Posts Tagged ‘போடா போடி’

வெளிவந்து 12 ஆண்டுகள் ஆகி விட்டது….’மகா கேவலமான படம்’, ‘சுமாரான படம்’ என பல கருத்துக்கள் வந்த வண்ணம் இருந்த போதும், ரஜினி நடித்த ‘பாபா’, என் வாழ்க்கையின் மூன்று மணி நேரத்தை அபகரித்ததே இல்லை. கடைசியாக பார்க்க முடிவெடுத்தேன்.

நல்ல வேளையாக ஒரு நாளின் 3 மணி நேரத்தை ஒரே மூச்சில் வீணடிக்காமல், 4 நாட்கள், வெட்டியாய் இருந்த போதெல்லாம், இந்த வெட்டிப் படத்தை பார்த்து முடித்தேன். திகில் படமோ எனக்கூட நினைக்க வைத்தது, படத்தின் முடிவில் வந்த ‘தொடரும்’ என்ற அபாய எச்சரிக்கை!
“2002ல வந்த படத்துக்கு இப்ப விமர்சனம் எழுத போறியா மா”, என சலித்துக் கொள்பவர்களுக்கு,
“இல்லங்க…விமர்சனம் இல்ல; எப்பவும் போல என் கடுப்பின் வெளிப்பாடு…கதம் கதம்!!!”

படம் முழுவதும், ‘போதும் தலைவா…அதுதான் பைசா குடுத்து டிக்கெட் வாங்கிட்டோமே”, என தீவிர ரசிகர்களே கெஞ்சும் அளவிற்கு போதனைகள்!!! அதுவும் பிற்போக்குத்தனத்தின் உச்சத்தை தொடும் கொடூரமான பேத்தல்கள்.

உதாரணத்திற்கு,
“பொண்ணு வீட்டுல அடங்கி இல்லனா கெட்டுடுவா..பையன் வீட்ல அடங்கி இருந்தா கெட்டுடுவான்”
வசனம் எழுதிய பிரஹஸ்பதி முட்டாள் எனில், அதை பெருமையாக ‘போதிக்கும்’ கதையின் நாயகன் ஒரு படி மேல். டெல்லி கணேஷின் “ஏன்..வீட்ல இருக்கலாம்ல பாபா”, என்ற கேள்விக்கு தலைவர் (எதுக்குன்னு தான் விளங்கவே இல்ல!!!) வழங்கும் கேவலமான பதில் இது. ஊருக்கே உபதேசம் செய்யும் தலைவர், நிச்சயம் அதற்கு எதிர்மறையான போதனையைத்தான் வீட்டில் பயன்படுத்தி இருக்க வேண்டும்.
இல்லையெனில் ‘மூன்று’, ‘கோச்சடையான்’ போன்ற திரைப்படங்கள் நம் பார்வைக்கு வந்திருக்காது.

அது போலவே இதுவரைக்கும் இரண்டு படங்களில் கேட்டு புளித்துப் போன அறிவுரை…”நீ காதல தேடிப் போகாத…தேடி வரும் காதலே சிறந்தது”!!
90 சதவிகித தமிழ் கதாநாயகர்கள் அவர்கள் படங்களில் இந்த பரிந்துரையை மதிக்கவில்லை என்பது, மானாவாரியாக கொட்டிக்கிடக்கும் தமிழ் படங்களில் இருந்து தெளிவாகிறது.
இதை எழுதும் போது, மண்டைக்குள் வந்து செல்வதெல்லாம் ‘ஆடுகளம்’ படம் தான். தனுஷ் கதாநாயகியை துரத்தி துரத்தி காதலிக்காமல் இருந்திருந்தால், ‘ஒத்த சொல்லால’ பாடல் நம் காதுகளுக்கு விருந்தாகி இருக்காது. நடன ஆசிரியர் தினேஷ்க்கு விருதும் கிடைத்திருக்காது (அப்படி துரத்தி துரத்தி காதலிப்பதில் இருக்கும் கேவலம்….இன்னொரு பதிவிற்கு)
கடுப்பை தவறாமல் கொழுந்து விட்டு எரிய செய்வது ரஜினியின் “பெண் என்பவள் என்றுமே அடங்கி இருக்க வேண்டியவள்; துள்ளி குதிக்க ஆரம்பிக்கும் போது, அடக்குவது ஒரு பொறுப்புள்ள ஆண்மகனின் கடமை” மாதிரியான காரித் துப்பத் தூண்டும் வசனங்கள்.
‘மன்னன்’இல் துவங்கி, ‘படையப்பா’வரைக்கும் பளிச்சென பல்லிளிக்கும் ரஜினியின் வசனங்கள், தமிழ் திரையுலகிற்கு ஒரு கரும் புள்ளி.
அதற்கு தாறுமாறாக விசிலும் கை தட்டலும் கிடைப்பது பார்த்து, தங்கள் பங்குக்கும் பெண்களை அடக்க போதிப்பவர்கள் விஜய், சிம்பு மாதிரியான வளர்ந்து வரும் திரை உலகின் ஆணாதிக்கக் கலைஞர்கள்.
படங்களில், எவனுமே செய்யாததை செய்யத் துடிக்கும் கதையின் நாயகர்கள், பெண்களை நடத்தும் விதத்தில் மட்டும் “அவன நிறுத்த சொல்லு….நான் நிறுத்தறேன்” approach எடுப்பது கோழைத்தனத்தின் வெளிப்பாடே!!

படங்களுக்கு வெளியில், மேலே குறிப்பிட்டுள்ள ரஜினியோ, சிம்புவோ, முற்போக்கு சிந்தனைகள் பேசிக் கேட்டதில்லை. அப்படி பெரியார் கருத்துக்களை கேட்டது, சத்யராஜின் பேச்சுகளில். அவரும், ‘வயித்துப் பொழப்புக்கு நடிக்க வேண்டி இருக்குங்க’ என சப்பக்கட்டு கட்டுவார் என நினைக்கிறேன்….இந்த பாடலுக்கு.

இந்த இடத்தில் ‘விலை உயர்ந்த மெசேஜ்’ கூறும் ஷங்கரை பற்றி சொல்லாமல் விட்டால், பதிவு முழுமை பெறாது (அந்த விதத்தில், நான் திரைப்படங்களிலுள்ள ஆணாதிக்கத்தனத்தை பற்றி எழுதும் வரை, ஷங்கரின் பேர் நிலைத்து நிற்கும்). ஒரு மெசேஜ் சொல்கிறேன் என எடுக்கும் படங்கள் அனைத்திலும், ‘நகைச்சுவை’ என்ற பெயரில், பெண்களை இழிவு படுத்துவதை மிகவும் லாவகமாக செய்பவர் இவர்.

மேற்கின் சில பிரபலமான பாப் பாடகர்கள், பாட்டுக் கச்சேரி இல்லாத மேடைகளில், சமூகம் பற்றி தம் கருத்துக்களை பதிவு செய்வர். “ஏன்டா பேச விட்டோம்”,என தொகுப்பாளர்களே அலுத்துக் கொள்ளும் அளவிற்கு!

அப்படியான பேத்தல் பேச்சுக்களுக்கு பெரிதாக செவிமடுப்பது மேற்கில் அரிது. ஒரு கலைஞனை அவனின் கலைக்கு மட்டுமே மதிப்பது ஒரு பெரும்பாலான வழக்கம். நம் ஊரில் அதற்கு நேர் எதிர்.
கதாநாயகர்கள் ஒரு கருத்து கூறினால் (திரைப்படத்திலோ அதற்க்கு வெளியிலோ), அது அவரின் சுயமான கருத்து என நம்பும் அறியாமை நிலவுகிறது.
ஒருவர் புகைப்பிடிக்கும் ஸ்டைலும், கண்ணடிக்கும் ஸ்டைலும், வசனம் பேசும் அழகும் பிடித்திருந்தால், அவர் பேச்சில் உள்ள கீழ்த்தனமான கருத்துக்களும் பிடிக்க வேண்டும் என்ற கட்டாயம் இருக்குமோ எனக்கூடத் சில சமயங்களில் தோன்றும்.
நாங்கள் திரைப்பாடல்களின் விமர்சனத்திற்கு Milliblog என்ற பதிவை கொஞ்சம் நம்புவோம். அந்த பதிவர் இளையராஜா பிரியர் எனக் கேள்விப் பட்டுள்ளேன். அது ‘உளியின் ஓசை’ படப் பாடலின் விமர்சனம். ஆஹா ஓஹோ என விமர்சித்திருந்ததால், ‘டவுன்லோட்’ செய்து கேட்டோம்.
இளையராஜாவின் இசையா என பல முறை சந்தேகம் வந்தது….1 நிமிடத்திற்கு மேல் எந்த பாடலையும் கேட்க முடியவில்லை. அன்று தோன்றிய சந்தேகம் தான் இது, “திரை உலகில் ஒருவரை பிடித்திருந்தால், அவரின் காரியங்கள் என்ன கேவலமாக இருந்தாலும், விரும்ப வேண்டிய கட்டாயம் உண்டோ”
ரசிகர்களின் அந்த நம்பிக்கையை நம்பியே அரசியலில் கால் பதித்தவர்கள் M.G.R, விஜய்காந்த், சரத்குமார் போன்றவர்கள். மக்களின் நம்பிக்கையை சூரையாடுபவையே ஈமு கோழி, சென்னை அமிர்தா, ஜாய் அலுக்காஸ் மாதிரியான விளம்பரங்கள்.
நினைத்துப் பாருங்கள், சென்னை அமிர்தாவின் தலைமை செயலாளர் அவ்விளம்பரத்தில், அவர் நிறுவனத்தை புகழ்ந்து பேசினால், எவ்வளவு பெற்றோர் அவர்கள் பிள்ளைகளை அந்த நிறுவனத்தில் சேர்ப்பர்?

செவிடன் காதில் ஊதும் சங்காய் இருக்குமெனினும், இந்த கதாநாயகர்களுக்கும், அவர்களை இயக்கம் இயக்குனர்களுக்கும் என் வேண்டுகோள் இது.
1. ‘மெசேஜ்’ கொடுக்கப் போவதாய் இருந்தால், முதலில் ‘முற்போக்கு என்ற தமிழ் சொல்லின் (ஆம்…அது தமிழ் சொல் தான்!) பொருளை அறிந்துக் கொள்ளவும்.
முற்போக்குச் சிந்தனையாளர்கள் எழுத்துக்களைப் படியுங்கள். சமூக மறுமலர்ச்சிக்கான ‘மெசேஜ்’ கூறுவதாய் இருந்தால், பெரியாரைப் படியுங்கள். உழைப்பாளர்களுக்கு ‘மெசேஜ்’ கூறப் போவதாய் இருந்தால், கார்ல் மார்க்ஸ் உங்களுக்கு உதவலாம்.
புதுசா எதையாவது செய்யும் போது, ஒரு வழி காட்டுதல் தேவை பாருங்க!!
2. “கால காலமா இத சொன்னாத்தான் படம் ஹிட் ஆகுது; நாம ஏன் அத மாத்தணும்”, என்ற எண்ணத்தை துறக்கவும்.
3. “ரொம்ப கஷ்டமா இருக்கும் போலவே…”, என இயக்குனருடன் சேர்ந்து தலையை சொரிகிரீர்கள் எனில், இந்த மெசேஜ் வழங்கும் எண்ணத்தை கை விடவும்.
கோடிக்கணக்கில் ரூபாய் செலவு செய்ய தயாராக இருக்கும் தயாரிப்பாளரை கண்டுபிடியுங்கள். பொழுதுபோக்கை மட்டும் குறிக்கோளாக வைத்து படங்களை எடுத்துத் தள்ளுங்கள். “பொழுதுபோக்குக்காக படம் எடுக்கறீங்க…சமூகத்த மாத்த இல்லியே; அதனால உங்களுக்கு எது வருமோ அத மட்டும் செய்ங்க”

வெகு நாட்களாக தமிழ் சினிமாவின் நகைச்சுவைக்காட்சிகள் பற்றி எழுத நினைத்த போதும், ‘போடா போடி’ படத்தின் ‘நகைச்சுவை’ காட்சிகளும், விஜய் தொலைக்காட்சியின் ‘அது இது எது’ நிகழ்ச்சியும் , இன்று மடிக்கணினியில் பதிவெழுதத் தூண்டியது எனலாம்

இந்த காட்சி சார்லி சாப்ளினின் ‘Modern Times’ திரைப்படத்தில் இடம் பெற்ற ஒன்று. இந்த காட்சியினை பார்த்து சிரிக்காதவர்கள் இருப்பார்களா என்பது சந்தேகமே. மேலோட்டமாக பார்த்தால் ஒரு வேலைக்கூடம், சார்லி சாப்ளின் அங்கு வேலை செய்யும் ஒரு பணி ஆள் , வேலை நேரத்தில் கலாட்டா செய்துகொண்டு இருப்பதாகத் தெரியும்

1936 இல் வெளிவந்த இத்திரைப்படத்தில், சார்லி சாப்ளின் அழுத்தப்படுத்தி காட்ட விரும்புவது தொழில்மயமாக்கலின் (industrialization) தீங்குகளையும், அதனால் சூறையாடப்படும் தொழிலாளர் வளத்தையும்.
இப்படத்தில் சார்லி சாப்ளின், சமுதாயத்தில் நிலவும் தீங்கினால் அடிபட்ட ஒரு இரையாக வலம் வந்து, நகைச்சுவை பாணியில், அந்த பிரச்சனையின் தீவிரத்தை சுட்டிக்காட்டுகிறார்

அதே தளத்தில் நம் தமிழ் திரைப்படங்களை வைக்கும் போது , ஆறுதல் பரிசு பெறுபவை வெகு சில படங்களே. சட்டென நினைவுக்கு வருவது…சர்வர் சுந்தரம் திரைப்படத்தில், நாகேஷ் பசியில் அவதிப்படும் காட்சியும் மேஜர் சுந்தராஜனிடம் காசின்றி தள்ளாடும் காட்சியும் தான்

பெரும்பாலான நகைச்சுவை நடிகர்கள்… சமூகப் பிரச்சனைகளுக்கு இரையாகும் மனிதர்களை கேலி செய்வதன் மூலம், தம் ‘நகைச்சுவை’ திறனை வெளிப்படுத்துகின்றனர். உடல் பருமனையோ அல்லது ஒருவரின் நிறத்தையோ, அவர் பாலினத்தையோ, பால் நாட்டத்தையோ, ‘நகைச்சுவை’விருந்தளிக்க பயன்படுத்தும் கேவலமான கலாச்சாரம்…நம் திரைத்துரைக்கே சொந்தமானது

அமெரிக்காவில் கறுப்பினத்தவரை, அவர்களின் நிறம் அல்லது இனம் சார்ந்த பெயர் வைத்து அழைப்பது இனவெறியாக கருதப்படுகிறது. நேற்று YouTube நிகழ்படம் ஒன்றை பார்த்தேன்

இந்நிகழ்படத்தில், ஒரு கறுப்பின ஆணை, இன்னொரு சிறுபான்மை இனத்தை சேர்ந்த நபர், “எனக்கு அவனை பிடிக்காது..ஏனெனில் அவன் கறுப்பினத்தவன்”, என்று விமர்சிக்கிறார்.

“என்ன அராஜகம்டா இது..இப்பிடியும் இருப்பாங்களா?”, என அதிர்ச்சியில் வியந்த எனக்கு, ‘பளார்’ என விழுந்த அறை…’உலகம் பிறந்தது எனக்காக’ திரைப்படத்தின் இந்த காட்சி…

ஒரு பெண்ணின் நிறமானது, திருமணத்தில் விலை போக எத்தனை அவசியம், அவள் கருப்பென உணர்ந்தபின் கணவன் அடையும் வெறுப்பு, தன்னை மன்னித்து ஏற்றுக்கொள்ளுமாறு மனைவி மன்றாடுவது …என சமூகத்தின் ‘நியதியாய் ‘ வேரூன்றி இருக்கும் நிறவெறியை…’நகைச்சுவையாய்’ மேடை ஏற்றி இருப்பது…படைப்பாளி மற்றும் அவன் அங்கம் வகிக்கும் சமூகத்தின் பிற்போக்குத்தனத்தையே பறைசாற்றுகிறது

கேலிப்பொருட்கள் வரிசையில், நிறத்திற்கு அடுத்தபடி, நம் நகைச்சுவை நடிகர்கள் கைவசம் இருப்பது, சக நடிகர்களின் உடல் அமைப்பு.
சக நடிகர்களின் உடல் பருமன், அல்லது அவர்கள் உணவு உட்கொள்ளும் அளவு, போன்ற விஷயங்கள் தலைமுறை தலைமுறையாய் ‘நகைச்சுவை’ விருந்தாக பரிமாறப் படுகிறது.

திரைப்படங்களில் நகைச்சுவை காட்சிகளாய் அரங்கேறுபவை…நிஜ வாழ்க்கையிலும் செவ்வனே பயன்படுத்தப்படுகிறது. பாதிக்கப்பட்டவர் துக்கப்பட்டாலோ வருத்தப்பட்டாலோ, “மச்சி …எல்லாம் ஒரு காமெடிக்கு தான்”, என்ற சப்பகட்டுகளும் கேட்டவண்ணமே உள்ளது

சமீப காலத்தில், பெண்களின் உணவு பழக்கங்களை கேலி செய்யும், அல்லது அவர்களின் ‘காதலனிடம் இருந்து பணம் ‘பிடுங்கும்’ குணாதிசயத்தை’…நகைச்சுவைக்கு பயன்படுத்தும் ‘கலாச்சாரம்’ சற்று அதிகமாகவே வலம் வர ஆரம்பித்துள்ளது. காதலில் சொதப்புவது எப்படி திரைப்படத்தில் ஆரம்பித்து, மெரினா, இஷ்டம், போடா போடி என…பட்டியல் நீள்கிறது

இப்படங்களின் வசனங்கள் பெரும்பாலும்..”இந்த பொம்பளைங்க இருக்காங்களே…”, “இந்த எடத்துல ஒரு பொண்ணு என்ன நினைப்பானா…”, என தொடங்கும். இது ஒரு விதமான சலிப்பையும், வெறுப்பையுமே விட்டுச் செல்கிறது.
இது ஒரு குறுகிய வட்டத்திற்குள் இருக்கும் ஆண் சிங்கங்களை சந்தோஷப்படுத்த இயக்குனர்கள் பயன்படுத்தும் யுத்தி எனில், இது, திருநங்கைகளை ‘கைகள் தட்டி கும்மாளம் அடிக்கும்’ கதாப்பாத்திரங்களாக பொதுமைப்படுத்துவதற்கு நிகராகும்.

சமீபத்தில் பார்த்த ‘போடா போடி’ படத்தின் ‘நகைச்சுவை’ காட்சிகள், நம் சமூகத்தில் செவ்வனே பரவி இருக்கும் பெண்ணடிமை மற்றும் ஆணாதிக்கத்தை வெளிச்சம் போட்டு காட்டுகிறது.
ஒரு காட்சியில், கதாநாயகியின் ‘நடனம் ஆடி வெற்றி பெற வேண்டும்’ என்ற ஆசையை முறியடிக்க VTV கணேஷ், சிம்புவிற்கு கொடுக்கும் அறிவுரை, “தம்பி…ஒரு கொழந்தைய குடு.வேற எதுலயுமே அவங்க கவனம் திரும்பாது”; அய்யனின் சொல் கேட்டு சீடனும் அதையே செய்வான்

சமீபத்தில் பார்த்த வடிவேலு மற்றும் சந்தானம் நடித்த நகைச்சுவை காட்சிகளில், ‘சண்டாளன்’ என்ற சொல், மிக அதிகமாக பயன்படுத்தப் படுவதை கவனித்தேன்

முதலில் ‘சண்டாளன்’ என்ற சொல், ஒரு சாதிப்பிரிவினை குறிக்கும் என்பது நம்மில் எத்தனை பேருக்கு தெரியும் என்பது சந்தேகமே. ஒரு சாதியினரை குறிக்கும் சொல்லைத் தாண்டி, ஒரு இழிச்சொல்லாக (swear word ) மட்டுமே கருதப்படுவது, சமூகத்தின் அறியாமையையே காட்டுகிறது.

வேறு சாதிப் பெயர்களை இத்தனை சாதரணமாக பேச்சுவழக்கில் பயன்படுத்துவது…சாத்தியமா?
“சண்டாளா இப்படி செஞ்சிட்டியே” விற்கு பதில்,
“டேய்…தேவனே…இப்படி செஞ்சிட்டியேடா “, “அய்யர் பைய்யனே …இப்படி செஞ்சு தொலைச்சியேடா”, என்ற வாக்கியங்கள் உபயோகிக்கப் படுமெனில், ஊரில் ஏற்படும் சாதிப்பூசல்கள் கைமீறிப்போகும்.

சாதிவெறி தலைவிரித்தாடும் தமிழ் சமூகத்தில், அதன் சுவடுகளையே வேரோடு அழிக்க வேண்டுமெனில், அந்த சாதிப் பிரிவுகளின் பெயர்களை, நம் பேச்சு வழக்கிலிருந்து வெட்டி எறிவதே எடுக்கும் முதல்படியாகும்
அந்நிலை நோக்கி போக சமூகம் எத்தனிக்கையில் (எத்தனிக்கிறதா என்பது வேறு கேள்வி), அதனை சரளமாக நகைச்சுவை காட்சிகளில் பயன்படுத்துவது ஒரு நெருடலாகவே உள்ளது.

சமூக விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்தா விடினும், இச்சொற்களின் தீவிரம் அறிந்து, நகைச்சுவை காட்சிகள் மற்றும் பாடல்களிலிருந்து இச்சொற்களை களையும் போது,

“சண்டாளி..உன் பாசத்தால…”, என பருத்திவீரன் படத்தில், ‘ஐய்யயோ’ பாடலின் வரிகள்

“சண்டாளி…உன்கிட்ட சருகாகி நின்னேனே..”, என தாண்டவம் படத்தில் வரும் ‘அனிச்சம் பூவழகி’ பாடல் வரிகள் இருக்க இடமின்றி விலகி ஓடும்

“தணிக்கை குழுவிற்கே பெரிதாக இதைப் பற்றி கவலை இல்லை எனும்போது…ஒரு பாட்டாக அல்லது ஒரு ‘காமெடி’ காட்சியாக பார்த்து விட்டு போவதில்…தவறொன்றும் இல்லையே”, என சப்பக்கட்டு கட்டுபவர்களுக்கு,

“fact fact”, “வடை போச்சே”, “வேணாம்…அழுதுடுவேன்”…மாதிரியான வசனங்கள் இன்று நம் பேச்சு வழக்கில் இடம் பெற காரணமாய் இருந்தது…lexicon என அழைக்கப்படும் பேரகரமுதலியோ அல்லது லிப்கோ சொல் களஞ்சியமோ இல்லை…அவை நம் நகைச்சுவை செம்மல்களின் கைவண்ணமே!

இவற்றின் வரிசையில், சாதிப்பெயர்களும் சரளமாக இணைகையில், ‘சாதிகள் இல்லையடி பாப்பா”, “சாதி இரண்டொழிய வேறில்லை”, போன்ற வாக்கியங்கள்…புத்தகங்களில் வாக்கியங்களாக மட்டுமே இருக்கும்.

விஜய் தொலைக்காட்சியில் ‘அது இது எது’ நிகழ்ச்சி பார்த்த மாத்திரத்தில்
“போதும்டா சாமி காமெடினு இன்னும் எவ்வளவு கேவலமா போவீங்க”, என கேட்கத் தோணிற்று

‘சிரிச்சா போச்சு’ என்ற ஒரு பகுதி…அதில் நாட்டாமையாக வரும் ஒரு நபர், ஒரு பெண் மானபங்கம் செய்யப்பட்ட சம்பவத்தை விசாரிக்கிறார். அந்த நாட்டாமையும், அந்த காட்சியில் இடம் பெற்ற மற்றவரும் அந்த பலாத்காரத்தை பற்றி பேசும் கொச்சை பேச்சுக்களும், அதனை நகைச்சுவையாய் அளந்துவிடும் வசனங்களும்…இழிவின் உச்சம்.

‘நீயா நானா’ போன்ற சமூக அக்கறை உள்ள நிகழ்ச்சிகளை ஒளிபரப்பும் விஜய் தொலைக்காட்சி, இப்படி ஒன்றை அரங்கேற்றியது வருத்தத்திற்குரியதே

அனைத்திற்கும் மேல், அந்நிகழ்ச்சியானது, அப்படி ஒரு களத்தினை, ‘நகைச்சுவை ததும்ப’ அளிக்க முடியும் என நினைத்த படைப்பாளி மற்றும் அவன் அணியின் ஆணாதிக்க திமிரையே வெளிச்சம் போட்டு காட்டுகிறது.
இரக்கமற்ற கேலி கிண்டல்களும், பாலியல் வன்கொடுமைகளும், மனிதநேயமற்ற நகைச்சுவையாகவே பார்க்கப்படும் போது , அந்த காட்சிகள் வினவின் இந்தப் பதிவு சுட்டிக்காட்டும் காமவெறியர்களை கொண்டாடுவது போன்றே காட்சி அளிக்கிறது.

“அப்ப என்ன சொல்ல வர…தமிழ் படங்கள்ல ஒரு காமெடி சீன் கூட வேலைக்கு ஆகாதுனா…?”, என புருவத்தை உயர்த்துபவர்களுக்கு..

தமிழ் படங்களின் நகைச்சுவை காட்சிகளை தொடர்ந்து பார்ப்பதனால் மட்டுமே…இந்த பதிவில் என் வருத்தங்களையும் ஆதங்கத்தையும் வெளிப்படுத்த முடிகிறது

‘சூப்பர் காமெடி’ என கூறிய உடன், என் நினைவிற்கு வருபவை, காதலிக்க நேரமில்லை படத்தில், நாகேஷ் பாலய்யாவிற்கு சொல்லும் திகில் கதை, வாலி படத்தில் விவேக் passport புகைப்படம் எடுக்கும் சாக்குடன், ஒளிப்பட நிலையத்தின் வரவு செலவு கணக்குகளை கேட்கும் காட்சி, போக்கிரி படத்தில் வடிவேலு தன் கொண்டையினால் ஒவ்வொரு முறையும் மாட்டிக்கொள்ளும் தருணங்கள் …என நீண்ட பட்டியல் உண்டு.

திரைப்படம் என்பது ‘3 மணி நேர பொருளற்ற பொழுதுபோக்கே’, என்ற குறுகிய வட்டத்தில் இருந்து வெளியே வரும் போது, தரமான, நினைத்த மாத்திரத்தில் முகத்தில் ஒரு சிரிப்பை கொண்டு வரும் நகைச்சுவைக் காட்சிகள் உருவெடுக்கும்.