Posts Tagged ‘விவேக்’

வெளிவந்து பல வாரங்கள் ஆன போதிலும், இதைப் பற்றி ஒரு பதிவு எழுதியே ஆக வேண்டும் என முடிவு செய்தேன்.
இந்த பீடிகை 36 வயதினிலே படத்தில் இடம் பெறும் ‘வாடி ராசாத்தி’ பாடலுக்குத்தான்.

படத்தின் பாடல்கள் வெளிவந்த போதே, என் மனத்தைக் கவர்ந்த பாடல் இது. சிறிய பாடல் என்ற போதிலும், பளிச்சென தென்பட்டு, கேட்பவரை ஒரு நிமிடம் நிறுத்தி யோசிக்க வைக்கும் வரிகள் இவை…

“தங்கமுனு ஊரு உன்ன மேல தூக்கி வைக்கும்
டிண்டுகல்லு பூட்டு மாட்டி பூட்டி வைக்கும்”

“பொட்ட புள்ள போக உலகம் பாத போட்டு வைக்கும்
முட்டு சந்து பாத்து அந்த ரோடு போய் நிக்கும்
படம் காட்டும் ஏமாத்தி; கலங்காத ராசாத்தி”

இந்த வரிகள் கேட்கும் போதெல்லாம், கண் முன் வந்து நிற்பவை என் கல்லூரி நாட்களும், வேலை செய்ய தொடங்கிய நாட்களும் தான்.
சிறிது நன்றாகவே படிப்பேன்; நல்ல மதிப்பெண்கள் எடுப்பேன். மதிப்பெண் பட்டியலை வீட்டில் காட்டிய போதெல்லாம், பாராட்டுகளை தொடர்ந்து, பெரும்பாலான நேரம் இடம் பெரும் ஒரு வசனம், “எவ்வளவு பெருமையா இருக்கு தெரியுமா அனு. கல்யாணம் கட்டி குடுக்கும் போது, பொண்ண நல்லா வளத்தோம்னு ஊரே மெச்சிக்கும். படிப்புல காட்டற இதே ஆர்வத்த, போற வீட்லயும் காட்டி, நல்ல பேர் வாங்கணும்”. இது என் அம்மா மட்டும் அல்லாது, அந்த தருணத்தில் உடன் இருக்கும் பெரியம்மாக்களும், மற்ற பெண் உறவினர்களும்.
“இது மாதிரியே மார்க் எடுத்து மேலும் மேலும் படிச்சு, உனக்கு பிடிச்ச வேலைல உக்காரணும்”, என்ற வசனத்தை அன்று எதிர்பார்த்தேனா தெரியவில்லை…அனால் இன்று யோசிக்கும் போது , ஏன் ஒருவர் கூட அதை சொல்லவில்லை என நினைக்கத் தோன்றுகிறது.
இப்படி பெண்ணடிமைத்தனத்தை தவறாமல் புகட்டிய, புகட்டிக் கொண்டிருக்கும் ‘அனுபவம்’ நிறைந்த பாட்டிகளும், அம்மாக்களும் நிறைந்திருக்கும் சமூகத்தில், மூதாட்டிகள் சேர்ந்து,
“ஊரே யாருன்னு கேட்டா, உன் பேர மைக்கு செட்டு போட்டு உறுமி காட்டு”, எனப் பாடுவது, ஒரு மருமலர்ச்சியாகவே எனக்கு தோணிற்று.
“ஆமாம்ல…ரொம்ப கேவலமான சிந்தனைகளோட நாங்க எங்க வாழ்க்கைய கழிச்சிட்டோம். இனியாவது யாரும் எங்கள மாதிரி கெணத்து தவளையா இருக்காதீங்க”, என இந்த தலைமுறை பெண்களுக்கு சென்ற தலைமுறையினர் கூறுவது போல் இப்பாடல் அமைந்ததில் எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சி. ஓரிரு முறை அவ்வரிகள் ஒலிக்கும் போது, என் கண்கள் கலங்கியது மறுக்க/மறைக்க முடியாத உண்மை.

36 vayathinile

என்னை பெரிதாக மகிழ்ச்சியில் ஆழ்த்திய அடுத்த விஷயம், இப்படத்தின் பாடலாசிரியர். விவேக் என்ற ஒரு புதிய கலைஞர். முதலில் கேட்ட போது, தாமரையின் கைவண்ணமாக இருக்கும் என நினைத்தேன். இப்பொழுதுதான், ஓரிரு வாரங்கள் முன்னர் விவேக்கின் வரிகள் என தெரிந்தது.
பெண்ணியம் பேச ஆரம்பித்த காலத்திலிருந்தே, “பெண்ணடிமைத்தனத்தை அகற்ற, ஆண்களின் பங்களிப்பு மிக அவசியம்”, என்ற எண்ணம் என் மனதில் பதிந்திருந்தது. “புத்திசாலி பொண்டாட்டியா…ஆள விடுப்பா“, “பெண்ணியம் எல்லாம் பொம்பளைங்க பிரச்சனை பாஸ்“, “புருஷலட்சணமா…Bullshit” போன்ற பதிவுகள் கூட அவ்வெண்ணத்தின் வெளிப்பாடே.
அதனாலேயே பெண்ணியம் அல்லது பெண் விடுதலை பற்றி பாடல் வரிகள் எழுதும் பாடலாசிரியர்கள் மீது எனக்கு ஒரு தனி மரியாதை உண்டு.
இந்த பாடலில், ‘பெண்ணே விழித்திடு’, ‘முன்னேறிச்செல்’ என்ற வரிகளை, சமூகத்தின் ஏமாற்று வேலையை முன்வைத்து அழுத்தமாக கூறியது…அழகுக்கு அழகு சேர்ப்பது போல் இருந்தது.

இந்த இரு அம்சங்களை பாராட்டும் அதே நேரத்தில், இந்த பாடல், பட்டி தொட்டிகளில் ஒலிக்க வைத்த சந்தோஷ் நாராயணனுக்கும், இப்பாடல் இடம் பெற 36 வயதினிலே என்ற ஒரு அழகிய படத்தை இயக்கிய ரோஷன் ஆண்ட்ரூஸையும் பாராட்டியே ஆக வேண்டும்.

இப்பாடலும், படமும் குறுஞ்சி மலர் போல் இல்லாது, இன்னும் பல பெண் எழுச்சி திரைப்படங்களுக்கு அடிக்கல் நட்டால், பெருமகிழ்ச்சி அடையும் கூட்டத்தில், நானும் நிச்சயமாய் இருப்பேன்.

வெகு நாட்களாக தமிழ் சினிமாவின் நகைச்சுவைக்காட்சிகள் பற்றி எழுத நினைத்த போதும், ‘போடா போடி’ படத்தின் ‘நகைச்சுவை’ காட்சிகளும், விஜய் தொலைக்காட்சியின் ‘அது இது எது’ நிகழ்ச்சியும் , இன்று மடிக்கணினியில் பதிவெழுதத் தூண்டியது எனலாம்

இந்த காட்சி சார்லி சாப்ளினின் ‘Modern Times’ திரைப்படத்தில் இடம் பெற்ற ஒன்று. இந்த காட்சியினை பார்த்து சிரிக்காதவர்கள் இருப்பார்களா என்பது சந்தேகமே. மேலோட்டமாக பார்த்தால் ஒரு வேலைக்கூடம், சார்லி சாப்ளின் அங்கு வேலை செய்யும் ஒரு பணி ஆள் , வேலை நேரத்தில் கலாட்டா செய்துகொண்டு இருப்பதாகத் தெரியும்

1936 இல் வெளிவந்த இத்திரைப்படத்தில், சார்லி சாப்ளின் அழுத்தப்படுத்தி காட்ட விரும்புவது தொழில்மயமாக்கலின் (industrialization) தீங்குகளையும், அதனால் சூறையாடப்படும் தொழிலாளர் வளத்தையும்.
இப்படத்தில் சார்லி சாப்ளின், சமுதாயத்தில் நிலவும் தீங்கினால் அடிபட்ட ஒரு இரையாக வலம் வந்து, நகைச்சுவை பாணியில், அந்த பிரச்சனையின் தீவிரத்தை சுட்டிக்காட்டுகிறார்

அதே தளத்தில் நம் தமிழ் திரைப்படங்களை வைக்கும் போது , ஆறுதல் பரிசு பெறுபவை வெகு சில படங்களே. சட்டென நினைவுக்கு வருவது…சர்வர் சுந்தரம் திரைப்படத்தில், நாகேஷ் பசியில் அவதிப்படும் காட்சியும் மேஜர் சுந்தராஜனிடம் காசின்றி தள்ளாடும் காட்சியும் தான்

பெரும்பாலான நகைச்சுவை நடிகர்கள்… சமூகப் பிரச்சனைகளுக்கு இரையாகும் மனிதர்களை கேலி செய்வதன் மூலம், தம் ‘நகைச்சுவை’ திறனை வெளிப்படுத்துகின்றனர். உடல் பருமனையோ அல்லது ஒருவரின் நிறத்தையோ, அவர் பாலினத்தையோ, பால் நாட்டத்தையோ, ‘நகைச்சுவை’விருந்தளிக்க பயன்படுத்தும் கேவலமான கலாச்சாரம்…நம் திரைத்துரைக்கே சொந்தமானது

அமெரிக்காவில் கறுப்பினத்தவரை, அவர்களின் நிறம் அல்லது இனம் சார்ந்த பெயர் வைத்து அழைப்பது இனவெறியாக கருதப்படுகிறது. நேற்று YouTube நிகழ்படம் ஒன்றை பார்த்தேன்

இந்நிகழ்படத்தில், ஒரு கறுப்பின ஆணை, இன்னொரு சிறுபான்மை இனத்தை சேர்ந்த நபர், “எனக்கு அவனை பிடிக்காது..ஏனெனில் அவன் கறுப்பினத்தவன்”, என்று விமர்சிக்கிறார்.

“என்ன அராஜகம்டா இது..இப்பிடியும் இருப்பாங்களா?”, என அதிர்ச்சியில் வியந்த எனக்கு, ‘பளார்’ என விழுந்த அறை…’உலகம் பிறந்தது எனக்காக’ திரைப்படத்தின் இந்த காட்சி…

ஒரு பெண்ணின் நிறமானது, திருமணத்தில் விலை போக எத்தனை அவசியம், அவள் கருப்பென உணர்ந்தபின் கணவன் அடையும் வெறுப்பு, தன்னை மன்னித்து ஏற்றுக்கொள்ளுமாறு மனைவி மன்றாடுவது …என சமூகத்தின் ‘நியதியாய் ‘ வேரூன்றி இருக்கும் நிறவெறியை…’நகைச்சுவையாய்’ மேடை ஏற்றி இருப்பது…படைப்பாளி மற்றும் அவன் அங்கம் வகிக்கும் சமூகத்தின் பிற்போக்குத்தனத்தையே பறைசாற்றுகிறது

கேலிப்பொருட்கள் வரிசையில், நிறத்திற்கு அடுத்தபடி, நம் நகைச்சுவை நடிகர்கள் கைவசம் இருப்பது, சக நடிகர்களின் உடல் அமைப்பு.
சக நடிகர்களின் உடல் பருமன், அல்லது அவர்கள் உணவு உட்கொள்ளும் அளவு, போன்ற விஷயங்கள் தலைமுறை தலைமுறையாய் ‘நகைச்சுவை’ விருந்தாக பரிமாறப் படுகிறது.

திரைப்படங்களில் நகைச்சுவை காட்சிகளாய் அரங்கேறுபவை…நிஜ வாழ்க்கையிலும் செவ்வனே பயன்படுத்தப்படுகிறது. பாதிக்கப்பட்டவர் துக்கப்பட்டாலோ வருத்தப்பட்டாலோ, “மச்சி …எல்லாம் ஒரு காமெடிக்கு தான்”, என்ற சப்பகட்டுகளும் கேட்டவண்ணமே உள்ளது

சமீப காலத்தில், பெண்களின் உணவு பழக்கங்களை கேலி செய்யும், அல்லது அவர்களின் ‘காதலனிடம் இருந்து பணம் ‘பிடுங்கும்’ குணாதிசயத்தை’…நகைச்சுவைக்கு பயன்படுத்தும் ‘கலாச்சாரம்’ சற்று அதிகமாகவே வலம் வர ஆரம்பித்துள்ளது. காதலில் சொதப்புவது எப்படி திரைப்படத்தில் ஆரம்பித்து, மெரினா, இஷ்டம், போடா போடி என…பட்டியல் நீள்கிறது

இப்படங்களின் வசனங்கள் பெரும்பாலும்..”இந்த பொம்பளைங்க இருக்காங்களே…”, “இந்த எடத்துல ஒரு பொண்ணு என்ன நினைப்பானா…”, என தொடங்கும். இது ஒரு விதமான சலிப்பையும், வெறுப்பையுமே விட்டுச் செல்கிறது.
இது ஒரு குறுகிய வட்டத்திற்குள் இருக்கும் ஆண் சிங்கங்களை சந்தோஷப்படுத்த இயக்குனர்கள் பயன்படுத்தும் யுத்தி எனில், இது, திருநங்கைகளை ‘கைகள் தட்டி கும்மாளம் அடிக்கும்’ கதாப்பாத்திரங்களாக பொதுமைப்படுத்துவதற்கு நிகராகும்.

சமீபத்தில் பார்த்த ‘போடா போடி’ படத்தின் ‘நகைச்சுவை’ காட்சிகள், நம் சமூகத்தில் செவ்வனே பரவி இருக்கும் பெண்ணடிமை மற்றும் ஆணாதிக்கத்தை வெளிச்சம் போட்டு காட்டுகிறது.
ஒரு காட்சியில், கதாநாயகியின் ‘நடனம் ஆடி வெற்றி பெற வேண்டும்’ என்ற ஆசையை முறியடிக்க VTV கணேஷ், சிம்புவிற்கு கொடுக்கும் அறிவுரை, “தம்பி…ஒரு கொழந்தைய குடு.வேற எதுலயுமே அவங்க கவனம் திரும்பாது”; அய்யனின் சொல் கேட்டு சீடனும் அதையே செய்வான்

சமீபத்தில் பார்த்த வடிவேலு மற்றும் சந்தானம் நடித்த நகைச்சுவை காட்சிகளில், ‘சண்டாளன்’ என்ற சொல், மிக அதிகமாக பயன்படுத்தப் படுவதை கவனித்தேன்

முதலில் ‘சண்டாளன்’ என்ற சொல், ஒரு சாதிப்பிரிவினை குறிக்கும் என்பது நம்மில் எத்தனை பேருக்கு தெரியும் என்பது சந்தேகமே. ஒரு சாதியினரை குறிக்கும் சொல்லைத் தாண்டி, ஒரு இழிச்சொல்லாக (swear word ) மட்டுமே கருதப்படுவது, சமூகத்தின் அறியாமையையே காட்டுகிறது.

வேறு சாதிப் பெயர்களை இத்தனை சாதரணமாக பேச்சுவழக்கில் பயன்படுத்துவது…சாத்தியமா?
“சண்டாளா இப்படி செஞ்சிட்டியே” விற்கு பதில்,
“டேய்…தேவனே…இப்படி செஞ்சிட்டியேடா “, “அய்யர் பைய்யனே …இப்படி செஞ்சு தொலைச்சியேடா”, என்ற வாக்கியங்கள் உபயோகிக்கப் படுமெனில், ஊரில் ஏற்படும் சாதிப்பூசல்கள் கைமீறிப்போகும்.

சாதிவெறி தலைவிரித்தாடும் தமிழ் சமூகத்தில், அதன் சுவடுகளையே வேரோடு அழிக்க வேண்டுமெனில், அந்த சாதிப் பிரிவுகளின் பெயர்களை, நம் பேச்சு வழக்கிலிருந்து வெட்டி எறிவதே எடுக்கும் முதல்படியாகும்
அந்நிலை நோக்கி போக சமூகம் எத்தனிக்கையில் (எத்தனிக்கிறதா என்பது வேறு கேள்வி), அதனை சரளமாக நகைச்சுவை காட்சிகளில் பயன்படுத்துவது ஒரு நெருடலாகவே உள்ளது.

சமூக விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்தா விடினும், இச்சொற்களின் தீவிரம் அறிந்து, நகைச்சுவை காட்சிகள் மற்றும் பாடல்களிலிருந்து இச்சொற்களை களையும் போது,

“சண்டாளி..உன் பாசத்தால…”, என பருத்திவீரன் படத்தில், ‘ஐய்யயோ’ பாடலின் வரிகள்

“சண்டாளி…உன்கிட்ட சருகாகி நின்னேனே..”, என தாண்டவம் படத்தில் வரும் ‘அனிச்சம் பூவழகி’ பாடல் வரிகள் இருக்க இடமின்றி விலகி ஓடும்

“தணிக்கை குழுவிற்கே பெரிதாக இதைப் பற்றி கவலை இல்லை எனும்போது…ஒரு பாட்டாக அல்லது ஒரு ‘காமெடி’ காட்சியாக பார்த்து விட்டு போவதில்…தவறொன்றும் இல்லையே”, என சப்பக்கட்டு கட்டுபவர்களுக்கு,

“fact fact”, “வடை போச்சே”, “வேணாம்…அழுதுடுவேன்”…மாதிரியான வசனங்கள் இன்று நம் பேச்சு வழக்கில் இடம் பெற காரணமாய் இருந்தது…lexicon என அழைக்கப்படும் பேரகரமுதலியோ அல்லது லிப்கோ சொல் களஞ்சியமோ இல்லை…அவை நம் நகைச்சுவை செம்மல்களின் கைவண்ணமே!

இவற்றின் வரிசையில், சாதிப்பெயர்களும் சரளமாக இணைகையில், ‘சாதிகள் இல்லையடி பாப்பா”, “சாதி இரண்டொழிய வேறில்லை”, போன்ற வாக்கியங்கள்…புத்தகங்களில் வாக்கியங்களாக மட்டுமே இருக்கும்.

விஜய் தொலைக்காட்சியில் ‘அது இது எது’ நிகழ்ச்சி பார்த்த மாத்திரத்தில்
“போதும்டா சாமி காமெடினு இன்னும் எவ்வளவு கேவலமா போவீங்க”, என கேட்கத் தோணிற்று

‘சிரிச்சா போச்சு’ என்ற ஒரு பகுதி…அதில் நாட்டாமையாக வரும் ஒரு நபர், ஒரு பெண் மானபங்கம் செய்யப்பட்ட சம்பவத்தை விசாரிக்கிறார். அந்த நாட்டாமையும், அந்த காட்சியில் இடம் பெற்ற மற்றவரும் அந்த பலாத்காரத்தை பற்றி பேசும் கொச்சை பேச்சுக்களும், அதனை நகைச்சுவையாய் அளந்துவிடும் வசனங்களும்…இழிவின் உச்சம்.

‘நீயா நானா’ போன்ற சமூக அக்கறை உள்ள நிகழ்ச்சிகளை ஒளிபரப்பும் விஜய் தொலைக்காட்சி, இப்படி ஒன்றை அரங்கேற்றியது வருத்தத்திற்குரியதே

அனைத்திற்கும் மேல், அந்நிகழ்ச்சியானது, அப்படி ஒரு களத்தினை, ‘நகைச்சுவை ததும்ப’ அளிக்க முடியும் என நினைத்த படைப்பாளி மற்றும் அவன் அணியின் ஆணாதிக்க திமிரையே வெளிச்சம் போட்டு காட்டுகிறது.
இரக்கமற்ற கேலி கிண்டல்களும், பாலியல் வன்கொடுமைகளும், மனிதநேயமற்ற நகைச்சுவையாகவே பார்க்கப்படும் போது , அந்த காட்சிகள் வினவின் இந்தப் பதிவு சுட்டிக்காட்டும் காமவெறியர்களை கொண்டாடுவது போன்றே காட்சி அளிக்கிறது.

“அப்ப என்ன சொல்ல வர…தமிழ் படங்கள்ல ஒரு காமெடி சீன் கூட வேலைக்கு ஆகாதுனா…?”, என புருவத்தை உயர்த்துபவர்களுக்கு..

தமிழ் படங்களின் நகைச்சுவை காட்சிகளை தொடர்ந்து பார்ப்பதனால் மட்டுமே…இந்த பதிவில் என் வருத்தங்களையும் ஆதங்கத்தையும் வெளிப்படுத்த முடிகிறது

‘சூப்பர் காமெடி’ என கூறிய உடன், என் நினைவிற்கு வருபவை, காதலிக்க நேரமில்லை படத்தில், நாகேஷ் பாலய்யாவிற்கு சொல்லும் திகில் கதை, வாலி படத்தில் விவேக் passport புகைப்படம் எடுக்கும் சாக்குடன், ஒளிப்பட நிலையத்தின் வரவு செலவு கணக்குகளை கேட்கும் காட்சி, போக்கிரி படத்தில் வடிவேலு தன் கொண்டையினால் ஒவ்வொரு முறையும் மாட்டிக்கொள்ளும் தருணங்கள் …என நீண்ட பட்டியல் உண்டு.

திரைப்படம் என்பது ‘3 மணி நேர பொருளற்ற பொழுதுபோக்கே’, என்ற குறுகிய வட்டத்தில் இருந்து வெளியே வரும் போது, தரமான, நினைத்த மாத்திரத்தில் முகத்தில் ஒரு சிரிப்பை கொண்டு வரும் நகைச்சுவைக் காட்சிகள் உருவெடுக்கும்.