Posts Tagged ‘capitalism’

மகப்பேறு விடுப்பு முடிந்து வேலைக்குத் திரும்பியதிலிருந்து, ரயில் பயணம் போது, தவறாமல் கண்ணில் படும் ஒரு காட்சி, கோட் சூட் போட்டவர்கள் (பெரும்பாலும் இந்தியாவிலிருந்து குடிப்பெயர்ந்தவர்கள்/அல்லது இங்கு வேலை நிமித்தமாக வந்தவர்களாக இருக்கலாம்), ரயிலில் ஏறிய உடன், பையிலிருந்து மடிக்கணினியை எடுத்து வேலை செய்ய ஆரம்பிப்பர். நினைவில் இருக்கட்டும்…இது காலை 6:01 ரயில்!!

ஆஸ்திரேலியா வரும் முன்னர், இந்தியாவில் இந்த காட்சி கண்ணில் படும்போதெல்லாம், அவ்வாறு வேலை செய்யும் நபர்கள் மேல் ஒரு தனி மதிப்பும், “இது மாதிரி நாமளும் ஒரு நாள் வரணும்”, என்ற எண்ணமும் தோன்றும்.
“பெரிய வேலைல இருக்காரு போல; என்ன கடமை உணர்வு!!”, எனக் கூட நினைத்ததுண்டு.

வேலை உயர்வு கிடைத்து, மடிக்கணினி கொடுக்கப்பட்ட போதெல்லாம், மகிழ்ச்சியில் திளைத்தேன். பெருமையில், ‘சும்மா சும்மா’ வேலையே இல்லையெனினும், மடிக்கணினியை திறந்து வைத்துக் கொள்வேன். அய்யோ, என் அம்மாவோ அப்பாவோ நான் அமர்ந்திருக்கும் அறைக்கு வந்துவிட்டால், நான் போடும் சீன் ஒரு 10 மடங்காகப் பெருகும்!!
இந்தியாவில் மட்டும் நிறுத்திக்கொள்ளாமல், வேலை நிமித்தமாக அமெரிக்கா, லண்டன் சென்றிருந்த போதுகூட, அவர்கள் ஊர் ரயிலில் பயணம் செய்யும் போது, மடிக்கணினியில் வேலை செய்வேன். “எல்லாரும் என்ன பத்தி பெருசா நினைப்பாங்க”, என நானே யோசித்தபடி பெருமிதம் கொள்வேன்.

மடிக்கணினி ‘scene’ இல்லாத நேரத்தில், மிகவும் கடுமையாக வேலை செய்வேன். விப்ரோவில் வேலை செய்துக்கொண்டிருந்த போது, அலுவலக வளாகத்தில், ஒரு சத்திரம் (dormitory) இருக்கும். மெத்து மெத்தென படுக்கை, அபாரமான குளிர்சாதன வசதிகள் என நல்ல தூக்கத்துக்கு தேவையான அனைத்து வசதிகளும் இருக்கும்.

அதை பார்த்து நிறைய முறை, “ச என்னமா பாத்துக்கறாங்க ஊழியர்கள! பைஸாவே குடுக்காட்டிக் கூட வேலை செய்யலாம், இது மாதிரி முதலாளிக்கு”, என பெருமிதம் கொள்வேன்.

அணித்தலைவியாக வேலை செய்துக் கொண்டிருந்த போது, ‘six sigma’ எனப்படும் தரம் (Quality) சம்பந்தப்பட்ட பயிற்சி ஒன்று எடுத்தேன். அதை வெற்றிகரமாக முடித்தேன் என்ற சான்றிதழ் வாங்க ஒரு திட்டப்பணி (project) முடிக்க வேண்டும்.

யோசித்து பாருங்களேன்…என் அணிக்கு பெரும்பாலும் இரவு சுழற்சி (night shift) தான் அமையும். இரவு 9:00 மணி மாதிரி ஆரம்பிக்கும் சுழற்சி, அடுத்த நாள் 5:00 மணிக்கு முடியும். என் அணி உறுப்பினர்கள் மாதிரி, சுழற்சி முடிந்த உடன், வீட்டுக்குக் கிளம்ப முடியாது. அணித்தலைவியாக அத்தினத்துக்கு முடிக்க வேண்டிய வேலைகள் சிலவற்றை முடிக்க வேண்டும். அவற்றை முடிக்க ஒரு 7:00 மணி ஆகி விடும். அதன் பிறகு 1 மணி நேரம் பயணம் செய்து வீடு திரும்ப வேண்டும். பின்னர் காலை உணவு உண்டு, படுக்கச் சென்று, என் அணியின் அடுத்த நாள் சுழற்சி ஆரம்பிப்பதற்கு ஒரு 2 மணி நேரம் முன்னர் வந்தால் தான், என் தரத் திட்டப்பணிக்கு நேரம் செலவழிக்க முடியும்!!

இங்கு தான் என் முதலாளி அமைத்து வைத்திருந்த குளுகுளு சத்திரமும், ‘வசந்த பவன்’ உணவகமும் என் உதவிக்கு வருகிறது.

“சூப்பர்…’ஊழியர்கள் நல்லா சாப்பிட்டு, தூங்கி எழுந்து வேலை செய்யட்டு’ம்னு என்ன ஒரு நல்ல எண்ணம்”, என நிறைய முறை விப்ரோவின் கோ.ப.செ வாகவே மாறி இருக்கிறேன்!!
“சொக்காய் மாத்த வேண்டாமா மா??”, எனக் கேட்பவர்களுக்கு…

வீட்டிலிருந்து ‘pick up’ செய்து ‘drop’ செய்ய, அலுவலகத்தில் கார்கள் உண்டு. ஓட்டுனர்களுடன் நல்ல நட்பு இருந்ததால், என் வீடு வழியாக வரும் கார், என் வீட்டிலிருந்து மாற்று உடைகளை எடுத்து வந்து விடும்! சத்திரத்தில் குளித்துவிட்டு, அடுத்த நாளுக்கு தயார்!

இரண்டு மூன்று தடவை இவ்வாறு நான் மணிக்கணக்காக என் இருக்கையில் இருப்பதைப் பார்த்து, உயர் அதிகாரி ஒரு முறை என்னை அழைத்து, “என்ன அனு, வீட்ல ஏதாவது பிரச்சனையா? ஆஃபீசிலியே இருக்கே?”, என வினவினார்.
அப்பொழுதும் கூட எனக்கு மகிழ்ச்சிதான். “பரவாயில்ல நாம கஷ்டப்பட்டு உழைக்கறத ‘Center head’ பாத்துட்டாரு”, என!!

இப்பொழுது அதையெல்லாம் பற்றி எழுதும் போதும், யோசித்துப் பார்க்கும் போதும், “எவ்வளவு பெரிய முட்டாளாக இருந்திருக்கிறேன்”, எனத் தோன்றும்.

“நீ மாடு மாதிரி உழைக்க வேண்டும்; அதன் மூலம் உன் முதலாளிக்கு தாறுமாறாக பணம் $$ இல் குவியும். அதிலிருந்து சில 1000 ரூபாய்களை செலவு செய்து உனக்கு ‘ஆனந்தம்’ எனும் பிம்பத்தை உருவாக்குகிறான்”.

“நீ செய்யும் 8 மணி நேரத்துக்குத் தான் அவன் தரும் சம்பளம்; அதற்கு வெளியே நீ வேலை சம்பந்தமாக செலவு செய்யும் ஒவ்வொரு நொடியும், நீ இலவசமாக அவனுக்கு வேலை செய்கிறாய்”

திருமணத்திற்குப் பிறகு படிக்க ஆரம்பித்த வினவு தளத்தின் பதிவுகள், இவ்வூர் மக்கள் (பெரும்பாலானோர்) லாவகமாக கடைப்பிடிக்கும் ‘work-life balance’ அனைத்தும் என் பின்தங்கிய எண்ணங்களை, கண் முன்னே கொண்டு வந்து நிறுத்தியது.

இன்று இந்த கோட் சூட் போட்டுக் கொண்டு வேலை செய்யும் நபர்களை பார்க்கும் போது, “நான் அவர பத்தி பெருமையா நினைப்பேன்னு சீன் போடறாரா இல்ல நெஜமாவே குடுத்த காசுக்கு வேலை செய்யறாரா??”, எனது தோன்றுகிறது.

“எனக்கு வந்தது மூனே letters; I still remember my first letter…’, என்ற ‘கற்றது தமிழ்’ படத்தின் பாடல் என் அலைப்பேசியில் ஒலிக்க ஆரம்பிக்க, என் உளப்பகுப்பாய்வை (psycho analysis) கைவிட்டு, ரயில் ஜன்னல் வழி வேடிக்கை பார்க்க ஆரம்பித்தேன் 😉

Advertisements

இந்தியாவில் Orbiter விண்கலம் விண்ணில் செலுத்தப் பட்டபோது எழுத நினைத்த பதிவு இது. பல வேறு உப்புச்சப்பற்ற காரணங்களுக்காக தள்ளிப்போனது.

மோடியின் ஆஸ்திரேலியா விஜயம் செய்திகளில் சரமாரியாக பேசப் பட்டதை பார்த்த போது, மீண்டும் நினைவுக்கு வந்தது இந்த பதிவு. இந்தியாவின் ‘வளர்ச்சி’ எனக் கூறப்படும் IT சோலைகளும், அணு உலைகளும், வளர்ந்த வண்ணமே இருக்க, விவசாயி தற்கொலைகளும் அதே சமயத்தில் நிகழ்ந்து கொண்டு தான் இருக்கிறது. பெரிதளவுக்கு நாட்டு நடப்பில் மாறுதல் எதுவும் இல்லாததனால், இன்றும் பொருந்தும்…என்பதனால் பதிவை பதிவு செய்ய முடிவு செய்தேன்.

farmer and orbiter

படித்த இளைஞன் – “என்ன குப்புசாமி…நியூஸ் பாத்தியா? ஒரு புது ராக்கெட் விட்டிருக்கோம் இந்தியால இருந்து; அது நம்ம உலகத்துல இருந்து வெளிய போய், பக்கத்து கிரகத்துல உக்காரப் போகுது. உலகத்திலேயே இது தான் மொதல் மொறை ஒரு நாடு, முதல் முயற்சியிலேயே வெற்றிகரமா ஒரு ராக்கெட்ட மார்ஸ் கிரகத்துக்கு விட்டிருக்கு.

விவசாயி ஒருவர் – அப்பிடியா? (என சொரத்தையே இல்லாமல் பதில் அளிக்க,)

படித்த இளைஞன் – என்னப்பா…ஊரே அல்லோல கல்லோல படுது…நீ என்னனா, ‘அப்படியா’னு கேக்கற? வீட்டுக்கு வரியா…அந்த ராக்கெட் போட்டோ வ காட்டறேன்

விவசாயி – தேவை இல்லப்பா…நம்ம ஊர்ல இருந்து பக்கத்துல திண்டிவனம் போகவே அரை நாள் ஆகுது. இந்த ராக்கெட் நம்ம உலகத்துல இருந்து அந்த கிரகத்துக்கு போக…ஒரு ரெண்டு மூணு நாள் ஆகாது?
நான் அரசுக்கு போட்ட கருணை மனுவுக்கு இன்னிக்கி பதில் வரும். மின் வெட்டு, வறண்ட நிலம் இது எதுக்கும் ஒரு முடிவு கெடைக்கலனா …குடும்பத்தோட உலகத்த விட்டு போக வேண்டியது தான். அப்ப போட்டோ என்ன…அந்த ராக்கெட்ட நேர்லியே பாத்துக்கறோம்”

இந்த பாகுபாடையும், எது வளர்ச்சி எது வெறும் வீக்கம் என்பதை ‘கற்றது தமிழ்’ படத்தின் இந்த காட்சி அழகாய் பறைசாற்றும்.

(ஒலி ஒளி ஒரு சேரும் படியான நிகழ்படம் கிடைக்காததனால், கீழ்கண்ட விழியத்தை இணைக்கிறேன்)

இந்த பதிவு எழுத காரணமாய் இருந்த நிகழ்வுகள் இரண்டு. ஒன்று சில வாரங்கள் முன் ஒளிபரப்பான நீயா நானா; இன்னொன்று சென்ற மாதம் அதிர்ச்சி தகவலாய் வந்த என்னுடன் வேலை செய்பவரின் மரணம்.

அன்று நீயா நானாவில் எடுத்துக்கொண்ட விவாதம், “புகழ்வதில் தவறொன்றும் இல்லையே” என்பவர்களுக்கும், “புகழ்ச்சி எல்லாம் வெட்டிப் பேச்சு” என்பவர்களுக்கும். நிகழ்ச்சியில், பாராட்டுதலுக்கும் வெட்டிப் புகழ்ச்சிக்கும் இடையே இருக்கும் வேறுபாட்டினை ஒருவர் கூட எடுத்துக் கூறாதது முதல் நெருடல்.
‘ஒருவரை புகழ்வது என்பது, பதிலுக்கு ஏதாவது கிடைக்கும் என்ற சமயங்களில் மட்டும் நிகழும்’ என்ற பிம்பத்தை அன்றைய நிகழ்ச்சி உருவாக்கியது. இதனால் அலுவலகத்திலோ அல்லது வெளி இடங்களிலோ நிகழும் ‘பலன் எதிர்பாராத’ பாராட்டு பற்றிய கருத்துக்கள் எட்டிப்பாரக்கவே இல்லை.
அதிகாரியின் ‘மொக்கை காமெடி’க்கு சிரிப்பதும், அவர் முன் உட்கார தயங்குவதும், அவர் செய்யும் செயல் அனைத்தையும் கண்மூடித்தனமாக புகழ்ந்து தள்ளுவதும் ‘அலுவலகத்தில் முன்னேறுவதற்கான மூன்று வழிகள்’ என பெரும்பாலானோர் புகழ்ந்தது இன்னொரு நெருடல்.

இதற்கு நேர் எதிரான வகை மனிதர்களும் உண்டு. “என்ன சார்…குடுக்கற சம்பளத்துக்கு வேலை செய்யறாங்க. இதுக்கு எதுக்கு நன்றி எல்லாம் சொல்லிக்கிட்டு…”, என பாராட்டு முத்துக்கள் வாயிலிருந்து விழுந்து விடக் கூடாது என மிகவும் கவனமாக இருப்பவர்கள்.
ஒரு சமூகத்தில் இவ்விரு அணுகுமுறையும் ஆபத்தானதே.

இந்த கும்பிடு போட்டு முன்னேறலாம் என நினைக்கும் மனிதர்கள், சுய மரியாதையை கழற்றி வீட்டில் வைத்து விட்டு வேலைக்கு வருவார்களோ என்ற சந்தேகம் மட்டுமே தலைதூக்குகிறது.
ஒருவர் படித்த படிப்பையும், அவரின் வேலை அனுபவத்தையும் பார்த்து தரப்படவேண்டிய பதவி உயர்வுகள்…மேலதிகாரிக்கு பால் கார்டு வாங்கிக்கொடுப்பதன் மூலமும், ரேஷனனில் சர்க்கரை உஷார் செய்வதன் மூலமும் அமைவதெனில்..அது அந்த உழைப்பாளியின் கீழ்த்தனமான கூனிக்குறுகும் போக்கையும், மேலதிகாரியின் திறமையற்ற நிலமையையுமே காட்டுகிறது.
நம் சமூகத்தில் புரையோடிக் கிடக்கும் அடிமைத்தனமும், ‘வயசாகி இருந்தா இல்ல வேலைல நெறைய வருஷம் இருந்தா…அவங்க சொல்றது எல்லாம் சரி’, என்ற கருத்தும், இந்த ‘சலாம்’ போடும் மனப்பான்மைக்கு தீனி போடுகிறது.
நான் செய்யும் வேலையை மதிக்கிறேன். பல முறை அவ்வேலையால் வேலையிடத்தில் நிகழும் மாற்றங்கள் பார்த்து பெருமை அடைகிறேன். இந்த சுய மரியாதை காரணமாக, மேலதிகாரிகளிடம் ‘சலாம்’ போடத் தோன்றியதில்லை. அவ்வாறு செய்வதையும் தன்மானத்திற்கு இழைக்கும் ஒரு இழிவாய் பார்க்கிறேன்.
இதனால் தன்னலத்திற்காக மட்டும் புகழ்வதில் நற்பலன்கள் இருக்கிறதா, அதை வளர்த்துக்கொள்ள என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதில் நேரத்தை வீணாக்காமல், அடுத்த வகையான மக்களுக்கு தாவுகிறேன்.

‘பாராட்ட மாட்டேன் சார்’ என கங்கணம் கட்டிக்கொண்டு அலைபவர்களின் வாழ்க்கை இன்னும் கடினமென நினைக்கிறேன்.
அலுவலகத்தில் ஒரு முக்கிய கூட்டம், வண்டி மக்கர் செய்த காரணத்தினால் டாக்ஸி எடுக்கிறீர்கள். வாகன நெரிசலை அழகாக சமாளித்து உங்களை சரியாக வேலையில் கொண்டு வந்து சேர்க்கிறார் ஓட்டுனர். வேலையில் நீங்கள் முடிக்க வேண்டியிருந்த ஒரு காரியத்தை நண்பர் முடித்துக் கொடுக்கிறார். இந்த இடங்களில் “அதுக்கு தான டாக்ஸி க்கு காசு குடுக்கறோம்”, “அடுத்த மொறை அவருக்கு ஒரு தேவைனா நானும் செய்வேன்” போன்ற சப்பக்கட்டுகள் அபத்தம். இது மாதிரி தருணங்களில் பாராட்டை வாரி இரைக்காமல் பொத்தி வைப்பது சிறிது ‘காமெடி’ ஆகவும் உள்ளது.
பாராட்ட தயக்கம் தலைதூக்குவதாலோ என்னவோ, ஒருவரை மனமுவந்து பாராட்டும் போது, அதை ஏற்றுக்கொள்ளவும் ஒரு தயக்கம் நிலவுகிறது.
இம்முறை இந்தியா சென்ற போது, மக்களின் இறுக்கத்தையும் அதன் காரணமாய் வறண்டு கிடந்த பாராட்டு பரிமாற்றங்களையும் துல்லியமாக பார்க்க முடிந்தது. கால் டாக்ஸி ஓட்டுனர்கள் மற்றும் ஹோட்டல் சர்வர்களின் சேவையை சிரித்து பாராட்டி மகிழும் போது, ஏதோ ஒரு புதிய முகபாவனையை பார்ப்பது போல் பார்க்கின்றனர். அனைத்துமே வியாபாரம் ஆகி விட்ட காரணத்தினால், “கார் தான ஓட்டினோம்…எதுக்கு பாராட்டறாங்க”, “அவங்க குடுத்த காசுக்கு தோசை…இதுக்கு எதுக்கு நன்றி எல்லாம்”, என நினைக்கவும் வாய்ப்புகள் உண்டு.
இந்த இடத்தில் 2007இல் வேலை விஷயமாக நியூயார்க் போயிருந்த போது நடந்த ஒரு நிகழ்வு தான் நினைவிற்கு வருகிறது.
இன்னும் ஒரு வாரத்தில் அமெரிக்காவிலிருந்து இந்தியா திரும்பப் போகிறேன் என்ற களிப்பில், மூட்டை மூட்டையாக இனிப்புகள் வாங்கிக் குவித்தேன். அந்த பைகளுடன், என் மடிக்கணினியையும் ஏந்தியபடி என் தோழியுடன் ரயிலில் ஏறினேன். 20 நிமிட பயணத்திற்குப் பிறகு என் நிறுத்தம் வர, இறங்கினேன்…என் தோழியிடம் மடிக்கணினி இருக்கு என்ற நம்பிக்கையில். ரயில் கிளம்பிய ஒரு 5 நிமிடம் கழித்து, அவளிடம் என் மடிக்கணினி இல்லை என தெரிய வருகிறது.என்னதான் ஆங்கிலம் தெரிந்திருந்த போதும், புது ஊரில் என்ன செய்வதென தெரியாமல், ரயில் நிலையத்தில் நின்றேன்…அழவும் ஆரம்பித்தேன். பெரிதாக நம்பிக்கை இல்லாத போதும், அங்கிருந்த காவல் துறை அலுவலகத்திற்கு விரைந்தேன். தேம்பித் தேம்பி அழுது கொண்டே என் கைய்யறு நிலையை விளக்கினேன். அங்கிருந்த அதிகாரி சிறிதும் பதட்டப்படாமல், என்னை இருக்கையில் அமரச் சொன்னார்.

இங்கு நடந்த கலவரத்தில், ரயில் ஒரு 5-6 நிறுத்தங்கள் தாண்டி இருக்கும்….இவர் இப்படி அநியாயத்திற்கு அமைதியாக இருக்கிறாரே என ஒரு பக்கம் கோபமும் வந்தது. 45 நிமிடம் அங்கு அமர்ந்திருப்பேன்…இன்னொரு காவல் அதிகாரி என் மடிக்கணினியுடன் உள்ளே நுழைந்தார்!!! எனக்கு அந்த நிமிடம் களிப்பும், அதன் காரணமான இளிப்பும், பயங்கரமாக அழுததனால் மூக்கில் சளியும் வந்தது மட்டும் தெளிவாக நினைவில் உள்ளது. சரியாக என்ன சொன்னேன் என நினைவில்லை, ஆனால் சரமாரியாக நன்றிகள் உரைத்தேன். வைத்திருந்த இனிப்பு மூட்டையிலிருந்து இரண்டு பொட்டலங்களை அளித்தேன். அதற்கு அவசியமில்லை என கூறினார்…அப்பொழுதும் அதே அமைதியான சிரிப்புடன். அறிவாற்றலா அல்லது தகவல் அழைப்பு மையத்தில் (call centre) வேலை செய்த அனுபவமா தெரியவில்லை…அந்த காவல் துறை அதிகாரியின் மேல் அதிகாரியின் மின்னஞ்சல் முகவரியை வாங்கிக்கொண்டேன். குடியிருந்த ஹோட்டலுக்கு வந்த உடன் ஒரு வாழ்த்து மின்னஞ்சல் அனுப்பினேன்.
இதைபற்றி நண்பர்களிடம் சொன்ன போது, பெரும்பாலானோர் பாராட்டிய போதும், ஒரு சிலர், “அவங்க ரயில்வே போலீஸ், அதுதான் அவங்க வேலை.ஈமெயில் எல்லாம் கொஞ்சம் ஓவர்”, என்றனர். அந்த இடத்தில் வாதாடவில்லை எனினும், “உங்களுக்கு புரிய வைக்கறது ரொம்ப கஷ்டம்”, என அலுத்துக்கொண்டது நினைவில் உள்ளது.
அடுத்து திரும்ப அமெரிக்கா செல்லும் போது, அந்த ரயில் நிலையத்திற்கு செல்வேனா என தெரியாது. அப்படியே சென்றாலும், அந்த நபரை பார்ப்பேனா என தெரியாது. பின்னர் அந்த மின்னஞ்சல் எதற்கெனில், “அந்த மேலதிகாரிக்கு அவர் அணி நபரின் நற்செயலை உயர்த்தி உரைக்க, அந்த மின்னஞ்சலை அவ்வூழியர் பார்க்கும் போது அவர் பெருமிதத்துடன் புன்னைகைக்க…இவை அனைத்திற்கும் மேல் என் திருப்திக்கு.

இங்கு என் நண்பர் Chris பற்றி பகிர்ந்துக்கொள்ள விரும்புகிறேன். எங்கள் அணியில் இல்லையெனினும், என் வேலை நிமித்தமான தரவு செயலாக்கங்களுக்கு (data mining) உதவும் அணியில் இருந்தவர். தன் வேலையை மிகவும் விரும்பிச் செய்பவர்; விடுமுறை எடுத்து வெளிநாடுகள் செல்ல விருப்பம் இருந்த போதிலும், வேலை மீது இருந்த அளவு கடந்த பிரியத்தினால் விடுமுறைகள் பெரிதாக எடுத்ததில்லை. சென்ற மாதம் Vietnam சுற்றிப்பார்க்க விடுமுறை எடுத்திருந்தார்.

அன்று வீட்டில் இருந்து வேலை செய்துக் கொண்டிருந்தேன். அவர் தயாரித்த ஒரு ஆய்வறிக்கையை (Presentation) படித்துக்கொண்டிருந்த போது, என் அணித்தலைவர் ஒரு அவசரக்கூட்டத்திற்கு அணியை அழைத்தார். கலந்துகொண்ட எங்களுக்கு அவர் அளித்த திடிக்கிடும் தகவல், விடுமுறைக்கு சென்றிருந்த இடத்தில், உடல் உபாதை காரணமாக Chris இறந்து விட்டார் என்பது. எனக்கு அந்த செய்தி மனதில் பதியாத படியே நின்றது. தொலைப்பேசி இணைப்பை துண்டித்து, Chris தயாரித்த ஆய்வறிக்கையை வெகு நேரம் பார்த்தபடி அமர்ந்திருந்தேன்.
அடுத்த நாள் Chris குடும்பத்திற்கு கொடுக்க இருந்த புகழுரைகளில் (tributes) பங்களித்ததில் ஒரு நிம்மதி கிடைத்த போதிலும் அவரின் ஈமச்சடங்கில் பங்கேற்க மட்டும் எனக்கு மனத்துணிவு வரவில்லை. சில வாரங்களுக்கு முன் அவருடன் மதிய உணவு கூடத்தில் சிரித்து பேசிக்கொண்டிருந்ததும், வெகு நாட்கள் கழித்து தன் துணைவியுடன் வெளிநாட்டுப் பயணம் மேற்கொள்ள இருப்பதாய் சொல்லி அவர் களிப்படைந்ததும் கண் முன் வந்தவாறே இருந்தது. இதற்கு ஒரு சுமூகமான முடிவு (closure) கிடைக்க கடைசியாக பார்த்து வர வேண்டும் என நினைத்த போது,
“நீ ஒரு உதவி கேட்டு வந்தா…Chris மத்த வேலை எல்லாத்தையும் ஒதுக்கி வச்சுட்டு உனக்கு உதவுவான்”, என Chris இன் அணியில் இருந்த ஒரு பெண் கூற, என்னையும் மீறி கண்கள் கலங்கின. ஈமச்சடங்கில் உணர்ச்சிவசப் பட்டு விடுவேன் என புரிந்தது…போகும் யோசனையை முழுவதுமாய் கைவிட்டேன்.

இன்று இந்த பதிவு எழுதும் போது தோன்றுவதெல்லாம் இந்த வாழ்க்கையின் நிச்சயமற்ற தன்மை தான். அடுத்த நிமிடம், அடுத்த நாள், அடுத்த வருடம் என்ன நிலைமையில் இருப்போம் என்பது நம் கைவசம் இல்லாத போது, “பாத்துக்கலாம்…அவன் மேனேஜர் நம்ம கருத்த கேட்டா பாத்துக்கலாம்”, “சரிதான்…சுமூகமா முடிச்சான். அதுக்கென்ன…பாராட்டினா தலைக்கு மேல ஏறிடும் சார்”, மாதிரியான தடுப்புச் சுவர்களை போட்டுக்கொள்வது பயனற்றதே.
அந்த விதத்தில், வசூல்ராஜா MBBS திரைப்படத்தில் கமல் ஒரு இடத்தில் ஆஸ்பத்திரியை சுத்தம் செய்பவரை கட்டி அணைத்தபடி, “நம்ம வேலைய பாராட்ட முதலாளியா வரப்போறாரு…இது மாதிரி நம்ம தான் ஒருத்தர ஒருத்தர் பாராட்டிக்கணும்”, என கூறும் வசனம் தான் நினைவுக்கு வருகிறது. பெரிய IT நிறுவனங்களில், மேல் தளத்தில் இருக்கும் அதிகாரிகளுக்கு, கடை நிலை ஊழியனை பாராட்டுவதற்க்கான மனம் இருக்குமா என்பதை விட, நேரம் இருக்காது என்பது தெளிவு.

அந்நிலையில் நம் கூட வேலை செய்பவர் செய்யும் வேலையின் மதிப்பு தெரிந்த நாமும், “அந்த வேலைய செய்யத் தானப்பா சம்பளம்….இதுல பாராட்டு என்ன கொசுறு”, என இருந்து விட்டால், வேலை இடம் மனித எந்திரங்கள் நிறைந்த வெற்றிடமாக மட்டும் இருக்கும். மற்றவரின் வேலையை மதிக்க ஆரம்பிக்கும் போது, அதில் அவர்கள் செலுத்தும் அக்கறையை உணர ஆரம்பிக்கும் போது, பாராட்டுக்களும் தானாக பின் தொடரும். “வெட்டி பந்தா, ஜம்பத்த எல்லாம் விட்டுட்டு, கூட இருக்கறவங்கள மனசு விட்டு பாராட்டுங்க சார். நாளைக்கி என்ன நடக்கும்னு யாருக்கும் தெரியாது. நீங்க ஆரம்பிங்க….அந்த பாராட்டு சங்கிலி தொடரும் பாருங்க. மனிஷங்க நாம….நாமளே மனிதத்த வளக்கலனா யாரு செய்யப்போறாங்க சொல்லுங்க”

“உலகக்கோப்பை முடிஞ்சுது; இன்னும் IPL ஆரம்பிக்க ஒரு வாரம் கிட்ட இருக்கே…என்ன பண்ணலாம்?”, “நம்ம தேசப்பற்ற ஏதாவது விதத்துல வெளிப்படுத்தீட்டே இருக்கனுமே…என்ன செய்யலாம்?”, என தவித்து கொண்டிருந்த நடுத்தர மற்றும் மேட்டுக்குடி இளைஞர்களுக்கு ஆபத்பாந்தவனாக வந்தார் திரு. அன்னா ஹசாரே!!!

கெடைச்சது சான்ஸ்னு ஆளாளுக்கு அவங்க தகுதிக்கு ஏத்தா மாதிரி ஹஜாரேக்கு ஆதரவ காட்ட ஆரம்பிச்சாங்க. இங்க melbourneல ஒரு கும்பல் பட்டினி போராட்டம் இருந்தாங்களாம். ஒரு ரெண்டு மூணு நாளைக்கி facebookல ‘ஹசாரேக்கு சப்போர்ட் பண்ணுங்க…சப்போட்டா பண்ணுங்க”னு உயிர வாங்கினாங்க. இன்னொன்னு ஞாபகத்துக்கு வருது…சொல்லறாங்க, “நான் திரு.ஹசாரேவ ஆதரிக்கிறேன்; இத நீங்களும் உங்க நிகழ்நிலையா (Facebook status ) போட்டா நல்லா இருக்கும்; இல்லனா கடவுள்தான் உங்கள காப்பாத்தணும்”.

வேடிக்கை என்னனா பெருமுதலாளிங்க, அரசியல்வாதிங்க, திரையுலக நீதிமான்கள்னு…அவனவன் போட்டி போட்டு ஆதரவு தெரிவிக்கிறான். இது, கொள்ளை அடிச்சதுக்கு அப்பறம் திருடனே வீட்டுகாரன்கிட்ட போய், “வா திருடன தேடி கண்டுபுடிப்போம்”னு சொல்றா மாதிரி இருக்கு.

இதெல்லாம் எதையுமே கண்டுக்காம, தனக்கு ஒரு ‘feel good ‘ feeling கெடைச்சா போதும்னு சுத்திக்கிட்டு இருக்கற ‘தேசபக்தர்கள்’லுக்கு சாட்டையடி கொடுத்தது, வினவு வெளியிட்ட பதிவு.
இந்த சேதிகள படிக்கும் போது மண்டைல உதிச்ச சிறுகதை தான் பின்வருவது…

***************************************************************************************

“அய்யோ அய்யோ அய்யோ…என்னங்க ரத்தினத்த காணோங்க…என் ராசா எங்கப்பா போன?? ஆசை ஆசையா வளத்தேனே!! எந்த படுபாவி கண்ணுபட்டதோ!! இங்க வந்து பாருங்களேன்…என்னங்க…”, என தொண்டை கிழியும் அளவிற்கு கத்தி கூச்சல் போட்டு கொண்டிருந்தாள் குருவம்மா

“யாருடி இவ…மனிஷன தூங்க விடாம…என்னதுடி காலங்காத்தால”, என அரை தூக்கத்தில் திறந்தும் திறக்காத கண்களுடன் வீட்டு வாசலுக்கு வந்தான் முருகேசன்.

“ஆமாங்க தூக்கம் தான் உங்களுக்கு முக்கியம்! அடுத்த வேலை சோத்துக்கு என்ன பண்ண போறோம்…ரத்தினத்த எந்த களவாணி பையனோ இழுத்துகினு பொயிட்டான்”, என புலம்பினாள் குருவம்மா.

“என்னடி சொல்லற…நேத்து நான் தான அவன கட்டி போட்டேன்…எங்கயாவது மேய போயிருப்பான்; வந்திடுவான்”, என ஆறுதல் அளித்தான் முருகேசன்.

இரண்டு மணிநேரம் கழிந்தது. ரத்தினத்தின் வருகைக்கான சாத்தியகூறுகள் எதுவும் தென்படவில்லை. கொஞ்சமாய் பதற்றம் முருகேசன் முகத்தில் படர ஆரம்பித்தது.

“இன்னிக்காவது சீக்கிரம் வேலைய முடிச்சிட்டு வீடு திரும்பலாம்னு பாத்தா…அவனுக்கு நீ நல்லா வக்கனையா சோறும், கஞ்சியும் ஆக்கி போடு; இப்ப பாரு குண்டிமணல தட்டிட்டு ஊர் மேய பொயிட்டான்”, என எரிந்து விழுந்தான் முருகேசன்.

“என்னை குத்தம் சொல்லணும் உங்களுக்கு…நடக்கற வேலைய பாப்பீங்களா! செல்வி அக்கா வீட்டு பக்கத்துல ஒரு குட்டிசுவரு இருக்குல…அங்க இருக்கானான்னு பாருங்க; அங்க இல்லனா…மறந்துட வேண்டியதுதான்”, என வீண் விவாதத்திற்கு முற்றுபுள்ளி வைத்தாள் குருவம்மா.

“நீ வேற ஏன்டீ வவுத்தெரிச்சல கெளப்பற! பையன இஸ்கூலுக்கு கெளப்பு, பக்கத்துல எங்கயாவது இருப்பான்; இழுத்துகிட்டு வரேன்”, என கிளம்பினான் முருகேசன்.

“டேய் சரவணா…எழுந்திருப்பா..”, என கூவிய குருவம்மாவின் குரல் கேட்டு, “என்னடி இவ்வளவு சீக்கிரம் கெளம்பிட்டான் முருகன்? ரத்தினம் சத்தத்தையே காணோம்”, என வம்பு பேச்சை இனிதே துவக்கினாள் எதிர்த்த வீடு கஸ்தூரி.

“அத ஏன் கேக்கறீங்கக்கா…நேத்து கட்டிப்போட்டேனு சொல்றாரு, இன்னிக்கி காணோம்”, என அலுத்துக்கொண்டாள் குருவம்மா.

“அசதில சரியா கட்டியிருக்க மாட்டான்; அது அத்துகினு ஓடி இருக்கும். தேடி போயிருக்கான்ல…வந்துடும். அப்பறம்…”, என அடுத்த ‘topic ‘ற்கு ‘jump ‘ செய்ய நினைத்தாள் கஸ்தூரி.

“பையன ரெடி பண்ணனும்க்கா…மதியமா வரேன்”, என கஸ்தூரியின் ஆசையை முறியடித்தாள் குருவம்மா.

காலை 10 :30 மணி, குழாயடி

“விஷயத்த கேட்டீங்களாடி…ரத்தினத்த காணோமாம்; முருகன் அத தேடிக்கிட்டு போயிருக்கானாம். அது இல்லனா சோத்துக்கு என்ன பண்ணுவாங்க பாவம்; ஏதோ மில் முதலாளி பாத்து ஏதாவது வேலை போட்டு குடுத்தா நல்லா இருக்கும்”, என வருத்தத்துடன் வம்பு ‘session ‘ஐ துவக்கினாள் கஸ்தூரி.

“ரத்தினம்னா…அட போன வருஷம் மழை வரவேண்டி கண்ணாலம் கட்டி வச்சோமே…அந்த கழுதையா”, என ஒருத்தி சுறுசுறுப்பாய் வினவ,

“அதுவேதான்டி…நல்லா ஜம்முனு ராசா மாதிரி இருந்துச்சு”, என கஸ்தூரி விளக்கம் அளித்தாள்.

“நான் அப்ப ஊர்ல இல்ல…என்ன ஆச்சு அப்பறம்? மழை வந்துச்சா?”, என இன்னொருத்தி கேள்வி எழுப்ப,

“எங்க…பக்கத்து ஊரு பரிமளத்துக்கு கட்டி வச்சாங்க; அந்த பொட்டை கழுதை கால்ல ஏதோ தழும்பு இருந்துச்சு போல; சாமி குத்தம் ஆயிடிச்சுன்னு பூசாரி ஐயா சொன்னாரு”, என புலம்பித் தள்ளினாள் கஸ்தூரி.

“அக்கா…ஒரு யோசனை…நமக்காக கண்ணாலம் பண்ணிக்க முன்வந்துச்சே…அது கெடைக்க ஏதாவது செய்யணும்ல”, என குழாயடியின் அறிவுகொழுந்து கூற,

“ச…இது ஏன்டீ எனக்கு தோணாமபோச்சு? இன்னிக்கே ஏதாவது பண்ணுவோம்; கொட்டாய்ல புதுப்பட பொட்டி வரலன்னு பக்கத்து வீட்டு பெருசு சொல்லிச்சு…வெட்டியா தான் இருக்க போறேன்…சரி சொல்லுங்க என்ன பண்ணலாம்”, என தலைவி பொறுப்பை தானே ஏற்றுக்கொண்டாள் கஸ்தூரி.

“அக்கா…அன்னதானம் பண்ணலாம்”, என ஒருத்தி,

“ரொம்ப காசு செலவாகும்…கூழ் காச்சலாம்”, என இன்னொருத்தி.

இப்படி சரமாரியான யோசனைகள் வந்த வண்ணம் இருந்தது. தலைவி கஸ்தூரி அனைவரையும் அமைதியாக இருக்க கேட்டுக்கொண்டாள்.

“ஒன்னு பண்ணலாம்…நிழலா இருக்கற இடமா பாத்து எல்லாரும் உக்காருவோம். L .R .ஈஸ்வரி பாட்ட போட்டு விடுவோம்; வீட்டுல இருந்து முறுக்கு, சீடை ஏதாவது கொண்டுவந்து சாப்பிட்டுகிட்டே முருகனுக்கு காத்துட்டு இருப்போம்; என்ன எல்லாருக்கும் ஓகேவா”, என நிகழ்ச்சி நிரலை ஒப்பித்தாள் கஸ்தூரி.
“எனக்கு ஓகேக்கா…நம்ம வீட்ல இருந்தும் வந்தாங்கன்னா…நிறையபேர் மாதிரி இருக்கும்”, என ஒருத்தி யோசனை தெரிவிக்க,

“அதுக்கென்ன…எப்படியும் வேலை முடிச்சு வந்தா, எங்க வீட்ல காத்துவாங்க வாசல்ல உக்காருவாரு; அங்க திண்ணைல உக்காராம இங்க வரசொன்னா போச்சு”, என சுமூகமாய் பிரச்சனைக்கு தீர்வு கண்டாள் கஸ்தூரி.

மாலை 4 :30 மணி; குட்டிசுவரருகே…

பக்கத்து ஊர்காரர்கள் பார்த்தால், திருவிழாவோ என நினைக்க வாய்ப்புள்ளது. அந்த அளவிற்கு சிறுவர்கள், பெரியவர்கள் என களைக்கட்டியது குட்டிசுவரும் அதன் சுற்றுவட்டாரமும்.

செல்லாத்தாவை செல்லமாய் L .R .ஈஸ்வரி அழைக்க, பஞ்சு மிட்டாய், பலூன் வியாபாரங்கள் அமோகமாய் நடக்க, பட்டு சேலையில் ஜொலித்த கஸ்தூரி முகத்தில் ஒரு பெருமை கலந்த புன்னகை.

“விலகுங்கப்பா…பஞ்சாயத்து தலைவரும் மில் முதலாளியும் வராங்க பாரு”, என ஒரு பெருசு குரலெழுப்ப, அனைவரும் செய்துகொண்டிருந்த வேலையை கைவிட்டு, எழுந்து நின்றனர்.

“என்னப்பா ஏதாவது சேதி கெடைச்சதா முருகன்கிட்டயிருந்து, காலைல போனான்னு சொன்னீங்களேப்பா”, என பொறுப்பான குரலில் கேட்டார் பஞ்சாயத்து தலை பசுபதி.

“இல்லீங்கய்யா, சோறு தண்ணிகூட இல்லாம எங்க அலைஞ்சிக்கிட்டு இருக்கானோ!! குருவம்மா கூட ரொம்ப ‘sad ‘ஆ இருந்துச்சு”, என கூட்டத்தில் இருந்து ஒரு குரல் மட்டும் கேட்டது.

“சரி…நான் வீட்லதான் இருக்கேன்; ஏதாவது தெரிஞ்சா வந்து சொல்லுங்க”, என விடைபெற்றான் பசுபதி.

“ஐயாவோட தான் இருப்பேன்பா…எதாவதுனா சொல்லி அனுப்புங்க”, என நழுவினான் தறி மில் முதலாளி கணேசன்.

ஊர் தலைவர்களுக்கு சலாம் போட்டுவிட்டு, ராட்டினத்திற்க்கும், ஜிகிருதண்டா வண்டிகளுக்கும் நடையைகட்டினர் மக்கள்.

பசுபதி வீடு

“ஒய் கணேசு…நீ அங்க கொஞ்ச நேரம் இருந்திருக்கலாமுல, இப்ப தேவையில்லாம சந்தேகம் வரும்”, என பசுபதி சலித்துக்கொள்ள,

“அட போங்க பசு…அதுங்கள பாத்தீங்களா…நானே போய், “நான் தான் சுட்டேன்”னு சொன்னா கூட, “மில் முதலாளி தமாஸ் பண்றாரு”னு சொல்லுங்க; இதுங்களாவது சந்தேகப்படறதாவது”, என சமாதனம் செய்தான் கணேசன்.

“ஆனா சும்மா சொல்லகூடாது…கண்ணாப்பின்னான்னு இருந்துச்சுய்யா அந்த கறி; நான் கூட நீ கழுதை கறின்னு சொன்னப்போ..ஏதோ மப்புல உளறுதனு நினைச்சேன். அந்த செல்வம் பையன் கட்டுகட்டுன்னு கட்டிட்டு காலைல
4 :௦௦ மணிக்கு படுத்தவன்யா…”, என கூறியபடி படுக்கையறையை பார்த்தான் பசுபதி.

“அட வந்துட்டீங்களா….கொஞ்சம் கேரா இருந்துச்சு, அதுதான் கண் அசரலாமேன்னு…”, என கட்டிலிலிருந்து இறங்கினான் செல்வம்.

“ஊர் தலைங்க ரெண்டு பேரும் போய் ஆறுதல் சொல்லியாச்சு; கூத்தாடி…ஊருக்கு செல்லபுள்ளை நீ…போலனா தப்பா நினைப்பாங்கல”, என கண்ணடித்தான் கணேசன்.

ஏனோதானோ என செருப்பை அணிந்தபடி கிளம்பினான் செல்வம்.

மீண்டும் குட்டிசுவர், இரவு 8 :௦௦ மணி

கூத்து கும்மாளம் ஓய்ந்தது. அசதியில் சிலர் கட்டையை கடத்திவிட்டனர். இதனால் சிறிது எரிச்சல் அடைந்த கஸ்தூரி, “இங்க பாருங்க…”, என ஆரம்பித்த அந்த நொடி,

“குருவம்மா…குருவம்மா…கிடைச்சிடுச்சுடி…நாள்பூரா தேடினது வீண் போகல”, என குதூகலத்துடன் குட்டிசுவர் நோக்கி ஓடிவந்தான் முருகேசன்.

நிம்மதி பெருமூச்சு விட்டபடி, “வவுத்துல பால வார்த்தீங்க..எங்க இருந்தான்?”, என குருவம்மா வினவ,

“ரத்தினம் இன்னும் கெடைக்கலடி…அவன் விட்டை கெடைச்சது; அப்பறம் என்ன…அவனும் தானா வந்துடபோறான்”, என எகத்தாளமாய் சிரித்தான் முருகேசன்.

குழப்பத்தில் முருகேசன் கையில் இருந்த விட்டையை பார்த்த குருவம்மா, “என்ன சொல்றீங்க…இது நாய்பீங்க…நாள்பூரா சுத்தினது இதுக்குத்தானா! என்னங்க ஆச்சு உங்களுக்கு”, என பரிதாபமாய் அவனின் கையை பிடித்தாள்.

“உளறாதடி…இது நம்ம ரத்தினத்தோட விட்டை தான்”, என முருகேசன் சப்பக்கட்டு கட்ட,

“ஒத்துங்கப்பா…வர்றது யாரு பாருங்க”, என ஒருவன் குரல் எழுப்ப,

“சிந்தனை செம்மல், எங்கள் கிராமத்தின் தெருவிளக்கு, ரஜினியின் திரையுலக வாரிசு….அண்ணன் செல்வம் வராருடோய்”, என துதிபாடல்கள் ஆரம்பித்தன.

அமைதியாக இருக்கும்படி செல்வம் கைகாட்ட, அடங்கியது ரசிக பேரலை.

“பாருங்கய்யா…ரத்தினம் போட்ட விட்டை கெடைச்சிருக்கு…இவ என்னனா இது நாய் போட்டது, அது இதுனு உளறிகிட்டு இருக்கா”, என புலம்பினான் முருகேசன்.

“எங்க காட்டு…அட ஆமாம் இது கழுதை விட்டைதான்…பரவாயில்லை முருகா…இன்னிக்கி முழுக்க நீ தேடினது வீண்போகல”, என முருகேசனை தட்டிக்கொடுத்தான் செல்வம்.

“இனி என்ன பண்ணபோறோம்…தம்பிகளா நீங்க பட்டணம் போய் படிச்சவங்கதான…ஏதாவது யோசனை சொல்லுங்களேன்பா”, என பசுபதி கேட்க,

“ஐயா, எனக்கு என்ன தோணுதுனா, ‘கழுதை கெட்டா குட்டிசுவரு’னு சொல்லுவாங்க. அதுனால ரத்தினம் திரும்பி வந்தாலும், இங்க தான் வரணும்…அப்படி பாத்தா…”, என கூட்டத்தில் இருந்த ‘படித்த மேதை’ கூறி முடிப்பதற்குள்,

“அப்ப அதுதான் செய்ய போறோம்; தினமும் வீட்டுக்கு ஒருத்தர் இங்க வந்து கூடனும்; ரத்தினம் திரும்பி வந்த உடனே…அவன பத்திரமா முருகன் வீட்டுல போய் சேக்கணும்”, என சூளுரைத்தான் செல்வம்.

“இந்த எடத்துல பஞ்சாயத்து தலைவர் கிட்ட ஒரு விண்ணப்பம்…வர்ற ஆடி திருவிழால நம்ம முருகனுக்கு அவனோட திறமைய பாராட்டி ஏதாவது விருது மாதிரி கொடுத்தா நல்லா இருக்கும்”, என செல்வம் கூறி முடிப்பதற்குள்,

“முருகனின் குடி காத்த நம் குலவிளக்கு, ரத்தினத்திற்கு குரல் கொடுத்த விடிவெள்ளி”, என ஒரு விசிறி கோஷம் எழுப்ப, “வாழ்க! வாழ்க!!”, என மந்தையிலிருந்த மற்ற விசிறிகள் சேர்ந்து கொண்டன.

இந்த கூச்சலுக்கு இடையில் செல்வம் விட்ட ஜோரான ‘கழுதை கறி + மசாலா’ ஏப்பம், அருகிலிருந்தவர் காதுக்கு எட்டாதபடி லாவகமாய் காற்றில் கலந்தது.