Posts Tagged ‘caste discrimination’

“இருங்கப்பா ஒரு சமயத்துல ஒருத்தர் பேசுங்க…ராக்கி யாருப்பா? நீ ஆரம்பி”, என மனு வாங்கும் அதிகாரி கூச்சலை அடக்க முயன்றார்.
“எங்க குப்பத்துல இருந்து ஒரு 10 நிமிஷம் நடந்தா ஒரு பெருமாள் கோயில் இருக்குது சார்…அது வழியா எங்க வீட்டு பொம்பளை புள்ளைங்க நடந்து போகவே சங்கடப் படறாங்க. எப்ப பாரு சொக்காய் இல்லாம ஒரு நாலு அஞ்சு பேரு உலாத்திக்கிட்டே இருக்காங்க…பொம்பளை பசங்க வந்து போற எடத்துல கொஞ்சம் உடம்ப மறைச்சிகிட்டு இல்லாம!! நாங்க ஆம்பளைங்க ஒரு ரெண்டு பேரு மொதல போய், யாரும் இல்லன்னு சிக்னல் குடுக்கவேண்டியிருக்கு. இத சரி செய்ய நீங்க தான் மேல பேசணும் சார்”

தன் வாய் வெகு நேரம் திறந்திருந்ததை உணர்ந்து, சற்றே அதை அடைத்தார் மனு வாங்கும் அதிகாரி. “உங்க சங்கடம் புரியுது தம்பி…ஆனா அந்த அய்யர்மாருங்க வழி வழியா அப்படி தான சாமி கும்பிடறாங்க”, என குழைந்தார்.
“இது சும்மா வெட்டிப் பேச்சுங்க…நாங்க எல்லாம் கோயிலுக்கு போகணும்னா…கண்ண கட்டிகிட்டா போறது? நாங்க எல்லாம் சட்டைய கழட்டாமத் தான சாமி கும்பிடறோம்”, என உணர்ச்சி வசப்பட்டு குரலை உயர்த்தினான் ராக்கி

“சரிப்பா கோவப்படாத…என்ன செய்யலாமுன்னு பாக்கறேன்; தினேஷ் யாருப்பா”, என சமாதானம் செய்து விட்டு, அடுத்த குறையை கூறும்படி சைகை செய்தார் மனு வாங்கும் அதிகாரி.

தொண்டையின் கரகரப்பை சரி செய்தபடி, “இந்த அய்யர் பசங்க பேசற தமிழ், தமிழே இல்லீங்க…கேக்கவே நாராசமா இருக்கு. அவா வருவாளா, இவா போறாளா, வருவாநோனோனு தமிழ கொலை பண்றாங்க சார். எங்க வீட்டு பசங்களும், வித்யாசமா இருக்குனு அதை பேச ஆரம்பிக்கறாங்க..இத நிறுத்த ஒரு முடிவு எடுத்தே ஆகணும் சார்”, என தமிழ்ப்பற்று ததும்ப குறையை முன் வைத்தான் தினேஷ்.
“என்னப்பா இது…ஒரு முடிவோட தான் வந்திருக்கீங்கப் போல…அவங்க பேச்சு வழக்கம்பா அது. அத மாத்த சொன்னா எப்படி”?, என தலையை சொரிந்தார் மனு வாங்கும் அதிகாரி.

இது விபரீதமான விவகாரம் என தோன்றிடில், சமீபத்தில் நிகழ்ந்த இதை விட கொடுமையான சம்பவம் தான் இப்பதிவு எழுத என்னைத் தூண்டியது.
கோயம்பேடு மார்க்கெட்டில் பொருட்கள் வாங்கச் செல்லும் பார்ப்பனர்களுக்கு ஒரு அநீதி நிகழ்ந்து விட்டதாம். நெய், பண்ணீர் போன்ற நறுமணங்களை மட்டுமே நுகர்ந்த அவர்கள் மூக்குகளுக்கு கருவாடு வாடையை அறிமுகப்படுத்தி அநீதி இழைத்து விட்டதாம் அந்த மார்க்கெட்.

“எங்க மூக்குகளுக்கு நாங்க இன்சூரன்ஸ் எடுக்கல…இந்த பாழாப்போன கருவாடு நாத்தத்துனால ஏதாச்சும் ஆயிடுத்துனா…treatmentக்கு காசு நீங்க தருவேளா”, என பரிதாபமாக முகத்தை வைத்தபடி அரசிடம் முறையிட்டுள்ளனர். கருணையின் முழு வடிவான தமிழகத்தின் பார்ப்பனிய அரசும், “ரெண்டு சூமோல போங்க..மார்க்கெட்ல இருக்கற கருவாடு கடை எல்லாத்தையும் மூடுங்கடா”, என ஆணை பிறப்பித்துள்ளது.

இது பற்றி வினவு தளம் வழி தெரிய வந்தது. சாதி வெறியில் ஊறிப் போன இரண்டு ‘பெரியவா’ளின் முனகலுக்கு இவ்வளவு மதிப்பா…என நினைத்தத் தருணத்தில், “வெள்ளந்தியா இருக்கியேமா…சப்போர்ட்க்கு ஒரு பார்ப்பனிய செய்தித்தாளும், பார்ப்பனியத்தை உயிர் நாடியாக நினைக்கும் அரசாங்கமும் இருக்கும் போது, மனு நீதி தோத்துப் போகுமா??”, என வலியுறுத்தியது வினவின் இந்த பதிவு.

வினவு தளத்தை அவ்வப்போது கவனிப்பதனால், கண்ணில் பட்டது, ‘கருவாடு’ ஆவணப் படத்தின் முன்னோட்டம்.

“இதெல்லாம் ஒரு மேட்டர்னு ஆவணப்படம் பண்றாங்க….நீங்களும் அதப்பத்தி பதிவு எழுதறீங்க”, என அலுத்துக் கொள்பவர்கள், இதில் உள்ள சாதி வெறியினை மறுக்க நினைக்கின்றனர் அல்லது மறைக்கத் தவிக்கின்றனர்.
புலால் உண்பது என்பது, பார்ப்பன ஜாதியினரால் ஒரு கீழ் தனமான உணவு பழக்கமாகப் பார்க்கப் படுகிறது.
புலால் உண்பதே பார்ப்பனர் அல்லாத மக்களின் தீய செயல்களுக்கு காரணம் எனக் கூறும் அபத்தமும் சிறு வயதில் என் கண் முன் நிகழ்ந்துள்ளது. அத்தருணங்களில், “அப்ப brahmins பண்ற தப்புக்கெல்லாம் காரணம் என்ன”, என கேட்கத் தோன்றியதில்லை. கேட்டிருந்தாலும், ‘விதண்டாவாதம் பேசாத….பெரியவங்க சொல்றத கேட்டுக்கோ” என்ற விடைதான் வந்திருக்கும்; பளாரென அறையொன்று விழுந்திருந்தாலும் ஆச்சரியமில்லை.

மேலே மருதையன் கூறும் கருத்தை, நான் வேறு சில இணைய தளங்களிலும் படித்துள்ளேன். இன்று சைவ உணவு உண்பதை ஒரு பெருமையாகவும், தங்களை உயர்த்தி காட்டும் ஒரு குணாதிசயமாகவும் பார்க்கும் பார்ப்பனர்கள், அவர்களின் மூதாதையர்கள், மாமிசத்தை ரசித்து புசித்துள்ளனர் என்ற செய்தியை எவ்வாறு எடுத்துக்கொள்வர் என பல முறை நான் யோசித்ததுண்டு.
இப்படி இருக்குமா???

“அடப்பாவி அப்பா…நீ சாப்பிடலன்னு, சாதி பேர சொல்லி, என்னையும் சாப்பிட விடாம பண்ணிட்டியே”

“அப்பவே தெரியும் எனக்கு….பக்கத்து வீட்ல கோழி பிரியாணி செய்யும் போதெல்லாம் என் நாக்கு ஊறும். genesல இருக்கறதுனால தான, நாக்குக்கு அந்த taste இன்னும் நினைவிருக்கு”

“போங்கடா…ரெண்டு நாள் முன்னாடி இந்த பதிவ போட்டிருக்க கூடாது??தந்தூரி சிக்கன் நேத்து buffet டேபிள்ல தாறு மாறா இருந்துச்சே “

அல்லது இப்படி இருக்குமா??

“எங்க சாதிக்கும் சைவம் சாப்பிடறதுக்கும் சம்பந்தமே இல்ல. ஒரு உயிர வருத்தி, நம்ம வயித்து பசிய தீத்துக்கறதுல எனக்கு விருப்பம் இல்ல”

“அந்த காலத்துல விவசாயம் பெருமளவுக்கு முன்னேறல…அதுனால புலால் உண்ண வேண்டிய நெல இருந்தது”

“எனக்கு பிடிக்கல…மாமிசத்துல கெடைக்கற எல்லா சத்தும் சைவ உணவுலயும் கெடைக்குது”

மேலே பட்டியலிடப்பட்டுள்ள இரு தரப்பு விவாதங்களில் எது சிறந்தது, எது ஆபத்தானது என விவாதிப்பது வீண் வேலை.
ஏனெனில் புலால் உண்பதும் உண்ண மறுப்பதும் அவரவர் தனிப்பட்ட விருப்பம்.
இங்கு பிரச்சனையே சைவ உணவு உண்பதை ஒரு உயர்ந்த குணமாக நினைத்துக் கொண்டு, மாமிசம் உண்பவரையோ, அவர் ஜாதியையோ ஒரு கரும் புள்ளியாகப் பார்ப்பது தான்.
இதை அறியாமை என்பதை விட, ஜாதி வெறியில் தன்னிச்சையாக ஊறிப்போன ஈண குணம் என்றே பார்க்க வேண்டும்.
இந்த ஜாதி வெறியின் வெளிப்பாடே, கருவாடு கடைகளை மூட, குரலை உயர்த்தும் ‘பொதுநலம்’

கோயம்பேடு மார்கெட்டில் கருவாடா, அழுகிப்போன காய்கறிகளா…எது அதிகமான துர்நாற்றத்தை வெளிப்படுத்துகிறது என்ற விவாதம், வணிகம் தடைப்பட்ட கடைக்காரரின் புலம்பல். பார்ப்பனிய கோட்பாடுகள் ஊடுருவி இருக்கும் அரசுக்கு இந்த புலம்பல், செவிடன் காதில் ஊதிய சங்கு.

“பார்ப்பனனாய் பிறந்திட நல்ல மாதவம் செய்திட வேண்டுமம்மா” என உச்சாணிக் கொம்பில் அமர்ந்திருக்கும் அம்பிகளுக்கு ஒரு வேண்டுகோள்,

“உங்களுக்கு புரியும் விதத்தில் சொல்ல வேண்டுமெனில், உங்களின் வத்தல்குழம்பு மாதிரி தான் பார்ப்பனர் அல்லாதவர்கள் விரும்பி உண்ணும் கருவாடும். பாலும், செழிதேனும், பாகும் உண்ட பின் வயிற்றில் சிறிது இடம் இருந்தால் நீங்கள் வத்தல் குழம்பு பக்கம் திரும்புவீர்கள்; ஆனால் கருவாடும் பழைய சோறும் மட்டுமே நிறைய பேருக்கு தினசரி உணவாய் இருப்பதை நினைவில் கொள்ளவும்.

வாயில்லா ஜீவன்களின் அழிவிற்கு முதலைக் கண்ணீர் விடும் நீங்கள், விலைவாசி கொடுமையால் ஒரு வேளை சோறு கூட கிடைக்காமல் தவிக்கும் மனிதனின் அழிவிற்கு என்ன தீர்வு வைத்துள்ளீர்கள்?

“தலைவலியும் காய்ச்சலும் தனக்கு வந்தாத் தான் தெரியும்”! அதன் படி, சமூகத்தின் கீழ் தட்டில் உள்ளவனின் பிரச்சனைகளை அவன் கோணத்தில் இருந்து வாழ்க்கையை பார்க்கும் போதுதான் உங்களுக்குப் புரியும். அதைப் புரிந்துக் கொண்டிருந்தால், ‘பச்ச கொழந்த பொம்மைக்கு அடம் புடிக்கிறா மாதிரி’ வீண் சுதந்திரப் பறிப்பில் இறங்க மாட்டீர்கள். புரிந்துக் கொள்ளும் வரையில்,

“கங்கா ஸ்னானம் செஞ்சுட்டு பெருமாள சேவிச்சுக்கோங்கோ…லோகத்துல நடக்கற அநீதி எல்லாத்தையும் அவன் பாத்துக்கட்டும். இன்னிக்கி பிரசாதம் திருக்கண்ணமுது தரா பாருங்கோ….சீக்கிரம் போங்கோ, அப்பறம் தீந்துட போறது”

சாக்கடை

Posted: ஜூலை 23, 2010 in சிறுகதை
குறிச்சொற்கள்:, , ,

“ஆறுமுகம் திரும்பவும் சொல்றேன், பொண்ணு காலேஜ்க்கு போறதுக்குள்ள இளநிய வெட்டு. அது குடிக்காம போச்சு, உன் பொண்சாதி பிரசவ செலவுக்கு கொடுக்கறேன்னு சொன்ன காச மறந்துடு. இவ 4 மணி நேரமா சமையல்கட்டுல என்னதான் வெட்டி முரிப்பாளோ…பொண்ணுக்கு சாப்பாடு தயாராடீ?”, என கண்ணில் பட்டவரை டாம்பீகமாக மிரட்டிக்கொண்டிருந்தான் ரத்தினம்.
“ஏன்டீ…”, என மீண்டும் தொடங்க…
“இத பாருங்க…ஊர் உலகத்துல எல்லாப் புள்ளைங்களும் தான் காலேஜ்க்கு போகுதுங்க. இப்படி நீங்க தினமும் வானத்துக்கும் பூமிக்கும் குதிக்க தேவையில்ல. தமிழ் குளிச்சு வரும் போது எல்லாம் தயாரா இருக்கும்”, என கணவனின் வெட்டி பேச்சை நிறுத்தினாள் காமாட்சி.
“இளநீ வெட்டிட்டேன்மா “, என ஆறுமுகம் சமையலறை வெளியே நின்று அறிவித்தான்.
“நீ தப்பா நினைக்காதே ஆறுமுகம். உன் அப்பார கேட்டா சொல்லுவாரு. கல்யாணமாகி ஆறு வருஷம் கழிச்சுதான் தமிழ் பொறந்துச்சு. அவருக்கு அந்த பொண்ணு மேல அவ்வளவு பிரியம். ஒரு தடவை கொழம்புல கொஞ்சம் காரம் தூக்கலா இருந்தது. தமிழ் எதேச்சையா தண்ணி கேக்க, உன் கொழம்பு சாப்பிட்டு தான் தண்ணி கேக்கறான்னு கூச்சல் போட்டு என்ன வெட்டவே வந்துட்டாருனா பாத்துக்கோ”, என ஆறுமுகத்திற்கு ஆறுதல் தெரிவித்தாள் காமாட்சி.
“காமாட்சி பொண்ணு வந்துட்டா பாரு. சாப்பாடு தயாரா..? ஏன்மா அந்த பக்கம் தான் நானும் போறேன். வழில வேணும்னா இறங்கிக்கிரியா?”, என முதல் வரியின் அவசரமும் ஆவேசமும் இரண்டாம் வரியில் சற்றும் தெரியாதபடி தமிழரசியிடம் வினவினான் ரத்தினம்.
“இல்லப்பா கமலாவோட போறேன். ரெண்டு பேரும் வாய்க்கால் வழியா பொடி நடையா நடந்து போயிடுவோம்”, என அமைதியாய் பதிலளித்தாள் தமிழரசி.

ஒரு மணிநேரத்திற்கு பிறகு,

“சரிப்பா நான் கெளம்பறேன்…போயிட்டு வரேன்மா. வரேன் அண்ணே”, என விடைப்பெற்றபடி கல்லூரிக்கு புறப்பட்டாள் தமிழரசி.
“சரிம்மா சாக்கிரதையா போயிட்டு வா”, என மகளை வழி அனுப்பிவிட்டு, “பாத்தியாலே…எங்க வம்சத்துக்கு கிடைச்ச மாணிக்கம்லே..சாதிக்காரன் ஒவ்வொருத்தன் வவுறும் பத்திக்கிட்டு எரியும்லே…அவன் அவன் போட்டி போட்டுக்கிட்டு பையங்கள டாக்டர்க்கு படிக்க வக்கிறான் கலெக்டர் ஆக்கணும்னு சொல்றான்… எதுக்குன்னு நினைக்கற…எல்லாம் என் பொண்ணுக்கு கட்டிகொடுக்கலே”, என ஆறுமுகத்திடம் தன் மகளின் பெருமையை பேசி பூரிப்படைந்தான் ரத்தினம்.

வாய்க்கால் அருகே…

“பாலையென வெறுமையாய் இருந்த நிலத்தை
அரை நொடியில் முல்லையென மாற்றிவிட்டாய்;
குறிஞ்சியின் இரு சிகரங்களை மார்பிலும்
நெய்தலை இதழ்களினுள்ளும் சுமந்தபடி
அமைதியாய் நின்ற இந்த மருதநாயகனை சுக்கு நூறாக்கி விட்டாய்”,
என தமிழரசியை கவிதையுடன் வரவேற்றான் கருணாகரன்.
“ஒரு நாள் இல்ல ஒரு நாள்…வாங்கின கவிதைக்கு கொடுக்க வேண்டிய பாக்கி எங்க தம்பின்னு கேட்டு வந்து நிக்கப்போறாங்க, அன்னிக்கி இருக்கு உனக்கு”, என கேலி செய்தாள் தமிழரசி.
“அய்யகோ…கருணா…உன் தமிழ் புலமை மீதே சந்தேகமா? இதைத்தீர்க்க வேண்டுமெனில் ஒன்று ஆழ்கடலில் மூழ்கி எழ வேண்டும் அல்லது மலை உச்சியிலிருந்து குதித்தெழவேண்டும். அனுமதி உண்டா அரசி?”, என தமிழரசியை சீண்டினான் கருணா.
“போதும் நிறுத்து கருணா.. என்ன யோசிச்சிருக்க? உனக்கு தெரிஞ்ச பசங்க கடைசி நேரத்துல காலவாரமாட்டங்களே? வீடு பாத்துட்டியா?”, என சரமாரியாக கேள்விகளை அடுக்கினாள் தமிழரசி.
“நான் இருக்கும் போது பயம் உன்னைவிட்டு ஒரு 100 அடி தூரம் தள்ளி நிக்க வேணாம்? கவலைபடாதமா.. நான் பாத்துக்கறேன். பசங்க ஒரு வீடு சொல்லி வச்சிருக்காங்க. ரெண்டு நாள்ல தகவல் வரும்”, என தமிழரசியை தன் மார்பில் சாய்த்தபடி தட்டிக்கொடுத்தான் கருணா.
“எனக்கு உங்க வீட்ட நினைச்சா தான் கொஞ்சம் பயமா இருக்கு…உங்க அப்பா…என்ன ஒரு 6 அடி இருப்பாரா? அவரும் அவர் மீசையும்…என்ன தேர்ந்தேடுதத்துல அவருக்கு சவர செலவு மிச்சம்…ரெண்டு நாள் எங்க அப்பாருகிட்ட பழகிட்டு வந்தா மாப்பிள்ளையும் நானே நாவிதனும் நானே”, என சிரிப்பினை அடக்கிய படி தமிழரசியை பார்த்தான் கருணா.
“நீ இப்பிடியே என் அப்பாவ வம்புக்கு இழுத்துட்டு இரு. அவரோட பழகினாத்தான் அவர் நல்ல மனசு உனக்கு புரியும். எனக்கு பிடிச்சதெல்லாம் அவருக்கும் பிடிக்கும்”, என தந்தையின் புராணம் பாடத் துவங்கினாள் தமிழ்.
கருணா சிண்டுவதும் தமிழ் சினுங்குவதுமாய் 2 மணி நேரம் கடந்த பின்னரே கமலா என்ற பேதை தனக்காக பேருந்து நிறுத்தத்தில் காத்திருப்பாள் என நினைவுக்கு வந்தது தமிழரசிக்கு.

சில நாட்களுக்கு பிறகு…

“இது…ரொம்ப நாளா இந்த மாடு இங்க காணோமே..உழுதுட்டு இருந்துச்சா?” என ஆறுமுகத்திடம் கேட்டான் ரத்தினம்.
“இல்லையா..நான் இங்க இல்லாதப்ப சண்முகம் சரியா கட்டி வைக்கல போல..அது அவுத்துக்குட்டு ஓடிருச்சு. நானும் தேடாத இடம் பாக்கி இல்ல…இன்னிக்கி குட்டிசுவத்துக்கு பக்கத்துல மேஞ்சுக்கிட்டு இருந்தது…அதுதான் இழுத்துட்டு வந்தேன்”, என்றான் ஆறுமுகம்.
“ஏலே அறிவில்ல…சோறு தான திங்கற, அதுதான் வீட்டுல போடற நல்லத திங்காம ஊர்மேய போச்சுனா…இவன் அத இழுத்துக்கிட்டு வந்தானாம். நாளைக்கு சந்தைல விக்கும் போது ஊருமேஞ்ச மாடுன்னு சொல்லி எவனும் வாங்கமாட்டான். அப்பறம் என் கௌரதை என்னாகுது. பாத்த இடத்திலியே அத வெட்டி போட்டிருந்தா..”, எனக்கூறி முடிப்பதற்குள் கூரையின் நடுவே இருந்த அரிவாள் ரத்தினத்திற்கு தென்பட்டது.
“அத எடுத்துட்டு வாலே… என் கண் முன்னாடியே இந்த சனியன கண்டம் துண்டமா வெட்டுலே…வீட்டுல பொத்தி பொத்தி வளத்தா தலைகணம் புடிச்சு ஊர்மேய போகுதோ! அந்த தலைய சீவிடுலே… தவிடும் புண்ணாக்கும் போட்டா…சுவத்தொட்டியும் ரோட்டுல கடக்கற புல்லும் எனக்கு போதும்னு போன அந்த கால வெட்டுல.. என் வீட்டு சோத்த தின்னுட்டு ஊர்மேய போச்சுன்னு சொன்னா, என் சாதி மருவாதை என்ன ஆகும்.. நாலு பேர் அப்பறம் என்ன எப்படி மதிப்பாங்க”, எனத் தன் சாதி வெறியினை வெளிச்சம் போட்டு காட்டினான் ரத்தினம்.
“என்னங்க..ஐய்யர வரச்சொல்லி இருந்தீகளாம். வந்திருக்காரு”, என குறுக்கிட்டாள் காமாட்சி, கண்களை துடைத்தபடி.
“இதோ வரேன்னு சொல்லு…நீ எதுக்குடீ கண்ண கசக்கிட்டு நிக்கற? எனக்கு மட்டும் என்ன ஆசையா..பெத்த பொண்ணுக்கு காரியம் செய்யனும்னு… நாய சிங்காரிச்சு நடு வீட்ல வச்சாலும் வாலாட்டிகிட்டு பீ தின்னத்தான் போகும். அது அப்ப எனக்கு தெரியாம போச்சு”, என அலுத்துக்கொண்டான் ரத்தினம்.
அரிவாள் காளை மாட்டின் கழுத்தினை பதம்பார்க்க, இரத்தம் ஊற்றெடுக்க, ஓரிரு துளிகள் ரத்தினத்தின் சட்டை மீது தெரித்தது.
அதை கழற்றிவிட்டு, “இத சுத்தம் செஞ்சுடுலே”, என ஆறுமுகத்திடம் கூறிய படி வீட்டினுள் நுழைந்தான்.