம்’ஆக மட்டுமே நிலைக்கிறது(மக்கள் மனதில் இல்லாவிடினும்..படச்சுருள்களில்!)

“போதுமப்பா..நெசமாவே வேற ஒன்னுமே இல்லையா”, என அலுத்துக் கொள்பவர்களுக்கு,
இதைப்பற்றி யோசிக்கும் வேளையில்…திறன்பேசியில் அடுத்தப் பாடலாக ஒலித்தது…’சொர்க்கமே என்றாலும்’

மேற்கின் குடும்ப மற்றும் சமூக அமைப்பில் இருக்கும் நல்ல விஷயங்களை அறிந்ததனால் என்னவோ, இப்பாடலின் சில வரிகள் ஒரு நெருடலாக இருந்தது
//இது ஊரு என்ன ஊரு நம் ஊரு ரொம்ப மேலு
அட ஓடும் பல காரு வீண் ஆடம்பரம் பாரு//
//ஒரு எந்திரத்த போல அட இங்கே உள்ள வாழ்க்க
இது எங்கே போயு சொல்ல..மனம் இஷ்டப் படவில்ல
நம் ஊரு போல ஊரு இல்ல”

10 நிமிட தூரத்தில் இருக்கும் கடைகளுக்கு, போக்குவரத்து நெரிசலில் மாட்டினாலும் பரவாயில்லை… காரில் தான் பயணம்.. என நினைக்கும் நம் ஊரின் ‘வீண் ஆடம்பரம்’…பாடலாசிரியருக்கு ஒரு ‘அவசியத் தேவையாக’ தோணிற்று போலும்
இந்த பாடல் வரிகளை எழுதியவர்…எத்தனை வருடங்கள் வெளி நாடுகளில் கடத்தினார் எனத் தெரியவில்லை. ஆனால் ஒரு நாட்டின், நல்ல விஷயங்களை ஆராய்ந்து புரிந்து கொள்ளும் தன்மை மட்டும் அற்றவர் என்பது தெளிவாக விளங்குகிறது.

இதே போன்ற பின்தங்கிய கருத்துக்களை…அன்று தீபாவளி சிறப்பு பட்டிமன்றத்தில், திரு.ஞானசம்பந்தம் சொல்லிக் கேட்டேன். அவர் கூறுவது…
//வெளிநாடுகள பாத்து வியந்து போனேன்..அந்த ஊரு ரோட பாத்து வியந்து போனேன். அங்க இருக்கற கார பாத்து பயந்து போனேன். இது நம்ம ஊர்ல இல்லியேன்னு நினைச்சேன். 15 நாள் தான் இருந்தேன் அப்பறம் யோசிச்சு பாத்தேன். அந்த ரோடு நம்ம ஊர்ல இல்ல. அப்படி வீடு நம்ம ஊர்ல இல்ல. நம்ம குடும்பம் மாதிரி அமைப்பு எங்கயுமே கெடையாது//

ஆக திரைப்பாடல்கள் எவ்வளவு பழையனவாக இருந்தாலும்…பின்தங்கி இருக்கும் தமிழ் சமூகத்திற்கு, என்றும் ஏற்றவையாகவே உள்ளது.

படத்தின் 5 பாடல்களும்…புரட்சித் ததும்ப இல்லையெனினும், ஒன்றிரண்டாவது சமூக விழிப்புணர்ச்சி சார்ந்ததாய் இருந்தால் நன்றாக இருக்குமே?
உதாரணத்திற்கு, ‘எங்கள் தங்கம்’ படத்தின், ‘தங்கப் பதக்கத்தின் மேலே’…பாடல் பிரபலம். இதே படத்தில் இடம் பெற்ற பாடல் தான்…இது

“இன்னாமா சொல்ற…அப்ப ஒரு பாட்டு கூட தேராதுனா..எல்லா பாட்டுலையும், உபதேசம் செஞ்சா சரியா இருக்குமா?”, என சற்றே வெறுப்பு அடைபவர்களுக்கு….

ஒரு படம் எவ்வளவு பிடித்த போதிலும், எவரும் அதன் வசனங்களை, முணுமுணுத்த வண்ணம் இருப்பதில்லை. அந்த பெருமை திரைப்பாடல்களுக்கே உரியது. அத்தனை தாக்கம் ஏற்படுத்தும் சக்தி வாய்ந்த ஒரு ஊடகத்தை, போதனை சுரபியாய் மாற்ற பரிந்துரைக்கவில்லை; பிற்போக்குக் கருத்துக்கள், உண்மைக்கு புறம்பான கருத்துக்கள்…போன்றவையை பரப்பும் ஆயுதமாக பயன்படுத்த வேண்டாம் என்பதே என் வேண்டுகோள்.

வெகு நாட்களாக தமிழ் சினிமாவின் நகைச்சுவைக்காட்சிகள் பற்றி எழுத நினைத்த போதும், ‘போடா போடி’ படத்தின் ‘நகைச்சுவை’ காட்சிகளும், விஜய் தொலைக்காட்சியின் ‘அது இது எது’ நிகழ்ச்சியும் , இன்று மடிக்கணினியில் பதிவெழுதத் தூண்டியது எனலாம்

இந்த காட்சி சார்லி சாப்ளினின் ‘Modern Times’ திரைப்படத்தில் இடம் பெற்ற ஒன்று. இந்த காட்சியினை பார்த்து சிரிக்காதவர்கள் இருப்பார்களா என்பது சந்தேகமே. மேலோட்டமாக பார்த்தால் ஒரு வேலைக்கூடம், சார்லி சாப்ளின் அங்கு வேலை செய்யும் ஒரு பணி ஆள் , வேலை நேரத்தில் கலாட்டா செய்துகொண்டு இருப்பதாகத் தெரியும்

1936 இல் வெளிவந்த இத்திரைப்படத்தில், சார்லி சாப்ளின் அழுத்தப்படுத்தி காட்ட விரும்புவது தொழில்மயமாக்கலின் (industrialization) தீங்குகளையும், அதனால் சூறையாடப்படும் தொழிலாளர் வளத்தையும்.
இப்படத்தில் சார்லி சாப்ளின், சமுதாயத்தில் நிலவும் தீங்கினால் அடிபட்ட ஒரு இரையாக வலம் வந்து, நகைச்சுவை பாணியில், அந்த பிரச்சனையின் தீவிரத்தை சுட்டிக்காட்டுகிறார்

அதே தளத்தில் நம் தமிழ் திரைப்படங்களை வைக்கும் போது , ஆறுதல் பரிசு பெறுபவை வெகு சில படங்களே. சட்டென நினைவுக்கு வருவது…சர்வர் சுந்தரம் திரைப்படத்தில், நாகேஷ் பசியில் அவதிப்படும் காட்சியும் மேஜர் சுந்தராஜனிடம் காசின்றி தள்ளாடும் காட்சியும் தான்

பெரும்பாலான நகைச்சுவை நடிகர்கள்… சமூகப் பிரச்சனைகளுக்கு இரையாகும் மனிதர்களை கேலி செய்வதன் மூலம், தம் ‘நகைச்சுவை’ திறனை வெளிப்படுத்துகின்றனர். உடல் பருமனையோ அல்லது ஒருவரின் நிறத்தையோ, அவர் பாலினத்தையோ, பால் நாட்டத்தையோ, ‘நகைச்சுவை’விருந்தளிக்க பயன்படுத்தும் கேவலமான கலாச்சாரம்…நம் திரைத்துரைக்கே சொந்தமானது

அமெரிக்காவில் கறுப்பினத்தவரை, அவர்களின் நிறம் அல்லது இனம் சார்ந்த பெயர் வைத்து அழைப்பது இனவெறியாக கருதப்படுகிறது. நேற்று YouTube நிகழ்படம் ஒன்றை பார்த்தேன்

இந்நிகழ்படத்தில், ஒரு கறுப்பின ஆணை, இன்னொரு சிறுபான்மை இனத்தை சேர்ந்த நபர், “எனக்கு அவனை பிடிக்காது..ஏனெனில் அவன் கறுப்பினத்தவன்”, என்று விமர்சிக்கிறார்.

“என்ன அராஜகம்டா இது..இப்பிடியும் இருப்பாங்களா?”, என அதிர்ச்சியில் வியந்த எனக்கு, ‘பளார்’ என விழுந்த அறை…’உலகம் பிறந்தது எனக்காக’ திரைப்படத்தின் இந்த காட்சி…

ஒரு பெண்ணின் நிறமானது, திருமணத்தில் விலை போக எத்தனை அவசியம், அவள் கருப்பென உணர்ந்தபின் கணவன் அடையும் வெறுப்பு, தன்னை மன்னித்து ஏற்றுக்கொள்ளுமாறு மனைவி மன்றாடுவது …என சமூகத்தின் ‘நியதியாய் ‘ வேரூன்றி இருக்கும் நிறவெறியை…’நகைச்சுவையாய்’ மேடை ஏற்றி இருப்பது…படைப்பாளி மற்றும் அவன் அங்கம் வகிக்கும் சமூகத்தின் பிற்போக்குத்தனத்தையே பறைசாற்றுகிறது

கேலிப்பொருட்கள் வரிசையில், நிறத்திற்கு அடுத்தபடி, நம் நகைச்சுவை நடிகர்கள் கைவசம் இருப்பது, சக நடிகர்களின் உடல் அமைப்பு.
சக நடிகர்களின் உடல் பருமன், அல்லது அவர்கள் உணவு உட்கொள்ளும் அளவு, போன்ற விஷயங்கள் தலைமுறை தலைமுறையாய் ‘நகைச்சுவை’ விருந்தாக பரிமாறப் படுகிறது.

திரைப்படங்களில் நகைச்சுவை காட்சிகளாய் அரங்கேறுபவை…நிஜ வாழ்க்கையிலும் செவ்வனே பயன்படுத்தப்படுகிறது. பாதிக்கப்பட்டவர் துக்கப்பட்டாலோ வருத்தப்பட்டாலோ, “மச்சி …எல்லாம் ஒரு காமெடிக்கு தான்”, என்ற சப்பகட்டுகளும் கேட்டவண்ணமே உள்ளது

சமீப காலத்தில், பெண்களின் உணவு பழக்கங்களை கேலி செய்யும், அல்லது அவர்களின் ‘காதலனிடம் இருந்து பணம் ‘பிடுங்கும்’ குணாதிசயத்தை’…நகைச்சுவைக்கு பயன்படுத்தும் ‘கலாச்சாரம்’ சற்று அதிகமாகவே வலம் வர ஆரம்பித்துள்ளது. காதலில் சொதப்புவது எப்படி திரைப்படத்தில் ஆரம்பித்து, மெரினா, இஷ்டம், போடா போடி என…பட்டியல் நீள்கிறது

இப்படங்களின் வசனங்கள் பெரும்பாலும்..”இந்த பொம்பளைங்க இருக்காங்களே…”, “இந்த எடத்துல ஒரு பொண்ணு என்ன நினைப்பானா…”, என தொடங்கும். இது ஒரு விதமான சலிப்பையும், வெறுப்பையுமே விட்டுச் செல்கிறது.
இது ஒரு குறுகிய வட்டத்திற்குள் இருக்கும் ஆண் சிங்கங்களை சந்தோஷப்படுத்த இயக்குனர்கள் பயன்படுத்தும் யுத்தி எனில், இது, திருநங்கைகளை ‘கைகள் தட்டி கும்மாளம் அடிக்கும்’ கதாப்பாத்திரங்களாக பொதுமைப்படுத்துவதற்கு நிகராகும்.

சமீபத்தில் பார்த்த ‘போடா போடி’ படத்தின் ‘நகைச்சுவை’ காட்சிகள், நம் சமூகத்தில் செவ்வனே பரவி இருக்கும் பெண்ணடிமை மற்றும் ஆணாதிக்கத்தை வெளிச்சம் போட்டு காட்டுகிறது.
ஒரு காட்சியில், கதாநாயகியின் ‘நடனம் ஆடி வெற்றி பெற வேண்டும்’ என்ற ஆசையை முறியடிக்க VTV கணேஷ், சிம்புவிற்கு கொடுக்கும் அறிவுரை, “தம்பி…ஒரு கொழந்தைய குடு.வேற எதுலயுமே அவங்க கவனம் திரும்பாது”; அய்யனின் சொல் கேட்டு சீடனும் அதையே செய்வான்

சமீபத்தில் பார்த்த வடிவேலு மற்றும் சந்தானம் நடித்த நகைச்சுவை காட்சிகளில், ‘சண்டாளன்’ என்ற சொல், மிக அதிகமாக பயன்படுத்தப் படுவதை கவனித்தேன்

முதலில் ‘சண்டாளன்’ என்ற சொல், ஒரு சாதிப்பிரிவினை குறிக்கும் என்பது நம்மில் எத்தனை பேருக்கு தெரியும் என்பது சந்தேகமே. ஒரு சாதியினரை குறிக்கும் சொல்லைத் தாண்டி, ஒரு இழிச்சொல்லாக (swear word ) மட்டுமே கருதப்படுவது, சமூகத்தின் அறியாமையையே காட்டுகிறது.

வேறு சாதிப் பெயர்களை இத்தனை சாதரணமாக பேச்சுவழக்கில் பயன்படுத்துவது…சாத்தியமா?
“சண்டாளா இப்படி செஞ்சிட்டியே” விற்கு பதில்,
“டேய்…தேவனே…இப்படி செஞ்சிட்டியேடா “, “அய்யர் பைய்யனே …இப்படி செஞ்சு தொலைச்சியேடா”, என்ற வாக்கியங்கள் உபயோகிக்கப் படுமெனில், ஊரில் ஏற்படும் சாதிப்பூசல்கள் கைமீறிப்போகும்.

சாதிவெறி தலைவிரித்தாடும் தமிழ் சமூகத்தில், அதன் சுவடுகளையே வேரோடு அழிக்க வேண்டுமெனில், அந்த சாதிப் பிரிவுகளின் பெயர்களை, நம் பேச்சு வழக்கிலிருந்து வெட்டி எறிவதே எடுக்கும் முதல்படியாகும்
அந்நிலை நோக்கி போக சமூகம் எத்தனிக்கையில் (எத்தனிக்கிறதா என்பது வேறு கேள்வி), அதனை சரளமாக நகைச்சுவை காட்சிகளில் பயன்படுத்துவது ஒரு நெருடலாகவே உள்ளது.

சமூக விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்தா விடினும், இச்சொற்களின் தீவிரம் அறிந்து, நகைச்சுவை காட்சிகள் மற்றும் பாடல்களிலிருந்து இச்சொற்களை களையும் போது,

“சண்டாளி..உன் பாசத்தால…”, என பருத்திவீரன் படத்தில், ‘ஐய்யயோ’ பாடலின் வரிகள்

“சண்டாளி…உன்கிட்ட சருகாகி நின்னேனே..”, என தாண்டவம் படத்தில் வரும் ‘அனிச்சம் பூவழகி’ பாடல் வரிகள் இருக்க இடமின்றி விலகி ஓடும்

“தணிக்கை குழுவிற்கே பெரிதாக இதைப் பற்றி கவலை இல்லை எனும்போது…ஒரு பாட்டாக அல்லது ஒரு ‘காமெடி’ காட்சியாக பார்த்து விட்டு போவதில்…தவறொன்றும் இல்லையே”, என சப்பக்கட்டு கட்டுபவர்களுக்கு,

“fact fact”, “வடை போச்சே”, “வேணாம்…அழுதுடுவேன்”…மாதிரியான வசனங்கள் இன்று நம் பேச்சு வழக்கில் இடம் பெற காரணமாய் இருந்தது…lexicon என அழைக்கப்படும் பேரகரமுதலியோ அல்லது லிப்கோ சொல் களஞ்சியமோ இல்லை…அவை நம் நகைச்சுவை செம்மல்களின் கைவண்ணமே!

இவற்றின் வரிசையில், சாதிப்பெயர்களும் சரளமாக இணைகையில், ‘சாதிகள் இல்லையடி பாப்பா”, “சாதி இரண்டொழிய வேறில்லை”, போன்ற வாக்கியங்கள்…புத்தகங்களில் வாக்கியங்களாக மட்டுமே இருக்கும்.

விஜய் தொலைக்காட்சியில் ‘அது இது எது’ நிகழ்ச்சி பார்த்த மாத்திரத்தில்
“போதும்டா சாமி காமெடினு இன்னும் எவ்வளவு கேவலமா போவீங்க”, என கேட்கத் தோணிற்று

‘சிரிச்சா போச்சு’ என்ற ஒரு பகுதி…அதில் நாட்டாமையாக வரும் ஒரு நபர், ஒரு பெண் மானபங்கம் செய்யப்பட்ட சம்பவத்தை விசாரிக்கிறார். அந்த நாட்டாமையும், அந்த காட்சியில் இடம் பெற்ற மற்றவரும் அந்த பலாத்காரத்தை பற்றி பேசும் கொச்சை பேச்சுக்களும், அதனை நகைச்சுவையாய் அளந்துவிடும் வசனங்களும்…இழிவின் உச்சம்.

‘நீயா நானா’ போன்ற சமூக அக்கறை உள்ள நிகழ்ச்சிகளை ஒளிபரப்பும் விஜய் தொலைக்காட்சி, இப்படி ஒன்றை அரங்கேற்றியது வருத்தத்திற்குரியதே

அனைத்திற்கும் மேல், அந்நிகழ்ச்சியானது, அப்படி ஒரு களத்தினை, ‘நகைச்சுவை ததும்ப’ அளிக்க முடியும் என நினைத்த படைப்பாளி மற்றும் அவன் அணியின் ஆணாதிக்க திமிரையே வெளிச்சம் போட்டு காட்டுகிறது.
இரக்கமற்ற கேலி கிண்டல்களும், பாலியல் வன்கொடுமைகளும், மனிதநேயமற்ற நகைச்சுவையாகவே பார்க்கப்படும் போது , அந்த காட்சிகள் வினவின் இந்தப் பதிவு சுட்டிக்காட்டும் காமவெறியர்களை கொண்டாடுவது போன்றே காட்சி அளிக்கிறது.

“அப்ப என்ன சொல்ல வர…தமிழ் படங்கள்ல ஒரு காமெடி சீன் கூட வேலைக்கு ஆகாதுனா…?”, என புருவத்தை உயர்த்துபவர்களுக்கு..

தமிழ் படங்களின் நகைச்சுவை காட்சிகளை தொடர்ந்து பார்ப்பதனால் மட்டுமே…இந்த பதிவில் என் வருத்தங்களையும் ஆதங்கத்தையும் வெளிப்படுத்த முடிகிறது

‘சூப்பர் காமெடி’ என கூறிய உடன், என் நினைவிற்கு வருபவை, காதலிக்க நேரமில்லை படத்தில், நாகேஷ் பாலய்யாவிற்கு சொல்லும் திகில் கதை, வாலி படத்தில் விவேக் passport புகைப்படம் எடுக்கும் சாக்குடன், ஒளிப்பட நிலையத்தின் வரவு செலவு கணக்குகளை கேட்கும் காட்சி, போக்கிரி படத்தில் வடிவேலு தன் கொண்டையினால் ஒவ்வொரு முறையும் மாட்டிக்கொள்ளும் தருணங்கள் …என நீண்ட பட்டியல் உண்டு.

திரைப்படம் என்பது ‘3 மணி நேர பொருளற்ற பொழுதுபோக்கே’, என்ற குறுகிய வட்டத்தில் இருந்து வெளியே வரும் போது, தரமான, நினைத்த மாத்திரத்தில் முகத்தில் ஒரு சிரிப்பை கொண்டு வரும் நகைச்சுவைக் காட்சிகள் உருவெடுக்கும்.

அன்று வெகு மாதங்களுக்குப் பிறகு ‘சிங்காரவேலன்’திரைப்படம் பார்த்தேன். பள்ளியிலோ அல்லது கல்லூரியில் படிக்கும் பொழுதோ…இந்த படம் பற்றி என்ன நினைத்தேன் என தெரியவில்லை. ஆனால் இம்முறை பார்க்கும் போது, ஒரு வெறுப்பு கலந்த வருத்தம் தான் மிஞ்சியது. பகுத்தறிவு கருத்துக்களை தன் மேடை பேச்சுகளில் சரமாரியாக பொழியும் கமல்ஹாசன் கூட திரைப்படங்களில் ‘அடங்கி இருக்க வேண்டியவ பொண்ணு…ரொம்ப ஆடினா…அடக்க வேண்டியது ஒரு ஆணோட கடமை’ மாதிரியான பிற்போக்கு கருத்துக்களை பிரச்சாரம் செய்வார் என்ற ‘உலகறிந்த உண்மையை’ புரிய வைத்தது அந்த படம். இன்னொரு விதத்தில் உதவியதெனில், இந்த பதிவு எழுத தூண்டியதெனலாம்.

சமீபத்தில் திறன்பேசியில் (smart phone) கேட்ட பல இளையராஜா பாடல்களில் ஒன்று,’அழகு மலராட’,’வைதேகி காத்திருந்தாள்’லிருந்து
பாடலின் சில வரிகள், ஒரு இளம்பெண்ணின் கைய்யறு நிலையை தெளிவாக எடுத்துக்காட்டுபவை. மேலும் சமூகத்தில் ஒரு விதவைப்பெண் எதிர்க்கொள்ள வேண்டிய அவலம், கணவனை பிரிந்த உடன்…அவளின் விருப்பங்களை குழி தோண்டி புதைத்ததாக வேண்டிய கட்டாயம்…அனைத்தையும் வெளிச்சம் போட்டு காட்டியது.

சமூகம் தான் அந்த பெண்ணை தவிக்க விட்டதெனில், ‘நானும் சமூகத்தின் அங்கமே’ என அந்த இயக்குனரும், கடைசி வரையில், அவ்விதவைப்பெண்ணை அவ்வாறே இருக்கும் படி கதைகளத்தை நகர்த்துகிறார். நகைமுரண் இதில் என்னவெனில், இப்பாடலுக்கு ரேவதி நடனம் ஆடுவது…சாமி கற்சிலைகள் நிறைந்த கோயில் மண்டபத்தில். இயக்குனரின் ‘தாராள மனதின்’ வெளிப்பாடு….அப்பெண்ணுக்கு ‘தற்காலிக ஆனந்த படலம்’…’இன்றைக்கு ஏனிந்த ஆனந்தமே’ பாடல்.

“அந்த காலத்துல சமூகம் அப்படி…அப்பறம் சமூகமும் மாறிடிச்சு; படங்களும் மாறிகிட்டே தான இருக்கு…உதாரணத்துக்கு ‘ரிதம்’ இருக்கு ‘ஆனந்த பூங்காற்றே’ இருக்கு…”, என தமிழ் சினிமாவின் ‘வளர்ச்சியினை’ கூர்ந்து கவனிப்பவர்கள் கவனத்திற்கு…
மேலோட்டமாக இந்த படங்களின் இயக்குனர்கள் ‘முற்போக்குச் சிந்தனையாளர்கள்’ தோலில் உலவினாலும், படங்களில், துல்லியமாக சுட்டிக்காட்டும் ஒரு விஷயம், “கதாநாயகி…திருமணம் ஆகி விதவையானாலும் , இன்னும் கன்னி கழியாதவளே”, என்பதையே.

அந்த விஷயத்தில், இல்வாழ்க்கையில் இடம்பெற்று, திருமணம் முறிந்த ஒரு பெண்ணை கதாநாயகியாக பார்த்ததென்னவோ , கௌதமின் ‘வேட்டையாடு விளையாடு’ திரைப்படத்தில்தான்.
திருமணம் என்பது அவள் வாழ்வில் ஒரு பாகமே தவிர, அதன் முறிவு…எந்த விதத்திலும் அவள் மொத்த வாழ்க்கையையும் பாதிக்க கூடாது என்ற யதார்த்த கருத்தை கெளதம் அழகாக கையாண்டுள்ளார்.
இந்த யதார்த்த கருத்து, கேவலமான சில சமூக சடங்குகள், பழக்கவழக்கங்களுக்கு அடியில் புதையுண்டு கிடக்கிறது.அதன் முகத்திரையை கிழித்து மக்களுக்கு காட்டும் அந்த துணிவு கூட இயக்குனர்களிடம் இல்லாதது ஒரு வருத்தமே.

இங்கும் ஒரு நகைமுரண்…சிங்காரவேலன் திரைப்படத்தில், ‘இப்படித்தான் ஒரு பெண்ணானவள் இருக்க வேண்டும்’ என அறிவுரை வழங்கி, முதல் இரவு படுக்கையில், சாட்டையை வீசி, குஷ்பூவை வளைக்க நினைக்கும் கமலஹாசன், இப்படத்தில் எடுத்து விடும் ஒரு வசனம்,
“பொம்பளைங்கள அடிக்க கூடாதுன்னு சின்ன வயசுல சொல்லி குடுக்கல உங்க அம்மா ….I hate violence against women even if it isn’t my jurisdiction”
துணிச்சல் பற்றி பேசும் போது, சமீபத்தில் படித்த ஒரு ஆங்கில பதிவும், பார்த்த ‘அச்சமில்லை அச்சமில்லை’ திரைப்படமும் நினைவுக்கு வருகிறது.
// Balachander states in an interview that he did not intend to make fully political movies but “wanted to touch a political backdrop” while foregrounding human relationships.[147] Still, Balachander’s vociferous distrust of politics is palpable, an excess of which was seen in the family melodrama, Achamillai Achamillai (“No Fear,” 1984)where the life of an ideal married couple is turned upside down by the husband’s venture into politics.//

அப்பதிவு சொல்வது போன்ற ‘வீராவேசமான’ அரசியல் மீதிருக்கும் அவநம்பிக்கை படத்தில் வெளிப்பட்டாலும், ஆரம்பகாட்சியில் வரும் ஒரு அறிவிப்பு (1:28 – 3:12), “நான் ஒரு வியாபாரி; நான் விற்கும் பொருள்…எல்லா விதமான ரசிகனுக்கும் போய் சேர வேண்டும். அதற்கான நடவடிக்கைகளை எடுக்க வேண்டியது ஒரு நல்ல வியாபாரியின் கடமை”, என்ற இயக்குனரின் ‘கொள்கையை’ திடமாக நிலைநிறுத்துகிறது.

பாலச்சந்தரின் இந்த படம் பார்த்த பிறகு, பெண் விடுதலை, பெண்ணடிமை போன்ற சமூக இன்னல்கள் எந்த அளவிற்கு அவர் படங்களில் கையாளப்பட்டிருக்கிறது என அறிய நினைத்தேன்.

ஒரு பெண்ணை ‘திமிரான’, ‘பிரச்சனைகளை கையாளும் யுக்தி தனக்கு மட்டுமே தெரியும்’ என்ற ‘பகட்டான’ தோரணைகளில் காட்டிய புகழ் அவரையே சாரும். ‘அவள் ஒரு தொடர்கதை’ சுஜாதாவாகட்டும், ‘ப்ரேமி’ ரேணுகாவாகட்டும் இல்லை பாலசந்தர் தயாரிப்பில் உருவெடுத்த ‘அண்ணி’ மாளவிகா அவினாஷாகட்டும், மற்றவர் பிரச்சனைகளை அழகாக ஆராய்ந்து, தீர்வும் கண்டுபிடிப்பர்.அத்திரைப்படங்களிலும் சரி, தொலைக்காட்சி தொடர்களிலும் சரி, கதாநாயகி அல்லாத இதர கதாபாத்திரங்கள் அனைவருமே அறிவிலும், ‘ஆராய்ந்து முடிவெடுக்கும்’ தன்மையிலும் சற்று குறைந்தவர்களாகவே இருப்பர்.
இவ்வாறு ஒரு பெண்ணை ‘எல்லாம் தெரிந்தவள்’, ‘அவளால் தீர்க்க முடியாத பிரச்சனைகளே இல்லை’ என்ற ஒப்பனையில் காட்டும் பாலச்சந்தரிடம் பெண் உதவி இயக்குனர்கள் இருந்ததில்லை என்ற செய்தி சற்று வியப்பினை அளித்ததெனலாம்

Outlook பத்திரிக்கையின் ஒரு நேர்க்காணலின் போது கேட்க பட்ட இந்த கேள்விக்கான, அவரின் ‘வழவழ கொழகொழ’ பதில் பின்வருமாறு…
// But your feminism was limited to cinema. You never had women as assistant directors.
Here there are no women directors. They don’t come forward to take up these roles. Why, our Parliament cannot get around to okaying 33 per cent reservation for women!//

பெரும்பாலான இயக்குனர்கள், தங்கள் கதையின் நாயகிகளை ‘door mat’ஆக மட்டும் சித்தரிக்கும் வேளையில், தன் கதையின் நாயகிகளை, யதார்த்திற்கு புறம்பான கதாபாத்திரங்களில், ‘self righteous’ஆக காட்டி, தனக்கென ஒரு இடத்தை தக்கவைத்துள்ளார் பாலசந்தர்.

// in Tamil cinema women are still treated and portrayed as a doormat, lover or wife of a larger-than-life hero. They have not moved beyond unidimensional caricatures of unreal women in the mainstream Tamil entertainment scenario. The woman is either an amazingly self-righteous person with a single-minded dedication for the well-being of her family or a girl lusting after the hero, dressed in minimal clothes and always singing songs in Swiss Alps or Pollachi landscapes with lewd lyrics.//

இந்த பதிவின் இன்னும் சில வரிகள், எனக்கு விஜய் நடித்த சில பல ‘ஹிட்’ திரைப்படங்களையும், ‘சூப்பர் ஹிட்’ பாடல்களையும் நினைவு படுத்தியது.

// The typical heroine found in only Tamil cinema-
A rich, educated upper class girl falling for the hero who is an illiterate rowdy, goonda and a vagabond. The guy humiliates her in public, makes indecent remarks about her clothes (remember that she wears revealing outfits before they fall in love) and it is always the heroine who lusts after the macho hero. Watch the recent crop- Maja, Sivakasi, Aaru, Idaya Thirudan, Chithirem Pesuthedi, Thambi . //

“இந்த பாரு…பொண்ணா லட்சணமா இழுத்து போத்திகிட்டு வந்த வச்சுக்க…ஆம்பளைங்க ஒன்ன பொண்ணா இல்ல மகாலட்சுமியா நினைச்சு கையெடுத்து கும்புடுவாங்க”, என ரசிகர்களின் விசில் சத்தத்திற்கு நடுவில், வசனத்தை அவிழ்த்துவிடும் விஜய்,

“அளவான ஒடம்புகாரி, அளவில்லா கொழுப்புகாரி, இருக்குது இருக்குது வாடி ஒனக்கு ராத்திரி கச்சேரி”, என பாடல் ஒன்றில் குத்தாட்டம் போட்டு கும்மாளம் அடிக்கிறார்.
“அவர் அந்த படத்துல நடிக்கராருங்க…இயக்குனர் சொல்லுவாரு…அவர் அதுக்கு திரைல உயிர் கொடுக்கறாரு”, என சப்பக்கட்டு கட்டுபவர்களுக்கு,
அறிமுக பாடல்களில், ‘ஒன்னோட உயர்வுக்கு ஒன்னோட வேர்வை…என்னோட உயர்வுக்கு என்னோட வேர்வை; யாரோட உயர்வையும் யாராலையும் தடுக்க முடியாதுடா”
“சொன்னா புரியாது…சொல்லுக்குள்ள அடங்காது…நீங்கெல்லாம் என் மேல வச்ச பாசம்; ஒன்னா பொறந்தாலும் இது போல இருக்காது நான் ஒங்க மேல எல்லாம் வச்ச நேசம்”
போன்ற வரிகள், ரசிகர்களுக்கு தன் ‘அறிவுரை’ போலவும், தன் ‘அன்பினை’ வெளிகாட்டும் யுக்தியாகவே வெளிப்படுகிறது.

அத்தனை பொறுப்புள்ளவரெனில். சமூக நலன்களில் அக்கறை உள்ளவரெனில், எடுத்தவுடன் முற்போக்கு கருத்துக்களை தூக்கி நிறுத்தாவிடினும்…முடிந்த வரையில், பிற்போக்கு கருத்துக்கள் தன் படங்களில் இடம் பெறாமல் பார்த்துக்கொள்ள முயலலாம் என்றே தோன்றுகிறது .


இதே குட்டையில் ஊறிய மட்டைகள் தான்…’வண்டி சோலை சின்னராசு’ படத்தின், ‘செந்தமிழ் நாட்டு தமிழச்சியே’ பாடலும், படையப்பா படத்தில், ரம்யா கிருஷ்ணனுக்கு ரஜினி வழங்கும் ‘அறிவுரையும்’, வல்லவன்/மன்மதன் படங்களில் பெண்களின் குணங்களை பொதுமைப்படுத்தும் வசனங்களும்.
இந்த இடத்தில் சமீபத்தில் படித்த ஒரு ஆங்கில பதிவின் சில வரிகளை பகிர்ந்துகொள்ள விருப்பம்…
இப்பதிவு 1973 ஆம் ஆண்டு வந்த ‘அரங்கேற்றத்திலிருந்து, 2008 இல் வெளியான ‘யாரடி நீ மோகினி’ வரையிலான படங்களில், வேலைக்கு செல்லும் பெண் சித்தரிக்கப்படும் விதத்தை ஆராய்கிறது.

//the tendency towards an imagined traditionalism where the woman is excluded from the professional sphere is largely distanced from the reality of the labor force.//

தமிழ் சினிமாக்களில், தொழில் துறையிலிருந்து விலகி இருக்கும் பெண்ணின் மரபுவாதம் என்பது…உண்மையான, யதார்த்த சூழ்நிலைக்கு புறம்பானது.
இதுவே, மீண்டும் மீண்டும் தமிழ் சினிமாவின் மேல் வைக்கப்படும் குற்றச்சாட்டு.

‘Real life’s reflection on silver screen is Reel Life’ என்பது அப்பட்டமான பொய். அந்த பிம்பத்திலிருந்து வெளிவரும்போது தான்…யதார்த்தமான, நிஜ வாழ்க்கையை ஒத்த திரைப்படங்கள் சாத்தியமாகும். கதாப்பாத்திரங்கள் யதார்த்தமாக இருக்கும் போது, கதைக்களம் கையாளும் பிரச்சனையும் யதார்த்தமாக இருக்கும். ஒரு தீர்வு காணலுக்கு வழி வகுக்கும்.

//In Kudumbam Oru Kadambam (1981), a married woman Sumalatha has an office job, and her promotion makes her husband insecure both professionally and personally as he starts imagining she is having an affair with a white man (i.e. a position of authority he cannot possibly challenge!). Worse, her being at work causes her daughter to suffer, she eventually gives up her job and the family regains its happiness.//

//The first kind of male-replacement situation is when a woman runs a business. In such cases, she has usually inherited the business from a husband or father (thus did not build it by her own sweat). She is frequently unable to run it by herself… Alternately, the businesswoman/heiress is a rich conceited person such as Nadiya in Sandai (2008), Ramya Krishna in Arumugam (2009) and is eventually tamed by being pushed into greater femininity by the hero.//

//the absence of an able and authentic Tamil male justifies the woman’s search for the secretarial job – in Vasantha Maligai, the girl’s father is disabled, in Priyamanavale the father is dead, and in Sigappu Rojakkal, the brother is an airline pilot – established as a modern thinking man who is absent a lot of the time and letting his sister work. This last case is in fact a very important means of establishing a lack of Tamil values in a working woman’s family.//

மேல்கண்ட வரிகளின் சாரம் இதுவே…ஒரு பெண், வீட்டில் குடும்பத்தலைவன் இல்லாத ஒரே காரணத்திற்காகத்தான் வேலைக்கு செல்வாள். அப்படி அவள் வேலையில் ஈடுபடும் போது, குடும்ப சூழ்நிலை சொல்லத் தேவையின்றி கெட்டு விடும். அதனையும் ‘ஒழுங்கு’ படுத்த ஒரு ஆண் மகன் தேவை படுகிறான்.

ஒரு பெண்ணை அவளின் யதார்த்த பாத்திரத்தில் காட்டிய (காட்டியதாக நான் நினைத்த) ‘அவள் அப்படித்தான்’ பற்றி இப்பதிவு கூறுவதாவது…
//In the film, the lead protagonist is portrayed as a man-hater, who drops relationships and moves on when it does not suit her. Her attitude is explained by her background -growing up in a dysfunctional family with a mother who had affairs with other men. This idea of the multi-generational negative outcomes of a married woman’s poor judgment is a frequently repeated theme, including with Sigappu Rojakkal. //

ஒரு பெண்ணின் ‘தவறான’ மதிப்பீடுகள் (poor judgement), அவள் வழிவழியாக கடந்து வந்த கசப்பான அனுபவங்களின் தாக்கமே.
ஒரு பெண் ‘தவறான’ முடிவுகள் எடுப்பதற்கும், ஒரு ஆண் அவ்வாறு செய்வதற்கும், தமிழ் சினிமா முன்வைக்கும் காரணங்கள் வியப்பூட்டுகின்றன.அவன் தவறுகள் //யானைக்கும் அடி சறுக்கும்// என்றும், அவளின் ‘தப்பான முடிவுகள்’ அவள் வளர்ப்பின் காரணம் என்றும் நிலைநிறுத்தப் படுவது…முட்டாள்தனம்.

இதை ஒரு நெருடலாக அந்த பதிவு முன்னிறுத்தி இருந்தாலும், அப்படத்தில் சொல்ல பட்ட பல கருத்துக்களுக்கு பாராட்டுக்கள் தெரிவித்தே ஆக வேண்டும். உதாரணத்திற்கு படத்தின் கடைசி காட்சி இது…

1978 இல் வெளிவந்த படம் இது. இன்றும் இப்படம் முற்போக்குக் கருத்துக்களுக்கு ஒரு உதாரணமாக பயன்படுத்த படுகிறது என்பது தமிழ் சினிமாவின் துயர நிலையையே பறைசாற்றுகிறது

சமூக பிரச்சனைகள் பற்றி பேச ஆரம்பிக்கும் போதெல்லாம், நான் பெரும்பாலும், பெண் அடிமை, பெண் விடுதலை பற்றியே பேசுகிறேனோ என்ற எண்ணம் தோன்றும். தவறொன்றும் இருப்பதாய் தெரியவில்லை. ஒரு சமுதாயத்தில் இருக்கும் இரு சாராருக்கு நடுவிலேயே பல வேறு பாகுபாடுகள் இருக்கும் போது, இருவரும் சேர்ந்து இதர சமூக இன்னல்களுக்கு தீர்வு காண்பது என்பது நாய் வாலை நிமிர்த்தும் ‘பலனற்ற’ வேலையே.

இந்த சமத்துவம் வந்த பிறகு, எந்த பிரச்சனைக்கு முதலில் தீர்வு காண்பது என்று யோசிக்க வேண்டிய தேவையே இல்லை. அதையும் சுலபமாக்குகிறது தமிழ் சினிமா…தீண்டாமை, சாதி கொடுமை என பல பிரச்சனைகளை மேன்மைப்படுத்திக் காட்டி இருக்கிறது…அவற்றை மக்களிடம் வெற்றிகரமாக விற்கவும் செய்திருக்கிறது. அடுத்து, தமிழ் சினிமா கொண்டாடும் தேவர் மகன்களையும், சின்ன கௌண்டர்களையும் பற்றி தெளிவு பெற வேண்டும்…அடுத்த பதிவில் 🙂

“மொத்தம் ரெண்டு suitcase, ரெண்டு hand baggage and ஒரு laptop; பாத்து…விழ போகுது பாரு; நான் கியூல போய் இடம் புடிக்கறேன்”, என மளிகை கடை பட்டியல் படிப்பது போன்ற தோரணையில் கூறிக்கொண்டே சுங்கத்தீர்வை (customs) வரிசை நோக்கி நடந்தேன்.
நீங்க husband and wifeல”, என கடவுச்சீட்டை பார்த்த படி, வினவினார் கடவுச்சீட்டு அதிகாரி.
“ஆமாம் சார், என சுருக்கமாய் நான் பதிலளித்தேன்.
என் கழுத்தை பார்த்தபடியே, உங்க ரெண்டு பேர் surname ஒண்ணா இல்லியே”, என தன் ‘C.I.D.ஷங்கர்’ வேலையை துவங்கினார்.
“பேர் மாத்திக்கணும்னு எனக்கு தோணல சார்”, என மீண்டும் சுருக்கமான பதிலளித்தேன்.
“தம்பி..உங்க கிட்ட marriage certificate, bank statement மாதிரி ஏதாவது இருக்கா? எனக்கு இது சரியா படல”, என்றார் நம் கடவுச்சீட்டு அதிகாரி.
வேலை வெட்டி இல்லாமல் இருக்கிறார் என்பது மட்டும் தெளிவாக புரிந்தது.
சிறிது எரிச்சல் தலை தூக்க ஆரம்பித்த நேரத்தில், “அந்த marriage certificate, property documents நடுவுல இருக்கும்”, என அமைதியாய் பதிலளித்தான் ராஜ்.
அதிகாரியிடம் சான்றிதழ் கொடுக்க, “எப்பவுமே இத கைலியே வச்சுகிட்டு சுத்தறீங்க போல…இதுக்கு தான் கழுத்த சுத்தி ஒரு தாலின்னு ஒன்னு போட்டுக்கணும்”, என நக்கலாக சிரித்தபடி ‘அறிவுரை’ வழங்கினார் நூற்றாண்டு கிழவர்…அதாவது நம் கடவுச்சீட்டு அதிகாரி.
3 வருடங்கள் கழித்து இந்தியா போவதனால், என் உறவினர்கள், பக்கத்து வீட்டுக்காரர்கள் அன்று மாலை என்னை பார்க்க வந்திருந்தனர்.
“ரெண்டு பேர் தான் வந்திருக்கீங்க…ஜூனியர் அனு, ஜூனியர் சிவா எல்லாம் எங்க?”, என வீண் பேச்சு மாநாட்டிற்கு பிள்ளையார் சுழி போட்டாள் ஒரு ‘அனுபவசாலி’.
“ஊர்லியே விட்டுட்டு வந்துட்டோம்னு சொன்னா நம்பவா போறீங்க…மெதுவா வருவாங்க”, என மெலிதாய் புன்னகைத்தபடி பதிலளித்தேன்.
“நாளைக்கி எல்லாரும் வரீங்க தானே”, என ஒருத்தி வினவியபடி, என் அம்மாவை பார்த்து ஏதோ சைகை செய்தாள்
“நான் பாத்துக்கறேன்”, என சைகையால் கூறியபடி, “அனுக்குட்டி…மாமியோட சித்தி பேத்திக்கு நாளைக்கி கல்யாணம். அந்த தாலி கொடிய போட்டுக்கோம்மா. வெளில எல்லாம் எடுத்து காட்ட வேண்டாம். யாரும் எதுவும் பேசாம இருக்கணும்…அதுக்குத்தான்”, என கனிவாய் கேட்டுக் கொண்டாள் என் தாய்.
நான் பேச்சை தட்ட மாட்டேன் என நினைத்தோ என்னவோ, “அப்பறம் மாமி…van நாளைக்கி இங்க வீட்டு வாசலுக்கே வந்திடும்ல”, என பேச்சுத்தலைப்பை மாற்றினாள் என் தாய்.
“கட்டின புருஷன ‘டா’ போட்டு பேசற. ‘வாங்கோ போங்கோ’ பழக்கமே இல்லையோ”, என தோழி ஒருத்தி வினவினாள்
“என்ன பிரியா…ஷங்கர் ஒன்ன ‘டி’ போட்டுதான கூப்பிடறான்”, என நான் கேட்க,
“என்னவோ போ…அம்மா கூப்பிடறா மாதிரி இருக்கு…நான் வரேன்”, என நழுவினாள் அவள்.
“ஏம்மா…இங்க அம்மன் கோயில்ல கூழுத்தறாங்க. ஒரு 2 minutes wait பண்ணினீங்கன்னா…அம்மன பாத்திட்டு..”, என அந்த ஆட்டோக்காரர் கேட்டார்.
“பிரச்சனை இல்லீங்க…தாராளமா”, என பதிலளித்தேன்.
“அம்மனுக்கு மஞ்ச கலர் புடவை சூப்பரா இருந்துச்சுமா. குங்குமம் எடுத்துக்குங்க”, என குங்குமத்தை நீட்டினார் ஆட்டோக்காரர்.
“என்னம்மா நெத்தி காலியா இருக்கு..நீங்க முஸ்லிமா?”, என அவர் கேட்டது சற்றும் எதிர்பாராத ஒன்று.
சற்றே தயக்கத்துடன், “அதெல்லாம் இல்லீங்க. பெருசா இதுல எல்லாம் நம்பிக்கை இல்ல”, என பதிலளித்தேன்.
“உங்க அப்பா மாதிரி நினைச்சுக்கம்மா. இந்த பாளையத்தம்மன் ரொம்ப powerful .ஏதோ பிரச்சனை இருக்குனு நினைக்கறேன். ஆத்தா துணை இருப்பா”, என ‘ஆறுதல்’ அளித்தார் ஆட்டோக்காரர்.
“ஆகட்டும்…நன்றிங்க”, என கூறியபடி வீட்டினுள் நுழைந்தேன்.
“அனுக்குட்டி…மாமா கிளம்பறாரு பாரு”, என அம்மா கூற,
“போயிட்டு வாங்க. Melbourne வந்தா கட்டாயம் வீட்டுக்கு வரணும்”, என வழி அனுப்பினேன்.
ஒரு சில வினாடிகள் நிலவியது…ஒரு அசவுகரியமான நிசப்தம்.
“நீ கால்ல விழுவன்னு மாமா வெயிட் பண்ணினாரு”, என வெறுப்பு கலந்த சோகத்துடன் அலுத்துக்கொண்டாள் என் தாய்.

அலைபேசியின் மணி கேட்டு, எடுக்க விரைந்தேன். அந்த பக்கத்தில் ராஜ். வங்கியில் முடிக்க வேண்டிய வேலை முடிந்து விட்டதாகவும், அதற்கு சந்தித்த நபர்கள் பற்றியும் அவன் கூறிக்கொண்டிருக்க, இடையில் குறுக்கிட்டு, “இல்ல ராஜ்…நான் ரெடி இல்ல. இந்தியாக்கு திரும்பி வந்து செட்டில் ஆக நான் ரெடி இல்ல. இல்ல ராஜ் நான் ரெடி இல்ல” என புலம்ப ஆரம்பித்தேன்.
“நீ ரெடி இல்லேன்னு எனக்கும் தெரியும். காபி ரெடி ஆயாச்சு. பல் தேச்சிட்டு வா…சூடார போகுது”, என சமையலறையிலிருந்து குரலெழுப்பிய படி படுக்கையறைக்கு வந்தான் ராஜ்.
சட்டென எழுந்து திருதிருவென விழித்தேன்…ஒரு நிம்மதி பெருமூச்சுடன்.
*******************************************************************************************
சமூகத்தை திருப்திபடுத்த மட்டுமே வாழ்ந்த எனக்கு…மேற்கு உலகம், எனக்கென, என் விருப்பபடி வாழ கற்றுத்தந்தது. இச்சுதந்திரத்தை இழந்து மறுபடியும் சமூகத்தின் கைதியாக தற்போது விருப்பமில்லை.
மேலும் மேற்கில் எனக்கு பிடித்த பல விஷயங்களை, பாராட்டவும், அதன் அழகினை ரசிக்கவும்…துணை புரிந்ததெனில்…இச்சுதந்திரத்தை சொல்லலாம் 🙂

இந்த பதிவு எழுத தூண்டுதலாக இருந்ததெனில்…நிறைய விஷயங்களை சொல்லலாம். ‘நண்பன்’ திரைப்படம், அதன் 100 வது நாள் திருவிழா , சாதாரணமாகவே ஷங்கரின் திரைப்படங்கள் என பட்டியல் நீண்டு கொண்டே போகும். எனினும், என் கருத்துக்களை, பதிவாக பதிவு செய்ய தூண்டியதெனில், ‘சத்யமேவ ஜெயதே’ நிகழ்ச்சியை சொல்லலாம்.
‘சத்யமேவ ஜெயதே’ அதாவது ‘உண்மை மட்டுமே கடைசியில் வெல்லும்’ – இந்த வரியில் எனக்கு பெரிதாக உடன்பாடில்லை. அதனால், இந்த தலைப்பு கொண்ட நிகழ்ச்சி பார்ப்பதிலும், பெரிதாக ஆர்வம் ஏற்படவில்லை. ஒளிபரப்பு ஆக ஆரம்பித்ததிலிருந்து தொலைக்காட்சியிலும், பத்திரிகைகளிலும் அது பற்றிய பல விமர்சனங்கள் வந்த வண்ணம் இருந்த போதிலும், ஒரு வாரமாவது பார்த்தாக வேண்டும் என்ற எண்ணம் தோன்றவே இல்லை. அன்று மருத்தவரை பார்க்க காத்திருந்த போது..நேரம் கழிக்க படித்த பதிவு இது

அதன் பிறகு….இந்நிகழ்ச்சி பற்றிய இன்னும் பல பதிவுகளை படித்தேன். பெண் கருக்குழவிச்சிதைவு (female foeticide) பற்றி ‘சத்யமேவ ஜெயதே’ நிகழ்ச்சியில் நடந்த கலந்துரையாடலையும் பார்த்தேன்.
இத்தலைப்பு பற்றிய உரையாடலை பார்ப்பதற்கு முன், படித்த பதிவுகள் மற்றும் அவற்றிற்கு அளிக்க பட்ட பின்னூட்டங்களில் பெரும்பாலும் பார்த்த கருத்து, “என்னதான் ஆமிர் அத பத்தி ஒன்னும் சொல்லல…இதுக்கு ஒரு வழி சொல்லல’னு சொன்னாலும்….யாருமே பேச தயங்கற ஒரு தலைப்ப தைரியமா டிவில பேசினதுக்கு, ஆமிருக்கு ஒரு சபாஷ்”
20-30 வருடங்களாக…இந்த சமூகக் கொடுமையைப் பற்றி பேசுபவர்களும், விவாதிப்பவர்களும் இருந்த வண்ணம் இருக்க…ஆமிர் கானின் இந்த நிகழ்ச்சிக்கு கிடைத்த பாராட்டுக்கள்….சிறிது ஆச்சரியத்தை தான் தருகிறது.
உதாரணத்திற்கு, இந்த இரு ஒலிபரப்புகளும், பெரியார் பெண் விடுதலை, திருமணம் என்ற பெயரில் பெண்களை அடிமை படுத்தும் தமிழ் சமூகத்தின் நிலைப்பற்றி (1970 களில்) பேசும் தொகுப்புகள். நகைமுரண் என்னவெனில், இவை இன்றைய சமூக சூழலுக்கும் பொருந்தும் என்பதே.


‘பால் நிர்ணயம்'(sex determination) செய்யும் மருத்துவமனைகளை மூடினால்…இந்த சமூகக் கொடுமைக்கு தீர்வு கண்டுவிட முடியும்…என்ற ஆமிர்கானின் அணுகுமுறை, ஒரு நெருடல். இதுவே இந்நிகழ்ச்சி மீது ஒரு நம்பிக்கையின்மையை வரவழைக்கிறது.
சமூக பிரச்சனைகள் பற்றிய ஒரு நிகழ்ச்சி எனில், அது சமூகத்தில் உள்ள சிக்கலை, சம்பந்தப்பட்டவர்கள் அனைவர் தரப்பிலிருந்தும் ஆராய்ந்து, அந்த பிரச்சனையை உருவாக காரணமாய் இருந்த விஷயங்களையும், அப்பிரச்சினையால் சமூகத்தில் ஏற்படும் சீர்கேடுகளையும், மக்கள் முன்னிறுத்த வேண்டும். பார்க்கும் மக்கள்…இவற்றை உள் வாங்கி, தம் தரப்பிலிருந்து, அப்பிரச்சனையை தீர்க்க முடிந்தவற்றை செய்ய முன் வர வேண்டும் (ஏதாவது செய்ய வேண்டும் என நினைத்தால்)
இம்மாதிரியான நிகழ்ச்சிகளிலும், சமூகத்தில் வேரூன்றி இருக்கும் பிரச்சனைகளுக்கு, திரைப்பட கதாநாயகர்கள் போல், ‘இதுவே சரியான தீர்வு’ என தண்டோரா அடித்து…மக்களின் யோசித்து முடிவெடுக்கும் திறமையை மழுங்கடிப்பது…நிகழ்ச்சியின் சரிவே!!
இந்நிகழ்ச்சி மூலம், ஆமிர் அளிக்கும் ‘fast food’ தீர்வுகளுக்கும், ‘Rich gets richer,poor gets poorer’ பிரச்சனைக்கு, ஷங்கர், தன் ‘சிவாஜி’ திரைப்படத்தில் அளிக்கும் தீர்வுக்கும், வித்யாசம் பூஜ்ஜியமே.

சாதரணமாக, சமூக இன்னல்கள் பற்றிய நிகழ்ச்சிகள் பார்க்கும் போது அல்லது இணையத்தில் படிக்கும் போது, நம் தமிழ் திரைஉலகம் இது பற்றி தெரிவித்த கருத்து என்ன என நினைப்பேன்.
பெண் சிசு கொலை, பெண் எனும் ஒரு பிறவியை ஒரு பாரமாக, தேவையற்ற பொருளாக இச்சமூகம் பார்ப்பதை கண்டித்தோ அல்லது அது ஒரு பிற்போக்கான எண்ணம் என்றோ…சாடியதாக ‘கருத்தம்மா’ தவிர எந்த படமும் நினைவுக்கு வரவில்லை.
ஒரு பெண்ணை சமூகத்தில் ஒரு சக மனிஷியாக மதிப்பது, அவளின் விருப்பு வெறுப்புகளுக்கு மரியாதை கொடுப்பது…போன்ற யதார்த்தமான விஷயங்களை, வெள்ளித்திரையில் கொண்டு வந்த படங்கள் எனில், சட்டென நினைவுக்கு வருபவை ‘வீடு’ மற்றும் ‘அவள் அப்படித்தான்’
இது வருத்தமான நிலையெனில், பெண்களை கேலிப்பொருளாக, சிற்றின்பப்பொருளாக மட்டுமே திரைப்படங்களில் சித்தரிப்பது…மிகவும் ஆபத்தானது.
அந்த விஷயத்தில்…ஒரு படம் விடாது, தன் அனைத்து படங்களிலும், பெண்களை அல்லது பெண்ணின் உடல் அங்கங்களை கேலி செய்வதையோ, அல்லது அவர்களுக்கு ‘அறிவுரை’ வழங்குவதையோ வழக்கமாக கொண்டுள்ள இயக்குனர் ஷங்கர் முதலிடம் வகிக்கிறார் என்பதில் ஐயமில்லை.

“ஏன் ஷங்கர்…பேரரசு, K.S.ரவிக்குமார்,..எல்லாருமே அப்படித்தான படம் எடுக்கறாங்க”, என சீறிப் பாய்பவர்களுக்கு
“என் படங்கள் வழியா மக்களுக்கு ஒரு நல்ல மெசேஜ் சொல்லணும்”…இவ்வார்த்தைகளுக்கு சொந்தக்காரர் திரு.ஷங்கர் அவர்கள். தன் படங்கள் பற்றிய தொலைகாட்சி நிகழ்ச்சிகளிலும், அவரின் நேர்க்காணல்களிலும், இவ்வாக்கியம் இடம் பெறாமல் இருந்ததில்லை.
அவர் படங்கள் பார்த்தவரையில், அந்த ‘நல்ல மெசேஜ்’ என்னவென்று இது வரை எனக்கு புரிந்ததில்லை.
“தம்பி…உன்னால சுத்தி நடக்குற அனியாயங்கள தட்டி கேக்க முடியலனா…உனக்குள்ள தூங்கிகிட்டு இருக்கற alter ego (மாற்று அகம்)வ எழுப்பு; அவன் கொலை ஏதாவது செஞ்சா கூட, உன்ன மனநல காப்பகத்துல ரெண்டு வருஷம் வச்சுட்டு…வெளியேத்திடுவாங்க”
“சுத்தி இருக்கற வருமைய பாத்து உன் ரத்தம் கொதிக்குதா…நல்ல பைசா வச்சிருக்கற கஜானால கொள்ளை அடி…ஏழைகளுக்கு உதவி செய்”
இவ்வாறு காலனாவிற்க்கு பயனற்ற, யதார்த்த வாழ்க்கைக்கு எள்ளளவும் சரிபட்டு வராத விஷயங்களை…ஆங்கில பட உலகில் ‘fantasy’ என கூறுவர். இந்த ரகம் சார்ந்த ஆங்கில படங்களுக்கும், ஷங்கரின் ‘100 கோடி’ செலவு செய்து ‘நல்ல மெசேஜ்’ வழங்கும் படங்களுக்கும், வித்யாசம் இருப்பதாக எனக்கு தெரியவில்லை.
“ஏதோ…தினசரி பிரச்சனைகள்ல இருந்து…ஒரு 3 மணி நேரம் விடுதலை குடுக்கறாரு…அத போய் குத்தம் சொல்லிக்கிட்டு இருக்கியே”,என கேள்வி எழுப்புபவர்களுக்கு…
உப்புச்சப்பற்ற படங்களை வாரி வழங்கும் ‘low budget’ இயக்குனர்களுக்கும், தயாரிப்பாளர்கள் கிடைப்பதனால் மட்டும், பெரிய பட்ஜெட் படங்கள் எடுக்கும் ஷங்கருக்கும் வித்தியாசம் எதுவும் இல்லை. ஒரு எறும்பு வெல்லம் சுமந்தபடி மலை ஏறுகிறது…என வெள்ளித்திரையில் காட்டுவது ‘low budget’ இயக்குனர்கள் எனில், அந்த எறும்பிற்கு ‘Peter England’ சொக்காய் அணிவித்து, ‘roller skates’ அணிந்த படி, வெளிநாட்டு இனிப்பு பண்டத்தை தூக்கி போகும்படி ‘கம்ப்யூட்டர் கிராபிக்ஸ்’இல் காட்டுவது ஷங்கர். தேவையற்ற பிரம்மாண்டங்களை துண்டித்து விட்டால், அந்நியன், இந்தியன், சிடிசன், சமுராய், ரமணா…அனைத்துமே ஒரே குட்டையில் ஊறிய மட்டைகள்.
இத்தனை பாராட்டுக்கள் ஒரு எரிச்சல் எனில், அவரின் படங்களில் ‘நகைச்சுவை’ என்ற பேரில் இடம் பெரும் சில காட்சிகள்…. சகித்துக்கொள்ள முடியாதவை.
‘Gentleman ‘ திரைப்படத்தில் இடம்பெறும் செல்ல விளையாட்டு என்ற பேரில், பெண்ணை சிற்றின்பப்பொருளாக காட்டும் காட்சிகள், ‘Boys’ திரைப்படத்தில், பெண்ணின் மார்பகங்கள் பற்றி ‘நகைச்சுவையாய்’ பேசப்படும் வெட்டிப் பேச்சுக்கள்…இவை எவையுமே சமூகத்திற்கு தேவையற்றது என தணிக்கைக் குழு முடிவு செய்யாததில் ஆச்சரியம் ஒன்றும் இல்லை. இவை இயக்குனரின் அறியாமையையும், ‘ஆம்பளை பசங்க இத மட்டும் தான் ரசிப்பாங்க’ என பொதுமைப்படுத்தும் மனப்பான்மையையே வெளிப்படுத்துகிறது.
“இவ்வளவு சீரியஸா எடுத்துக்க வேணாமே”, என ஷங்கருக்கு வக்காளத்து வாங்குபவர்களுக்கு,
“நாலு பொண்ணுங்க…குட்டிச்சுவர்ல உக்காந்துகிட்டு, நடந்து போற நாலு பசங்கள…அவங்க ஆண் குறி சைசுக்கு ஏத்தா மாதிரி…தரம் பிரிச்சு, படுக்கைல எவனுக்கு வீரியம் ஜாஸ்த்தியா இருக்கும்னு ஆலோசிக்கறாங்க”, என ஷங்கரின் எந்த ‘திரைக்காவியங்களிலும்’, ஏன் எந்த தமிழ் இயக்குனரின் படைப்பிலும் பார்த்ததாய் நினைவில்லை.
‘நகைச்சுவை’ ததும்ப படம் எடுக்கிறார் எனில், படம் பார்க்க வரும் ஒரு சாராரை மட்டும் கேலி செய்வதில் என்ன நியாயம் இருக்கிறது என புரியவில்லை.
“அது எப்படி,’ என இழுப்பவர்களுக்கு…
கேலி செய்வதில் ‘சமத்துவம்’ சரிப்பட்டு வராதெனில் , ஒரு பாலினத்தவரை மட்டும் நகைச்சுவை பொருளாக சித்தரிப்பதை நிறுத்துவது தானே முறை.

அடுத்து ஸ்ரீ.ஸ்ரீ. சங்கரானந்தா ‘அறிவுரை’ வழங்கும் படலம்…

‘Gentleman ‘ திரைப்படத்தில் அர்ஜுனின் வசனம் ஒன்று…
//இழுத்து பொத்திகிட்டு நிக்கறாளே சுஷீலா..இவள யாராவது கைய்ய புடிச்சு இழுத்திருக்காங்களா…இல்லியே;
ஏன்..இவ ஒழுங்கா நடந்துக்கறா
சுதந்திரமா இருங்க…சுண்டி இழுக்காதீங்க
சகஜமா இருங்க..சஞ்சலம் படுத்தாதீங்க//

“முற்போக்கு கருத்துக்கள்” என்றால், “என்னதது…கம்ப்யூட்டர் கிராபிக்ஸ் வச்சு simulate செய்ய முடியுமா” என வினவும் இயக்குனரிடமிருந்து பெண் விடுதலையை சித்தரிக்கும் காட்சிகளை எதிர்பார்க்க முடியாது. கேட்பதெல்லாம்…பிற்போக்குத்தனமான கருத்துக்களையாவது பரப்பாமல் இருக்க முயற்சி செய்யுங்களேன்…என்று.
அடுத்ததாக…அவரின் பொன்னான திரைப்படங்கள்…வெளிச்சம் போட்டு காட்டும் அவரின் ‘நிற வெறி’…
கருப்பு சாயம் பூசிய ஒரு அக்கா, கருப்பு மகள்களான அங்கவை, சங்கவை…இவற்றை ‘நகைச்சுவை’ என வழங்கும் ஒரு இயக்குனர், எவ்வளவு ஒரு கொடூரமான நிறவெறியராக இருக்க வேண்டும்?
கருப்பாக அந்த பெண்ணை கேலிப்பொருளாய் காட்டுவதோடு, அவர் கதாநாயகர்களை வைத்தே ‘இந்த பெண்கள் திருமணச் சந்தையில் விலை போக மாட்டார்கள்’ என அவர்களின் எதிர்காலம் பற்றியும் தன் கருத்தை தெரிவிக்கிறார்.
தமிழ் திரை உலகில், இவரொரு சிறு துளியே!
இது மாதிரியான சமூகப் பிரச்சனைகள் அனைத்திலிருந்தும் முடிந்த வரையில் விலகி இருக்க விரும்பும் பல சிகரங்களை பற்றியும் சிரத்தின் ஒரு மூலையில் கூட மூளை என்ற ஒன்று இல்லாத இயக்குனர்கள் பற்றியும் எழுத விருப்பம்தான். இன்னொரு பாகம் எழுத வேண்டும் 🙂

“இது எப்ப வாங்கினது? ஒரு நாலு பவுன் இருக்குமா…?”, என அனிதாவின் கழுத்துச் சங்கிலியை தொட்டு பார்த்தபடி கேள்விக்கணைகளை தொடுத்தாள் லக்ஷ்மி.
“ஒ அதுவா…மாமியாருக்கு chain வாங்க போயிருந்தோம். நீயும் ஏதாவது வாங்கிக்கன்னு அவர் சொன்னாரு (ஒரு வெட்கத்தில் சற்றே அனிதாவின் தலை குனிந்தது) அதான். இது ஏதோ புது designனு சொன்னாங்க. சரி வாங்குவோமுனு…”, என ‘வாங்கிய பலனை அடைந்துவிட்டோம்’ என்ற பெருமிதம் சிறிதும் வெளியே தெரியாதபடி அலுத்துக்கொண்டாள் அனிதா.

“ஓகே லேடீஸ்….என்னுடைய அடுத்த படைப்பு ரெடி. Blogல update பண்ணீட்டேன். படிச்சிட்டு comments விடுங்க”, என தன் பெருமையை சபையில் சமர்ப்பித்தாள் லீலா.
“இந்த முறை என்னம்மா…திரும்பவும் ஏதாவது வாயில நுழையாத பேர்ல ஸ்வீட்டா?”, என வார்த்தைகளை நெய் போல் ஊற்றி பெருமை தீயை கொழுந்து விட்டு எரியச்செய்தாள் கல்பனா.
“பேர் வாயில நுழையலனா என்ன…அன்னிக்கி kaaju kathliய கட்டு கட்டுன்னு கட்டினது நெனவிருக்குல…? அதுக்கும் இப்படி தான் சொன்ன”, என முழங்கைய்யால் கல்பனாவை லேசாக இடித்தாள் லீலா.

“சரி அதெல்லாம் விடுங்கடி…நம்ம வினோதினி கிசுகிசு ஏதாவது?”, என நிகழ்ச்சி நிரலில் புதியதாய் ஒன்றை நுழைத்தாள் அனிதா.
“அட நான் கூட phone பண்ணி விஷயத்த சொல்லனும்னு நெனச்சேன். அன்னிக்கி அவள பஸ்ல பாத்தேன். அவ புருஷனும் இருந்தான். பஸ் கூட்டமா இருந்ததுனால பேசல. என்னமா கொழையறா புருஷன் கிட்ட. பஸ்ல எல்லாரும் அவங்களத்தான் பாத்துகிட்டு இருந்தாங்க. என்னவோ காதல் ஜோடிங்க மாதிரி…அவன் ஏதோ காதுல சொல்றான்; அவ கெக்கபெக்கன்னு சிரிக்கிறா…சகிக்கல”, என பஸ்ஸின் நிகழ்வுகளை நேரடி ஒலிபரப்பு செய்தாள் லக்ஷ்மி.

“கொஞ்சம் ஓவராவே ஆடராடி அவ…என்னோட அந்த ‘motichoor laddu ‘ recipe ..அதுக்கு comment கூட 150 தாண்டிச்சே!! அதுக்கு ஒரு comment விட்டிருக்கா பாரு…அதுவும் private கமெண்ட்; இரு iphoneல காட்டறேன்”, என தன் அலைபேசியில் அந்த பதிவையும், அதற்கு வந்த பின்னூட்டங்களையும் தேடி எடுத்தாள்.
“படிக்கிறேன் கேளு…”லீலா ஒரு ‘சமையல் queen’ஆ மாறிட்டு வர. வாழ்த்துக்கள்!! நெறையா பேர் உன் பதிவுகள follow பண்றாங்கன்னு பாத்தாலே தெரியுது. நீ சமையல் மட்டும் இல்லாம பொது விஷயங்கள் பத்தின உன் கருத்துக்களயும் எழுதலாமே…படிக்க வர்றவங்க அவங்க நினைக்கறத தெரிவிப்பாங்க…அப்படியே ஆரோக்கியமான விவாதங்களுக்கு உன் blog நல்ல தளமா அமையும்னு நான் நினைக்கறேன். சமையல் குறிப்பு அல்லாத விஷயங்களில் உன் கருத்துக்களை தெரிந்து கொள்ள ஆர்வத்துடன் காத்திருக்கும் உன் ரசிகை வினோதினி :)”…அம்மா சொல்லிட்டாங்களாம்…நாம கேட்டு நடக்கனுமாம். நான் சொல்லட்டுமா…அவளுக்கு கடுப்பு…வேற ஒன்னும் இல்ல”, என சரமாரியாக வினோதினியை திட்டி முடித்தாள் லீலா.

“தனக்கு எல்லாம் தெரிஞ்சா மாதிரி நடப்பான்னு தான் நமக்கு தெரியுமேடி. நீ எதுக்கு தேவையில்லாம tension ஆகற. ஏதோ நம்ம husbands’ friend அவ புருஷன். அந்த ஒரு காரணத்துனால தான் அவள சேத்துக்க வேண்டிய கட்டாயம். if given an option…அவளுக்கு ‘good bye’ சொல்ல நான் எப்பவுமே ரெடி”, என தன் ‘கைய்யறு’ நிலையை நொந்துக்கொண்டாள் கல்பனா.
“இவள பத்தி பேச ஆரம்பிச்சாலே ஒரு bitter endதான் எப்பவும்; சரி எனக்கு டைம் ஆகுது. பையன் ஏதோ video game வேணும்னு கேட்டான். நான் அப்படியே நடைய கட்டறேன்”, என லக்ஷ்மி விடைப்பெற, கோயில் மணி சத்தம் கேட்டு, அனைவரும் கற்பகிரகம் நோக்கித் திரும்பினர்.

“ஆனா கோயில் வந்தா நிம்மதி கெடைக்கும்னு சொல்றது…இதுதான் போல. every week இப்படி உங்களோட பேச chance கெடைக்கறதே கோயில்லதான். ஒரு வாரம் முழுக்க மனசுல புழுங்கிட்டு கெடக்கற விஷயங்கள போட்டு உடைக்கறதுல ஒரு அலாதி சந்தோஷம். எனக்கும் நேரமாச்சு… அவர் வந்துடுவாரு…இன்னிக்கி evening snackக்கு சமோசா செய்யலாமுன்னு இருக்கேன்”, என விடைப்பெற்றாள் கல்பனா.

அலுவலக உண் மேசையில்…

“என்னப்பா இது உங்க பொண்டாட்டிங்க சொல்லி வச்சு பொங்கல் செஞ்சாங்களா? ரெண்டு பெரும் அதையே கொண்டுவந்திருக்கீங்க?”, என உரையாடலுக்கு பிள்ளையார் சுழி போட்டான் கணேசன்.
“இது உனக்கு புரியாது தம்பி. இன்னிக்கி கணவர்களுக்காக மனைவிகள் கடவுளிடம் பிராத்தனை செய்யும் தினம். கட்டின புருஷன் நல்லா இருக்கணும்னு பூஜை செய்வாங்க. வீட்ல வடை, அப்பளம், பொங்கல்…சூப்பர் விருந்து. அதுதான் tiffin box க்கு பதில் இன்னிக்கி 5 அடுக்கு கேரியர்”, என விளக்கம் அளித்தான் சரவணன்.

“இன்னும் என்ன ரெண்டு மாசம் தான…அப்பறம் டும்டும்டும். அதெல்லாம் இப்பவே சொல்லி வச்சுடு கணேசு…அதுவேற இதுல எல்லாம் எனக்கு நம்பிக்கை இல்ல…அது இதுனு பேச போறாங்க. நமக்கு க.மு, க.பி ரெண்டும் ஒரே மாதிரி இருக்கணும்னா…நம்ம பொண்டாட்டி நம்ம பேச்ச கேட்டு நடக்கறவளா இருக்கணும். friendsஆ இருக்கலாம், அது இதுனு சொன்னாங்கனு வைய்யு….முதலுக்கே மோசமா போயிடும்”, என ஒரு மனைவியிடம் இருக்க வேண்டிய ‘இன்றியமையாத’ குணாதிசயத்தை முன் வைத்தான் குணசேகரன்.

“சொல்ல மறந்துட்டேனே…’நீயா நானா’ ல அடுத்து ‘கணவன் மனைவி…நண்பர்களாய் இருப்பது சரியா தவறா’னு ஒரு தலைப்பு போல. பங்கேத்துக்க interest இருந்தா தொடர்பு கொள்ள சொல்லி எங்கயோ படிச்சிருக்கா. நானும் போறேங்கன்னு கேட்டா.எனக்கு அப்படியே தூக்கிவாரி போட்டுச்சு. இவ ‘அவர் தான் ஒசத்தி’னு பேசினாலும், அந்த பக்கத்துல இருக்கறவங்க, இல்ல guest பேசறத கேட்டுட்டு வீட்டுக்கு வந்து “நீங்க இன்னிக்கி கொஞ்சம் சமையல பாத்துக்கோங்களேன்”, “கொஞ்சம் தலை வலிக்குது…காபி போட்டு குடுக்க முடியுமா”னு கேட்டாங்க….கதை அதோகதிதான். அதெல்லாம் ஷூட்டிங் அது இதுனு நாள் முழுக்க போயிடும். அப்பறம் tired ஆயிடுவ”னு ஒரு வழியா அவ வாய அடைச்சேன்”, என கரையை தாக்க வந்த புயல் பற்றியும், அது சுமூகமாக கரை கடந்த அழகையும் விவரித்தான் சரவணன்.

“நீங்க ரெண்டு பேரும் சொல்றத பாத்தா…கொஞ்சம் ஜாக்கிரதையா தான் இருக்கணும் போலவே”, என தலையை சொரிந்தான் கணேசன்.
“மனைவி அமைவதெல்லாம் இறைவன் கொடுத்த வரம்னு எந்த கோமாளியோ சொல்லிவச்சுட்டான். அதெல்லாம் ஒன்னும் இல்ல. நாம நடந்துக்கறதுல தான் இருக்கு. அவங்க கேக்கறதெல்லாம் வாங்கி கொடுக்கணும். ரொம்ப அன்பா நடந்துக்கணும்…சுமாரா இருந்தாலும் அவங்கள “நீ தான் சூப்பர்…நீ போட்டில இல்லாத ஒரே காரணத்துனால தான் ஐஸ்வர்யா பட்டத்த வாங்கினா”, அது இதுனு அளக்கனும். அவ்வளவுதான்…அப்படியே விழுந்து விழுந்து கவனிப்பாங்க பாரு…”, என உபதேசங்களை சரமாரியாக அவிழ்த்து விட்டான் சரவணன்.

பேசிக்கொண்டே இருக்கையில், கணேசனின் அலைபேசி ‘காதல் வைத்து காதல் வைத்து காத்திருந்தேன்’ என பாட, “நம்பினா நம்பு…உன்ன பத்தி தான் நினைச்சிட்டு இருந்தேன்…நீயே கால் பண்ணிட்ட”, என கூறிக்கொண்டே நழுவினான் கணேசன்.

மாலை…சரவணன் வீட்டில்

“கல்புமா…சமோசா தான…வாசனை மூக்கத்தொளைக்குதே”, என கூறியபடி வீட்டினுள் நுழைந்தான் சரவணன்.

“என்னங்க இன்னிக்கி சீக்கிரம் போல…சமொசாவா…ஆமாங்க…ஏதாவது differentஆ பண்ணலாமுன்னு…”, என குழைந்தாள் கல்பனா.
“சரி…கைக்கால் அலம்பிட்டு freshen up ஆகிட்டு வரேன்”, என குளியலறையில் நுழைந்தான் சரவணன்.

சமயலறை நோக்கி நடந்த கல்பனாவின் கண்கள் உண் மேசை பக்கம் திரும்பியது. ஏதோ வண்ண அட்டை தென்பட்டது; கையில் எடுத்தாள். எடுத்து படித்த மாத்திரத்தில்….முகத்தில் ஒரு 1000 watts புன்னகை. “For the sweetest woman in the world” என வாழ்த்து அட்டையின் வரிகளை படித்த படி, “என்னங்க…எனக்கா இது? எதுக்குங்க இதெல்லாம்”…என குளியறையிலிருந்து வந்த சரவணன் நோக்கி ஓடினாள்.

“உனக்கு தான் என் தங்கமே. கணேசன் அவன் would-beக்கு card வாங்கனும்னு சொன்னான். நானும் கூட போனேன். இது அங்க கண்ணுல பட்டது. உன் ஞாபகம் வந்தது. அதுதான்”, என சாதாரணமாய் விடை அளித்தான் சரவணன்.

“போங்க…எனக்கு வெக்கமா இருக்கு”, என தலை குனிந்த படி, கால் விரல்களால் கோலம் போட்ட வண்ணம், வாழ்த்து அட்டையை முத்தமிட்டாள் கல்பனா.

************************************************************************************************

“நீயா நானா”வில் சென்ற வாரம் பார்த்த ஒரு விவாதத்தின் தாக்கம் இச்சிறுகதை. ‘கணவரே கண் கண்ட தெய்வம்’ என வாதாடிய அணியில் இருந்த சில பெண்களின் விவாதங்கள்…சிரிப்பை விட கோபத்தையே வரவழைத்தது. அந்த கோபமானது அப்பெண்களின் மீதானதல்ல என்று மட்டும் தெளிவாக புரிந்தது. ஆரம்பத்தில் ‘கணவனே உன் பாதுகாவலன்’, ‘அவர்களின் விருப்பத்திருக்கு இணங்கி நடப்பது…திருமணத்திற்கு பின் உன் தலையாய கடமை’ என சமூகத்தினால் சாவிக்கொடுத்து பழக்கப்பட்ட பெண்கள்…இன்று எவர் துணையுமின்றி தமக்குத்தாமே விலங்கணிந்துக் கொள்வது….சமூகத்தின் வெற்றியே!!

“நான் சிந்திக்கிறேங்க…அதுனால தான் பாத்திரம் கழுவறது என் வேலை…அவர் செய்யக்கூடாதுன்னு தெரிஞ்சிருக்கு”
“நான் M .B .A படிச்சா தான் என்ன…அவர் ஆம்பளை..கட்டாயமா என்னவிட உலகறிவு ஜாஸ்த்தியா இருக்கும்”
“அவர்கிட்ட சரணாகதி அடையறது எனக்கு பிடிச்சிருக்குங்க”, போன்ற வாக்கியங்கள் கேட்டமாத்திரத்தில் ஒரு ஏமாற்றமும் வருத்தமுமே தோன்றியது.

“இப்படி செயல்படுவதே ஒரு ‘குடும்பத்தலைவி’க்கு பெருமை சேர்க்கும்” என மறைமுகமாக போதிக்கும் சமூகமும், அவள் விரும்பி அடிமையாய் இருக்கும் நிலையை சுட்டிக்காட்டாத ஆண்மகனும்…அவளின் கிணற்றுத்தவளை கோலம் கலையாமல் இருக்கவே விரும்புகின்றனர்.

இச்சூழ்நிலையில்…அந்த பெண், “தனிமனிஷியாய் எனக்கு என்ன பிடிக்கும்”, “பிறர் திருப்தி அடைய பற்பல வேலைகளை செய்த நான்…எனக்கென என்ன செய்துகொண்டேன்”, போன்ற கேள்விகளை கேட்பதின் மூலமும், அதற்கான விடைகளை அடைய செயல்படுவதின் மூலமுமே அப்பாழ்கிணற்றிலிருந்து விடுபடுகிறாள்.