Posts Tagged ‘பெரியார்’

வெளிவந்து 12 ஆண்டுகள் ஆகி விட்டது….’மகா கேவலமான படம்’, ‘சுமாரான படம்’ என பல கருத்துக்கள் வந்த வண்ணம் இருந்த போதும், ரஜினி நடித்த ‘பாபா’, என் வாழ்க்கையின் மூன்று மணி நேரத்தை அபகரித்ததே இல்லை. கடைசியாக பார்க்க முடிவெடுத்தேன்.

நல்ல வேளையாக ஒரு நாளின் 3 மணி நேரத்தை ஒரே மூச்சில் வீணடிக்காமல், 4 நாட்கள், வெட்டியாய் இருந்த போதெல்லாம், இந்த வெட்டிப் படத்தை பார்த்து முடித்தேன். திகில் படமோ எனக்கூட நினைக்க வைத்தது, படத்தின் முடிவில் வந்த ‘தொடரும்’ என்ற அபாய எச்சரிக்கை!
“2002ல வந்த படத்துக்கு இப்ப விமர்சனம் எழுத போறியா மா”, என சலித்துக் கொள்பவர்களுக்கு,
“இல்லங்க…விமர்சனம் இல்ல; எப்பவும் போல என் கடுப்பின் வெளிப்பாடு…கதம் கதம்!!!”

படம் முழுவதும், ‘போதும் தலைவா…அதுதான் பைசா குடுத்து டிக்கெட் வாங்கிட்டோமே”, என தீவிர ரசிகர்களே கெஞ்சும் அளவிற்கு போதனைகள்!!! அதுவும் பிற்போக்குத்தனத்தின் உச்சத்தை தொடும் கொடூரமான பேத்தல்கள்.

உதாரணத்திற்கு,
“பொண்ணு வீட்டுல அடங்கி இல்லனா கெட்டுடுவா..பையன் வீட்ல அடங்கி இருந்தா கெட்டுடுவான்”
வசனம் எழுதிய பிரஹஸ்பதி முட்டாள் எனில், அதை பெருமையாக ‘போதிக்கும்’ கதையின் நாயகன் ஒரு படி மேல். டெல்லி கணேஷின் “ஏன்..வீட்ல இருக்கலாம்ல பாபா”, என்ற கேள்விக்கு தலைவர் (எதுக்குன்னு தான் விளங்கவே இல்ல!!!) வழங்கும் கேவலமான பதில் இது. ஊருக்கே உபதேசம் செய்யும் தலைவர், நிச்சயம் அதற்கு எதிர்மறையான போதனையைத்தான் வீட்டில் பயன்படுத்தி இருக்க வேண்டும்.
இல்லையெனில் ‘மூன்று’, ‘கோச்சடையான்’ போன்ற திரைப்படங்கள் நம் பார்வைக்கு வந்திருக்காது.

அது போலவே இதுவரைக்கும் இரண்டு படங்களில் கேட்டு புளித்துப் போன அறிவுரை…”நீ காதல தேடிப் போகாத…தேடி வரும் காதலே சிறந்தது”!!
90 சதவிகித தமிழ் கதாநாயகர்கள் அவர்கள் படங்களில் இந்த பரிந்துரையை மதிக்கவில்லை என்பது, மானாவாரியாக கொட்டிக்கிடக்கும் தமிழ் படங்களில் இருந்து தெளிவாகிறது.
இதை எழுதும் போது, மண்டைக்குள் வந்து செல்வதெல்லாம் ‘ஆடுகளம்’ படம் தான். தனுஷ் கதாநாயகியை துரத்தி துரத்தி காதலிக்காமல் இருந்திருந்தால், ‘ஒத்த சொல்லால’ பாடல் நம் காதுகளுக்கு விருந்தாகி இருக்காது. நடன ஆசிரியர் தினேஷ்க்கு விருதும் கிடைத்திருக்காது (அப்படி துரத்தி துரத்தி காதலிப்பதில் இருக்கும் கேவலம்….இன்னொரு பதிவிற்கு)
கடுப்பை தவறாமல் கொழுந்து விட்டு எரிய செய்வது ரஜினியின் “பெண் என்பவள் என்றுமே அடங்கி இருக்க வேண்டியவள்; துள்ளி குதிக்க ஆரம்பிக்கும் போது, அடக்குவது ஒரு பொறுப்புள்ள ஆண்மகனின் கடமை” மாதிரியான காரித் துப்பத் தூண்டும் வசனங்கள்.
‘மன்னன்’இல் துவங்கி, ‘படையப்பா’வரைக்கும் பளிச்சென பல்லிளிக்கும் ரஜினியின் வசனங்கள், தமிழ் திரையுலகிற்கு ஒரு கரும் புள்ளி.
அதற்கு தாறுமாறாக விசிலும் கை தட்டலும் கிடைப்பது பார்த்து, தங்கள் பங்குக்கும் பெண்களை அடக்க போதிப்பவர்கள் விஜய், சிம்பு மாதிரியான வளர்ந்து வரும் திரை உலகின் ஆணாதிக்கக் கலைஞர்கள்.
படங்களில், எவனுமே செய்யாததை செய்யத் துடிக்கும் கதையின் நாயகர்கள், பெண்களை நடத்தும் விதத்தில் மட்டும் “அவன நிறுத்த சொல்லு….நான் நிறுத்தறேன்” approach எடுப்பது கோழைத்தனத்தின் வெளிப்பாடே!!

படங்களுக்கு வெளியில், மேலே குறிப்பிட்டுள்ள ரஜினியோ, சிம்புவோ, முற்போக்கு சிந்தனைகள் பேசிக் கேட்டதில்லை. அப்படி பெரியார் கருத்துக்களை கேட்டது, சத்யராஜின் பேச்சுகளில். அவரும், ‘வயித்துப் பொழப்புக்கு நடிக்க வேண்டி இருக்குங்க’ என சப்பக்கட்டு கட்டுவார் என நினைக்கிறேன்….இந்த பாடலுக்கு.

இந்த இடத்தில் ‘விலை உயர்ந்த மெசேஜ்’ கூறும் ஷங்கரை பற்றி சொல்லாமல் விட்டால், பதிவு முழுமை பெறாது (அந்த விதத்தில், நான் திரைப்படங்களிலுள்ள ஆணாதிக்கத்தனத்தை பற்றி எழுதும் வரை, ஷங்கரின் பேர் நிலைத்து நிற்கும்). ஒரு மெசேஜ் சொல்கிறேன் என எடுக்கும் படங்கள் அனைத்திலும், ‘நகைச்சுவை’ என்ற பெயரில், பெண்களை இழிவு படுத்துவதை மிகவும் லாவகமாக செய்பவர் இவர்.

மேற்கின் சில பிரபலமான பாப் பாடகர்கள், பாட்டுக் கச்சேரி இல்லாத மேடைகளில், சமூகம் பற்றி தம் கருத்துக்களை பதிவு செய்வர். “ஏன்டா பேச விட்டோம்”,என தொகுப்பாளர்களே அலுத்துக் கொள்ளும் அளவிற்கு!

அப்படியான பேத்தல் பேச்சுக்களுக்கு பெரிதாக செவிமடுப்பது மேற்கில் அரிது. ஒரு கலைஞனை அவனின் கலைக்கு மட்டுமே மதிப்பது ஒரு பெரும்பாலான வழக்கம். நம் ஊரில் அதற்கு நேர் எதிர்.
கதாநாயகர்கள் ஒரு கருத்து கூறினால் (திரைப்படத்திலோ அதற்க்கு வெளியிலோ), அது அவரின் சுயமான கருத்து என நம்பும் அறியாமை நிலவுகிறது.
ஒருவர் புகைப்பிடிக்கும் ஸ்டைலும், கண்ணடிக்கும் ஸ்டைலும், வசனம் பேசும் அழகும் பிடித்திருந்தால், அவர் பேச்சில் உள்ள கீழ்த்தனமான கருத்துக்களும் பிடிக்க வேண்டும் என்ற கட்டாயம் இருக்குமோ எனக்கூடத் சில சமயங்களில் தோன்றும்.
நாங்கள் திரைப்பாடல்களின் விமர்சனத்திற்கு Milliblog என்ற பதிவை கொஞ்சம் நம்புவோம். அந்த பதிவர் இளையராஜா பிரியர் எனக் கேள்விப் பட்டுள்ளேன். அது ‘உளியின் ஓசை’ படப் பாடலின் விமர்சனம். ஆஹா ஓஹோ என விமர்சித்திருந்ததால், ‘டவுன்லோட்’ செய்து கேட்டோம்.
இளையராஜாவின் இசையா என பல முறை சந்தேகம் வந்தது….1 நிமிடத்திற்கு மேல் எந்த பாடலையும் கேட்க முடியவில்லை. அன்று தோன்றிய சந்தேகம் தான் இது, “திரை உலகில் ஒருவரை பிடித்திருந்தால், அவரின் காரியங்கள் என்ன கேவலமாக இருந்தாலும், விரும்ப வேண்டிய கட்டாயம் உண்டோ”
ரசிகர்களின் அந்த நம்பிக்கையை நம்பியே அரசியலில் கால் பதித்தவர்கள் M.G.R, விஜய்காந்த், சரத்குமார் போன்றவர்கள். மக்களின் நம்பிக்கையை சூரையாடுபவையே ஈமு கோழி, சென்னை அமிர்தா, ஜாய் அலுக்காஸ் மாதிரியான விளம்பரங்கள்.
நினைத்துப் பாருங்கள், சென்னை அமிர்தாவின் தலைமை செயலாளர் அவ்விளம்பரத்தில், அவர் நிறுவனத்தை புகழ்ந்து பேசினால், எவ்வளவு பெற்றோர் அவர்கள் பிள்ளைகளை அந்த நிறுவனத்தில் சேர்ப்பர்?

செவிடன் காதில் ஊதும் சங்காய் இருக்குமெனினும், இந்த கதாநாயகர்களுக்கும், அவர்களை இயக்கம் இயக்குனர்களுக்கும் என் வேண்டுகோள் இது.
1. ‘மெசேஜ்’ கொடுக்கப் போவதாய் இருந்தால், முதலில் ‘முற்போக்கு என்ற தமிழ் சொல்லின் (ஆம்…அது தமிழ் சொல் தான்!) பொருளை அறிந்துக் கொள்ளவும்.
முற்போக்குச் சிந்தனையாளர்கள் எழுத்துக்களைப் படியுங்கள். சமூக மறுமலர்ச்சிக்கான ‘மெசேஜ்’ கூறுவதாய் இருந்தால், பெரியாரைப் படியுங்கள். உழைப்பாளர்களுக்கு ‘மெசேஜ்’ கூறப் போவதாய் இருந்தால், கார்ல் மார்க்ஸ் உங்களுக்கு உதவலாம்.
புதுசா எதையாவது செய்யும் போது, ஒரு வழி காட்டுதல் தேவை பாருங்க!!
2. “கால காலமா இத சொன்னாத்தான் படம் ஹிட் ஆகுது; நாம ஏன் அத மாத்தணும்”, என்ற எண்ணத்தை துறக்கவும்.
3. “ரொம்ப கஷ்டமா இருக்கும் போலவே…”, என இயக்குனருடன் சேர்ந்து தலையை சொரிகிரீர்கள் எனில், இந்த மெசேஜ் வழங்கும் எண்ணத்தை கை விடவும்.
கோடிக்கணக்கில் ரூபாய் செலவு செய்ய தயாராக இருக்கும் தயாரிப்பாளரை கண்டுபிடியுங்கள். பொழுதுபோக்கை மட்டும் குறிக்கோளாக வைத்து படங்களை எடுத்துத் தள்ளுங்கள். “பொழுதுபோக்குக்காக படம் எடுக்கறீங்க…சமூகத்த மாத்த இல்லியே; அதனால உங்களுக்கு எது வருமோ அத மட்டும் செய்ங்க”

“இதெல்லாம் சுத்த பேத்தல்…போன வாரம் கூட, 5 பவுணுக்கு ஒரு சங்கிலி வாங்கிக்கொடுத்தேன். இன்னும் ரெண்டு வாரத்துல எங்க கல்யாண நாள். அதுக்கு சாமூத்ரிகா பட்டு பொடவை கேட்டிருக்கா. எனக்கு இந்த பெண்ணியவாதிகள் பேச்சுல அர்த்தம் இருக்கறா மாதிரி தெரியல”, என புலம்பித்தள்ளினான் அருண்.
“தாறுமாறான விவாதம் போல…அருண் உங்க முகம் அப்படி செவந்து போயிருக்கு”, என கண்ணடித்தபடி, விவாத ஜோதியில் ஐக்கியமானான் சதீஷ்.
“இல்லப்பா…நம்ம ஜேம்ஸ் இன்னிக்கி 2 hour permission …ஏதோ பெண்ணியவாதிகள் கூட்டத்துக்கு போயிட்டு வருவாராம்”, என அருணின் கோபத்திற்கு காரணத்தை உரைத்தான் ஆறுமுகம்.
“யப்பா…பெண் விடுதலையா…’ஆண்கள் தான் அவங்கள அடக்கி ஆளறாங்க’னு இந்த பெண்ணியவாதிகள் அடிக்கற கூத்து, தாங்க முடியலடா சாமி. நம்ம வீட்டுக்கு எல்லாம் வந்து பாக்கணும், அப்ப தெரியும். நாம வாங்கற ஒரு 500 ரூவா சட்டைக்கு, அவங்க ஒரு 5000 ரூவாய்க்கு பொடவை வாங்கறாங்க; எந்த ஊர்ல இது அடிமைத்தனம்னு தெரியலியே”, என தன் பங்குக்கு அலுத்துக்கொண்டான் சதீஷ்.
“நேத்து ஏதோ பேசிட்டு இருக்கும் போது, கொஞ்சம் கோவத்துல அடிச்சிட்டேன்…லைட்டா தான்ப்பா. அதுக்கு வீட்ல போட்ட கூச்சல பாக்கனுமே….எங்க அம்மா அப்பா கூட என்ன அடிச்சது இல்ல…அது இதுனு. சமாதானம் செஞ்சு படுக்க போகும் போது, மணி 12”, இது மீண்டும் அருண்.
ஜேம்ஸ் வருவதை பார்த்து அனைவரும் அமைதி ஆகினர்.
“என்ன பாஸ்…இதெல்லாம் உங்களுக்கே கொஞ்சம் ஓவரா தெரியல. நீங்க இது மாதிரி மீட்டிங் எல்லாம் போறது, எங்கள எல்லாம் கெட்டப் பசங்களா காட்டுதுல”, என மெதுவாய் தாக்குதலை துவங்கினான் அருண்.
“பார்றா…போன weekend நீங்க எல்லாரும் ‘நவீன சரஸ்வதி சபதம்’பாக்க போனீங்க..நான் வரல. நீங்க அந்த படத்த பாத்து என்ன கெட்டப் பையனா காட்டறீங்கனு சொன்னா…அது எவ்வளவு அபத்தமா இருக்கும். உங்களுக்கு பிடிச்சிருக்கு நீங்க பாக்கறீங்க. என்னதான் பேசறாங்கன்னு பாக்க ஆசையா இருந்துச்சு …நான் போனேன்”, என தன் தரப்பு வாதத்தை முன் வைத்தான் ஜேம்ஸ் .
“பாயிண்ட் சரி மாதிரி தான் இருக்கு…இருந்தாலும்”, என தலையை சொரிந்தான் அருண்.
“பெண் விடுதலை பத்தி பெண்ணியவாதிகள் ‘நீயா நானா’ல பேசி கேட்டிருக்கேன்…இப்போ அவங்க மீட்டிங் ஒன்னுத்துக்கு போக வாய்ப்பு கெடைச்சது…எதுக்கு விடனும்னு…ஆனா நெஜமாவே ரொம்ப புதுசா இருந்தது அருண். இதெல்லாம் தெரியாமலே இருந்துட்டோமேனு கூட தோணிச்சு”, என தனக்கு கிடைத்த அனுபவத்தை பகிர்ந்துக்கொண்டான் ஜேம்ஸ்.

“ஏதோ சொல்ல வரீங்கன்னு புரியுது…ஆனா வெளங்கலியே. பெண்ணியம் எல்லாம் பொம்பளைங்க சம்பந்தப்பட்ட விஷயம்ல. அதுக்கும் நமக்கும் என்ன சம்பந்தம்”, என அருண் கேள்வி எழுப்ப, கூட்டத்தில் இருந்த அனைவரும் கேள்வியை ஆமோதித்தனர்.
“இதே கேள்விய அந்த மீட்டிங்லயும் ஒருத்தர் எழுப்பினாரு. அதுக்கு மேடைல இருந்தவங்க ரொம்ப பொறுமையா ஒரு example வச்சு வெளக்கினாங்க. நம்ம கூட வேலை பாக்கறாரு ஒருத்தர். அவர எப்பவும் சுத்தி இருக்கறவங்க நக்கல் செய்யறதும், அவங்க வேலை எல்லாத்தையும் அவர் தலைல கட்றதுமா இருக்காங்க. கொஞ்சம் பயந்த சொபாவம் அவருக்கு…தன் பக்கம் நியாயம் இருந்தா கூட, குரல உயர்த்தி பேசமாட்டாரு. நாம சத்தமா பேசிட்டா நம்மள பத்தி ஆபீஸ்ல தப்பா நினைப்பாங்கன்னு அவரும் தட்டிக்கழிச்சுகிட்டே இருக்காரு. உங்களுக்கு அவர பத்தி நல்லா தெரியும்..அவர் மேனேஜர் உங்க friend. உங்களுக்கு ஒரு சான்ஸ் கெடைச்சா, உங்க friendகிட்ட அந்த விஷயத்த பத்தி பேசுவீங்களா மாட்டீங்களா? அவர் நாசமா போகணும்னு எண்ணம் இருந்தா, அது வேற விஷயம். so matter என்னனா…அந்த பயந்து பயந்து வாழற ஊழியர மாதிரி தான் பெண்களும், எல்லா பெண்களுமே அப்படி இல்லாட்டியும், பெரும்பாலும் அப்படிதான் இருக்காங்க. ஒரு பொண்ணுக்கு சின்ன வயசுல இருந்தே, ‘அடங்கி தான் போகணும்’, ‘புருஷன் மனசு நோகாம நடந்துக்கணும்’, ‘அடிக்கறாரா…டென்ஷன்ல அடிச்சிட்டாரு, பொறுத்துக்கணும்’, ‘அவர் இல்லனா உனக்கு வாழ்க்கை பூஜியம்தான்’னு வீட்ல இருக்கற பெரியவங்க அறிவுரை குடுத்தே வளக்கறாங்க. அவ அவ்வளவு மழுங்கடிக்கப்படும் போது , எந்த படிப்பும் அந்த மழுங்கடிப்ப சரிப்பண்ண முடியாது”, என ஒரு நீண்ட பதிலை வழங்கிய ஜேம்ஸ், சதீஷ் கொட்டாவி விடுவதை பார்த்து,
“செமையா மொக்கை போடறேன்ல..’இதெல்லாம் ஏன்டா நமக்கு தெரியாம போச்சு’னு தோணின பல விஷயங்கள்..அதுதான் பகிர்ந்துக்கனும்னு தோணிச்சு”, என தன் இருக்கை நோக்கி நடக்க எத்தனித்தான்.
“அதெல்லாம் ஒன்னும் இல்லீங்க, எனக்கும் இதெல்லாம் புதுசா இருக்கு. முன்னமே தெரிஞ்சிருந்தா நானும் வந்திருப்பேன்; நீங்க மேல சொல்லுங்க”, என ஜேம்சின் பையை வாங்கி மேசை மீது வைத்தான் அருண்.

ஒரு மெல்லிய சிரிப்புடன், “அம்மா அப்பா சொல்றது கேட்டுகிட்டு, அப்பறம் புருஷன் நிழல்ல இருக்கறதுதான் பெருமைன்னு சொல்லியே பொண்ண வளக்கறாங்க. என் wife கல்யாணத்துக்கு முன்னாடி sterlite corporationல chemical engineer; ஒரிசால வேலை பாத்தா. ரெண்டு வருஷம் ‘Employee of the year’ விருது வாங்கினா.
கல்யாணத்துக்கு முன்னால…அவள போன்ல புடிக்கறதே கஷ்டம்…வேலை மேல அவ்வளவு ஈர்ப்பு அவளுக்கு. ஆனா கல்யாணத்துக்கு அப்பறம், ‘ராமன் இருக்கும் இடம் தான் சீதைக்கு அயோத்தி’னு பெருசுங்க சொல்கேட்டு, வேலைய resign செஞ்சா. இங்க சென்னைல வீட்டு வேலைய பாத்துக்கிட்டு கொழந்தைகள கவனிச்சுக்கறா. நான் படிச்சவன் தான, ஆனா ஒன்னுமே பேசாம “அம்மா மனசு நோகாம நடந்துக்கோ”ன்னு, என் வேலைய பாத்துகிட்டு இருக்கேன். இங்க தான் ஆம்பளைங்களுக்கு பெண்ணியம் தேவை படுது”, என ஜேம்ஸ் முடிக்கும் முன்,
“இல்ல பாஸ்…வேலை பாக்கறதுல எல்லாம் விருப்பம் இருந்தா அவங்க ஏன் வீட்ல இருக்காங்க. அவங்களுக்கு சமைக்கறது, கொழந்தைங்கள பாத்துக்கறது, டிவில ரெண்டு சீரியல் பாத்து அழறது, beauty parlor போய் அழகு செஞ்சுக்கறது…இதெல்லாம் தான் பிடிச்சிருக்கு”, என ஆறுமுகம் முந்தி அடித்தான்.
“நீங்களே உங்க wife சொல்லி கேட்டீங்களா…?? சுத்தி இருக்கற பெண்கள பாத்துட்டு, இது தான் அவங்களுக்கு பிடிச்சிருக்கு போலன்னு நாம நினைக்கறோம். அவங்களும் நண்பர்கள், உறவினர் கூட்டத்துல இருக்கற லேடீஸ் எல்லாம் ‘இல்லத்தரசி’யா கொழந்தை வளர்ப்பு, கணவனுக்கு புடிச்ச சாப்பாடு சமைக்கறதுன்னு இருக்கறத பாத்துட்டு இதெல்லாம் முடிக்கவே ஒரு நாள் முழுக்க தேவை போலவே…இதுக்கு மேல வேலையா…நோ நோ னு அவங்களையே நம்ப வச்சுக்கறாங்க”, என ஜேம்ஸ் விடையளிக்க,
“ஆனா பாஸ்…சில லேடீஸ் வேலைக்கு முன்னபின்ன போயிருக்கவே மாட்டாங்க. அவங்கள force பண்ணி வேலைக்கு போன்னு எப்படி சொல்றது”, என யதார்த்தமாய் வினவினான் சதீஷ்.
“நீங்களே யோசிங்க…அவங்களுக்கு மட்டும் அது என்னங்க தனி சலுகை? அவங்க இன்ஜினியரிங் படிக்கறாங்க, நாமளும் படிக்கறோம், ஆனா கல்யாணத்துக்கு அப்பறம் நாம கட்டாயம் வேலைக்கு போகணும். அவங்க வீட்ல இருக்கணும்னு முடிவு செஞ்சா பரவாயில்லையா?
இன்னொன்னு…வெளில போய் வேலை செய்யும் போது, ஊர் நடப்பு பத்தி தெரிஞ்சுப்பாங்க. ஈஸியா முடிக்க வேண்டிய விஷயத்துக்கு எல்லாம் உங்கள நம்பி இருக்க மாட்டங்க. எல்லாத்துக்கும் மேல…வீட்ல ரெண்டு சம்பளம். ஒரு வீடோ, பசங்களுக்கு நல்ல ஸ்கூல்ல admissionஓ ஆசை பட்டீங்கனா, finance கொஞ்சம் இடிக்காது. அவங்க ஒவ்வொரு விஷயத்துக்கும் உங்களையே நம்பி இருக்கும் போது, வீட்ல எந்த பெரிய முடிவுலயும் அவங்க பங்கு இருக்காது. ஆரம்பத்துல இருந்து நீங்க தான் மண்டைய போட்டு பிச்சுக்கணும். நம்ம ஆபீஸ்லியே பாக்கறோம்….நாம வெளிப்படையா பாராட்டலனாலும், சாரதா, கீதா…அவங்க சாதுரியம் எவ்வளவு தடவை நமக்கு ஹெல்ப் பண்ணி இருக்கு. ஆம்பளைங்க தான் புத்திசாலிங்க…பொண்ணுங்க எல்லாம் குருட்டாம்போக்குல மனப்பாடம் செஞ்சு பரிட்ச்சைல வாந்தி எடுப்பாங்கனு ஒரு கேவலமான கருத்துனால, அவங்கள ஒரு பொருட்டா நாம மதிச்சு எதுவும் கேக்கறதில்ல.
அவங்களும் ‘கேட்டா பாத்துக்கலாம்’னு சும்மா இருக்கறாங்க”, என கூறியபடியே அருண் பக்கம் பார்வையை திருப்பிய ஜேம்ஸ்,
“அருண் என்ன ஆச்சு…ஏன் திடீர்னு upset ஆய்ட்டீங்க”, என கேட்டான்.
“கொஞ்சம் guiltyயாத்தான் இருக்கு பாஸ்…ஏதாவது பிரச்சனைல கொழம்பிட்டு இருப்பேன்…அவ கிட்ட ஷேர் பண்ணி அவ கருத்த கேக்கனும்னு தோணினா கூட, “அது எப்படி ஒரு பொட்டச்சிகிட்ட அட்வைஸ் கேக்கறதா”னு தட்டி கழிச்சிருக்கேன்”, என அருண் முடிப்பதற்குள்,
“நான் இன்னும் மோசம் பாஸ்…அவ கொழந்தைங்க ஸ்கூல் projectsல ஹெல்ப் பண்ணும் போதெல்லாம், அவ ideas செம அசத்தலா இருக்கும்..’நமக்கு அது தோணவே இல்லியே’னு நினைப்பேன்…பாராட்டனும்னு தோணும்; ஆனா ரொம்ப கஷ்டப்பட்டு உள்ளையே வச்சுப்பேன்”, என ஆறுமுகம்.
“இதுல எல்லாம் ஒரு ஆறுதல் என்னனா…நம்ம யாரும் பொண்ணுங்க மேல ஒரு வெறுப்புல இத பண்ணல. வழி வழியா இப்படி தான் வளக்கப் படறோம். ஒரு வேளை நம்ம அப்பாக்கோ தாத்தாக்கோ இந்த மாதிரி ஒரு புரிதல் கெடைச்சிருந்தா…நாம இப்ப இந்த விஷயத்த பத்தி பேசிட்டு இருக்கவே மாட்டோம். இப்ப இந்த விவரம் புரிஞ்சதுக்கு அப்பறம், நம்ம கொழந்தைங்கள இப்படி வளக்க மாட்டோம்; ‘படுக்கையறைல போகப் பொருள், சமையலறைல சமையல்காரி தான பொண்ணு”னு ஒரு கீழ்த்தனமான எண்ணம் அவங்களுக்கு இருக்காது”, என ஒரு நிம்மதி பெருமூச்சுடன் முடித்தான் ஜேம்ஸ்.

ஒன்றுமே பேசாமல் உரையாடலை மட்டும் கேட்டுக்கொண்டிருந்த தினகர், “எல்லாம் சரிதான் பாஸ்..ஆனா கொஞ்சம் முக்கியத்துவம் குடுக்கறத வச்சு, ஆட்டம் போட ஆரம்பிச்சுட்டாங்கனா என்ன பண்றது…அதுவேற, “சரி தீனா, இன்னிக்கி நீ கொஞ்சம் சமையல கவனி”னு சொல்லிட்டா…”, என வினவ,
“அட ஆமாம்ல..”, என சதீஷும், ஆறுமுகமும்.
“நீங்க இருங்க ஜேம்ஸ் …இதுக்கு நான் பதில் தரேன். கிட்டத்தட்ட 25 வருஷமா யாருக்காவது அடங்கியே இருந்திருக்காங்க…அந்த புதுசா கெடைச்ச விடுதலைய கொஞ்சம் அனுபவிச்சாத்தான் என்ன. அப்பறம்…சமையல் செய்யறதுல என்ன பாஸ் கேவலம்..இந்த கிச்சன் சூப்பர் ஸ்டார் நிகழ்ச்சி பாக்க ஆரம்பிச்சதுல இருந்து, எனக்கும் கிச்சன்ல அசத்தனும்னு ஆசை வந்திருக்கு. வீட்ல சொன்னதில்ல…ஆனா இப்ப ‘எனக்குள் இருக்கும் நளனை வெளிக்கொணரும் சமயம் வந்துவிட்டது”, என நிமிர்ந்த தலையுடன் பெருமையாய் விடையளித்தான் அருண்.
“இன்னொன்னு…நீங்க இவ்வளவு மாறும் போது, அவங்களும் அத நிச்சயம் பாராட்டுவாங்க. உங்க ரெண்டு பேர் நடுவுல இருக்கற சமூகம் விதித்த தடை ஒடைஞ்சதுக்கு அப்பறம்…கலந்துரையாடல்ஸ் ஈஸியா நடக்கும்”, மீண்டும் அருண்.
‘salute’ அடிக்கும் தோரணையில் அருணை பார்த்த ஜேம்ஸ், “பொண்ணுங்க மாதிரியே நாமளும் ஒரு 25 வருஷம் இந்த ஈகோவ கட்டிகிட்டே வளந்துட்டதுனால…ஆரம்பத்துல கொஞ்சம் கடியாத்தான் இருக்கும். சொல்லும் போதே எனக்கு வயித்த பொறட்டுது”, என சற்றே பயந்த கண்களுடன் செல்ல எச்சரிக்கை விடுத்தான் ஜேம்ஸ்.
“நான் கெளம்பறேன் பாஸ்”, என நழுவ எத்தனித்தான் ஆறுமுகம்.
“போன் தான நோண்டிகிட்டு இருந்தீங்க…யாருக்கு இவ்வளவு அவசரமா…”, என ‘கலாய்க்க’ ஆரம்பித்தான் சதீஷ்.
“என்ன தப்பு பாஸ்…wifeக்கு call பண்ணனும்னு உங்க எல்லாருக்கும் தோணிச்சு. நான் செயல்ல எறங்கிட்டேன்”, என ஒரு கோபம் கலந்த குரலில் விடையளித்தான் ஆறுமுகம்.
“யப்பா…பையனுக்கு மூக்கு மேல கோவம் வருது. சாரி பாஸ்..நானும் ஏதாவது surprise குடுக்கனும்னு முடிவு பண்ணிட்டேன். ஆனா என்னனு தான் தெரியல. நகை, சினிமா டிக்கெட் இல்லாம வேற ஏதாவது புதுசா யோசிக்கணும்”, என யோசிக்கும் முகபாவனையுடன், குழுவில் இருந்து விலகினான் சதீஷ்.
“ரொம்ப நன்றிங்க ஜேம்ஸ். எதெல்லாம் மாத்திக்க போறேன், எத மொதல மாத்திக்க போறேன்…எதுவும் தெரியல; ஆனா ஏதோ ஒரு புத்துணர்ச்சி! உங்களுக்கு குடுத்திருக்கற அந்த code testing …இனி என் பொறுப்பு”, என ஜேம்சை தட்டிக்கொடுத்தான் அருண்.
“உங்க திறந்த மனசு தான் முக்கியமான காரணம் அருண். ’25 வருஷமா நமக்கு தெரியாததையா சொல்லிட போறான்’னு நீங்க இந்த பேச்சு வார்த்தைய நிறுத்தி இருந்தா, எப்பவோ இந்த கூட்டம் கலைஞ்சிருக்கும். அப்பறம் coding எல்லாம் வேணாம்…இன்னிக்கி வேலை செய்யற mood இல்ல. நாயர் கடைல ஒரு டி, மசால் வடை சாப்பிட்டா சூப்பரா இருக்கும்; ஒரு 10 நிமிஷத்துல lift பக்கம் மீட் பண்றேன்”, என ‘thumbs up’ செய்கை செய்தபடி, தன் இருக்கைக்கு நடந்தான் ஜேம்ஸ், முகத்தில் ஒரு காதல் கலந்த சிரிப்புடன், மனைவிக்கு அலைபேசியில் ஒரு குறுந்தகவல் type செய்தபடி.

அன்று ரயில் நிலையத்திலிருந்து வீட்டிற்கு பேருந்தில் வந்து கொண்டிருந்தேன். அருகிலிருந்த பெரியவர் கூறியதை கேட்டு சிரித்துக்கொண்டிருந்தேன். கொஞ்சம் அதிகமாவே சத்தம் வர சிரித்தேன். நான் இறங்க வேண்டிய நிறுத்தம் வந்ததும் பெரியவரிடம் விடைப்பெற்றுக்கொண்டு இறங்கினேன். வீட்டிற்கு நடந்து வரும் வழியில் சட்டென நம் ஊரில் கூறப்படும் ஒரு ‘பொன்மொழி’ நினைவிற்கு வந்தது.
“பொம்பளை சிரிச்சா போச்சு….புகையில விரிச்சா போச்சு”!! “பெண்ணியமா…பாப் வச்சுகிட்டு பேண்ட் சட்டை போட்டிருக்கறவங்க பேசறதுதான…”, என நினைத்த காலங்களில் கூட…இந்த ‘பொன்மொழி’ எனக்குள் ஒரு வெறுப்பை உண்டாக்கியது எனலாம். இதை நினைத்த மாத்திரத்தில்…பாலினத்திற்கு ஏற்றவாறு, நம் சமூகத்தின் அணுகுமுறை மாறுபடும் பல தருணங்கள் நினைவிற்கு வந்தது. அவற்றை பதிவாய் பதிவு செய்தால் என்ன என தோன்றிற்று…தயாரானேன்.

சூழ்நிலை 1- திருமண பேச்சு வீட்டில் அடிபடும் சமயம்
ஒரு ஆண் ‘இப்பொழுது வேண்டாம்’ என தட்டிக்கழிக்கும் போது, “புரியுதுப்பா…நீ மேல படிக்கணும்னு ஆசை படற…எங்களுக்கும் வயசு ஆகுது. பேரன் பேத்திய பாக்கனும்னு ஆசை இருக்காதா…யோசிச்சு பாரு”, இது பொதுவாக பெற்றோரின் பதிலாக இருக்கும்
ஒரு பெண் ‘தள்ளி போடலாமே’ என கூறும் போது, “என்னடி லவ் கிவ்வுனு எதாவதா…25 வயசு ஆயாச்சு….இன்னும் பொண்ண வீட்லியே வச்சிருக்கனு ஒவ்வொருத்தன் கேக்கும் போது பக்கு பக்குன்னு இருக்கு. இன்னும் வயசாக வயசாக…மாப்பிள்ளை கெடைக்கறது ரொம்ப கஷ்டமா போயிடும்”
சமூகத்தின் குப்பன் சுப்பன்களின் பேச்சிற்கு ‘மதிப்பு’ கொடுக்கும் பெற்றோர், அவர்கள் மகளின் விருப்பத்திற்கு செவி மடுக்க மறுப்பது…வருத்தத்திற்குரிய ஒன்றே

சூழ்நிலை 2 – மாப்பிள்ளை அல்லது பெண்ணின் கல்வித்தகுதி
“ரொம்ப படிச்ச பொண்ணெல்லாம் வேண்டாம்ப்பா…திமிரும் கூடவே சேந்து வரும். வீட்டுக்கு அடங்கி இருக்க சொன்னா…எதித்து பேசுவா”
“பொண்ணு நல்லா படிச்சிருக்கு…அவள விட ஜாஸ்த்தியா படிச்ச பையன் தான் சரிப்பட்டு வரும். இல்லென்னா பொண்ணு ஒரு வார்த்தை அதிகமா பேசினா…பஜாரி, அடங்காதுன்னு எல்லாம் பேச்சு வரும். நல்ல M.S. படிச்ச மாப்பிள்ளையா பாரு ஓய்”
இதில் இரு வீட்டாருமே ஒற்றுமை கடைப்பிடிப்பது…நல்ல விஷயம் போல் தோன்றிடினும், இல்லற வாழ்க்கையில், இரு வீட்டாருமே, பெண்ணானவள் அதிகமாய் படித்திருக்க கூடாது என்றே விரும்புகின்றனர்.

சூழ்நிலை 3 – திருமண அழைப்பு
வழக்கமாக மாப்பிள்ளை ‘அணியவேண்டியவை’ என ‘வரையறுக்க’ப்பட்டுள்ள ஆடைகளுக்கு மாறாக மாப்பிள்ளை உடைகள் அணியும் போது, “பாத்தியால்ல…வழக்கத்துல இருந்து மாப்பிள்ளை மாறி நிக்கற அழக….அது அவனோட தனித்துவத்த காட்டுதுல”
பெண் அப்படி அணிய வேண்டும் என நினைக்கும் போதே, “வெளங்கிடும்…வர்றவங்க எல்லாம் “த்து…சரியான கஞ்சனா இருப்பான் போலவே பொண்ணோட அப்பன். பொண்ணுக்கு ஒரு ஜீன்ஸ் t-ஷர்ட் போட்டு வேலைய முடிச்சிட்டான்”னு காரித்துப்புவாங்க”
இது மாதிரி ஒரு சூழ்நிலையில் நானோ என் தோழிகளோ இருந்ததில்லை. எனினும், என் நண்பன் அவனின் திருமண அழைப்பின் போது, தன் விருப்பப்படி உடை அணிந்ததை பார்த்து விட்டு…தோன்றியது இந்த சூழ்நிலை.

சூழ்நிலை 4 – 21 வயதிற்கு பிறகு தன் விருப்பப்படி முடிவெடுப்பது
ஒரு ஆண் அப்படி முடிவெடுக்கும் போது, “பெருமையா இருக்கு தம்பி…உனக்கு சரின்னு பட்டா அத செய். எங்க சப்போர்ட் எப்பவும் உனக்கு உண்டு”
ஒரு பெண் தன் விருப்பத்தை முன்வைக்கும் போதே, “இதெல்லாம் எப்படி…சரிப்பட்டு வருமா? இன்னும் ரெண்டு வருஷத்துல கல்யாணம் பண்ணனும், பொண்ண வீட்ல வச்சிருக்கறது, வயித்துல நெருப்ப கட்டிக்கிட்டு இருக்கறா மாதிரி. கல்யாணம் பண்ணிக்க…புருஷன் ஓகே சொன்னா…யாரு தடுக்க போறாங்க சொல்லு”
சமூகம் ஆட்டிவைக்கும் பொம்மையாய் அந்த கணவனும் இருக்கும் போது, அவனின் ‘கட்டுப்பாடு பட்டியலும்’ அப்பெண்ணின் விருப்பத்திற்கு இடம் அளிக்கப்போவதில்லை.

சூழ்நிலை 5 – கணவன் அல்லது மனைவி இறந்த பிற்பாடு, மனைவியோ அல்லது கணவனோ மறுமணம் செய்துகொள்ளும் போது…
“என்னதான் பொண்டாட்டி போன துயரம் இருந்தாலும்….ஒரு துணை இல்லாம எப்படி. ஊர் உலகத்துல சகஜமா நடக்கறது தானே…”
“புருஷன் செத்து ஒரு வருஷம் கூட ஆகல…அதுக்குள்ள இருப்பு கொள்ளல..அதுதான் அவசரம்”

சூழ்நிலை 6 – கண்ணீர் வடிக்கும் தருணங்களில்…
“சிங்கம் மாதிரி இருப்பான்…பாவம்…மனிஷன் எவ்வளவு நேரம் தான் உள்ள போட்டே புழுங்கிகிட்டு இருப்பான் சொல்லு ”
“ஆரம்பிச்சுட்டாடா…எதுக்கெடு ஒரு அழுகை. இத வச்சே இந்த பொண்ணுங்க பொழைச்சுப்பாளுங்க”

சூழ்நிலை 7 – வேலை உயர்வு கிடைக்கும் தருணங்கள்
“எனக்கும் தெரியும்…இவன் இல்லாம வேற எவனுக்கு கொடுப்பாங்க சொல்லு…அவன் வேலை அவ்வளவு கச்சிதமா இருக்கும்”
“அப்பவே சொல்லல…அவ மினுக்கிக்கிட்டு daily ஆபீஸ்க்கு வர்றதும் 32 பல்லும் தெரிய சிக்கறதும், இந்த promotion கெடைக்காம இருந்தாத்தான் ஆச்சரியம் ”

சூழ்நிலை 8 – சமைக்கத்தெரியாது என ஒப்புக்கொள்ளும் பொழுது…
“இதுல என்ன இருக்கு. ஆம்பளைங்க கரண்டி தூக்க பொறக்கலப்பா…வீட்டுக்கு சம்பாதிச்சு வந்து கொட்டறோம்ல”
“ஏம்மா…வீட்ல அம்மா சொல்லிக்கொடுக்கலியா…எங்க… வீட்ல கூடமாட இருந்து ஹெல்ப் செஞ்சிருந்தா தெரிஞ்சிருக்கும். எப்பவும் அது என்ன…Facebook தான…”

சூழ்நிலை 9 – சமூகப்பிரச்சனைகளில் தன் கருத்தையோ அல்லது பலர் ஒத்துப்போகும் கருத்திற்கு மாற்று கருத்து தெரிவிக்கும்போது…
“பரவாயில்ல மச்சி…சுத்தி நடக்கற விஷயங்கள நல்லா தெரிஞ்சு வச்சிருக்க. இந்த angleல நான் இதுவரைக்கும் யோசிக்கவே இல்லியே”
“அதுசரி…இப்பெல்லாம் இத பத்தி கூட குங்குமத்துல போடறானா…ஏதோ தீயற நாத்தம் வருது பாரு. அடுப்புல என்ன வச்சிருக்க?”

சூழ்நிலை 10 – வேறு சாதியில் திருமணம் செய்து கொள்வது
“அந்த காலத்துல இருந்தே அவன் நாத்திகம் தான் கடைபுடிச்சான். பெரியாரோட books தான் படிப்பான். அப்படியே நடந்தும் காட்டிட்டான். சபாஷ் டா மாப்பிள்ள”
“அப்படி என்ன அவசரமோ அந்த பொண்ணுக்கு…அம்மா அப்பாவ தலைகுனிய வச்சுட்டு சந்தோஷமா இருந்திடுவா…?”, சாதிக்கே இப்படி ஒரு ‘பங்கத்த’ விளைவித்தப் பிறகு, இந்த வார்த்தைகளை கேட்க, அந்த பெண் உயிருடன் இருப்பாளா என்பது அடுத்த கேள்வி.

சூழ்நிலை – 11 – கணவன் அல்லது மனைவியை ‘டா’ ‘டீ’ போட்டு பேசுவது
“இதுல என்ன இருக்கு? அவன் தொட்டு தாலி கட்டி இருக்கான். ரோட்ல போறவளையா ‘டீ’ போட்டு கூப்பிட்டான்?
“கட்டின புருஷன ‘டா’ போட்டு கூப்பிடறான்னா…ரொம்ப நெஞ்சழுத்தம் இருக்கணும். படிச்சுட்டாளாம்…எல்லாம் பெத்தவள சொல்லணும்”

சூழ்நிலை – 12 : திருமணமாகி ஒரு வருடமாகி குழந்தை பெற்றுக்கொள்ளாமல் இருத்தல்
“அவனுக்கு ஏதாவது டார்கெட் இருக்கும். வீடு வாங்கிட்டு பாத்துக்கலாம்னு இருக்கானோ என்னவோ”
“அந்த கடவுளுக்குத்தான் வெளிச்சம். எனக்கு தெரிஞ்ச டாக்டர் கிட்ட போக சொன்னேன். நான் பாத்துக்கறேன்னு திமிரா பதில் சொல்றா”

மக்களின் மனதளவில் இருக்கும் இந்த வேறுபாடுகளும், சமத்துவமின்மையும் நீங்காத வரையில், பெண் விடுதலை, இட ஒதுக்கீடு, பெண்களுக்கான அரசுத்திட்டங்கள் போன்றவை எந்த அளவுக்கு சமூகத்தில் சமத்துவத்தை நிஜமாக்குமென்பது…விடையறியா கேள்வியே!

இந்த பதிவு எழுத தூண்டுதலாக இருந்ததெனில்…நிறைய விஷயங்களை சொல்லலாம். ‘நண்பன்’ திரைப்படம், அதன் 100 வது நாள் திருவிழா , சாதாரணமாகவே ஷங்கரின் திரைப்படங்கள் என பட்டியல் நீண்டு கொண்டே போகும். எனினும், என் கருத்துக்களை, பதிவாக பதிவு செய்ய தூண்டியதெனில், ‘சத்யமேவ ஜெயதே’ நிகழ்ச்சியை சொல்லலாம்.
‘சத்யமேவ ஜெயதே’ அதாவது ‘உண்மை மட்டுமே கடைசியில் வெல்லும்’ – இந்த வரியில் எனக்கு பெரிதாக உடன்பாடில்லை. அதனால், இந்த தலைப்பு கொண்ட நிகழ்ச்சி பார்ப்பதிலும், பெரிதாக ஆர்வம் ஏற்படவில்லை. ஒளிபரப்பு ஆக ஆரம்பித்ததிலிருந்து தொலைக்காட்சியிலும், பத்திரிகைகளிலும் அது பற்றிய பல விமர்சனங்கள் வந்த வண்ணம் இருந்த போதிலும், ஒரு வாரமாவது பார்த்தாக வேண்டும் என்ற எண்ணம் தோன்றவே இல்லை. அன்று மருத்தவரை பார்க்க காத்திருந்த போது..நேரம் கழிக்க படித்த பதிவு இது

அதன் பிறகு….இந்நிகழ்ச்சி பற்றிய இன்னும் பல பதிவுகளை படித்தேன். பெண் கருக்குழவிச்சிதைவு (female foeticide) பற்றி ‘சத்யமேவ ஜெயதே’ நிகழ்ச்சியில் நடந்த கலந்துரையாடலையும் பார்த்தேன்.
இத்தலைப்பு பற்றிய உரையாடலை பார்ப்பதற்கு முன், படித்த பதிவுகள் மற்றும் அவற்றிற்கு அளிக்க பட்ட பின்னூட்டங்களில் பெரும்பாலும் பார்த்த கருத்து, “என்னதான் ஆமிர் அத பத்தி ஒன்னும் சொல்லல…இதுக்கு ஒரு வழி சொல்லல’னு சொன்னாலும்….யாருமே பேச தயங்கற ஒரு தலைப்ப தைரியமா டிவில பேசினதுக்கு, ஆமிருக்கு ஒரு சபாஷ்”
20-30 வருடங்களாக…இந்த சமூகக் கொடுமையைப் பற்றி பேசுபவர்களும், விவாதிப்பவர்களும் இருந்த வண்ணம் இருக்க…ஆமிர் கானின் இந்த நிகழ்ச்சிக்கு கிடைத்த பாராட்டுக்கள்….சிறிது ஆச்சரியத்தை தான் தருகிறது.
உதாரணத்திற்கு, இந்த இரு ஒலிபரப்புகளும், பெரியார் பெண் விடுதலை, திருமணம் என்ற பெயரில் பெண்களை அடிமை படுத்தும் தமிழ் சமூகத்தின் நிலைப்பற்றி (1970 களில்) பேசும் தொகுப்புகள். நகைமுரண் என்னவெனில், இவை இன்றைய சமூக சூழலுக்கும் பொருந்தும் என்பதே.


‘பால் நிர்ணயம்'(sex determination) செய்யும் மருத்துவமனைகளை மூடினால்…இந்த சமூகக் கொடுமைக்கு தீர்வு கண்டுவிட முடியும்…என்ற ஆமிர்கானின் அணுகுமுறை, ஒரு நெருடல். இதுவே இந்நிகழ்ச்சி மீது ஒரு நம்பிக்கையின்மையை வரவழைக்கிறது.
சமூக பிரச்சனைகள் பற்றிய ஒரு நிகழ்ச்சி எனில், அது சமூகத்தில் உள்ள சிக்கலை, சம்பந்தப்பட்டவர்கள் அனைவர் தரப்பிலிருந்தும் ஆராய்ந்து, அந்த பிரச்சனையை உருவாக காரணமாய் இருந்த விஷயங்களையும், அப்பிரச்சினையால் சமூகத்தில் ஏற்படும் சீர்கேடுகளையும், மக்கள் முன்னிறுத்த வேண்டும். பார்க்கும் மக்கள்…இவற்றை உள் வாங்கி, தம் தரப்பிலிருந்து, அப்பிரச்சனையை தீர்க்க முடிந்தவற்றை செய்ய முன் வர வேண்டும் (ஏதாவது செய்ய வேண்டும் என நினைத்தால்)
இம்மாதிரியான நிகழ்ச்சிகளிலும், சமூகத்தில் வேரூன்றி இருக்கும் பிரச்சனைகளுக்கு, திரைப்பட கதாநாயகர்கள் போல், ‘இதுவே சரியான தீர்வு’ என தண்டோரா அடித்து…மக்களின் யோசித்து முடிவெடுக்கும் திறமையை மழுங்கடிப்பது…நிகழ்ச்சியின் சரிவே!!
இந்நிகழ்ச்சி மூலம், ஆமிர் அளிக்கும் ‘fast food’ தீர்வுகளுக்கும், ‘Rich gets richer,poor gets poorer’ பிரச்சனைக்கு, ஷங்கர், தன் ‘சிவாஜி’ திரைப்படத்தில் அளிக்கும் தீர்வுக்கும், வித்யாசம் பூஜ்ஜியமே.

சாதரணமாக, சமூக இன்னல்கள் பற்றிய நிகழ்ச்சிகள் பார்க்கும் போது அல்லது இணையத்தில் படிக்கும் போது, நம் தமிழ் திரைஉலகம் இது பற்றி தெரிவித்த கருத்து என்ன என நினைப்பேன்.
பெண் சிசு கொலை, பெண் எனும் ஒரு பிறவியை ஒரு பாரமாக, தேவையற்ற பொருளாக இச்சமூகம் பார்ப்பதை கண்டித்தோ அல்லது அது ஒரு பிற்போக்கான எண்ணம் என்றோ…சாடியதாக ‘கருத்தம்மா’ தவிர எந்த படமும் நினைவுக்கு வரவில்லை.
ஒரு பெண்ணை சமூகத்தில் ஒரு சக மனிஷியாக மதிப்பது, அவளின் விருப்பு வெறுப்புகளுக்கு மரியாதை கொடுப்பது…போன்ற யதார்த்தமான விஷயங்களை, வெள்ளித்திரையில் கொண்டு வந்த படங்கள் எனில், சட்டென நினைவுக்கு வருபவை ‘வீடு’ மற்றும் ‘அவள் அப்படித்தான்’
இது வருத்தமான நிலையெனில், பெண்களை கேலிப்பொருளாக, சிற்றின்பப்பொருளாக மட்டுமே திரைப்படங்களில் சித்தரிப்பது…மிகவும் ஆபத்தானது.
அந்த விஷயத்தில்…ஒரு படம் விடாது, தன் அனைத்து படங்களிலும், பெண்களை அல்லது பெண்ணின் உடல் அங்கங்களை கேலி செய்வதையோ, அல்லது அவர்களுக்கு ‘அறிவுரை’ வழங்குவதையோ வழக்கமாக கொண்டுள்ள இயக்குனர் ஷங்கர் முதலிடம் வகிக்கிறார் என்பதில் ஐயமில்லை.

“ஏன் ஷங்கர்…பேரரசு, K.S.ரவிக்குமார்,..எல்லாருமே அப்படித்தான படம் எடுக்கறாங்க”, என சீறிப் பாய்பவர்களுக்கு
“என் படங்கள் வழியா மக்களுக்கு ஒரு நல்ல மெசேஜ் சொல்லணும்”…இவ்வார்த்தைகளுக்கு சொந்தக்காரர் திரு.ஷங்கர் அவர்கள். தன் படங்கள் பற்றிய தொலைகாட்சி நிகழ்ச்சிகளிலும், அவரின் நேர்க்காணல்களிலும், இவ்வாக்கியம் இடம் பெறாமல் இருந்ததில்லை.
அவர் படங்கள் பார்த்தவரையில், அந்த ‘நல்ல மெசேஜ்’ என்னவென்று இது வரை எனக்கு புரிந்ததில்லை.
“தம்பி…உன்னால சுத்தி நடக்குற அனியாயங்கள தட்டி கேக்க முடியலனா…உனக்குள்ள தூங்கிகிட்டு இருக்கற alter ego (மாற்று அகம்)வ எழுப்பு; அவன் கொலை ஏதாவது செஞ்சா கூட, உன்ன மனநல காப்பகத்துல ரெண்டு வருஷம் வச்சுட்டு…வெளியேத்திடுவாங்க”
“சுத்தி இருக்கற வருமைய பாத்து உன் ரத்தம் கொதிக்குதா…நல்ல பைசா வச்சிருக்கற கஜானால கொள்ளை அடி…ஏழைகளுக்கு உதவி செய்”
இவ்வாறு காலனாவிற்க்கு பயனற்ற, யதார்த்த வாழ்க்கைக்கு எள்ளளவும் சரிபட்டு வராத விஷயங்களை…ஆங்கில பட உலகில் ‘fantasy’ என கூறுவர். இந்த ரகம் சார்ந்த ஆங்கில படங்களுக்கும், ஷங்கரின் ‘100 கோடி’ செலவு செய்து ‘நல்ல மெசேஜ்’ வழங்கும் படங்களுக்கும், வித்யாசம் இருப்பதாக எனக்கு தெரியவில்லை.
“ஏதோ…தினசரி பிரச்சனைகள்ல இருந்து…ஒரு 3 மணி நேரம் விடுதலை குடுக்கறாரு…அத போய் குத்தம் சொல்லிக்கிட்டு இருக்கியே”,என கேள்வி எழுப்புபவர்களுக்கு…
உப்புச்சப்பற்ற படங்களை வாரி வழங்கும் ‘low budget’ இயக்குனர்களுக்கும், தயாரிப்பாளர்கள் கிடைப்பதனால் மட்டும், பெரிய பட்ஜெட் படங்கள் எடுக்கும் ஷங்கருக்கும் வித்தியாசம் எதுவும் இல்லை. ஒரு எறும்பு வெல்லம் சுமந்தபடி மலை ஏறுகிறது…என வெள்ளித்திரையில் காட்டுவது ‘low budget’ இயக்குனர்கள் எனில், அந்த எறும்பிற்கு ‘Peter England’ சொக்காய் அணிவித்து, ‘roller skates’ அணிந்த படி, வெளிநாட்டு இனிப்பு பண்டத்தை தூக்கி போகும்படி ‘கம்ப்யூட்டர் கிராபிக்ஸ்’இல் காட்டுவது ஷங்கர். தேவையற்ற பிரம்மாண்டங்களை துண்டித்து விட்டால், அந்நியன், இந்தியன், சிடிசன், சமுராய், ரமணா…அனைத்துமே ஒரே குட்டையில் ஊறிய மட்டைகள்.
இத்தனை பாராட்டுக்கள் ஒரு எரிச்சல் எனில், அவரின் படங்களில் ‘நகைச்சுவை’ என்ற பேரில் இடம் பெரும் சில காட்சிகள்…. சகித்துக்கொள்ள முடியாதவை.
‘Gentleman ‘ திரைப்படத்தில் இடம்பெறும் செல்ல விளையாட்டு என்ற பேரில், பெண்ணை சிற்றின்பப்பொருளாக காட்டும் காட்சிகள், ‘Boys’ திரைப்படத்தில், பெண்ணின் மார்பகங்கள் பற்றி ‘நகைச்சுவையாய்’ பேசப்படும் வெட்டிப் பேச்சுக்கள்…இவை எவையுமே சமூகத்திற்கு தேவையற்றது என தணிக்கைக் குழு முடிவு செய்யாததில் ஆச்சரியம் ஒன்றும் இல்லை. இவை இயக்குனரின் அறியாமையையும், ‘ஆம்பளை பசங்க இத மட்டும் தான் ரசிப்பாங்க’ என பொதுமைப்படுத்தும் மனப்பான்மையையே வெளிப்படுத்துகிறது.
“இவ்வளவு சீரியஸா எடுத்துக்க வேணாமே”, என ஷங்கருக்கு வக்காளத்து வாங்குபவர்களுக்கு,
“நாலு பொண்ணுங்க…குட்டிச்சுவர்ல உக்காந்துகிட்டு, நடந்து போற நாலு பசங்கள…அவங்க ஆண் குறி சைசுக்கு ஏத்தா மாதிரி…தரம் பிரிச்சு, படுக்கைல எவனுக்கு வீரியம் ஜாஸ்த்தியா இருக்கும்னு ஆலோசிக்கறாங்க”, என ஷங்கரின் எந்த ‘திரைக்காவியங்களிலும்’, ஏன் எந்த தமிழ் இயக்குனரின் படைப்பிலும் பார்த்ததாய் நினைவில்லை.
‘நகைச்சுவை’ ததும்ப படம் எடுக்கிறார் எனில், படம் பார்க்க வரும் ஒரு சாராரை மட்டும் கேலி செய்வதில் என்ன நியாயம் இருக்கிறது என புரியவில்லை.
“அது எப்படி,’ என இழுப்பவர்களுக்கு…
கேலி செய்வதில் ‘சமத்துவம்’ சரிப்பட்டு வராதெனில் , ஒரு பாலினத்தவரை மட்டும் நகைச்சுவை பொருளாக சித்தரிப்பதை நிறுத்துவது தானே முறை.

அடுத்து ஸ்ரீ.ஸ்ரீ. சங்கரானந்தா ‘அறிவுரை’ வழங்கும் படலம்…

‘Gentleman ‘ திரைப்படத்தில் அர்ஜுனின் வசனம் ஒன்று…
//இழுத்து பொத்திகிட்டு நிக்கறாளே சுஷீலா..இவள யாராவது கைய்ய புடிச்சு இழுத்திருக்காங்களா…இல்லியே;
ஏன்..இவ ஒழுங்கா நடந்துக்கறா
சுதந்திரமா இருங்க…சுண்டி இழுக்காதீங்க
சகஜமா இருங்க..சஞ்சலம் படுத்தாதீங்க//

“முற்போக்கு கருத்துக்கள்” என்றால், “என்னதது…கம்ப்யூட்டர் கிராபிக்ஸ் வச்சு simulate செய்ய முடியுமா” என வினவும் இயக்குனரிடமிருந்து பெண் விடுதலையை சித்தரிக்கும் காட்சிகளை எதிர்பார்க்க முடியாது. கேட்பதெல்லாம்…பிற்போக்குத்தனமான கருத்துக்களையாவது பரப்பாமல் இருக்க முயற்சி செய்யுங்களேன்…என்று.
அடுத்ததாக…அவரின் பொன்னான திரைப்படங்கள்…வெளிச்சம் போட்டு காட்டும் அவரின் ‘நிற வெறி’…
கருப்பு சாயம் பூசிய ஒரு அக்கா, கருப்பு மகள்களான அங்கவை, சங்கவை…இவற்றை ‘நகைச்சுவை’ என வழங்கும் ஒரு இயக்குனர், எவ்வளவு ஒரு கொடூரமான நிறவெறியராக இருக்க வேண்டும்?
கருப்பாக அந்த பெண்ணை கேலிப்பொருளாய் காட்டுவதோடு, அவர் கதாநாயகர்களை வைத்தே ‘இந்த பெண்கள் திருமணச் சந்தையில் விலை போக மாட்டார்கள்’ என அவர்களின் எதிர்காலம் பற்றியும் தன் கருத்தை தெரிவிக்கிறார்.
தமிழ் திரை உலகில், இவரொரு சிறு துளியே!
இது மாதிரியான சமூகப் பிரச்சனைகள் அனைத்திலிருந்தும் முடிந்த வரையில் விலகி இருக்க விரும்பும் பல சிகரங்களை பற்றியும் சிரத்தின் ஒரு மூலையில் கூட மூளை என்ற ஒன்று இல்லாத இயக்குனர்கள் பற்றியும் எழுத விருப்பம்தான். இன்னொரு பாகம் எழுத வேண்டும் 🙂